अग्नियज्ञ-देवयज्ञ-ब्रह्मयज्ञ-गुरुपूजा-क्रमनिरूपणम् / Ordering and Definitions of Agniyajña, Devayajña, Brahmayajña, and Guru-Pūjā

Verse 1

ऋषय ऊचुः । अग्नियज्ञं देवयज्क्तं ब्रह्मयज्क्तं तथैव च । गुरुपूजां ब्रह्मतृप्तिं क्रमेण ब्रूहि नः प्रभो

ရသေ့တို့က လျှောက်ထားကြသည်မှာ- "အရှင်ဘုရား၊ အဂ္ဂိယဇ်ပူဇော်ခြင်း၊ နတ်တို့အား ပူဇော်ခြင်း၊ ဗြဟ္မာယဇ်ပူဇော်ခြင်း၊ ဆရာသမားအား ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဗြဟ္မာ (အမြင့်မြတ်ဆုံး အမှန်တရား) ကို ကျေနပ်စေသော နည်းလမ်းများကို ကျွန်ုပ်တို့အား အစဉ်အတိုင်း ရှင်းလင်းဟောကြားတော်မူပါ။"

Verse 2

सूत उवाच । अग्नौ जुहोति यद्द्रव्यमग्नियज्ञः स उच्यते । ब्रह्मचर्याश्रमस्थानां समिदाधानमेव हि

သုတက ပြောသည်။ သန့်ရှင်းသော မီးထဲသို့ ပူဇော်သွင်းသော အရာဝတ္ထု မည်သည့်အရာမဆို အဂ္နိယဇ္ဉ (မီးယဇ္ဉ) ဟု ခေါ်သည်။ ဗြဟ္မချာရိယ အာရှရမ၌ တည်နေသူတို့အတွက် အဓိကကျသော ကျင့်ဝတ်မှာ မီးထဲသို့ သမိဓ် (မီးဖိုတုတ်) ထည့်ပူဇော်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 3

समिदग्रौ व्रताद्यं च विशेषयजनादिकम् । प्रथमाश्रमिणामेवं यावदौपासनं द्विजाः

အို ဒွိဇာတို့၊ ပထမအာရှရမဖြစ်သော ဗြဟ္မချာရိယ၌ ရှိသူတို့အတွက် မီးထဲသို့ သမိဓ် ထည့်ပူဇော်ခြင်း၊ ဝရတ (သစ္စာကတိ) နှင့် ဆက်စပ်သည့် စည်းကမ်းများ၊ ထူးခြားသော ယဇ္ဉပူဇော်မှုများ—ဤအတိုင်း—သူတို့၏ နေ့စဉ် အောပာသန (နေ့စဉ်ပူဇော်ဝတ်) ဖြစ်သည်။

Verse 4

आत्मन्यारोपिताग्नीनां वनिनां यतिनां द्विजाः । हितं च मितमेध्यान्नं स्वकाले भोजनं हुतिः

အို ဒွိဇာတို့၊ ကိုယ်အတွင်း၌ သန့်ရှင်းသော မီးကို တည်ထောင်ထားသော တောနေ သာသနာ့ကျင့်သူများနှင့် ယတိ (စွန့်လွှတ်သူ) တို့အတွက်၊ အကျိုးရှိ၍ အတိုင်းအတာရှိကာ သန့်ရှင်းသော အစာကို သင့်တော်သော အချိန်၌ စားသုံးခြင်းပင် ဟုတိ (ပူဇော်အပ်ခြင်း) ဖြစ်သည်။

Verse 5

औपासनाग्निसंधानं समारभ्य सुरक्षितम् । कुंडे वाप्यथ भांडे वा तदजस्रं समीरितम्

အိမ်တွင်းရှိ သန့်ရှင်းသောမီး (aupāsana) ကို စနစ်တကျ စတင်မွေးမြူပြီးနောက်၊ ၎င်းကို မီးကျင်း (kuṇḍa) တွင်ဖြစ်စေ၊ အိုးတွင်ဖြစ်စေ ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်ရမည်ဖြစ်ပြီး အစဉ်မပြတ် တောက်လောင်နေစေရမည်။

Verse 6

अग्निमात्मन्यरण्यां वा राजदैववशाद्ध्रुवम् । अग्नित्यागभयादुक्तं समारोपितमुच्यते

ရှင်ဘုရင်၏ အမိန့်တော် သို့မဟုတ် ကံကြမ္မာ၏ အတင်းအကျပ် စေ့ဆော်မှုကြောင့် မိမိကိုယ်တိုင်၌ဖြစ်စေ၊ တော၌ဖြစ်စေ 'မီးကို ထားရှိခြင်း' ဟု ပြောဆိုခြင်းသည် သန့်ရှင်းသောမီးကို စွန့်ပယ်ရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် ပြောဆိုခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းကို တင်စား၍ ခေါ်ဝေါ်ခြင်းဟု ဆိုအပ်၏။

Verse 7

संपत्करी तथा ज्ञेया सायमग्न्याहुतिर्द्विजाः । आयुष्करीति विज्ञेया प्रातः सूर्याहुतिस्तथा

အို... နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသော သူတို့၊ ညနေချမ်းတွင် သန့်ရှင်းသောမီး၌ ပူဇော်ခြင်းသည် ကြီးပွားချမ်းသာမှုကို ပေးစွမ်းကြောင်း သိမှတ်ကြလော့။ ထို့အတူ နံနက်ခင်းတွင် နေမင်းအား ပူဇော်ခြင်းသည် အသက်ရှည်ခြင်းကို ပေးစွမ်းကြောင်း နားလည်ကြလော့။

Verse 8

अग्नियज्ञो ह्ययं प्रोक्तो दिवा सूर्यनिवेशनात् । इंद्रा दीन्सकलान्देवानुद्दिश्याग्नौ जुहोतियत्

၎င်းကို အဂ္ဂိယည (Agni-yajña) ဟု ခေါ်ဆိုသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းကို နေမင်း ကောင်းကင်၌ တည်ရှိသော နေ့အချိန်တွင် ပြုလုပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုပူဇော်ပွဲတွင် သန့်ရှင်းသောမီး၌ သိကြားမင်းနှင့် အခြားနတ်ဗြဟ္မာအပေါင်းတို့အား ရည်စူး၍ ပူဇော်ကြသော်လည်း၊ ထိုကဲ့သို့သော ကျင့်စဉ်များသည် အလုံးစုံတို့၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သော သီဝမြတ်စွာဘုရားကြောင့်သာ ပြည့်စုံရခြင်းဖြစ်သည်ဟု နားလည်ရမည်။

Verse 9

देवयज्ञं हि तं विद्यात्स्थालीपाकादिकान्क्रतून् । चौलादिकं तथा ज्ञेयं लौकिकाग्नौ प्रतिष्ठितम्

၎င်းကို ဒေဝယည (deva-yajña) ဟု သိမှတ်လော့၊ ၎င်းတို့မှာ sthālīpāka နှင့် အခြားသော ပူဇော်မှု (kratus) များ ဖြစ်သည်။ ထို့အတူ ကလေးငယ်၏ ဆံပင်ရိတ်ခြင်း (cūḍā/caula) မှ စတင်သော မင်္ဂလာအခမ်းအနားများကို အိမ်တွင်းမီး၌ တည်ရှိသော လောကီရေးရာ (laukika) ကျင့်စဉ်များဟု နားလည်ရမည်။

Verse 10

ब्रह्मयज्ञं द्विजः कुर्याद्देवानां तृप्तये सकृत् । ब्रह्मयज्ञ इति प्रोक्तो वेदस्याऽध्ययनं भवेत्

ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) သည် ဒေဝတားတို့ စိတ်ကျေနပ်စေရန် တစ်ကြိမ် ဘြဟ္မယဇ္ဈကို ပြုလုပ်သင့်သည်။ «ဘြဟ္မယဇ္ဈ» ဟူသည်မှာ ဝေဒကို လေ့လာခြင်း (ရွတ်ဆို၍ စိတ်တွင် ဆင်ခြင်ခြင်း) ဖြစ်သည်ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 11

नित्यानंतरमासोयं ततस्तु न विधीयते । अनग्नौ देवयजनं शृणुत श्रद्धयादरात्

နေ့စဉ်ဝတ်ပြုမှုများနောက်တစ်ဆက်ဖြစ်သော ဤလကို ထို့ထက်ပို၍ ထပ်မံမသတ်မှတ်တော့။ ယခု မီးမသုံးဘဲ ပြုလုပ်သော ဒေဝတားပူဇာကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ရိုသေလေးစားခြင်းဖြင့် နားထောင်လော့။

Verse 12

आदिसृष्टौ महादेवः सर्वज्ञः करुणाकरः । सर्वलोकोपकारार्थं वारान्कल्पितवान्प्रभुः

ဖန်ဆင်းခြင်းအစဉ်အလာ၏ အစမှာ မဟာဒေဝသည် အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ ကရုဏာ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော प्रभု ဖြစ်၍ လောကအားလုံး၏ အကျိုးအတွက် သန့်ရှင်းသော ဝါရ (နေ့သတ်မှတ်ချက်) နှင့် ဝတ်ထုံးဝတ်နည်းများကို စီမံတော်မူခဲ့သည်။

Verse 13

संसारवैद्यः सर्वज्ञः सर्वभेषजभेषजम् । आदावारोग्यदं वारं स्ववारं कृतवान्प्रभुः

သံသရာ၏ ဆရာဝန်ဖြစ်သော प्रभု၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ၊ ဆေးအားလုံး၏ ဆေးဖြစ်တော်မူသော အရှင်သည် အစဉ်အလာအစမှာ မိမိ၏ သန့်ရှင်းသောနေ့ (ဝါရ) ကို ပထမဦးစွာ တည်ထောင်တော်မူပြီး၊ ထိုနေ့သည် ကျန်းမာခြင်းနှင့် ရောဂါဒုက္ခကင်းစင်ခြင်းကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 14

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायां चतुर्दशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝ မဟာပုရာဏ» ၏ ဝိဒ္ယေရှ္ဝရ-သံဟိတာ အတွင်းရှိ ဆယ့်လေးမြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 15

आलस्यदुरितक्रांत्यै वारं कल्पितवान्प्रभुः । रक्षकस्य तथा विष्णोर्लोकानां हितकाम्यया

လောကတို့၏ ကောင်းကျိုးကို မျှော်မှန်း၍ သခင်သည် ပျင်းရိမှုမှ ပေါ်ပေါက်သော အပြစ်ဒုစရိုက်ကို ချေမှုန်းရန် «ဝရာဟ» (တောဝက်) အဝတားကို စီမံခန့်ခွဲတော်မူပြီး၊ ထို့အတူ ဗိဿဏုကိုလည်း လောက၏ ကာကွယ်သူအဖြစ် တည်ထောင်တော်မူ၏။

Verse 16

पुष्ट्यर्थं चैव रक्षार्थं वारं कल्पितवान्प्रभुः । आयुष्करं ततो वारमायुषां कर्तुरेव हि

အာဟာရပျိုးထောင်ခြင်းနှင့် ကာကွယ်ခြင်းအတွက် သခင်သည် ထိုနေ့၏ သာသနာတော်ဝင် အကျင့် (ဝါရ) ကို စီမံသတ်မှတ်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုနေ့သည် အာယုရှ်ကို ပေးစွမ်းသူ ဖြစ်လာသည်၊ အကြောင်းမှာ အသက်ကာလတို့၏ ဖန်ဆင်းရှင် သခင်တော်က တည်ထောင်ထားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 17

त्रैलोक्यसृष्टिकर्त्तुर्हि ब्रह्मणः परमेष्ठिनः । जगदायुष्यसिद्ध्यर्थं वारं कल्पितवान्प्रभुः

လောကသုံးပါးကိုဖန်ဆင်းသူ အမြင့်မြတ်ဆုံး စီမံခန့်ခွဲသူ ဘြဟ္မာအတွက်၊ သခင်တော်သည် စကြဝဠာ၏ အသက်တမ်းနှင့် စနစ်တကျတည်တံ့မှု ပြည့်စုံစေရန် အချိန်ကို «နေ့များ» (ဝါရ) ဟူ၍ ခွဲခြားသတ်မှတ်တော်မူ하였다။

Verse 18

आदौ त्रैलोक्यवृद्ध्यर्थं पुण्यपापे प्रकल्पिते । तयोः कर्त्रोस्ततो वारमिंद्र स्य च यमस्य च

အစဦး၌ လောကသုံးပါး၏ တိုးတက်ကြီးပွားမှုနှင့် စနစ်တကျကြီးထွားမှုအတွက် ကုသိုလ်နှင့် အကုသိုလ်ကို သတ်မှတ်တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၎င်းတို့၏ စီမံအုပ်ချုပ်သူများကို ခန့်အပ်ရာတွင် ကုသိုလ်အတွက် အိန္ဒြာ၊ အကုသိုလ်အတွက် ယမကို ခန့်တော်မူ하였다။

Verse 19

भोगप्रदं मृत्युहरं लोकानां च प्रकल्पितम् । आदित्यादीन्स्वस्वरूपान्सुखदुःखस्य सूचकान्

ဤအရာကို လောကတို့အတွက် ဘောဂ (အတွေ့အကြုံ) ပေးစွမ်း၍ မရဏကို ဖယ်ရှားသော အရာဟူ၍ ချမှတ်ထားသည်။ ထို့ပြင် နေမင်းနှင့် အခြား ကောင်းကင်အင်အားများကို မိမိမိမိ၏ သဘောရုပ်ပုံအတိုင်း တည်စေကာ သုခနှင့် ဒုက္ခ၏ အညွှန်းအဖြစ် ပြုထားသည်။

Verse 20

वारेशान्कल्पयित्वादौ ज्योतिश्चक्रेप्रतिष्ठितान् । स्वस्ववारे तु तेषां तु पूजा स्वस्वफलप्रदा

အစဦးတွင် အပတ်ရက်တို့၏ အရှင်များ (ဝါရေးရှ) ကို ဖန်ဆင်းကာ အလင်း၏ စက်ဝိုင်း (ဇျောတိ-ချက်ကရ) တွင် တည်ထောင်ပြီးနောက်၊ မိမိတို့၏ သက်ဆိုင်ရာနေ့တွင် ထိုသူတို့ကို ပူဇော်ခြင်းသည် တစ်ဦးချင်း၏ သက်ဆိုင်ရာ အကျိုးကို ပေးစွမ်းသည်။

Verse 21

आरोग्यं संपदश्चैव व्याधीनां शांतिरेव च । पुष्टिरायुस्तथा भोगो मृतेर्हानिर्यथाक्रमम्

ကျန်းမာရေးနှင့် စည်းစိမ်၊ ရောဂါများ၏ ငြိမ်းချမ်းခြင်း၊ အာဟာရပြည့်ဝခြင်း၊ အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် ဘဝကို ခံစားနိုင်စွမ်း—ဤသို့ အစဉ်လိုက်အားဖြင့် မအချိန်မီ မရဏကိုလည်း တားဆီးပယ်ဖျက်နိုင်သည်။

Verse 22

वारक्रमफलं प्राहुर्देवप्रीतिपुरःसरम् । अन्येषामपि देवानां पूजायाः फलदः शिवः

သတ်မှတ်ထားသော အစဉ်အတိုင်း ရရှိသော အကျိုးသည် ဒေဝတို့၏ ပီတိတော်ရခြင်းကို ရှေ့တန်းတင်ထားသည်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် အခြား ဒေဝများကို ပူဇော်သော်လည်း ထိုပူဇော်မှု၏ အကျိုးကို ပေးသနားသူမှာ ရှိဝတော်တစ်ပါးတည်း ဖြစ်သည်။

Verse 23

देवानां प्रीतये पूजापंचधैव प्रकल्पिता । तत्तन्मंत्रजपो होमो दानं चैव तपस्तथा

ဒေဝတို့၏ ပီတိတော်အတွက် ပူဇော်မှုကို အမှန်တကယ် ငါးမျိုးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ သက်ဆိုင်ရာ မန္တရဇပ၊ ဟိုးမ (မီးပူဇော်)၊ ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) နှင့် တပස් (တရားကျင့်သိမ်း) တို့လည်း ပါဝင်သည်။

Verse 24

स्थंडिले प्रतिमायां च ह्यग्नौ ब्राह्मणविग्रहे । समाराधनमित्येवं षोडशैरुपचारकैः

ထို့ကြောင့် စစ်မှန်သော ပူဇော်အာရాధနာ (samārādhana) ကို အပူဇော်ပစ္စည်း ဆယ့်ခြောက်ပါးဖြင့် ပြုလုပ်ရသည်—သန့်ရှင်းသတ်မှတ်ထားသော မြေမဏ္ဍလပေါ်၌ဖြစ်စေ၊ ရုပ်တု၌ဖြစ်စေ၊ သန့်ရှင်းသော မီးအဂ္နိ၌ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဘြာဟ္မဏ၏ ကိုယ်တိုင်တည်ရှိသော ရုပ်ကာယ၌ဖြစ်စေ။

Verse 25

उत्तरोत्तरवैशिष्ट्यात्पूर्वाभावे तथोत्तरम् । नेत्रयोः शिरसो रोगे तथा कुष्ठस्य शांतये

နောက်တစ်ခုချင်းစီသည် ပိုမိုထူးမြတ်လာသဖြင့် အရင်တစ်ခု မရနိုင်လျှင် နောက်တစ်ခုကို လက်ခံကျင့်သုံးရမည်။ ၎င်းကို မျက်စိနှင့် ခေါင်းရောဂါများ သက်သာစေရန်နှင့် ကုဋ္ဌ (အရေပြားရောဂါ) ကိုလည်း ငြိမ်းစေရန် သတ်မှတ်ထားသည်။

Verse 26

आदित्यं पूजयित्वा तु ब्राह्मणान्भोजयेत्ततः । दिनं मासं तथा वर्षं वर्षत्रयमथवापि वा

အရင်ဆုံး အာဒိတျယ (နေဘုရား) ကို ပူဇော်ပြီးနောက် ဘြာဟ္မဏတို့ကို အစာကျွေးရမည်—တစ်နေ့၊ တစ်လ၊ တစ်နှစ်၊ သို့မဟုတ် သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ပြုလုပ်နိုင်သည်။

Verse 27

प्रारब्धं प्रबलं चेत्स्यान्नश्येद्रो गजरादिकम् । जपाद्यमिष्टदेवस्य वारादीनां फलं विदुः

ပရာရဗ္ဓကမ္မ (စတင်လှုပ်ရှားပြီးသား ကံအကျိုး) ၏ အင်အားက အလွန်ပြင်းထန်လာလျှင် ဆေးဝါးစသည့် နည်းလမ်းများဖြင့် ရောဂါနှင့် ဒုက္ခများကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးပမ်းသော်လည်း မအောင်မြင်နိုင်သည်။ သို့သော် ပညာရှိတို့သည် မိမိရွေးချယ်သော အရှင် (အိष्टဒေဝ) အတွက် ဂျပ (japa) စသည့် အကျင့်များနှင့် ဝရတ (vrata) စသည့် သစ္စာကတိအကျင့်များ၏ အကျိုးသည် မလွဲမသွေ ပေါ်ထွန်းကြောင်း သိကြသည်။

Verse 28

पापशांतिर्विशेषेण ह्यादिवारे निवेदयेत् । आदित्यस्यैव देवानां ब्राह्मणानां विशिष्टदम्

အပြစ်များကို အထူးသဖြင့် ငြိမ်းချမ်းစေရန် သတ်မှတ်ထားသော ပူဇော်သက္ကာကို အာဒိဝါရ (တနင်္ဂနွေ) တွင် အထူးတင်ပြရမည်။ ဒေဝတို့အနက်၌ အာဒಿತ್ಯ (နေမင်း) ၏နေ့ဖြစ်ပြီး၊ ဗြာဟ္မဏတို့အတွက်လည်း ထူးကဲသော ကုသိုလ်အကျိုးကို ပေးစွမ်းနိုင်သည့်နေ့ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။

Verse 29

सोमवारे च लक्ष्म्यादीन्संपदर्थं यजेद्बुधः । आज्यान्नेन तथा विप्रान्सपत्नीकांश्च भोजयेत्

တနင်္လာနေ့တွင် ပညာရှိသော ဘက္တသည် စည်းစိမ်အကျိုးအတွက် လက္ခမီနှင့် အခြား မင်္ဂလာသတ္တိများကို စတင်၍ ပူဇာပြုရမည်။ ထို့နောက် ဂျီ (ghee) ဖြင့်ချက်သော အစာကို ပရဟ္မဏများနှင့် သူတို့၏ ဇနီးများအား ကျွေးမွေးရမည်။

Verse 30

काल्यादीन्भौम वारे तु यजेद्रो गप्रशांतये । माषमुद्गाढकान्नेन ब्रह्मणांश्चैव भोजयेत्

ရောဂါငြိမ်းစေလိုပါက အင်္ဂါနေ့တွင် မနက်အစောပိုင်းမှ စ၍ ပူဇာပြုရမည်။ ထို့ပြင် မတ်ပဲ (black gram)၊ မုန့်ပဲ (green gram) နှင့် အာဍ္ဍက အတိုင်းအတာဖြင့် တိုင်းထားသော သီးနှံအစာဖြင့် ပရဟ္မဏများကိုလည်း ကျွေးမွေးရမည်။ ရှီဝအား ရည်စူး၍ စည်းကမ်းတကျ ပြုသော ကర్మကဏ္ဍကြောင့် ရောဂါဝေဒနာသည် သက်သာငြိမ်းချမ်းလာသည်။

Verse 31

सौम्यवारे तथा विष्णुं दध्यन्नेन यजेद्बुधः । पुत्रमित्रकलत्रादिपुष्टिर्भवति सर्वदा

ထို့အတူ စောမနေ့ (တနင်္လာ) တွင် ပညာရှိသော ဘက္တသည် ဒဿီ (curd) နှင့် ထမင်းချက်ဖြင့် ဗိဿနုကို ပူဇာပြုရမည်။ ထိုကြောင့် သားသမီး၊ မိတ်ဆွေ၊ ဇနီးနှင့် ဘဝအထောက်အကူ အရာတို့၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုသည် အမြဲတမ်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 32

आयुष्कामो गुरोर्वारे देवानां पुष्टिसिद्धये । उपवीतेन वस्त्रेण क्षीराज्येन यजेद्बुधः

အသက်ရှည်လိုသော ပညာရှိသော ဘက္တိဝန်သည် ဂုရုနေ့ (ကြာသပတေး) တွင် ပူဇော်ရမည်။ ဒေဝတို့၏ အာဟာရနှင့် အင်အားတိုးပွားစေရန် သန့်ရှင်းသော ကြိုး (ယဇ္ဉိုပဝီတ) နှင့် အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်၍ နို့နှင့် ဂီ (ထောပတ်ဆီ) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 33

भोगार्थं भृगवारे तु यजेद्देवान्समाहितः । षड्रसोपेतमन्नं च दद्याद्ब्राह्मणतृप्तये

လောကီအာနန္ဒ (ဘောဂ) ကိုလိုလားသူသည် သောကြာနေ့တွင် စိတ်တည်ငြိမ်စွာ ဒေဝတို့ကို ပူဇော်ရမည်။ ထို့ပြင် ရသာခြောက်မျိုးပါဝင်သော အစာကို ပေးလှူ၍ ဘြာဟ္မဏတို့ စိတ်ကျေနပ်စေရမည်။

Verse 34

स्त्रीणां च तृप्तये तद्वद्देयं वस्त्रादिकं शुभम् । अपमृत्युहरे मंदे रुद्रा द्री श्चं यजेद्बुधः

ထိုနည်းတူ မိန်းမတို့၏ စိတ်ကျေနပ်မှုအတွက် အဝတ်အစားစသည့် မင်္ဂလာကောင်းသော လှူဒါန်းမှုများကို ပေးကမ်းသင့်၏။ စနေဂြိုဟ်၏ သက်ရောက်မှုကို သက်သာစေလိုသည့်အခါ—အထူးသဖြင့် အချိန်မတိုင်မီ သေဆုံးခြင်းကို တားဆီးရန်—ပညာရှိသည် ရုဒ္ရာဒြိရှ (ရုဒ္ရတောင်၏ အရှင်၊ သီဝ) ကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 35

तिलहोमेन दानेन तिलान्नेन च भोजयेत् । इत्थं यजेच्च विबुधानारोग्यादिफलं लभेत्

နှမ်းကို မီးပူဇော်တွင် ထည့်ပူဇော်ခြင်း၊ နှမ်းကို လှူဒါန်းခြင်း၊ နှမ်းဖြင့် ပြုလုပ်သော အစာဖြင့် အခြားသူတို့ကို ကျွေးမွေးခြင်းတို့ဖြင့်—ဤသို့ နတ်တို့ကို ပူဇော်လျှင် ကျန်းမာရေးနှင့် ရောဂါကင်းစင်ခြင်း စသည့် အကျိုးဖလကို ရရှိမည်။

Verse 36

देवानां नित्ययजने विशेषयजनेपि च । स्नाने दाने जपे होमे ब्राह्मणानां च तर्पणे

နတ်တို့ကို နေ့စဉ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် အထူးယဇ္ဉပွဲများတွင်လည်းကောင်း; သန့်စင်ရန် ရေချိုးခြင်း၊ လှူဒါန်းခြင်း၊ မန္တရရွတ်ဖတ်ခြင်း၊ မီးပူဇော်ခြင်း၊ နှင့် ဗြာဟ္မဏတို့အား တర్పဏ (ကျေနပ်စေသော ပူဇော်ကမ်းလှမ်းမှု) ပြုခြင်းတို့—ဤအရာများသည် သတ်မှတ်ထားသော သာသနာရေး ကုသိုလ်ကမ္မများ ဖြစ်၏။

Verse 37

तिथिनक्षत्रयोगे च तत्तद्देवप्रपूजने । आदिवारादिवारेषु सर्वज्ञो जगदीश्वरः

တိထိ၊ နက္ခတ်နှင့် မင်္ဂလာယောဂတို့နှင့် ဆက်နွယ်သော ဝတ်ပြုအကျင့်များတွင်လည်းကောင်း၊ သက်ဆိုင်ရာ အခါအလျော်နှင့် အပတ်နေ့များ (တနင်္ဂနွေစသည့်) တွင် သက်ဆိုင်ရာ နတ်တို့ကို သင့်လျော်စွာ ပူဇော်ရာတွင်လည်းကောင်း—အရာအားလုံးကို သိမြင်သော လောကအရှင် ဂဂဒီဣရှဝရ (သီဝ) သည် အတွင်းအုပ်စိုးသူနှင့် အကျိုးပေးသူအဖြစ် အမှန်တကယ် တည်ရှိတော်မူ၏။

Verse 38

तत्तद्रू पेण सर्वेषामारोग्यादिफलप्रदः । देशकालानुसारेण तथा पात्रानुसारतः

ထိုသို့သောရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ဆောင်ယူ၍ အားလုံးအပေါ် ကျန်းမာရေးစသည့် အကျိုးဖလများကို ပေးသနားတော်မူသည်။ နေရာနှင့် အချိန်အလိုက်လည်းကောင်း၊ လက်ခံသူ၏ သင့်လျော်မှုအလိုက်လည်းကောင်း ဖြစ်၏။

Verse 39

द्र व्यश्रद्धानुसारेण तथा लोकानुसारतः । तारतम्यक्रमाद्देवस्त्वारोग्यादीन्प्रयच्छति

ယုံကြည်သဒ္ဓာ၏ အတိုင်းအတာနှင့် လောကီအခြေအနေကိုလည်း လိုက်လျော၍၊ အရှင်ဘုရားသည် ကျန်းမာရေးစသည့် အကျိုးကျေးဇူးများကို အမြင့်အနိမ့် အဆင့်လိုက် ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 40

शुभादावशुभांते च जन्मर्क्षेषु गृहे गृही । आरोग्यादिसमृद्ध्यर्थमादित्यादीन्ग्रहान्यजेत्

မင်္ဂလာကိစ္စများ၏ အစတွင်လည်းကောင်း၊ အမင်္ဂလာကာလ၏ အဆုံးတွင်လည်းကောင်း၊ မိမိ၏ မွေးကြယ်နေ့များတွင်လည်းကောင်း၊ အိမ်ထောင်ရှင်သည် ကျန်းမာရေးစသည့် စည်းစိမ်တိုးပွားရေးအတွက် အာဒိတျ (နေမင်း) မှစ၍ ဂြဟများကို ပူဇော်ရမည်။

Verse 41

तस्माद्वै देवयजनं सर्वाभीष्टफलप्रदम् । समंत्रकं ब्राह्मणानामन्येषां चैव तांत्रिकम्

ထို့ကြောင့် ဒေဝယဇ္ဉ (ဘုရားသခင်ကို ပူဇော်သည့် ရိတုဝတ်) သည် လိုအင်ဆန္ဒရှိသမျှ အကျိုးဖလကို ပေးတတ်၏။ ဗြာဟ္မဏတို့အတွက် ဝေဒမန်တရများနှင့်အတူ ဆောင်ရွက်ရပြီး၊ အခြားသူတို့အတွက် တန်တရနည်းဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 42

यथाशक्त्यानुरूपेण कर्तव्यं सर्वदा नरैः । सप्तस्वपि च वारेषु नरैः शुभफलेप्सुभिः

လူတို့သည် မိမိစွမ်းအားနှင့် ကိုက်ညီသလို ရှိုင်ဝကိစ္စဓမ္မများကို အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်သင့်သည်။ ကောင်းမြတ်သော အကျိုးကို လိုလားသူတို့သည် တစ်ပတ်၏ ခုနှစ်ရက်လုံး၌လည်း ထိုသို့ ပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 43

दरिद्र स्तपसा देवान्यजेदाढ्यो धनेन हि । पुनश्चैवंविधं धर्मं कुरुते श्रद्धया सह

ဆင်းရဲသူသည် တပသ (အကျင့်တရားအတင်းအကျပ်) ဖြင့် ဒေဝတို့ကို ပူဇော်သင့်ပြီး၊ ချမ်းသာသူသည် မိမိဓနဖြင့် ပူဇော်သင့်သည်။ ထို့ပြင် ထိုသို့သော ဓမ္မကို သဒ္ဓါ (śraddhā) နှင့်အတူ ထပ်မံ လေ့ကျင့်ဆောင်ရွက်သင့်သည်။

Verse 44

पुनश्च भोगान्विविधान्भुक्त्वा भूमौ प्रजायते । छायां जलाशयं ब्रह्मप्रतिष्ठां धर्मसंचयम्

လောကီအပျော်အပါးမျိုးစုံကို ခံစားပြီးနောက် လူသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ထပ်မံမွေးဖွားလာသည်။ ထို့ကြောင့် အရိပ်ရရာနေရာ၊ ရေကန်/ရေသိုလှောင်ရာ၊ ဗြဟ္မဏဝတ်ပြုမှုအတွက် သန့်ရှင်းသော အခြေခံတည်ရာနှင့် ဓမ္မကို စုဆောင်းရာ အလုပ်များကို တည်ထောင်သင့်သည်—ဤအရာတို့သည် ကုသိုလ်ကို စုဆောင်းကာ သီဝ၏ အမိန့်အောက်တွင် ဝိညာဉ်၏ မြင့်တက်ရာလမ်းကို ထောက်ပံ့သည်။

Verse 45

सर्वं च वित्तवान्कुर्यात्सदा भोगप्रसिद्धये । कालाच्च पुण्यपाकेन ज्ञानसिद्धिः प्रजायते

ငွေကြေးရှိသူသည် လောကီအပျော်အပါးကို သင့်လျော်စွာ ပြည့်စုံစေရန် မိမိဥစ္စာအား အမြဲအသုံးချသင့်သည်။ ထို့နောက် အချိန်ကာလကြာလာသော် ကုသိုလ်ကံ၏ အကျိုးရင့်မှည့်ခြင်းကြောင့် တကယ့်ပညာ၏ အောင်မြင်မှု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 46

य इमं शृणुतेऽध्यायं पठते वा नरो द्विजाः । श्रवणस्योपकर्त्ता च देवयज्ञफलं लभेत्

အို ဒွိဇတို့၊ ဤအခန်းကို ကြားနာသူ၊ သို့မဟုတ် ဖတ်ရွတ်သူ၊ ထို့ပြင် ကြားနာမှုကို ကူညီပံ့ပိုးသူသည်လည်း ဒေဝယဇ္ဉ (နတ်တို့အား ပူဇော်သည့် ယဇ္ဉ) ၏ အကျိုးफलကို ရရှိမည်။