Liṅga-pratiṣṭhāvidhiḥ — Installation Standards and Auspicious Parameters for Liṅga Worship

Verse 1

ऋषय ऊचुः । कथं लिंगं प्रतिष्ठाप्यं कथं वातस्य लक्षणम् । कथं वा तत्समभ्यर्च्यं देशे काले च केन हि

ရသီတို့က ဆိုကြသည်— «သီဝလိင်္ဂကို မည်သို့ သင့်တော်စွာ တည်ထောင်ရမည်နည်း။ သန့်ရှင်းသော ဝတ (vrata) ၏ လက္ခဏာများနှင့် သင့်လျော်သော စည်းကမ်းများသည် အဘယ်နည်း။ ထို့လိင်္ဂကို မည်သို့ ပူဇော်ရမည်နည်း—မည်သူက၊ မည်သည့်နေရာနှင့် မည်သည့်အချိန်အတိုင်းနည်း။»

Verse 2

सूत उवाच । युष्मदर्थं प्रवक्ष्यामि बुद्ध्यतामवधानतः । अनुकूले शुभे काले पुण्ये तीर्थे तटे तथा

စူတက ဆိုသည်— «သင်တို့အတွက် ငါရှင်းပြမည်၊ သတိထား၍ ဉာဏ်ဖြင့် နားလည်ကြလော့။ အဆင်ပြေ၍ မင်္ဂလာရှိသော အချိန်၌လည်းကောင်း၊ ပုဏ္ဏတီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ) ၌လည်းကောင်း၊ ထို၏ သန့်ရှင်းသော ကမ်းပါးပေါ်၌လည်းကောင်း (ပြုလုပ်ရမည်)»။

Verse 3

यथेष्टं लिंगमारोप्यं यत्र स्यान्नित्यमर्चनम् । पार्थिवेन तथाप्येनं तैजसेन यथारुचि

မိမိနှစ်သက်သလို လိင်္ဂကို တည်ထား၍ နေ့စဉ်ပူဇော်နိုင်သော နေရာ၌ ထားကာ အမြဲတမ်း ပူဇော်ရမည်။ မိမိစွမ်းအားနှင့် ဆန္ဒအလိုက် မြေဖြင့်ပြုသော (ပါရ္ထိဝ) လိင်္ဂ သို့မဟုတ် မီးသဘော (တೈဇသ) ရုပ်ဖြင့်လည်း ပူဇော်နိုင်သည်။

Verse 4

कल्पलक्षणसंयुक्तं लिंगं पूजाफलं लभेत् । सर्वलक्षणसंयुक्तं सद्यः पूजाफलप्रदम्

ကျမ်းစာသတ်မှတ်ချက်များနှင့် ကိုက်ညီသော ရှိဝလိင်္ဂကို ပူဇော်လျှင် ပူဇော်ဖလကို ရရှိသည်။ သို့သော် မင်္ဂလာလက္ခဏာ အားလုံးပြည့်စုံသော လိင်္ဂသည် ပူဇော်ဖလကို ချက်ချင်း ပေးတော်မူသည်။

Verse 5

चरे विशिष्यते सूक्ष्मं स्थावरे स्थूलमेव हि । सलक्षणं सपीठं च स्थापयेच्छिवनिर्मितम्

ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သော (portable) ပုံစံတွင် လိင်္ဂကို သေးသိမ်နူးညံ့သော အဖြစ်ကို ပိုမိုနှစ်သက်ကြသည်။ မရွှေ့မပြောင်းသော (fixed) ပုံစံတွင်တော့ အကြီးအကျယ် ဖြစ်ခြင်းကို အထူးသင့်တော်ဟု ဆိုသည်။ သီဝက ချမှတ်/ခွင့်ပြုထားသော လိင်္ဂကို သင့်လျော်သော လက္ခဏာများနှင့် ပီဋ္ဌ (pīṭha) တို့နှင့်အတူ တပ်ဆင်တည်ထားရမည်။

Verse 6

मंडलं चतुरस्रं वा त्रिकोणमथवा तथा । खट्वांगवन्मध्यसूक्ष्मं लिंगपीठं महाफलं

ပူဇော်ရေး မဏ္ဍလ (maṇḍala) ကို စတုရန်း သို့မဟုတ် တြိဂံ အဖြစ် ပြုလုပ်နိုင်သည်။ လိင်္ဂ၏ ပီဋ္ဌကို အလယ်ဗဟိုကို နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ—ခတ်ဝါင်္ဂ (khaṭvāṅga) တံတောင်ကဲ့သို့—ဖန်တီးရမည်။ ထိုသို့သော လိင်္ဂ-ပီဋ္ဌသည် မဟာဓမ္မဖလကို ပေးတတ်သည်။

Verse 7

प्रथमं मृच्छिलादिभ्यो लिगं लोहादिभिः कृतम् । येन लिंगं तेन पीठं स्थावरे हि विशिष्यते

အစဦးတွင် လိင်္ဂကို မြေညက်၊ ကျောက်နှင့် အလားတူ အရာများမှ ပြုလုပ်နိုင်သကဲ့သို့၊ သတ္တုနှင့် အလားတူ ပစ္စည်းများဖြင့်လည်း ပြုလုပ်နိုင်သည်။ လိင်္ဂကို မည်သည့်ပစ္စည်းဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ဖြစ်စေ၊ ပီဋ္ဌ (pīṭha/ယိုးနိ) ကိုလည်း ထိုပစ္စည်းတူတူဖြင့် ပြုလုပ်ရမည်ဟု ဆိုသည်—ဤသည်မှာ တည်ငြိမ်သော တပ်ဆင်မှုအတွက် အထူးသင့်တော်သည်။

Verse 8

लिंगं पीठं चरे त्वेकं लिंगं बाणकृतं विना । लिंगप्रमाणं कर्तृणां द्वादशांगुलमुत्तमम्

လိင်္ဂနှင့် ပီဋ္ဌ (pīṭha) ကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်း၍ ပြုလုပ်ရမည်၊ သဘာဝဖြစ်ပေါ်လာသော ဘာဏ (bāṇa) ကျောက်လိင်္ဂကိုသာ ခြွင်းချက်ထားရသည်။ လိင်္ဂ၏ အကောင်းဆုံး အတိုင်းအတာမှာ လက်ချောင်းအနံ (aṅgula) ၁၂ ဖြစ်သည်။

Verse 9

न्यूनं चेत्फलमल्पं स्यादधिकं नैव दूष्यते । कर्तुरेकांगुलन्यूनं चरेपि च तथैव हि

ပူဇာအပ်နှံမှုမှာ ချို့တဲ့လျှင် အကျိုးဖလည်း နည်းပါးလာမည်၊ သို့သော် ပိုလွန်လျှင် အပြစ်မဟုတ်ဟု မယူဆကြ။ ထိုနည်းတူပင် အကောင်အထည်ဖော်သူအတွက် သတ်မှတ်ထားသည့် အတိုင်းအတာမှ လက်ချောင်းအနံ (aṅgula) တစ်ခုလောက် လျော့နည်းသော်လည်း အကျိုးဖလသည် ထိုအတိုင်း လျော့နည်းလာသည်။

Verse 10

आदौ विमानं शिल्पेन कार्यं देवगणैर्युतम् । तत्र गर्भगृहे रम्ये दृढे दर्पणसंनिभे

အစဦးတွင် ဗိမာန (ဘုရားကျောင်းအထက်တန်း) ကို သာသနာ့ဗိသုကာပညာအတိုင်း တည်ဆောက်၍ ဒေဝဂဏများဖြင့် အလှဆင်ရမည်။ ထိုအတွင်းရှိ လှပသော ဂರ್ಭဂೃಹ (အတွင်းသန့်ခန်း) သည် ခိုင်မာ၍ မှန်ကဲ့သို့ တောက်ပနေရာ၌၊ ရှိဝ၏ ပူဇော်ထိုက်သော တည်ရှိမှုကို တည်ထောင်ရမည်။

Verse 11

इति श्रीशिवमहापुराणे विद्येश्वरसंहितायांएकदशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသော «သီဝ မဟာပုရာဏ» အတွင်းရှိ «ဗိဒ္ယေရှဝရ သံဟိတာ» ၏ အခန်း (အဓ್ಯಾಯ) တစ်ဆယ့်တစ် ပြီးဆုံး၏။

Verse 12

मुक्ताप्रवालगोमेदवज्राणि नवरत्नकम् । मध्ये लिंगं महद्द्रव्यं निक्षिपेत्सहवैदिके

မုက္တာ (ပုလဲ)၊ ပရဝါလ (ကျောက်ပုလဲနီ/ကော်ရယ်)၊ ဂိုမေဒက (ဟက်ဆိုနိုက်)၊ ဝဇ္ရ (ဒိုင်ယမန်) စသည့် နဝရတ္န (ရတနာကိုးပါး) ကို ဝေဒသန့်ရှင်းမှုနှင့်အတူ ထားရမည်။ ထိုတို့၏ အလယ်၌ မဟာသန့်ရှင်းသော အရာဖြစ်သည့် လိင်္ဂကို တည်ထားရမည်။

Verse 13

संपूज्य लिंगं सद्याद्यैः पंचस्थाने यथाक्रमम् । अग्नौ च हुत्वा बहुधा हविषास कलं च माम्

သတ်မှတ်ထားသော နေရာငါးခု၌ အစဉ်လိုက် «သဒျာ» စသော အပူဇာငါးမျိုးဖြင့် သီဝလိင်္ဂကို သေချာစွာ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ဂီနှင့် အခြား ဟဝိသများဖြင့် သန့်ရှင်းသော မီးအဂ္ဂိ၌ အဟုတိများစွာ ဆက်ကပ်လော့—ဤသို့ဖြင့် ငါ့၏ ပေါ်ထွန်းသော အင်အား (ကလာ) အဖြစ်ရှိသော အရှင်ကို ပူဇော်ခြင်း ဖြစ်သည်။

Verse 14

अभ्यर्च्य गुरुमाचार्यमर्थैः कामैश्च बांधवम् । दद्यादैश्वर्यमर्थिभ्यो जडमप्यजडं तथा

တရားသင့်သောပစ္စည်းနှင့် သင့်လျော်သောဝန်ဆောင်မှုတို့ဖြင့် မိမိ၏ဂုရုနှင့် အာစာရိယကိုလည်းကောင်း၊ ဆွေမျိုးသားချင်းကိုလည်းကောင်း သင့်တော်စွာ ပူဇော်ဂုဏ်ပြုပြီးနောက်၊ အလိုရှိသူတို့အား အိုင်ශ්ဝရယ (ချမ်းသာတန်ခိုး) ကို ပေးကမ်းရမည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် မိုက်မဲသူတောင် ပညာထွန်းကာ နိုးကြားလာသည်။

Verse 15

स्थावरं जंगमं जीवं सर्वं संतोष्य यत्नतः । सुवर्णपूरिते श्वभ्रे नवरत्नैश्च पूरिते

မရွေ့မလျားသောသတ္တဝါနှင့် ရွေ့လျားသောသတ္တဝါ အားလုံးကို ကြိုးစား၍ စိတ်ကျေနပ်စေပြီးနောက်၊ ရွှေဖြင့်ပြည့်နေသော တွင်းတစ်တွင်းကိုလည်းကောင်း၊ နဝရတန (ရတနာကိုးပါး) ဖြင့်ပြည့်နေသော တွင်းကိုလည်းကောင်း ပြင်ဆင်ရမည်။

Verse 16

सद्यादि ब्रह्म चोच्चार्य ध्यात्वा देवं परं शुभम् । उदीर्य च महामंत्रमओंकारं नादघोषितम्

«sadyaḥ…» ဖြင့်အစပြုသော သန့်ရှင်းသည့် ဘြဟ္မ-မန်တရကို ရွတ်ဆိုပြီး၊ အမြင့်ဆုံး မင်္ဂလာတော်ဖြစ်သော ဘုရားကို စိတ်တွင်သိမ်းဆည်း၍ ဓ്യာနပြုကာ၊ ထို့နောက် နာဒ (အသံလှိုင်း) အဖြစ် ထွက်ပေါ်မြည်ဟည်းသော မဟာမန်တရ «အိုံကာရ» ကို သံထွက်အောင် ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 17

लिंगं तत्र प्रतिष्ठाप्य लिगं पीठेन योजयेत् । लिंगं सपीठं निक्षिप्य नित्यलेपेन बंधयेत्

ထိုနေရာ၌ လိင်္ဂကို တည်ထောင်ပြီးနောက် လိင်္ဂကို ပီဋ္ဌာ (pīṭha) နှင့် ချိတ်ဆက်ရမည်။ လိင်္ဂနှင့် ပီဋ္ဌာကို အတူတကွ ထားပြီး သတ်မှတ်ထားသော နိစ္စလေပ (nitya-lepa) အလိမ်းဖြင့် ခိုင်မြဲစွာ ချည်နှောင်တည်ငြိမ်စေရာ၏။

Verse 18

एवं बेरं च संस्थाप्यं तत्रैव परमं शुभम् । पंचाक्षरेण बेरं तु उत्सवार्थं वहिस्तथा

ဤသို့ပင် ထိုနေရာ၌ အလွန်မင်္ဂလာရှိစွာ ဘေရ (သီဝ၏ အဘိသေကခံ ရုပ်တု) ကို တည်ထောင်ရမည်။ ထို့ပြင် ပွဲတော်ပူဇော်ရန်အတွက် ဘေရကို အပြင်ဘက်သို့လည်း သယ်ဆောင်ရမည်၊ ထိုအခါ ပဉ္စာက္ခရီ မန္တရ «နမဟ် သီဝာယ» ဖြင့် အစဉ်သန့်စင်သက္ကာရပြုလျက်။

Verse 19

बेरं गुरुभ्यो गृह्णीयात्साधुभिः पूजितं तु वा । एवं लिंगे च बेरे च पूजा शिवपदप्रदा

ဘေရာ (Berā—ပူဇော်ရန် သန့်စင်သိက္ခာတင်ထားသော သင်္ကေတ/ရုပ်ပုံ) ကို ဂုရုထံမှ လက်ခံယူရမည်၊ သို့မဟုတ် သာဓုသူတော်များက ပူဇော်ပြီးသားကိုလည်း ယူနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် လင်္ဂ (Liṅga) နှင့် ဘေရာ နှစ်မျိုးလုံးကို ပူဇော်ခြင်းသည် ရှီဝပဒ (Śivapada)—ရှီဝ၏ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေ (မုတ်ခ) ကို ပေးစွမ်းသည်။

Verse 20

पुनश्च द्विविधं प्रोक्तं स्थावरं जंगमं तथा । स्थावरं लिंगमित्याहुस्तरुगुल्मादिकं तथा

ထပ်မံ၍ နှစ်မျိုးရှိသည်ဟု ဆိုထားသည်—တည်ငြိမ်သော (သ္ထာဝရ) နှင့် လှုပ်ရှားသော (ဇင်္ဂမ) ဟူ၍။ တည်ငြိမ်သောအရာကို လင်္ဂ (Liṅga) ဟု ခေါ်ကြပြီး၊ သစ်ပင်၊ ချုံပင် စသည့်အရာများလည်း ထိုအမျိုးအစားတွင် ပါဝင်သည်ဟု ဆိုသည် (ရှီဝ၏ တည်မြဲသော တည်ရှိမှုအဖြစ် ရိုသေကြသည်)။

Verse 21

जंगमं लिंगमित्याहुः कृमिकीटादिकं तथा । स्थावरस्य च शुश्रूषा जंगमस्य च तर्पणम्

«လှုပ်ရှားသော လိင်္ဂ» ဟူသည်မှာ သက်ရှိအရာများပင် ဖြစ်ကြောင်း၊ ပိုးကောင် ပိုးမွှားတို့အပါအဝင်ဟု ဆိုကြသည်။ မလှုပ်ရှားသော (သီဝလိင်္ဂ) ကို စေဝာပြုခြင်းနှင့် လှုပ်ရှားသော (သက်ရှိများ) ကို အာဟာရဖြင့် တရ্পဏပြုခြင်းတို့သည် နှစ်မျိုးလုံး ပူဇော်ကန်တော့မှုဟု မှတ်ယူရသည်။

Verse 22

तत्तत्सुखानुरागेण शिवपूजां विदुर्बुधाः । पीठमंबामयं सर्वं शिवलिंगं च चिन्मयम्

ပညာရှိတို့သည် အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒသုခကို ချစ်မြတ်နိုးသော ဘက္တိဖြင့် သီဝပူဇာကို ပြုရမည်ဟု သိကြသည်။ သူတို့သည် ပီဋ္ဌတစ်လုံးလုံးကို အမ္ဗာဒေဝီ၏ အာဝါဟနာဖြင့် ပြည့်နှက်သည်ဟုလည်းကောင်း၊ သီဝလိင်္ဂကို သန့်ရှင်းသော ချိန်တနာ (စိတ်သဘော) အဖြစ်ဟုလည်းကောင်း နားလည်ကြသည်။

Verse 23

यथा देवीमुमामंके धृत्वा तिष्ठति शंकरः । तथा लिंगमिदं पीठं धृत्वा तिष्ठति संततम्

သံကရသည် ဒေဝီ ဥမာကို မိမိပေါင်ပေါ်တွင် ထမ်းဆောင်ထား၍ အစဉ်တည်နေသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ ဤသန့်ရှင်းသော ပီဋ္ဌသည်လည်း ဤလိင်္ဂကို ထမ်းထားကာ အမြဲတမ်း တည်ရှိနေသည်။

Verse 24

एवं स्थाप्य महालिंगं पूजयेदुपचारकैः । नित्यपूजा यथा शक्तिध्वजादिकरणं तथा

ဤသို့ မဟာလင်္ဂကို သင့်တော်စွာ တည်ထောင်ပြီးနောက် သတ်မှတ်ထားသော ဥပစာရများနှင့် ပူဇော်ရမည်။ နေ့စဉ်ပူဇော်မှုကို အစဉ်အလာအတိုင်း ပြုလုပ်ကာ၊ သက္တိအလံ (Śakti-dhvaja)၊ ဘန်နာနှင့် အခြားအထုံးအလမ်းဆိုင်ရာ အထောက်အကူများကို ကိုယ့်စွမ်းအားနှင့် စည်းကမ်းအတိုင်း စီစဉ်ရမည်။

Verse 25

इति संस्थापयेल्लिंगं साक्षाच्छिवपदप्रदम् । अथवा चरलिंगं तु षोडशैरुपचारकैः

ဤသို့ လင်္ဂကို တည်ထောင်ရမည်၊ ထိုလင်္ဂသည် တိုက်ရိုက် ရှိဝပဒ (မောက္ခ) ကို ပေးအပ်တတ်၏။ သို့မဟုတ် လှုပ်ရှားနိုင်သော လင်္ဂကို ဥပစာရ ၁၆ မျိုးဖြင့် ပူဇော်နိုင်သည်။

Verse 26

पूजयेच्च यथान्यायं क्रमाच्छिवपदप्रदम् । आवाहनं चासनं च अर्घ्यं पाद्यं तथैव च

စည်းကမ်းတကျ အဆင့်လိုက် ပူဇော်ရမည်၊ ထိုပူဇော်မှုသည် ရှိဝပဒကို ပေးအပ်တတ်၏။ အစမှာ အာဝါဟန (āvāhana) ဖြင့် ဖိတ်ခေါ်ခြင်း၊ အာသန (āsana) ထိုင်ခုံပေးခြင်း၊ အရ္ဃျ (arghya) ဂုဏ်ပြုရေ/ပူဇော်ရည် ဆက်ကပ်ခြင်း၊ ပာဒျ (pādya) ခြေသုတ်ရေ ဆက်ကပ်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။

Verse 27

तदंगाचमनं चैव स्नानमभ्यंगपूर्वकम् । वस्त्रं गंधं तथा पुष्पं धूपं दीपं निवेदनम्

ထို့နောက် အင်္ဂများအတွက် အာစမန (ācamana) ပြုလုပ်၍ ဆီလိမ်းနှိပ်နယ်ခြင်းကို အရင်ပြုကာ ရေချိုး (snāna) ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထို့နောက် ဝတ်စုံ၊ သန့်ရှင်းသော အနံ့ (စန္ဒနပတ်)၊ ပန်း၊ သုပ် (ဓူပ)၊ မီးအလင်း (ဒီပ) နှင့် နိုင်ဝေဒျ (naivedya) အစာပူဇော်ကို သခင်ထံ ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 28

नीराजनं च तांबूलं नमस्कारो विसर्जनम् । अथवाऽर्घ्यादिकं कृत्वा नैवेद्यां तं यथाविधि

ထို့နောက် နီရာဇန (nīrājana) မီးလှည့်ပူဇော်ခြင်းကို ပြုလုပ်၍ တာမ္ဘူလ (tāmbūla) ကွမ်းယာ ဆက်ကပ်ကာ နမസ്കာရ (ဦးချ) ပြု၍ နောက်ဆုံးတွင် ဝိသర్జန (visarjana) ဖြင့် ပိတ်သိမ်းရမည်။ သို့မဟုတ် အရ္ဃျ စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများကို စည်းကမ်းတကျ ဆက်ကပ်ပြီးနောက် နိုင်ဝေဒျ (naivedya) ကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ဆက်ကပ်ရမည်။

Verse 29

अथाभिषेकं नैवेद्यं नमस्कारं च तर्पणम् । यथाशक्ति सदाकुर्यात्क्रमाच्छिवपदप्रदम्

ထို့နောက် မိမိစွမ်းအားအတိုင်း အစဉ်လိုက် အဘိသေက (abhiṣeka)၊ နိုင်ဝေဒျ (naivedya) အစာပူဇာ၊ နမஸ్కာရ (namaskāra) ဦးညွှတ်ပူဇာ၊ နှင့် တර්ပဏ (tarpaṇa) စိတ်ကျေနပ်စေသော ရိတုကို အမြဲပြုလုပ်ရမည်။ ထိုအရာတို့ကို အစဉ်လိုက် ပြုလုပ်လျှင် သီဝပဒ (Śivapada) ကို ပေးအပ်သည်။

Verse 30

अथवा मानुषे लिंगेप्यार्षे दैवे स्वयंभुवि । स्थापितेऽपूर्वके लिंगे सोपचारं यथा तथा

သို့မဟုတ် လူလုပ်လိင်္ဂဖြစ်စေ၊ ရှိ (Ṛṣi) တော်က တည်ထောင်ထားသော လိင်္ဂဖြစ်စေ၊ ဒေဝ (divine) လိင်္ဂဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော စွဝယံဘူ (svayambhū) လိင်္ဂဖြစ်စေ—ထိုကဲ့သို့ မကြုံဖူးသေးသော (အသစ်တည်သွင်းသော) လိင်္ဂကို တည်ထားပြီးနောက် သတ်မှတ်ထားသည့်နည်းအတိုင်း ဥပစာရ (sopacāra) ပူဇာဖြင့် ကိုးကွယ်ရမည်။

Verse 31

पूजोपकरणे दत्ते यत्किंचित्फलमश्नुते । प्रदक्षिणानमस्कारैः क्रमाच्छिवपदप्रदम्

ပူဇာနှင့်ဆိုင်သော အရာတစ်စုံတစ်ရာကို ပေးအပ်လျှင် အနည်းငယ်ပင်ဖြစ်စေ အကျိုးဖလတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ခံစားရသည်။ ထို့အပြင် ပရဒက္ခိဏ (pradakṣiṇā) လှည့်ပတ်ခြင်းနှင့် နမஸ్కာရ (namaskāra) ဦးညွှတ်ခြင်းတို့ကို အစဉ်လိုက် ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ထိုကုသိုလ်သည် တဖြည်းဖြည်း သီဝပဒ (Śivapada) ကို ပေးအပ်သူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 32

लिंगं दर्शनमात्रं वा नियमेन शिवप्रदम् । मृत्पिष्टगोशकृत्पुष्पैः करवीरेण वा फलैः

စည်းကမ်းတကျဖြင့် ရှိဝလိင်္ဂကို မျက်မြင်တစ်ခါသာ ကြည့်ရှုခြင်းပင်လျှင် ရှိဝ၏ ကရုဏာနှင့် မင်္ဂလာရလဒ်ကို ပေးတတ်သည်။ ထို့အပြင် မြေဖြင့်လုပ်သော လိင်္ဂ၊ နွားချေးဖြင့်ပြုသော ပန်းများ၊ ကရဝီရပန်း သို့မဟုတ် သစ်သီးတို့ဖြင့် ဆက်ကပ်ပူဇော်ခြင်းလည်း ရှိဝ၏ အာရှီर्वာဒကို ရစေသည်။

Verse 33

गुडेन नवनीतेन भस्मनान्नैर्यथारुचि । लिंगं यत्नेन कृत्वांते यजेत्तदनुसारतः

ဂျက်ဂရီ (သကြားညို)၊ နွားနို့ထောပတ်သစ်၊ သန့်ရှင်းသော ဘသ္မ (ပြာ) သို့မဟုတ် စားသောက်စပါးအနှံတို့ကို မိမိနှစ်သက်ရာအတိုင်း ယူ၍ လိင်္ဂကို သေချာစွာ ပြုလုပ်ရမည်။ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ထိုပစ္စည်းနှင့် ထိုနည်းလမ်းနှင့် ကိုက်ညီသည့်အတိုင်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 34

अंगुष्ठादावपि तथा पूजामिच्छंति केचन । लिंगकर्मणि सर्वत्र निषेधोस्ति न कर्हिचित्

အချို့သော ဘက္တများသည် လက်မနှင့် အခြားလက်ချောင်းများမှ စ၍ (သတ်မှတ်ထားသည့်နည်းအတိုင်း) ပူဇော်လိုကြသည်။ သီဝလိင်္ဂနှင့် ဆက်စပ်သော ကర్మများအားလုံးတွင် မည်သည့်အချိန်၌မျှ တားမြစ်ချက်မရှိ—ထိုပူဇော်မှုသည် အမြဲခွင့်ပြုထားသည်။

Verse 35

सर्वत्र फलदाता हि प्रयासानुगुणं शिवः । अथवा लिंगदानं वा लिंगमौल्यमथापि वा

နေရာတိုင်းတွင် သီဝသည် မိမိ၏ စိတ်မှန်ကန်သော ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် အချိုးကျသလို အကျိုးफलကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် လိင်္ဂကို ဒါနပြုခြင်းဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် လိင်္ဂ၏ တန်ဖိုးကို (စျေးနှုန်းအဖြစ်) ပူဇော်ခြင်းဖြစ်စေ၊ ကုသိုလ်ဖြစ်လာသည်။

Verse 36

श्रद्धया शिवभक्ताय दत्तं शिवपदप्रदम् । अथवा प्रणवं नित्यं जपेद्दशसहस्रकम्

ယုံကြည်သဒ္ဓာဖြင့် သီဝဘက္တတစ်ဦးအား ပေးအပ်သောအရာသည် သီဝပဒ (သီဝ၏ အခြေအနေ/မောက္ခ) ကို ပေးစွမ်းတတ်၏။ သို့မဟုတ် နေ့စဉ် ပ္ရဏဝ (အိုမ်) ကို တစ်သောင်းကြိမ် အမြဲတမ်း ဂျပ်ဆိုရမည်။

Verse 37

संध्ययोश्च सहस्रं वा ज्ञेयं शिवपदप्रदम् । जपकाले मकारांतं मनःशुद्धिकरं भजेत्

မနက်ဆည်းဆာနှင့် ညနေဆည်းဆာ စန္ဓျာနှစ်ချိန်တွင် မန္တရကို တစ်ထောင်ကြိမ် ဂျပလုပ်ခြင်းသည် သီဝ၏ ပဒ/အဘိုဒ်ကို ပေးစွမ်းသည်ဟု သိရမည်။ ဂျပချိန်တွင် «မ» ဖြင့်ဆုံးသော မန္တရ၊ အထူးသဖြင့် «နမး သီဝာယ» ကို ဘုရားဝတ်ပြုကာ စိတ်ကို သန့်စင်စေသင့်သည်။

Verse 38

समाधौ मानसं प्रोक्तमुपांशु सार्वकालिकम् । समानप्रणवं चेमं बिंदुनादयुतं विदुः

သမာဓိအတွင်း၌ စိတ်ဖြင့်သာ ဂျပခြင်း (မာနသ-ဂျပ) ကို သင့်လျော်သောနည်းဟု ဆိုထားသည်။ အသံမထွက်သော်လည်း တိုးတိုးလေး ဂျပခြင်း (ဥပါံရှု-ဂျပ) သည် အချိန်မရွေး သင့်တော်သည်။ ဤဂျပသည် တူညီသော ပ္ရဏဝ «အိုမ်» နှင့် ပေါင်းစည်းပြီး ဘိန္ဒုနှင့် နာဒ (အနုမြူမျိုးစေ့နှင့် အတွင်းသံ) ပါဝင်ကြောင်း သိရမည်။

Verse 39

अथ पंचाक्षरं नित्यं जपेदयुतमादरात् । संध्ययोश्च सहस्रं वा ज्ञेयं शिवपदप्रदम्

ထို့ကြောင့် ပဉ္စအက္ခရာမန္တရားကို အမြဲတမ်း श्रद्धာဖြင့် ဂျပ်ရမည်—တစ်သောင်းကြိမ်; သို့မဟုတ် မနက်နှင့်ညနေ စန္ဓျာနှစ်ခါတွင် တစ်ထောင်ကြိမ်။ ဤအကျင့်သည် ရှိဝပဒ (ရှင်ဝ၏အဘောဒ်) ကို ပေးအပ်သည့် အကျင့်ဟု သိရမည်။

Verse 40

प्रणवेनादिसंयुक्तं ब्राह्मणानां विशिष्यते । दीक्षायुक्तं गुरोर्ग्राह्यं मंत्रं ह्यथ फलाप्तये

ပရဏဝ (Oṁ) ဖြင့်အစပြုသော မန္တရားသည် ဗြာဟ္မဏတို့အတွက် အထူးသတ်မှတ်ထားသည်။ ထို့အပြင် အမှန်တကယ်သော အကျိုးကို ရရှိရန် မန္တရားကို ဂုရုထံမှ ဒိက္ခာ (အင်နီရှီယေးရှင်း) ဖြင့် ပြည့်စုံစွာ လက်ခံယူရမည်။

Verse 41

कुंभस्नानं मंत्रदीक्षां मातृकान्यासमेव च । ब्राह्मणः सत्यपूतात्मा गुरुर्ज्ञानी विशिष्यते

ကುಂಬ္ဟသ్నာန် (သန့်ရှင်းသော ကုမ္ဘရေချိုး) ကို ပြုလုပ်ပြီး၊ မန္တရားဒိက္ခာကို လက်ခံကာ၊ မာတೃကာနျာသ (အက္ခရာမာတೃကာ တင်သွင်းခြင်း) ကိုလည်း ကျင့်သုံးသူ—သစ္စာကြောင့် အတွင်းစိတ်သန့်စင်သော ထိုဗြာဟ္မဏသည် ဂုရုအဖြစ် ထင်ရှားလာပြီး ဉာဏ်ပညာကို သိမြင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 42

द्विजानां च नमःपूर्वमन्येषां च नमोन्तकम् । स्त्रीणां च क्वचिदिच्छंति नमो तं च यथाविधि

ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့အတွက်တော့ “namaḥ” ကို အစမှာထားပြီး နမಸ್ಕာရ ပြုရမည်။ အခြားသူများအတွက်တော့ “namo” ကို အဆုံးမှာထား၍ ဆိုရမည်။ အချို့အခါ မိန်းမများလည်း ထိုကဲ့သို့သော ဂုဏ်ပြုနမಸ್ಕာရကို လိုလားကြသဖြင့်—သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း မှန်ကန်စွာ ပူဇော်ပါ။

Verse 43

विप्रस्त्रीणां नमः पूर्वमिदमिच्छंति केचन । पंचकोटिजपं कृत्वा सदा शिवसमो भवेत्

အချို့က အရင်ဆုံး «ဗြာဟ္မဏတို့၏ ဇနီးများအား နမස්ကာရ» ဟူသော ဂါရဝပြုခြင်းကို လိုလားကြသည်။ မန္တရဇပ ငါးကုဋိ ပြီးစီးလျှင် အမြဲတမ်း သီဝနှင့်တူသကဲ့သို့ (သီဝ-သာယုဇ္ယ) ဖြစ်လာမည်။

Verse 44

एकद्वित्रिचतुःकोट्याब्रह्मादीनां पदं व्रजेत् । जपेदक्षरलक्षंवा अक्षराणां पृथक्पृथक्

ဂျပ (japa) ကို တစ်ကုဋေ၊ နှစ်ကုဋေ၊ သုံးကုဋေ၊ လေးကုဋေ အတိုင်းအတာဖြင့် ပြုလုပ်လျှင် ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ရောက်သည့် မြင့်မြတ်သော အဆင့်သို့ ရောက်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ် မန္တရ၏ အက္ခရာများကို တစ်လက္ခ (၁၀၀,၀၀၀) ကြိမ် စီစီခွဲ၍ ထပ်မံရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 45

अथवाक्षरलक्षं वा ज्ञेयं शिवपदप्रदम् । सहस्रं तु सहस्राणां सहस्रेण दिनेन हि

သို့မဟုတ် မန္တရ၏ အက္ခရာစုစုပေါင်း တစ်လက္ခ (၁၀၀,၀၀၀) ကြိမ် ရွတ်ဆိုခြင်းသည် ရှိဝပဒ (Śiva ၏ အမြင့်ဆုံးအဆင့်) ကို ပေးအပ်ကြောင်း သိမှတ်ရမည်။ အမှန်တကယ် တစ်နေ့လျှင် တစ်ထောင်ကြိမ် ရွတ်ဆိုလျှင် လိုအပ်သော ထောင်များကို ထောင်ရက်အတွင်း ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 46

जपेन्मंत्रादिष्टसिद्धिर्नित्यं ब्राह्मणभोजनात् । अष्टोत्तरसहस्रं वै गायत्रीं प्रातरेव हि

မန်တရကို ဂျပ် (japa) ပြုရမည်။ မန်တရအမိန့်တော်အတိုင်း အောင်မြင်မှုသည် ဗြာဟ္မဏများကို နေ့စဉ် အစာကျွေးခြင်းဖြင့် တည်မြဲစွာ ရရှိသည်။ အထူးသဖြင့် မနက်ခင်းတွင် ဂါယတရီကို ၁၀၀၈ ကြိမ် ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 47

ब्राह्मणस्तु जपेन्नित्यं क्रमाच्छिवपदप्रदान् । वेदमंत्रांस्तु सूक्तानि जपेन्नियममास्थितः

သို့ရာတွင် ဗြာဟ္မဏသည် နေ့စဉ် အစဉ်အလာအတိုင်း ရှိဝပဒ (ရှီဝ၏ အခြေအနေ) ကို ပေးသော ရှိဝမန်တရများကို ဂျပ်ပြုရမည်။ ထို့ပြင် စည်းကမ်းဝတ် (နိယမ) ကို ထိန်းသိမ်းလျက် ဝေဒမန်တရများနှင့် စုက္တများကိုလည်း ရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 48

एकं दशार्णं मंत्रं च शतोनं च तदूर्ध्वकम् । अयुतं च सहस्रं च शतमेकं विना भवेत्

အက္ခရာဆယ်လုံးပါ မန်တရအတွက် ဂျပ်ရေကို အနည်းဆုံး ၁၀၀ နှင့် ထို့ထက်ပို၍ သတ်မှတ်ရသည်။ ထို့ပြင် ၁၀,၀၀၀၊ ၁,၀၀၀ သို့မဟုတ် ၁၀၁ ဟူ၍လည်း သတ်မှတ်ထားသည်။ သတ်မှတ်ထားသော ပြည့်စုံသည့် အရေအတွက်မရှိဘဲ မဖြစ်ရ။

Verse 49

वेदपारायणं चैव ज्ञेयं शिवपदप्रदम् । अन्यान्बहुतरान्मंत्राञ्जपेदक्षरलक्षतः

ဝေဒများကို ပါဠိဖတ်ရွတ်ခြင်းသည် «ရှီဝပဒ» (ရှီဝ၏အဆင့်) ကို ပေးအပ်သူဟု သိမှတ်ရမည်။ ထို့အပြင် အခြားမန္တရများစွာကိုလည်း အက္ခရာတစ်သိန်းအတိုင်းအတာအထိ ဂျပ် (japa) ပြုလုပ်၍ ထပ်မံရွတ်ဆိုရမည်။

Verse 50

एकाक्षरांस्तथा मंत्राञ्जपेदक्षरकोटितः । ततः परं जपेच्चैव सहस्रं भक्तिपूर्वकम्

အက္ခရာတစ်လုံးတည်းသော (ဗီဇ) မန္တရများနှင့် အခြားမန္တရများကို အက္ခရာကုဋိများအထိ—အလွန်များပြားစွာ—ဂျပ်ပြုလုပ်ရမည်။ ထို့နောက် ထပ်မံ၍ တစ်ထောင်ကြိမ်ကိုလည်း ဘက္တိဖြင့် ဂျပ်ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 51

एवं कुर्याद्यथाशक्ति क्रमाच्छिव पदं लभेत् । नित्यं रुचिकरं त्वेकं मंत्रमामरणांतिकम्

ဤသို့ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း အစဉ်လိုက် ပြုလုပ်လျှင် တဖြည်းဖြည်း «ရှီဝပဒ» ကို ရရှိမည်။ ထို့ကြောင့် နှလုံးကို နှစ်သက်စေသော မန္တရတစ်ပုဒ်ကို နေ့စဉ် ယူဆောင်၍ အသက်ဆုံးတိုင်အောင် မပြတ်မနား ဆက်လက်ဂျပ်ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 52

जपेत्सहस्रमोमिति सर्वाभीष्टं शिवाज्ञया । पुष्पारामादिकं वापि तथा संमार्जनादिकम्

ရှီဝ၏ အမိန့်တော်အရ «အိုမ်» ဟု တစ်ထောင်ကြိမ် ဂျပ်ဆိုရမည်၊ ထိုသို့ဖြင့် လိုအင်ဆန္ဒအားလုံး ပြည့်စုံမည်။ ထို့ပြင် ပန်းဥယျာဉ်စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းရေးနှင့် တံမြက်လှည်းခြင်းတို့ဖြင့်လည်း ဘုရားကို ဝတ်ပြုနိုင်သည်။

Verse 53

शिवाय शिवकार्याथे कृत्वा शिवपदं लभेत् । शिवक्षेत्रे तथा वासं नित्यं कुर्याच्च भक्तितः

ရှီဝအတွက်၊ ရှီဝ၏အကျိုးအတွက် အလုပ်အမှုများကို ပြုလုပ်လျှင် ရှီဝ၏အဆင့်အတန်း (အဘောဒ်) ကို ရရှိမည်။ ထို့အတူ ဘက်တိဖြင့် ရှီဝက்ஷೇತ್ರ (ရှီဝ၏သန့်ရှင်းရာနေရာ) တွင် အမြဲတမ်း နေထိုင်သင့်သည်။

Verse 54

जडानामजडानां च सर्वेषां भुक्तिमुक्तिदम् । तस्माद्वासं शिवक्षेत्रे कुर्यदामरणं बुधः

မိုက်မဲသူဖြစ်စေ ပညာရှိသူဖြစ်စေ သတ္တဝါအားလုံးအတွက် ထိုရှင်ဝကေတ္တရသည် ဘုက္တိ (လောကီပြည့်စုံမှု) နှင့် မုက္တိ (လွတ်မြောက်မှု) နှစ်ပါးကို ပေးတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိသည် သေဆုံးချိန်တိုင်အောင် ရှင်ဝ၏ သန့်ရှင်းသော က္ෂೇತ್ರ၌ နေထိုင်သင့်သည်။

Verse 55

लिंगाद्धस्तशतं पुण्यं क्षेत्रे मानुषके विदुः । सहस्रारत्निमात्रं तु पुण्यक्षेत्रे तथार्षके

ပညာရှိတို့က ဆိုကြသည်မှာ လူတို့တည်ထောင်ထားသော က္ෂೇತ್ರ၌ ရှင်ဝလိင်္ဂမှ ဟတ္တ ၁၀၀ အကွာအဝေးအထိ ပုဏ္ဏအကျိုးရှိသည်။ သို့သော် အမှန်တကယ် ပုဏ္ဏကေတ္တရ၊ ရှိသီတို့က သန့်စင်ထားသော က္ෂेत्र၌မူ နေရောင်ခြည် တစ်ထောင်အတိုင်းအတာအထိ လျှံ့ဝင်သည်ဟု သိရသည်။

Verse 56

दैवलिंगे तथा ज्ञेयं सहस्रारत्निमानतः । धनुष्प्रमाणसाहस्रं पुण्यं क्षेत्रे स्वयं भुवि

ဒါအပြင် ဒေဝလိင်္ဂ (Daiva-liṅga) အတွက်လည်း ၎င်း၏အကျယ်အဝန်းကို အရတ္နိ ၁၀၀၀ အတိုင်းအတာဟု သိရမည်။ ထို့ပြင် မြေပြင်ပေါ်၌ ၎င်း၏တည်ရှိမှုကြောင့်ပင် က္ෂेत्र၏ပုဏ္ဏအကျိုးသည် အရပ်ရပ်သို့ ဓနုအတိုင်းအတာ ၁၀၀၀ အထိ ပျံ့နှံ့သည်။

Verse 57

पुण्यक्षेत्रे स्थिता वापी कूपाद्यं पुष्कराणि च । शिवगंगेति विज्ञेयं शिवस्य वचनं यथा

ပုဏ္ဏကေတ္တရအတွင်း တည်ရှိသော ရေကန်အဆင့် (ဝါပီ)၊ ရေတွင်းနှင့် အခြားရေသိုလှောင်ရာများကို ရှင်ဝ၏ မိန့်တော်အတိုင်း “ရှင်ဝ-ဂင်္ဂါ” ဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 58

तत्र स्नात्वा तथा दत्त्वा जपित्वा हि शिवं व्रजेत् । शिवक्षेत्रं समाश्रित्य वसेदामरणं तथा

ထိုနေရာ၌ ရေချိုးပြီး သင့်လျော်သကဲ့သို့ ဒါနပေးကာ၊ ရှိဝ၏ နာမဇပကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် အမှန်တကယ် ရှိဝထံသို့ သွားရမည်။ ရှိဝ၏ သန့်ရှင်းသော က္ရှೇತ್ರကို အားကိုးကာ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်လျှင် သေခြင်းကို ကျော်လွန်သော အမတတရားကို ရရှိမည်။

Verse 59

दाहं दशाहं मास्यं वा सपिंडीकरणं तु वा । आब्दिकं वा शिवक्षेत्रे क्षेत्रे पिंडमथापि वा

မီးသင်္ဂြိုဟ်ပွဲဖြစ်စေ၊ ဒသမနေ့ အထိမ်းအမှတ်ဖြစ်စေ၊ လစဉ်ပွဲဖြစ်စေ၊ စပိဏ္ဍီကရဏ အခမ်းအနားဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် နှစ်ပတ်လည် ရှရဒ္ဓဖြစ်စေ—ဤအရာတို့ကို သီဝ၏ သန့်ရှင်းသော က్షೇತ್ರ၌ ပြုလုပ်လျှင်၊ ထိုနေရာ၌ ပိဏ္ဍ ပူဇော်ခြင်းပင်လျှင် သာသနာရေးအကျိုးရှိစေသည်။

Verse 60

सर्वपाप विनिर्मुक्तः सद्यः शिवपदं लभेत् । अथवा सप्तरात्रं वा वसेद्वा पंचरात्रकम्

အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်းသူသည် ချက်ချင်းပင် သီဝ၏ အဆင့်အတန်းကို ရရှိမည်။ သို့မဟုတ် မဟုတ်လျှင် ထိုနေရာ၌ ခုနှစ်ည နေထိုင်စေ၊ အနည်းဆုံး ငါးည နေထိုင်စေ။

Verse 61

त्रिरात्रमेकरात्रं वा क्रमाच्छिवपदं लभेत् । स्ववर्णानुगुणं लोके स्वाचारात्प्राप्नुते नरः

သုံးညကြာ (သတ်မှတ်ထားသော) အကျင့်ကို လိုက်နာခြင်းဖြင့်—သို့မဟုတ် တစ်ညတည်းဖြင့်ပင်—လူသည် အဆင့်ဆင့် သီဝ၏ အခြေအနေကို ရရှိလာမည်။ ဤလောက၌ လူသည် မိမိ၏ ဝဏ္ဏနှင့် ကိုက်ညီသော အကျိုးကို မိမိ၏ သင့်လျော်သော စည်းကမ်းနှင့် ဝရတအကျင့်ကို တိတိကျကျ လိုက်နာခြင်းအားဖြင့် ရရှိသည်။

Verse 62

वर्णोद्धारेण भक्त्या च तत्फलातिशयं नरः । सर्वं कृतं कामनया सद्यः फलमवाप्नुयात्

သန့်ရှင်းသော အက္ခရာများကို (ဝဏ္ဏောဒ္ဓာရ) ယူထုတ်၍ ဘက္တိဖြင့် ဆင်ခြင်သော် လူသည် အကျိုးရလဒ်၏ အထူးမြတ်မှုကို ရရှိ၏။ ဆန္ဒကာမနာဖြင့် ပြုသမျှသည် ချက်ချင်း အကျိုးကို ရ၏။

Verse 63

सर्वं कृतमकामेन साक्षाच्छिवपदप्रदम् । प्रातर्मध्याह्नसायाह्नमहस्त्रिष्वेकतः क्रमात्

ဤအရာအားလုံးကို ကိုယ်ကျိုးလိုဆန္ဒမရှိဘဲ ပြုလုပ်လျှင် တိုက်ရိုက် ရှိဝပဒ (Śiva-အဆင့်) ကို ပေးအပ်၏။ မနက်၊ မွန်းတည့်၊ ညနေ ဟူသော သန့်ရှင်းသည့် သုံးချိန်တွင် အစဉ်အတိုင်း တစ်ချိန်စီ ပြည့်စုံသော ဝရတအဖြစ် ဆောင်ရွက်ရ၏။

Verse 64

प्रातर्विधिकरं ज्ञेयं मध्याह्नं कामिकं तथा । सायाह्नं शांतिकं ज्ञेयं रात्रावपि तथैव हि

နံနက်ပူဇော်ခြင်းသည် ဓမ္မနှင့် အကျင့်အထုံးမှန်ကန်မှုကို ထောက်ပံ့သော ပူဇော်မှုဟု သိရမည်။ မွန်းတည့်ပူဇော်ခြင်းသည် ဆန္ဒပြည့်စုံစေသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ညနေခင်းပူဇော်ခြင်းသည် စိတ်ငြိမ်းချမ်းစေ၍ သာယာအေးချမ်းမှု ပေးသော ပူဇော်မှုဟု သိရမည်။ ညအခါ ပူဇော်ခြင်းလည်း ထိုသို့ပင် ငြိမ်းချမ်းစေသော သဘောတရားတူ၏။

Verse 65

कालो निशीथो वै प्रोक्तोमध्ययामद्वयं निशि । शिवपूजा विशेषेण तत्कालेऽभीष्टसिद्धिदा

«နိသီသ» ဟု ခေါ်သော အချိန်သည် ညအလယ်ပိုင်းရှိ ယာမနှစ်ယာမ ဖြစ်သည်ဟု ကြေညာထားသည်။ ထိုအချိန်တွင် အထူးသဖြင့် သီဝဘုရားကို ပူဇော်လျှင် လိုလားသမျှ အောင်မြင်မှုကို ပေးစွမ်းသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 66

एवं ज्ञात्वा नरः कुर्वन्यथोक्तफलभाग्भवेत् । कलौ युगे विशेषेण फलसिद्धिस्तु कर्मणा

ဤသို့ သိရှိပြီးနောက် ညွှန်ကြားထားသကဲ့သို့ ကျင့်ဆောင်သူသည် ဖော်ပြထားသော အကျိုးဖလကို ထိုက်တန်စွာ ရရှိသူ ဖြစ်လာမည်။ အထူးသဖြင့် ကလိယုဂ၌ အကျိုးရလဒ်၏ အောင်မြင်မှုသည် သင်ကြားချက်နှင့် ကိုက်ညီစွာ မှန်ကန်သည့် ကမ္မ (karman) အားဖြင့် ပြည့်စုံလာသည်။

Verse 67

उक्तेन केनचिद्वापि अधिकारविभेदतः । सद्वृत्तिः पापभीरुश्चेत्ततत्फलमवाप्नुयात्

ဤအကြောင်းကို မည်သူမဆို ပြောကြားထားသော်လည်း၊ ရှာဖွေသူတို့၏ အရည်အချင်းနှင့် အခွင့်အရေး ကွာခြားမှုအလိုက် အမှန်တရားအဖြစ် တည်ရှိသည်။ အကျင့်ကောင်း၍ အပြစ်ကို ကြောက်ရွံ့သူသည် ထိုထိုအကျိုးဖလကို ရရှိမည်။

Verse 68

ऋषय ऊचुः । अथ क्षेत्राणि पुण्यानि समासात्कथयस्व नः । सर्वाः स्त्रियश्च पुरुषा यान्याश्रित्य पदं लभेत्

ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်— «ယခု သန့်ရှင်းသော ပုဏ္ဏကေတ္တရများ (သီဝကေတ္တရ) ကို အကျဉ်းချုပ် ပြောပြပါ။ မိန်းမ၊ ယောက်ျား အားလုံးက ထိုနေရာများကို အားကိုးခိုလှုံ၍ အမြင့်ဆုံး အခြေအနေ (မောက္ခ) ကို ရနိုင်သည်»။

Verse 69

सूत योगिवरश्रेष्ठ शिवक्षेत्रागमांस्तथा । सूत उवाच । शृणुत श्रद्धया सर्वक्षेत्राणि च तदागमान्

စူတက ပြောသည်— «အမြင့်မြတ်သော ယောဂီတို့အနက် အကောင်းဆုံးရေ၊ ရှီဝ-က்ஷೇತ್ರ (ရှီဝ၏ သန့်ရှင်းရာဌာန) အားလုံးနှင့် ထိုနေရာများနှင့် ဆက်နွယ်သော အာဂမ (အာဂမကျမ်း) များကို ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် နားထောင်ကြလော့။»