गौरीप्रवेशः—शिवसाक्षात्कारः (Gaurī’s Entry and the Vision of Śiva)

Verse 1

ऋषय ऊचुः । कृत्वा गौरं वपुर्दिव्यं देवी गिरिवरात्मजा । कथं ददर्श भर्तारं प्रविष्टा मन्दितं सती

ရိရှီတို့က မေးလျှောက်ကြသည်– “တောင်ကြီး၏ သမီးတော် ဒေဝီသည် တောက်ပသော သာလွန်မြတ်သော ဖြူဝင်းသည့် ရုပ်ကာယကို ဆောင်ယူပြီးနောက်၊ သတီသည် အလှဆင်ထားသော ထိုနေရာသို့ မည်သို့ ဝင်ရောက်ကာ မိမိ၏ ခင်ပွန်းတော် ရှီဝကို မည်သို့ မြင်တွေ့ခဲ့သနည်း?”

Verse 2

प्रवेशसमये तस्या भवनद्वारगोचरैः । गणेशैः किं कृतं देवस्तान्दृष्ट्वा किन्तदा ऽकरोत्

သူမ ဝင်ရောက်ချိန်တွင် နန်းတံခါးဝ အဝင်ပေါက်၌ ရပ်နေသော ဂဏေရှများက ဘာကို ပြုလုပ်ခဲ့သနည်း။ ထိုသူတို့ကို သခင်ဘုရား မြင်သောအခါ ထိုအချိန်၌ ဘာကို ပြုတော်မူသနည်း။

Verse 3

वायुरुवाच । प्रवक्तुमंजसा ऽशक्यः तादृशः परमो रसः । येन प्रणयगर्भेण भावो भाववतां हृतः

ဝါယုက ပြောသည်— «ထိုအမြင့်မြတ်ဆုံးသော ရသာ (parama-rasa) သည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်းဖြင့် မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင် အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်၏။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ပြည့်ဝသော (praṇaya-garbha) အတွေ့အကြုံကြောင့် ဘက္တိခံစားနိုင်သူတို့၏ နှလုံးသားကိုပင် ဆွဲယူဖမ်းစားလေ၏»။

Verse 4

द्वास्थैस्ससंभ्रमैरेव देवो देव्यागमोत्सुकः । शंकमाना प्रविष्टान्तस्तञ्च सा समपश्यत

ဒေဝီ၏ ရောက်လာခြင်းကို မျှော်လင့်တော်မူသော သခင်ဘုရားသည် တံခါးစောင့်တို့၏ စိတ်လှုပ်ရှားသံအုတ်အုတ်ကြောင့် လှုပ်ရှားကာ အတွင်းခန်းသို့ ဝင်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ဒေဝီသည် နူးညံ့သော စိုးရိမ်သံသယနှင့် ဝင်လာကာ ထိုနေရာ၌ သခင်ဘုရားကို တွေ့မြင်လေ၏။

Verse 5

तैस्तैः प्रणयभावैश्च भवनान्तरवर्तिभिः । गणेन्द्रैर्वन्दिता वाचा प्रणनाम त्रियम्बकम्

အတွင်းဝင်းအတွင်း နေထိုင်ကြပြီး ချစ်ခင်သဒ္ဓါအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်ဝသော ဂဏာတို့၏ အထွဋ်အမြတ်များက စကားဖြင့် ချီးမွမ်းကန်တော့သဖြင့်၊ သူမသည် တြိယမ္ဗက (မျက်စိသုံးပါးရှင် သီဝ) ထံသို့ ရိုသေစွာ ဦးချကန်တော့하였다။

Verse 6

प्रणम्य नोत्थिता यावत्तावत्तां परमेश्वरः । प्रगृह्य दोर्भ्यामाश्लिष्य परितः परया मुदा

သူမ ဦးချကန်တော့ပြီး မထသေးခင်မှာပင်၊ ပရမေရှဝရ (အမြင့်မြတ်ဆုံးသခင်) သည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ချက်ချင်း ဆွဲယူကာ ဖက်လှုပ်၍ အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပတ်လည်ကာကွယ်ကာ နီးကပ်စွာ ထိန်းထား하였다။

Verse 7

स्वांके धर्तुं प्रवृत्तो ऽपि सा पर्यंके न्यषीदत । पर्यंकतो बलाद्देवीं सोङ्कमारोप्य सुस्मिताम्

သူမကို မိမိပေါင်ပေါ်တင်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူမက အိပ်ရာပေါ်တွင် ထိုင်နေ하였다။ ထို့နောက် အပြုံးနုနုဖြင့်ရှိသော ဒေဝီကို အိပ်ရာပေါ်မှ နူးညံ့သော်လည်း အတင်းအကျပ်မဟုတ်သော အားဖြင့် မြှောက်ယူကာ မိမိပေါင်ပေါ်သို့ တင်ထား하였다။

Verse 8

सस्मितो विवृतैर्नेत्रैस्तद्वक्त्रं प्रपिबन्निव । तया संभाषणायेशः पूर्वभाषितमब्रवीत्

အပြုံးဖြင့် မျက်လုံးများကို ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ကာ သူမ၏မျက်နှာကို သောက်သုံးနေသကဲ့သို့ ကြည့်လျက်၊ သခင်ဘုရားသည် သူမနှင့် စကားပြောလိုသဖြင့် ယခင်က ပြောခဲ့သော စကားကို ထပ်မံ ပြော하였다။

Verse 9

देवदेव उवाच । सा दशा च व्यतीता किं तव सर्वांगसुन्दरि । यस्यामनुनयोपायः को ऽपि कोपान्न लभ्यते

ဒေဝဒေဝက မိန့်တော်မူသည်—“ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်း လှပသောသူမ၊ ထိုအခြေအနေက မင်းအတွက် ကျော်လွန်သွားပြီလား။ ထိုအခြေအနေတွင် ဒေါသမှ ပေါ်လာသဖြင့် ပြန်လည်ညှိနှိုင်းသင့်မြတ်စေမည့် နည်းလမ်းတစ်စုံတစ်ရာ မတွေ့နိုင်” ဟု။

Verse 10

स्वेच्छयापि न कालीति नान्यवर्णवतीति च । त्वत्स्वभावाहृतं चित्तं सुभ्रु चिंतावहं मम

«ကိုယ့်ဆန္ဒနဲ့တောင် မင်းကို ကာလီဟု မထင်နိုင်၊ အခြားအရောင်ရှိသူဟုလည်း မထင်နိုင်ပါ။ အို မျက်ခုံးလှသောသူရေ၊ မင်း၏ သဘာဝတရားက စိတ်ကို ဆွဲယူသဖြင့် ငါ့အတွင်း၌ စိုးရိမ်လွမ်းဆွတ်ခြင်း ဖြစ်လာ၏»။

Verse 11

विस्मृतः परमो भावः कथं स्वेच्छांगयोगतः । न सम्भवन्ति ये तत्र चित्तकालुष्यहेतवः

«ကိုယ့်ရည်မှန်းချက်တည်ကြည်မှုဖြင့် အင်္ဂယောဂဖြင့် ပေါင်းစည်းနေသော်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အခြေအနေကို ဘယ်လို မေ့လျော့နိုင်မည်နည်း။ ထိုအခြေအနေ၌ စိတ်ကို မသန့်စင်စေသော အကြောင်းရင်းများ မပေါ်ပေါက်လာပါ»။

Verse 12

पृथग्जनवदन्योन्यं विप्रियस्यापि कारणम् । आवयोरपि यद्यस्ति नास्त्येवैतच्चराचरम्

သာမန်လူတို့အတွက် အပြန်အလှန် ခွဲခြားနေခြင်းသည် မနှစ်သက်မှုနှင့် အငြင်းပွားမှု၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်တတ်သည်။ သို့သော် ငါတို့နှစ်ဦးကြား၌ ထိုသို့ ခွဲခြားမှု ရှိလာမည်ဆိုလျှင် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးပါဝင်သော ဤလောကတစ်ခုလုံး မရှိတော့ပေ။

Verse 13

अहमग्निशिरोनिष्ठस्त्वं सोमशिरसि स्थिता । अग्नीषोमात्मकं विश्वमावाभ्यां समधिष्ठितम्

«ငါသည် အဂ္နိ၏ ခေါင်းထိပ်၌ တည်နေပြီး၊ မင်းသည် ဆိုမ၏ ခေါင်းထိပ်၌ တည်ရှိသည်။ အဂ္နိနှင့် ဆိုမ သဘောတရားဖြစ်သော ဤကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးကို ငါတို့နှစ်ဦး ပူးပေါင်းအုပ်စိုးကာ ထောက်ပံ့တည်တံ့စေသည်»။

Verse 14

जगद्धिताय चरतोः स्वेच्छाधृतशरीरयोः । आवयोर्विप्रयोगे हि स्यान्निरालम्बनं जगत्

ကမ္ဘာလောက၏ အကျိုးအတွက် ငါတို့နှစ်ပါး လှုပ်ရှားသွားလာကြပြီး၊ ကိုယ်ခန္ဓာကိုလည်း ကိုယ့်ဆန္ဒအလိုအလျောက် ခံယူကြသည်။ အကယ်၍ ငါတို့ကွာခွာသွားလျှင် လောကသည် အထောက်အကူမဲ့၍ အခြေခံမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 15

अस्ति हेत्वन्तरं चात्र शास्त्रयुक्तिविनिश्चितम् । वागर्थमिव मे वैतज्जगत्स्थावरजंगमम्

ဤနေရာ၌ သာသနာကျမ်း၏ ယုတ္တိဖြင့် သေချာစွာ ဆုံးဖြတ်ထားသော အကြောင်းတရားတစ်ရပ် ထပ်မံရှိ၏။ ထိုအကြောင်းကြောင့် ဤလောကတစ်ခုလုံး—တည်ငြိမ်သောအရာနှင့် လှုပ်ရှားသောအရာ—သည် စကားနှင့် အဓိပ္ပါယ် ဆက်နွယ်သကဲ့သို့ ဆက်နွယ်တည်ရှိ၏။

Verse 16

त्वं हि वागमृतं साक्षादहमर्थामृतं परम् । द्वयमप्यमृतं कस्माद्वियुक्तमुपपद्यते

သင်သည် စကား၏ အမృతကို တိုက်ရိုက်ပင် ဖြစ်၏၊ ငါသည် အဓိပ္ပါယ်၏ အမృతအမြင့်ဆုံး ဖြစ်၏။ နှစ်ပါးလုံး အမృతဖြစ်သော်လည်း၊ အဘယ်ကြောင့် ခွဲကွာနေခြင်းသည် သင့်လျော်နိုင်မည်နည်း။

Verse 17

विद्याप्रत्यायिका त्वं मे वेद्यो ऽहं प्रत्ययात्तव । विद्यावेद्यात्मनोरेव विश्लेषः कथमावयोः

သင်သည် ငါ၌ သိမြင်မှု ပေါ်ပေါက်စေသော ဗိဒ္ဓာပင် ဖြစ်၏၊ ငါသည် သင်၏ အသိဉာဏ်ဖြင့် သိရမည့် အရာ ဖြစ်၏။ ဗိဒ္ဓာနှင့် သိရမည့်အရာတို့သည် အနှစ်သာရတစ်ခုတည်းဖြစ်လျှင်၊ ငါတို့နှစ်ဦးအကြား ခွဲခြားမှု မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 18

न कर्मणा सृजामीदं जगत्प्रतिसृजामि च । सर्वस्याज्ञैकलभ्यत्वादाज्ञात्वं हि गरीयसी

«ငါသည် ဤလောကကို ချည်နှောင်သော ကမ္မဖြင့် မဖန်ဆင်း၊ ကမ္မဖြင့် ပြန်လည်ဖန်ဆင်းခြင်းလည်း မရှိ။ အရာအားလုံးသည် ငါ၏ အမိန့်တော်ဖြင့်သာ ရရှိနိုင်သဖြင့်၊ အရှင်၏ အမိန့်တော်အာဏာသည် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်၏»။

Verse 19

आज्ञैकसारमैश्वर्यं यस्मात्स्वातंत्र्यलक्षणम् । आज्ञया विप्रयुक्तस्य चैश्वर्यं मम कीदृशम्

«အာဏာပိုင်မှု၏ အနှစ်သာရမှာ အမိန့်တော်ကို လိုက်နာခြင်းပင် ဖြစ်သည်၊ အမှန်တကယ်သော အရှင်ဖြစ်ခြင်းသည် လွတ်လပ်မှုဖြင့် သတ်မှတ်ထားသောကြောင့်။ အမိန့်တော်၏ အင်အားမှ ငါကွာသွားလျှင် ငါ၏ အာဏာပိုင်မှုသည် မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း?»

Verse 20

न कदाचिदवस्थानमावयोर्विप्रयुक्तयोः । देवानां कार्यमुद्दिश्य लीलोक्तिं कृतवानहम्

ကျွန်ုပ်တို့သည် (ပုံပေါ်သကဲ့သို့) ခွဲကွာနေသော်လည်း အမှန်တကယ် ခွဲခြားကွာဟမှု သို့မဟုတ် အနေအထားအကြား အလျားအကွာ မရှိပါ။ ဒေဝတাদের၏ တာဝန်ကို ရည်ရွယ်၍ ထိုစကားများကို လီလာ—ဘုရားသခင်၏ ကစားပွဲအဖြစ်သာ ကျွန်ုပ် ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 21

त्वयाप्यविदितं नास्ति कथं कुपितवत्यसि । ततस्त्रिलोकरक्षार्थे कोपो मय्यपि ते कृतः

“သင်မသိသောအရာ မရှိပါဘဲ—ဘယ်လိုကြောင့် ဒေါသထွက်လာသနည်း။ ထို့ကြောင့် သုံးလောကကို ကာကွယ်ရန်အတွက် သင်၏ ဒေါသကို ကျွန်ုပ်ပေါ်သို့ပင် ဦးတည်စေခဲ့သည်။”

Verse 22

यदनर्थाय भूतानां न तदस्ति खलु त्वयि । इति प्रियंवदे साक्षादीश्वरे परमेश्वरे

“အို ချိုမြိန်စကားပြောသူ၊ အရှင်တော်သည် ကိုယ်တိုင်ပင် အရှင်—အမြင့်ဆုံး ဣရှ္ဝရအဖြစ် ထင်ရှားတော်မူသော သင်၌၊ သတ္တဝါတို့အတွက် အန္တရာယ် သို့မဟုတ် မကောင်းကျိုး ဖြစ်စေမည့် အရာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိကြောင်း အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 23

शृंगारभावसाराणां जन्मभूमिरकृत्रिमा । स्वभर्त्रा ललितन्तथ्यमुक्तं मत्वा स्मितोत्तरम्

သူမသည် ချစ်မြတ်နိုးရာ ရသ၏ အနှစ်သာရ ပေါက်ဖွားရာ မကောက်ကွယ်သော အရင်းအမြစ်ဖြစ်၍၊ မိမိ၏ သခင်က ကစားသလိုပင် သို့သော် အမှန်တရားပါသော စကားကို ပြောခဲ့သည်ဟု နားလည်ကာ အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်하였다။

Verse 24

लज्जया न किमप्यूचे कौशिकी वर्णनात्परम् । तदेव वर्णयाम्यद्य शृणु देव्याश्च वर्णनम्

ရှက်ကြောက်မှုကြောင့် ကೌသိကီ၏ ဖော်ပြချက်ထက် မပိုဘဲ မည်သည့်အရာမျှ မပြောခဲ့။ သို့ရာတွင် ယနေ့ ထိုအကြောင်းတရားကိုပင် ဖော်ပြမည်—ဒေဝီ၏ အကြောင်းဖော်ပြချက်ကို နားထောင်လော့။

Verse 25

देव्युवाच । किं देवेन न सा दृष्टा या सृष्टा कौशिकी मया । तादृशी कन्यका लोके न भूता न भविष्यति

ဒေဝီက ပြောသည်—“အရှင်ဘုရားသည် ငါကိုယ်တိုင် ဖန်ဆင်းထုတ်ပေါ်စေသော ကೌသိကီကို မမြင်ဖူးသလော။ ထိုသို့သော ကညာမိန်းကလေးသည် လောက၌ ယခင်က မရှိခဲ့၊ နောင်လည်း မရှိတော့မည်။”

Verse 26

तस्या वीर्यं बलं विन्ध्यनिलयं विजयं तथा । शुंभस्य च निशुंभस्य मारणे च रणे तयोः

သူမ၏ ရဲရင့်မှုနှင့် အင်အား၊ ဗိန္ဓျတောင်တန်း၌ နေထိုင်ခြင်းနှင့် အောင်ပွဲအတည်ပြုထားခြင်းတို့သည် အားလုံးပင် သုಂಭနှင့် နိသုಂಭတို့ကို သတ်ဖြတ်ရန်၊ စစ်မြေပြင်၌ သူတို့ကို အနိုင်ယူရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 27

प्रत्यक्षफलदानं च लोकाय भजते सदा । लोकानां रक्षणं शश्वद्ब्रह्मा विज्ञापयिष्यति

သူသည် လောက၏အကျိုးကို အမြဲတမ်း ဆောင်ရွက်၍ မျက်မြင်ချက်ချင်းရသော အကျိုးफलကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ဗြဟ္မာသည် လောကအပေါင်းတို့ကို ထာဝရကာကွယ်တော်မူခြင်းကို အစဉ်မပြတ် ကြေညာမည်။

Verse 28

इति संभाषमाणाया देव्या एवाज्ञया तदा । व्याघ्रः सख्या समानीय पुरो ऽवस्थापितस्तदा

ဒေဝီသည် ထိုသို့ စကားပြောနေစဉ်၊ ထိုအခါ သူမ၏ အမိန့်တော်အတိုင်း မိတ်ဖက်က ကျားမတစ်ကောင်ကို ခေါ်ဆောင်လာ၍ သူမရှေ့တွင် ရပ်တည်စေ하였다။

Verse 29

तं प्रेक्ष्याह पुनर्देवी देवानीतमुपायतम् । व्याघ्रं पश्य न चानेन सदृशो मदुपासकः

သူမကို ထပ်မံမြင်၍ ဒေဝီသည် နတ်တို့က ခေါ်ဆောင်လာကာ နီးကပ်လာသော ထိုကျားကို ကြည့်လျက် ပြောသည်—“ဤကျားကို ကြည့်လော့၊ ငါ့ကို ကိုးကွယ်သူတို့အနက် သူနှင့်တူသူ မရှိ။”

Verse 30

अनेन दुष्टसंघेभ्यो रक्षितं मत्तपोवनम् । अतीव मम भक्तश्च विश्रब्धश्च स्वरक्षणात्

«သူ၏အားဖြင့် မကောင်းသောအုပ်စုများထံမှ ငါ၏ တပေါဝန (တပသ်တော) ကို ကာကွယ်ထားနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ကိုယ်တိုင် သတိဖြင့် ကိုယ်ကိုကာကွယ်ထားသဖြင့် သူသည် ငါ့အပေါ် အလွန်အမင်း ဘက္တိရှိ၍ ကြောက်ရွံ့ကင်းသော ယုံကြည်မှုဖြင့် နေထိုင်၏»။

Verse 31

स्वदेशं च परित्यज्य प्रसादार्थं समागतः । यदि प्रीतिरभून्मत्तः परां प्रीतिं करोषि मे

«ကိုယ့်နိုင်ငံကိုတောင် စွန့်ခွာ၍ ငါ၏ ကျေးဇူးတော်ကို ရယူလိုသဖြင့် လာရောက်ခဲ့သည်။ အကယ်၍ ငါ့အပေါ် အချစ်ရှိသည်မှန်လျှင် ငါ့အား အမြင့်ဆုံးသော ချစ်ခြင်း—ပြည့်ဝသော ဘက္တိကို ပြသလော့»။

Verse 32

नित्यमन्तःपुरद्वारि नियोगान्नन्दिनः स्वयम् । रक्षिभिस्सह तच्चिह्नैर्वर्ततामयमीश्वर

အမိန့်အရ နန္ဒိန်ကိုယ်တိုင်သည် အတွင်းနန်းတံခါး၌ အမြဲတမ်း နေထိုင်စေကာ၊ သူ၏ အမှတ်တံဆိပ်ကို ကိုင်ဆောင်သော ကာကွယ်ရေးတပ်များနှင့်အတူ တာဝန်ထမ်းဆောင်စေ။ ထိုသို့ဖြင့် ဤအရှင်၏ အိမ်တော်သည် ကာကွယ်ခံရ၍ စနစ်တကျ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 33

वायुरुवाच । मधुरं प्रणयोदर्कं श्रुत्वा देव्याः शुभं वचः । प्रीतो ऽस्मीत्याह तं देवस्स चादृश्यत तत्क्षणात्

ဝါယုက ပြောသည်။ ဒေဝီ၏ မင်္ဂလာရှိသော စကားကို—ချိုမြိန်၍ ချစ်ခင်သဒ္ဓါဖြင့် ပြည့်လျှံသော—ကြားသော် သခင်ဘုရားက «ငါနှစ်သက်ပြီ» ဟု မိန့်တော်မူ၍ ထိုခဏချင်းပင် မျက်စိမြင်ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 34

बिभ्रद्वेत्रलतां हैमीं रत्नचित्रं च कंचुकम् । छुरिकामुरगप्रख्यां गणेशो रक्षवेषधृक्

ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ၏ ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော ဂဏေရှသည် ရွှေရောင် တုတ်လက်တံကဲ့သို့သော လက်တံကို ကိုင်၍ ရတနာဖြင့် အလှဆင်ထားသော ကာကွယ်အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ကာ မြွေကဲ့သို့ တောက်ပသော ဓားတိုကိုလည်း ဆောင်ထား၏။

Verse 35

यस्मात्सोमो महादेवो नन्दी चानेन नन्दितः । सोमनन्दीति विख्यातस्तस्मादेष समाख्यया

မဟာဒေဝသည် ‘ဆိုမ’ ဟူသော မင်္ဂလာနှင့် အမృతသဘောရှိသော သခင်ဖြစ်၍ နန္ဒီသည်လည်း ထိုသခင်ကြောင့် ပျော်ရွှင်နန္ဒိတဖြစ်သဖြင့်၊ သူသည် “ဆိုမနန္ဒီ” ဟူသော အမည်ဖြင့် ထင်ရှားလာ၏။ ထို့ကြောင့် ဤသည်မှာ သူ၏ တည်မြဲသော အမည်ဖြစ်၏။

Verse 36

इत्थं देव्याः प्रियं कृत्वा देवश्चर्धेन्दुभूषणः । भूषयामास तन्दिव्यैर्भूषणै रत्नभूषितैः

ဤသို့ ဒေဝီ၏ နှစ်သက်ရာကို ပြည့်စုံစေပြီးနောက်၊ အर्धစန္ဒြာကို အလှဆင်ထားသော သခင်သည် ရတနာတင်ထားသည့် ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် သူမကို တင့်တယ်စွာ အလှဆင်တော်မူ၏။

Verse 37

ततस्स गौरीं गिरिशो गिरीन्द्रजां सगौरवां सर्वमनोहरां हरः । पर्यंकमारोप्य वरांगभूषणैर्विभूषयामास शशांकभूषणः

ထို့နောက် ဟရ—တောင်တန်းတို့၏ အရှင် ဂိရိရှ—သည် တောင်ဘုရင်၏ သမီး ဂေါရီကို ဂုဏ်ပြုလျက်၊ စိတ်အားလုံးကို ဆွဲဆောင်သော သူမကို အိပ်ရာပေါ် ထိုင်စေပြီး၊ မိမိ၏ အလှဆင်သည် လဖြစ်သော အရှင်က သူမ၏ ကိုယ်အင်္ဂါတို့ကို အထူးကောင်းမွန်သော အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တင့်တယ်စွာ အလှဆင်တော်မူ၏။