दक्षयज्ञदर्शनम् — The Vision of Dakṣa’s Great Sacrifice (and the Onset of Vīrabhadra’s Terror)

Verse 1

वायुरुवाच । ततो विष्णुप्रधानानां सुराणाममितौजसाम् । ददर्श च महत्सत्रं चित्रध्वजपरिच्छदम्

ဝါယုက ပြောသည်—ထို့နောက် သူသည် အလွန်တန်ခိုးကြီး၍ တောက်ပမှုမတိုင်းတာနိုင်သော သုရများကို မြင်၏၊ ထိုအထဲတွင် ဗိဿဏုသည် အဓိကဖြစ်၏။ ထို့ပြင် အရောင်စုံ အလံတံဆိပ်များနှင့် ပွဲတော်အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ယဇ္ဉကြီးတစ်ရပ်ကိုလည်း မြင်လေ၏။

Verse 2

सुदर्भऋतुसंस्तीर्णं सुसमिद्धहुताशनम् । कांचनैर्यज्ञभांडैश्च भ्राजिष्णुभिरलंकृतम्

ယဇ္ဉာမြေပြင်ကို ဒರ್ಭမြက်ကောင်းကောင်းဖြန့်ခင်းထား၍၊ ဟုတားရှန မီးတော်သည် သင့်လျော်သောလောင်စာဖြင့် တောက်ပစွာလောင်ကျွမ်းနေသည်။ ယဇ္ဉာ၏ ရွှေထည်ပစ္စည်းများဖြင့် တင့်တယ်စွာအလှဆင်ထား၍ ပူဇော်ပွဲ၏ ရောင်ဝါထွန်းလင်းသည်။

Verse 3

ऋषिभिर्यज्ञपटुभिर्यथावत्कर्मकर्तृभिः । विधिना वेददृष्टेन स्वनुष्ठितबहुक्रमम्

ယဇ္ဉာကို ယဇ္ဉာကျွမ်းကျင်သော ရှင်ရသီတို့က အခမ်းအနားကို မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်ကြ၍၊ ဝေဒက ပြသသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း စည်းကမ်းနှင့် အစဉ်အလာတကျ လုပ်ဆောင်ကာ သတ်မှတ်ထားသော အဆင့်များစွာကို သေချာစွာ ပြည့်စုံအောင် ကျင့်သုံး하였다။

Verse 4

देवांगनासहस्राढ्यमप्सरोगणसेवितम् । वेणुवीणारवैर्जुष्टं वेदघोषैश्च बृंहितम्

အဲဒီနေရာမှာ ကောင်းကင်မိန်းမများ ထောင်ချီပြည့်နှက်၍ အပ္စရာအုပ်စုများက ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်နေသည်။ ဝေဏုနှင့် ဝီဏာသံများ ပျော်ရွှင်စွာမြည်ဟည်းကာ၊ ဝေဒမန်တရားသံများက ထပ်မံတိုးမြှင့်၍ ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားစေ하였다။

Verse 5

दृष्ट्वा दक्षाध्वरे वीरो वीरभद्रः प्रतापवान् । सिंहनादं तदा चक्रे गंभीरो जलदो यथा

ဒက္ခ၏ ယဇ္ဉာကို မြင်သော်၊ အာနုဘော်တောက်ပသော သတ္တိရှင် ဝီရဘဒ္ဒရသည် ထိုခဏ၌ ခြင်္သေ့ဟောက်သံကဲ့သို့ နက်ရှိုင်း၍ မိုးတိမ်မုန်တိုင်းကဲ့သို့ ဂုဏ်သံကြီးစွာ ဟောက်လှန်하였다။

Verse 6

ततः किलकिलाशब्द आकाशं पूरयन्निव । गणेश्वरैः कृतो जज्ञे महान्न्यक्कृतसागरः

ထို့နောက် “ကိလကိလာ” ဟု အော်ဟစ်သံကြီးသည် ကောင်းကင်တစ်လျှောက် ပြည့်နှံ့သကဲ့သို့ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထိုသံကို ဂဏေရှ္ဝရတို့က ထုတ်လွှင့်ကာ လှုပ်ရှားသမုဒ္ဒရာကဲ့သို့ အင်အားကြီးစွာ တက်ကြွလှုပ်ရှား၏။

Verse 7

तेन शब्देन महताः ग्रस्ता सर्वेदिवौकसः । दुद्रुवुः परितो भीताः स्रस्तवस्त्रविभूषणाः

ထိုအသံကြီး၏ အင်အားကြောင့် ကောင်းကင်နေသတ္တဝါအားလုံးသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် ဖိစီးခံရ၏။ ကြောက်လန့်၍ အရပ်ရပ်သို့ ပြေးလွှားကြကာ အဝတ်အစားနှင့် အလှဆင်ပစ္စည်းများလည်း လျော့လျောကျွတ်ကျသွား၏။

Verse 8

किंस्विद्भग्नो महामेरुः किंस्वित्संदीर्यते मही । किमिदं किमिदं वेति जजल्पुस्त्रिदशा भृशम्

“မဟာမေရု တောင်ကြီး ပျက်စီးသွားသလား။ မြေကြီးကွဲပြားနေသလား” ဟု နတ်တို့သည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားကာ “ဒါဘာလဲ၊ ဒါဘာလဲ” ဟု ထပ်တလဲလဲ အော်ဟစ်ကြ၏။

Verse 9

मृगेन्द्राणां यथा नादं गजेंद्रा गहने वने । श्रुत्वा तथाविधं केचित्तत्यजुर्जीवितं भयात्

တောအုပ်ထူထဲ၌ ဆင်မင်းတို့သည် သားရဲဘုရင်၏ ဟိန်းသံကို ကြားလျှင် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်သကဲ့သို့၊ ထိုကြောက်မက်ဖွယ် အသံကို ကြားသောအခါ အချို့သည် ကြောက်လန့်၍ အသက်ကိုပင် စွန့်လွှတ်သွားကြ၏။

Verse 10

पर्वताश्च व्यशीर्यंत चकम्पे च वसुंधरा । मरुतश्च व्यघूर्णंत चुक्षुभे मकरालयः

တောင်တန်းများ ပျက်စီးကွဲအက်လာပြီး မြေကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါလှုပ်ရှား၏။ လေများလည်း လှည့်ပတ်ရောယှက်ကာ သမုဒ္ဒရာ—မကရတို့၏ နေရပ်—သည် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားတုန်လှုပ်၏။

Verse 11

अग्नयो नैव दीप्यंते न च दीप्यति भास्करः । ग्रहाश्च न प्रकाशंते नक्षत्राणि च तारकाः

မီးများ မလောင်တောက်တော့၊ နေမင်းလည်း မတောက်ပတော့။ ဂြိုဟ်များလည်း အလင်းမပေး၊ ကြယ်စုနှင့် ကြယ်ပွင့်တို့လည်း မတောက်ပ—ထိုအခြေအနေ၌ အလင်းရောင်အားလုံး ဆုတ်ခွာသွားသောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 12

एतस्मिन्नेव काले तु यज्ञवाटं तदुज्ज्वलम् । संप्राप भगवान्भद्रो भद्रैश्च सह भद्रया

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် တောက်ပသော ယဇ္ဉဝါဋ်သို့ ဂုဏ်ထူးရှင် ဘဒြ (Bhadra) သည် မင်္ဂလာရှိသူများနှင့်အတူ၊ ဘဒြာ (Bhadrā) နှင့်လည်းတကွ ရောက်ရှိလာ၏။

Verse 13

तं दृष्ट्वा भीतभीतो ऽपि दक्षो दृढ इव स्थितः । क्रुद्धवद्वचनं प्राह को भवान् किमिहेच्छसि

သူ့ကိုမြင်သောအခါ ဒက္ခ (Daksha) သည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော်လည်း ခိုင်မာသကဲ့သို့ ရပ်တည်၏။ ဒေါသထွက်သူကဲ့သို့ စကားဆိုကာ—“သင်သည် မည်သူနည်း၊ ဤနေရာ၌ ဘာကိုလိုချင်သနည်း” ဟု မေး၏။

Verse 14

तस्य तद्वचनं श्रुत्वा दक्षस्य च दुरात्मनः । वीरभद्रो महातेजा मेघसंभीरनिस्स्वनः

ဒက္ခ၏ မကောင်းသောစိတ်ရှိသူ၏ စကားကို ကြားသော်၊ တေဇောအလွန်ကြီးသော ဝီရဘဒ္ဒရသည် ထူထဲသောမိုးတိမ်ကဲ့သို့ နက်ရှိုင်း၍ မိုးကြိုးသံတူ အော်ဟစ်မြည်ဟည်းလေ၏။

Verse 15

स्मयन्निव तमालोक्य दक्षं देवाश्च ऋत्विजः । अर्थगर्भमसंभ्रान्तमवोचदुचितं वचः

ဒက္ခကို မြင်ကြသော်၊ နတ်တို့နှင့် ယဇ္ဈပူဇာဆောင်ရွက်သော ပုရောဟိတ်တို့သည် မျက်နှာပေါ်တွင် အနည်းငယ်ပြုံးသကဲ့သို့ဖြစ်၍ စိတ်တည်ငြိမ် မလှုပ်ရှားဘဲ အခါအလျော်ညီသော အဓိပ္ပါယ်နက်ရှိုင်းသည့် စကားကို ပြောကြလေ၏။

Verse 16

वीरभद्र उवाच । वयं ह्यनुचराः सर्वे शर्वस्यामिततेजसः । भागाभिलिप्सया प्राप्ता भागो नस्संप्रदीयताम्

ဝီရဘဒ္ဒရက ပြောသည်—«ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် အတိုင်းမသိတေဇောရှိသော ရှရဝ (သီဝ) ၏ အနုချာများဖြစ်ကြသည်။ မိမိတို့၏ အခွင့်အရေးအပိုင်းကို လိုလား၍ ရောက်လာကြသဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အပိုင်းကို သင့်တင့်စွာ ပေးအပ်ပါ»။

Verse 17

अथ चेदध्वरे ऽस्माकं न भागः परिकल्पितः । कथ्यतां कारणं तत्र युध्यतां वा मयामरैः

ဤယဇ်ပူဇာ၌ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အပိုင်းမသတ်မှတ်ထားလျှင် ထိုအကြောင်းရင်းကို ထိုနေရာ၌ ကြေညာပါ; မဟုတ်လျှင် စစ်ပွဲဖြစ်စေ—ဒေဝတော်တို့သည် ကျွန်ုပ်နှင့် တိုက်ခိုက်ကြစေ။

Verse 18

इत्युक्तास्ते गणेंद्रेण देवा दक्षपुरोगमाः । ऊचुर्मन्त्राः प्रमाणं नो न वयं प्रभवस्त्विति

ဂဏေရှာ၏ စကားကို ကြားရသော် ဒက္ခကို ဦးဆောင်သော ဒေဝတော်တို့က ပြန်ဆိုကြသည်– «ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အာဏာပိုင်သည် မန္တရများပင် ဖြစ်သည်; ထိုအရာထက် ကျော်လွန်၍ ဆုံးဖြတ်နိုင်သူ မဟုတ်ကြ» ဟု။

Verse 19

मन्त्रा ऊचुस्सुरा यूयं मोहोपहतचेतसः । येन प्रथमभागार्हं न यजध्वं महेश्वरम्

မန္တရတို့က ဆိုကြသည်– «အို ဒေဝတော်တို့၊ သင်တို့၏ စိတ်သည် မောဟကြောင့် ထိခိုက်လျက်ရှိ၏; ထို့ကြောင့် ပထမအပိုင်းကို ခံယူထိုက်သူ မဟေရှဝရကို သင်တို့ မပူဇော်ကြ» ဟု။

Verse 20

मंत्रोक्ता अपि ते देवाः सर्वे संमूढचेतसः । भद्राय न ददुर्भागं तत्प्रहाणमभीप्सवः

မှန်ကန်သော မန္တရများဖြင့် ပြောကြားထားသော်လည်း ထိုဒေဝတော်တို့အားလုံး စိတ်ရှုပ်ထွေးလျက် ဘဒြာအား အပိုင်းမပေးကြ; သူမကို စွန့်ပစ်၍ ဖယ်ရှားလိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 21

यदा तथ्यं च पथ्यं च स्ववाक्यं तद्वृथा ऽभवत् । तदा ततो ययुर्मंदा ब्रह्मलोकं सनातनम्

သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်စကားများသည် အမှန်တရားနှင့် အကျိုးရှိသော်လည်း အကျိုးမဖြစ်တော့သည့်အခါ၊ ထိုပင်ပန်းနွမ်းနယ်သူတို့သည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာ၍ ထာဝရသော ဗြဟ္မာလောက (Brahmaloka) သို့ သွားကြသည်။

Verse 22

अथोवाच गणाध्यक्षो देवान्विष्णुपुरोगमान् । मन्त्राः प्रमाणं न कृता युष्माभिर्बलगर्वितैः

ထို့နောက် သီဝ၏ ဂဏာတို့၏ အုပ်ချုပ်သူက ဗိဿနုကို ဦးဆောင်ထားသော နတ်တို့အား မိန့်ကြား၏— «အားအင်ကို မာန်တက်နေသော သင်တို့သည် မန္တရများကို အာဏာရှိသော ပမာဏအဖြစ် မလေးစား၊ မိမိတို့၏ မှန်ကန်သော လုပ်ရပ်၏ စံအဖြစ် မထားကြ»။

Verse 23

यस्मादस्मिन्मखे देवैरित्थं वयमसत्कृताः । तस्माद्वो जीवितैस्सार्धमपनेष्यामि गर्वितम्

ဤယဇ်ပူဇာ၌ နတ်တို့က ငါ့ကို ဤသို့ မလေးစားမခန့်ညားစေသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် မာန်တက်သူတို့ရေ၊ သင်တို့၏ အသက်ကိုပင် ငါယူဆောင်ပယ်ရှားမည်။

Verse 24

इत्युक्त्वा भगवान् क्रुद्धो व्यदहन्नेत्रवह्निना । यक्षवाटं महाकूटं यथातिस्रः पुरो हरः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် ဘုရားသခင်သည် ဒေါသဖြင့် လောင်ကျွမ်းကာ မျက်စိမှ မီးတောက်ဖြင့် လောင်ကျွမ်းစေ၍ ယက္ခဝာဋနှင့် မဟာကူဋ တောင်ကြီးကို မီးရှို့ဖျက်ဆီးတော်မူသည်—ဟရ (ရှီဝ) က တစ်ခါက တြိပုရ သုံးမြို့ကို ဖျက်သိမ်းသကဲ့သို့။

Verse 25

ततो गणेश्वरास्सर्वे पर्वतोदग्रविग्रहाः । यूपानुत्पाट्य होत्ःणां कंठेष्वाबध्य रज्जुभिः

ထို့နောက် တောင်တန်းကြီးများကဲ့သို့ ကိုယ်ထည်ကြီးမားသော ဂဏေရှဝရတို့အားလုံးသည် ယဇ်တိုင်တံတားများကို အမြစ်မှ ဆွဲထုတ်ကာ၊ အခမ်းအနားဆောင်ရွက်သော ပုရောဟိတ်တို့၏ လည်ပင်းတွင် ကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ပြီး ဖမ်းဆီးယူကြသည်။

Verse 26

यज्ञपात्राणि चित्राणि भित्त्वा संचूर्ण्य वारिणि । गृहीत्वा चैव यज्ञांगं गंगास्रोतसि चिक्षिपुः

သူတို့သည် အလှဆင်ထားသော ယဇ္ဉပစ္စည်းအိုးခွက်များကို ခွဲဖျက်၍ ရေထဲတွင် ကြိတ်ချေကာ၊ ယဇ္ဉအင်္ဂါပစ္စည်းများကိုပါ ယူဆောင်ပြီး ဂင်္ဂါမြစ်ရေစီးထဲသို့ ပစ်ချလိုက်ကြ၏။

Verse 27

तत्र दिव्यान्नपानानां राशयः पर्वतोपमाः । क्षीरनद्यो ऽमृतस्रावाः सुस्निग्धदधिकर्दमाः

အဲဒီနေရာတွင် ကောင်းကင်ဘုံအစာအဟာရနှင့် သောက်စရာတို့၏ အစုအပုံများသည် တောင်တန်းကဲ့သို့ မြင့်မားနေ၏။ နို့မြစ်များ စီးဆင်း၍ အမృతရည် ယိုစီးကာ၊ ချောမွေ့ထူထဲသော ဒဟိ (နို့ချဉ်) သည် ကမ်းပါးနှင့် ရွှံ့မြေကို နူးညံ့စိုပြေစေ၏။

Verse 28

उच्चावचानि मांसानि भक्ष्याणि सुरभीणि च । रसवन्ति च पानानि लेह्यचोष्याणि तानि वै

«အဲဒီမှာ အမျိုးမျိုးသော အသားဟင်းများ၊ မွှေးကြိုင်သော စားစရာများ၊ အရသာပြည့်ဝသော သောက်စရာများလည်း ရှိ၏။ ထို့ပြင် လျှာဖြင့် လိမ်းလျက်စားရသောအရာများနှင့် စုပ်ယူစားရသောအရာများပါ အမှန်တကယ် ရှိနေ၏»။

Verse 29

वीरास्तद्भुजते वक्त्रैर्विलुंपंति क्षिपंति च । वज्रैश्चक्रैर्महाशूलैश्शक्तिभिः पाशपट्टिशैः

သူရဲကောင်းစစ်သည်တို့သည် ပါးစပ်ဖြင့် ဖမ်းယူကာ စားသောက်ကြ၏; ချက်ချင်း ခွဲဖြတ်ပစ်၍ ပစ်လွှတ်ကြ၏—ဗဇ္ရ၊ စက္ကရ၊ မဟာတိရ္သူလ၊ လှံ(သက္တိ)၊ ပာရှ(ကြိုးကွင်း) နှင့် စစ်ပုဆိန်တို့ဖြင့် ထိုးနှက်ကြ၏။

Verse 30

मुसलैरसिभिष्टंकैर्भिधिपालैः परश्वधैः । उद्धतांस्त्रिदशान्सर्वांल्लोकपालपुरस्सरान्

တုတ်၊ ဓား၊ ပုဆိန်နှင့် စစ်ပုဆိန်သေးတို့ဖြင့်၊ သူတို့သည် အဟင်္ကာရနှင့် ဒေါသကြောင့် ထကြွလာသော ဒေဝတားတို့အားလုံးကို—လောကပာလ(လောကကာကွယ်သူ)တို့ ဦးဆောင်လျက်—နှိမ်နင်းချေမှုန်းကြ၏။

Verse 31

बिभिदुर्बलिनो वीरा वीरभद्रांगसंभवाः । छिंधि भिंधि क्षिप क्षिप्रं मार्यतां दार्यतामिति

ထို့နောက် ဝီရဘဒ္ရ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများမှ မွေးဖွားလာသော အင်အားကြီး သူရဲကောင်းတို့သည် တိုက်ခိုက်ဝင်ရောက်၍ ထိုးခွဲကြပြီး၊ «ဖြတ်! ထိုး! ပစ်ချ—မြန်မြန်! သတ်ကြ! ခွဲဖောက်ကြ!» ဟု အော်ဟစ်ကြ၏။

Verse 32

हरस्व प्रहरस्वेति पाटयोत्पाटयेति च । संरंभप्रभवाः क्रूराश्शब्दाः श्रवणशंकवः

«ဖမ်းယူ! ထိုးနှက်!» ဟူ၍လည်းကောင်း၊ «ဖြဲ! ဆွဲထုတ်!» ဟူ၍လည်းကောင်း—ဒေါသရမ်းကားမှုမှ ပေါက်ဖွားလာသော ကြမ်းတမ်းသံများသည် နားကို ထိုးဖောက်သည့် ချွန်ထက်သော ဆူးတံများကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏။

Verse 33

यत्रतत्र गणेशानां जज्ञिरे समरोचिताः । विवृत्तनयनाः केचिद्दष्टदंष्ट्रोष्ठतालवः

နေရာအနှံ့အပြားတွင် တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ဂဏေးရှ (Gaṇeśas) အုပ်စုများ ပေါ်ထွက်လာကြသည်။ အချို့မှာ လည်ပတ်နေသော မျက်လုံးကျယ်များ ရှိကြပြီး၊ အချို့မှာ အစွယ်များ၊ နှုတ်ခမ်းများနှင့် အာခေါင်များကို ဒေါသတကြီး ပြသနေကြသည်။

Verse 34

आश्रमस्थान्समाकृष्य मारयन्ति तपोधनात् । स्रुवानपहरन्तश्च क्षिपन्तोग्निं जलेषु च

သူတို့သည် ရသေ့ကျောင်းများကို နေရာမှ ဆွဲထုတ်ကာ အကျင့်မြတ်သော ရသေ့များကို သတ်ဖြတ်ကြသည်။ ပူဇော်သော ယောက်မများကို ခိုးယူကာ သန့်ရှင်းသော မီးကို ရေထဲသို့ ပစ်ချကြသည်။

Verse 35

कलशानपि भिन्दंतश्छिंदंतो मणिवेदिकाः । गायंतश्च नदन्तश्च हसन्तश्च मुहुर्मुहुः

သူတို့သည် ရေအိုးများကို ရိုက်ခွဲကာ ကျောက်မျက်စီထားသော ပလ္လင်များကို ဖျက်ဆီးကြသည်။ အသံကျယ်ကျယ် သီချင်းဆိုခြင်း၊ အော်ဟစ်ခြင်းနှင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ရယ်မောခြင်းတို့ဖြင့် ဆူညံစွာ စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသည်။

Verse 36

रक्तासवं पिबन्तश्च ननृतुर्गणपुंगवाः । निर्मथ्य सेंद्रानमरान् गणेन्द्रान्वृषेन्द्रनागेन्द्रमृगेन्द्रसाराः

အနီရောင် အချဉ်ဖောက်ရည်ကို သောက်လျက် သီဝ၏ ဂဏာတို့အနက် အထက်မြတ်ဆုံးများသည် ကခုန်ကြ၏။ အင်ဒြာနှင့်အတူ မသေသော ဒေဝတို့ကိုတောင် လှုပ်ခတ်ကာ မူးမော်စေပြီး၊ ဂဏာဦးဆောင်သူ အင်အားကြီးများသည် နွားထီး၊ ဆင်၊ ခြင်္သေ့တို့အကြား အရှင်ကဲ့သို့ လျင်မြန်၍ အနိုင်ယူသကဲ့သို့ လှုပ်ရှားကြ၏။

Verse 37

चक्रुर्बहून्यप्रतिमभावाः सहर्षरोमाणि विचेष्टितानि । नन्दंति केचित्प्रहरन्ति केचिद्धावन्ति केचित्प्रलपन्ति केचित्

နှိုင်းယှဉ်မရသော ခံစားချက်များကြောင့် လွှမ်းမိုးခံရ၍ ပီတိကြောင့် အမွှေးအတောင်ထောင်လျက်၊ သူတို့သည် အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားမှုမျိုးစုံကို ပြုလုပ်ကြ၏။ အချို့ ပျော်ရွှင်ကြ၊ အချို့ ထိုးနှက်ကြ၊ အချို့ ဒီမှာဟိုမှာ ပြေးလွှားကြ၊ အချို့ မရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုကြ၏။

Verse 38

नृत्यन्ति केचिद्विहसन्ति केचिद्वल्गन्ति केचित्प्रमथा बलेन । केचिज्जिघृक्षंति घनान्स तोयान्केचिद्ग्रहीतुं रविमुत्पतंति

ပ్రమထာအချို့က ကပြကြသည်၊ အချို့က အသံကျယ်စွာ ရယ်ကြသည်၊ အချို့က အားပြင်းပြင်းဖြင့် ခုန်ပေါက်ကြသည်။ အချို့က မိုးတိမ်နှင့် ၎င်း၏ရေကို ဖမ်းယူလိုကြပြီး၊ အချို့က နေကိုပင် ဖမ်းမိသကဲ့သို့ အပေါ်သို့ ခုန်တက်ကြသည်။

Verse 39

केचित्प्रसर्तुं पवनेन सार्धमिच्छंति भीमाः प्रमथा वियत्स्थाः । आक्षिप्य केचिच्च वरायुधानि महा भुजंगानिव वैनतेयाः

ကောင်းကင်၌ တည်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ် ပ్రమထာအချို့သည် လေတော်နှင့်အတူ တိုးထွက်ပြေးလိုကြသည်။ အခြားအချို့က ထူးမြတ်သော လက်နက်များကို ဆွဲယူကာ ဂရုဍာက မဟာမြွေများပေါ်သို့ ဆင်းသက်သကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့လှုပ်ရှားကြသည်။

Verse 40

भ्रमंति देवानपि विद्रवंतः खमंडले पर्वतकूटकल्पाः । उत्पाट्य चोत्पाट्यगृहाणि केचित्सजालवातायनवेदिकानि

သူတို့သည် လှုပ်ရှားပြေးလွှားကာ တောင်ထိပ်ကဲ့သို့ ကောင်းကင်ဝန်းအတွင်း လှည့်လည်သွားလာ၍ တောင့်တင်းစွာ တိုက်ခိုက်သဖြင့် နတ်များပင် ထွက်ပြေးရသည်။ အချို့က အိမ်များကို ဆွဲထုတ်ကာ ပစ်ချပြီး၊ ဇာလကွက်ပြတင်းပေါက်များနှင့် မြင့်တင်ထားသော မဏ္ဍပ်များပါ အကုန်လုံးကို အမြစ်မှ ဖြုတ်ပစ်ကြသည်။

Verse 41

विक्षिप्य विक्षिप्य जलस्य मध्ये कालांबुदाभाः प्रमथा निनेदुः । उद्वर्तितद्वारकपाटकुड्यं विध्वस्तशालावलभीगवाक्षम्

မိုးတိမ်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်သော ပရမထာတို့သည် ရေထဲအလယ်သို့ ထပ်ခါထပ်ခါ ပစ်ချကာ ဟုန်းဟုန်းမြည်ကြ၏။ အဆောက်အဦ၏ တံခါးပေါက်၊ တံခါးပိတ်ချပ်နှင့် နံရံတို့ လှန်ကာချိုးဖျက်ခံရပြီး၊ ခန်းမများ၊ တန်းတိုင်နှင့် ပြတင်းပေါက်တို့လည်း ပျက်စီးကွဲကြေသွား၏။

Verse 42

अहो बताभज्यत यज्ञवाटमनाथवद्वाक्यमिवायथार्थम् । हा नाथ तातेति पितुः सुतेति भ्रतर्ममाम्बेति च मातुलेति

အို မဟာဒုက္ခ! ယဇ్ఞဝါဋသည် ချိုးဖျက်ခံရပြီး၊ ပြောခဲ့သောစကားတို့လည်း အကာအကွယ်မဲ့သူ၏ စကားကဲ့သို့ အကျိုးမရှိသွားပြီ။ “အရှင်တော်!”, “အဖေ!”, “အဖေ၏သား!”, “အစ်ကို!”, “အမေ!”, “အမေဘက်ဦးလေး!” ဟူ၍ ဒုက္ခတရားဖြင့် အော်ဟစ်ကြ၏။

Verse 43

उत्पाट्यमानेषु गृहेषु नार्यो ह्यानाथशब्दान्बहुशः प्रचक्रुः

အိမ်တွေကို ဖြိုဖျက်နေစဉ် မိန်းမများက အကြိမ်ကြိမ် «ကျွန်မတို့မှာ အကာအကွယ်မရှိ၊ အားကိုးရာမရှိ!» ဟု အော်ဟစ်ကြသည်။