Umā-caritra-prārthanā: Ṛṣayaḥ Sūtaṃ Pṛcchanti (Request for the Account of Umā)

Verse 1

मुनय ऊचुः । श्रुत्वा शंभोः कथा रम्या नानाख्यानसमन्विता । नानावतार संयुक्ता भुक्तिमुक्तिप्रदा नृणाम्

မုနိတို့က ပြောကြသည်။ «ရှမ္ဘု (Śambhu) ၏ ချိုမြိန်လှသော ကထာကို ကြားနာပြီးနောက်—အမျိုးမျိုးသော အခန်းကဏ္ဍများဖြင့် ပြည့်စုံ၍ အဝတာရ အမျိုးမျိုးနှင့် ဆက်စပ်သော ထိုကထာသည် လူသားတို့အား ဘုက္ခတိ (လောကီအပျော်အပါး) နှင့် မုက္ခတိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) နှစ်ပါးလုံးကို ပေးတတ်သည်»။

Verse 2

इदानीं श्रोतुमिच्छामस्त्वत्तो ब्रह्मविदां वर । चरित्रं जगदंबाया भगवत्या मनोहरम्

ယခုအခါ ဗြဟ္မဗိဒ်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးသော အရှင်ထံမှ၊ စကြဝဠာမိခင် ဂျဂဒမ္ဘာ (Jagadambā) ဘုရားမ၏ စိတ်ကိုဖမ်းစားသော သာသနာတော်ကထာကို ကြားနာလိုပါသည်။

Verse 3

परब्रह्म महेशस्य शक्तिराद्या सनातनी । उमा या समभिख्याता त्रैलोक्यजननी परा

“ဥမာ” ဟူသောနာမဖြင့် ထင်ရှားသော အမေတော်သည် ပရဗြဟ္မ မဟေရှ (Maheśa) ၏ အဓိကနှင့် အနန္တသော သက္တိ (Śakti) ဖြစ်သည်။ သူမသည် သုံးလောကကို မွေးဖွားစေသော အလွန်မြင့်မြတ်သည့် မိခင်တော် ဖြစ်၏။

Verse 4

सती हेमवती तस्या अवतारद्वयं श्रुतम् । अपरानवतारांस्त्वं ब्रूहि सूत् महामते

သူမ၏ အဝတားနှစ်ပါး—စတီနှင့် ဟေမဝတီ—ကို ကျွန်ုပ်တို့ ကြားသိခဲ့ပါပြီ။ အို စူတ၊ စိတ်ဓာတ်ကြီးမြတ်သူ၊ သူမ၏ အခြားအဝတားများကိုလည်း ပြောပြပါ။

Verse 5

को विरज्येत मतिमान् गुणश्रवणकर्मणि । श्रीमातुर्ज्ञानिनो यानि न त्यजन्ति कदाचन

ဉာဏ်ရှိသူ မည်သူက ဘုရား၏ သီလဂုဏ်တော်များကို နားထောင်ခြင်း အကျင့်ကို စွန့်လွှတ်နိုင်မည်နည်း။ အမြင့်မြတ်သော မိခင်တော်၏ ဂုဏ်တော်ကို သိမြင်သော ပညာရှိတို့ပင် ဤသန့်ရှင်းသော အကျင့်အထုံးများကို မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်လွှတ်ကြ။

Verse 6

सूत उवाच । धन्या यूयं महात्मानः कृतकृत्याः स्थ सर्वदा । यत्पृच्छथ पराम्बाया उमायाश्चरितं महत्

စူတက ပြောသည်။ “အို မဟာသတ္တဝါတို့၊ သင်တို့သည် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူများဖြစ်၍ အမြဲတမ်း ရည်မှန်းချက်ပြည့်စုံကြ၏။ အကြောင်းမှာ သင်တို့သည် ပရမအမ္ဘာ—ဉမာ၏ မြင့်မြတ်သန့်ရှင်းသော လုပ်ရပ်ကြီးကို မေးမြန်းကြသောကြောင့်ပင်။”

Verse 7

शृण्वतां पृच्छतां चैव तथा वाचयतां च तत् । पादाम्बुजरजांस्येव तीर्थानि मुनयो विदुः

နားထောင်သူ၊ မေးမြန်းသူ၊ ထို့ပြင် ရွတ်ဖတ်သူတို့အတွက် ဤသင်ခန်းစာသည် တီရ္ထသန့်ရှင်းရာဖြစ်လာ၏ဟု မုနိတို့ သိကြသည်။ ထိုသည်မှာ ဘုရား၏ ကြာပန်းခြေတော်မှ မြေမှုန့်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 8

ते धन्या कृतकृत्याः स्युर्धन्या तेषां प्रसूः कुलम् । येषां चित्तं भवेल्लीनं श्रीदेव्यां परसंविदि

အမှန်တကယ် ကောင်းချီးခံရ၍ ကိစ္စအားလုံး ပြည့်စုံသူတို့ ဖြစ်ကြ၏။ ထိုသူတို့၏ မိခင်များနှင့် မျိုးရိုးအဆက်အနွယ်လည်း ကောင်းချီးခံရ၏—သူတို့၏ စိတ်သည် သရီဒေဝီ၌၊ အမြင့်ဆုံးသော အသိဉာဏ် (ပရသံဝိဒ်) ထဲသို့ လုံးဝ စိမ့်ဝင်လျက်ရှိသောကြောင့်။

Verse 9

ये न स्तुवन्ति देवेशीं सर्वकारणकारणाम् । मायागुणैर्मोहितास्स्युर्हतभाग्या न संशयः

ဒေဝတို့၏ အရှင်မ ဒေဝီကို—အကြောင်းအရင်းအားလုံး၏ အကြောင်းအရင်းတော်မူသောသူမကို—မချီးမွမ်းသူတို့သည် မာယာ၏ ဂုဏ်သတ္တိများကြောင့် မောဟဖြစ်ကြ၏။ သူတို့၏ ကံကောင်းခြင်း ပျက်စီးသွားသည်မှာ သံသယမရှိ။

Verse 10

न भजन्ति महादेवीं करुणारससागराम् । अन्धकूपे पतन्त्येते घोरे संसाररूपिणि

မဟာဒေဝီကို မကိုးကွယ်သူတို့—ကရုဏာအမృత၏ သမုဒ္ဒရာတော်—သည် မျက်ကန်းအတွင်းကူး (အနက်ရေတွင်း) ထဲသို့ ကျရောက်ကြပြီး၊ ချည်နှောင်မှုအဖြစ် ပေါ်ထွန်းသော ကြောက်မက်ဖွယ် သံသရာ၌ နစ်မြုပ်ကြ၏။

Verse 11

गंगां विहाय तृप्त्यर्थं मरुवारि यथा व्रजेत् । विहाय देवीं तद्भिन्नं तथा देवान्तरं व्रजेत्

ဂင်္ဂါကို စွန့်၍ တောကန္တာရရေကို သောက်ကာ တင်းတိမ်မှုကို ရှာသကဲ့သို့၊ ဒေဝီကို စွန့်ပြီး သူမနှင့် ကွဲပြားသော အခြားဒေဝတားထံ သွားခြင်းသည်လည်း ထိုနည်းတူ မှားယွင်းခြင်းပင် ဖြစ်၏။

Verse 12

यस्याः स्मरणमात्रेण पुरुषार्थचतुष्टयम् । अनायासेन लभते कस्त्यजेत्तां नरोत्तमः

ဒေဝီ ဥမာကို သတိရရုံဖြင့်ပင် လူ့ဘဝ၏ ရည်မှန်းချက်လေးပါး—ဓမ္မ၊ အဓ္ဓ၊ ကာမ၊ မောက္ခ—ကို အားမထုတ်ဘဲ ရရှိနိုင်သည်။ ထိုသို့သော မဟာမြတ်သူက မည်သူကပင် မိခင်ဒေဝီကို စွန့်ပစ်မည်နည်း။

Verse 13

एतत्पृष्टः पुरा मेधास्सुरथेन महात्मना । यदुक्तं मेधसा पूर्वं तच्छृणुष्व वदामि ते

အတိတ်ကာလ၌ မဟာစိတ်ရှိသော စုရထ မင်းကြီးက ဤအကြောင်းကို ရှင်မေဓာ မုနိအား မေးမြန်းခဲ့သည်။ ယခု မေဓာက အရင်က ပြောခဲ့သမျှကို ငါ သင့်အား ပြောမည်၊ နားထောင်လော့။

Verse 14

स्वारोचिषेन्तरे पूर्वं विरथो नाम पार्थिवः । सुरथस्तस्य पुत्रोऽभून्महाबलपराक्रमः

စွာရောစိသ မန္ဝန္တရ အစောပိုင်းကာလ၌ ဝိရထ အမည်ရှိသော ဘုရင်တစ်ပါး ရှိခဲ့သည်။ သူ၏သားမှာ စုရထ ဖြစ်၍ အင်အားကြီးမားကာ သူရဲကောင်းသတ္တိပြည့်ဝသူ ဖြစ်သည်။

Verse 15

दानशौण्डः सत्यवादी स्वधर्म्म कुशलः कृती । देवीभक्तो दयासिन्धुः प्रजानां परिपालकः

သူသည် ဒါန၌ အထူးထင်ရှားသူ၊ သစ္စာကို ပြောသူ၊ မိမိဓမ္မ၌ ကျွမ်းကျင်၍ လုပ်ငန်း၌ ထိရောက်သူ ဖြစ်၏။ ဒေဝီကို ဘက်တော်မူသူ၊ ကရုဏာ၏ သမုဒ္ဒရာ၊ ပြည်သူတို့၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်၏။

Verse 16

पृथिवीं शासतस्तस्य पाकशासनतेजसः । बभूबुर्नव ये भूपाः पृथ्वीग्रहणतत्पराः

ပာကကို အပြစ်ပေးသော အိန္ဒြာနှင့် တောက်ပမှု ယှဉ်နိုင်သည့် ထိုတောက်ပသော မင်းကြီးသည် မြေကြီးကို အုပ်ချုပ်နေစဉ်၊ ကမ္ဘာကို သိမ်းယူလိုသော စိတ်ဖြင့် မင်းအသစ် ကိုးပါး ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 17

कोलानाम्नीं राजधानीं रुरुधुस्तस्य भूपतेः । तैस्समन्तुमुलं युद्धं समपद्यत दारुणम्

သူတို့သည် ထိုဘုရင်၏ «ကိုလာ» ဟု အမည်ရသော မြို့တော်ကို ဝိုင်းပတ်ပိတ်ဆို့ကြ၏။ ထို့ကြောင့် အရပ်ရပ်မှ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် စစ်ပွဲကြီး ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 18

युद्धे स निर्जितो भूपः प्रबलैस्तैर्द्विषद्गणैः । उज्जासितच्च कोलाया हृत्वा राज्यमशेषतः

စစ်ပွဲတွင် ထိုဘုရင်သည် အင်အားကြီးသော ရန်သူအုပ်စုတို့ကြောင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့၏။ ထို့နောက် သူတို့သည် ကိုလာမှ ထုတ်ပယ်၍ နိုင်ငံတော်ကို အလုံးစုံ မကျန်မရှိ သိမ်းယူကြ၏။

Verse 19

स राजा स्वपुरीमेत्याकरोद्राज्यं स्वमंत्रिभिः । तत्रापि च महःपक्षैर्विपक्षैस्स पराजितः

ထိုမင်းသည် မိမိမြို့တော်သို့ ပြန်လာ၍ မိမိအမတ်များနှင့်အတူ နိုင်ငံရေးကို စနစ်တကျ ပြန်လည်စီမံခန့်ခွဲ하였다။ သို့ရာတွင် ထိုနေရာ၌ပင် အင်အားကြီးသော ဆန့်ကျင်ဘက်အဖွဲ့များနှင့် ပြိုင်ဘက်ပါတီများကြောင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်။

Verse 20

दैवाच्छत्रुत्वमापन्नै रमात्यप्रमुखैर्गणैः । कोशस्थितं च यद्वित्तं तत्सर्वं चात्मसात्कृतम्

“ကံကြမ္မာ၏ အင်အားကြောင့်၊ မင်း၏ အမတ်များ ဦးဆောင်သော အဖွဲ့များသည် ရန်သူဖြစ်လာကြ၏။ ထို့ပြင် خز خز خز (ဘဏ္ဍာတိုက်) အတွင်း သိုလှောင်ထားသော ငွေကြေးဥစ္စာ အားလုံးကိုလည်း သူတို့က ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် သိမ်းယူသွားကြ၏။”

Verse 21

ततस्स निर्गतो राजा नगरान्मृगया छलात् । असहायोऽश्वमारुह्य जगाम गहनं वनम्

“ထို့နောက် မင်းသည် မုဆိုးထွက်မည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် မြို့မှ ထွက်ခွာသွား၏။ အကူအညီမရှိ၊ အဖော်အပါမရှိဘဲ မြင်းစီးကာ တောအုပ်နက်ရှိုင်းသို့ သွားရောက်လေ၏။”

Verse 22

इतस्ततस्तत्र गच्छन्राजा मुनिवराश्रमम् । ददर्श कुसुमारामभ्राजितं सर्वतोदिशम्

“ဤနေရာဟိုနေရာ လှည့်လည်သွားလာရင်း မင်းသည် မြတ်သော မုနိ၏ အာရှရမ်သို့ ရောက်လေ၏။ ထိုနေရာ၌ ပန်းဥယျာဉ်များကြောင့် အရပ်ရပ်မှ တောက်ပလင်းလက်နေသော အာရှရမ်ကို မြင်တွေ့လေ၏။”

Verse 23

वेदध्वनिसमाकीर्णं शान्तजन्तुसमाश्रितम् । शिष्यैः प्रशिष्यैस्तच्छिष्यैस्समन्तात्परिवेष्टितम्

ထိုနေရာသည် ဝေဒသံတော်မြည်သံဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ငြိမ်းချမ်းသော သတ္တဝါတို့၏ အားထားရာ ဖြစ်သည်။ ပတ်လည်အနှံ့တွင် တပည့်၊ တပည့်၏တပည့်နှင့် ထိုတို့၏တပည့်များက စည်းကမ်းတကျ ဝန်းရံကာ စောင့်ရှောက်နေကြသည်။

Verse 24

व्याघ्रादयो महावीर्या अल्पवीर्यान्महामते । तदाश्रमे न बाधन्ते द्विजवर्य्यप्रभावतः

အို ပညာရှိကြီး၊ ကျားတို့ကဲ့သို့ အင်အားကြီးသတ္တဝါများပင် ထိုအာရှရမ်အတွင်း အင်အားနည်းသူတို့ကို မနှောင့်ယှက်ကြ။ အကြောင်းမှာ ထိုအမြတ်ဆုံး ဗြာဟ္မဏ၏ သာသနာဓမ္မအာနုဘော်နှင့် သန့်ရှင်းမှုကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 25

उवास तत्र नृपतिर्महाकारुणिको बुधः । सत्कृतो मुनिनाथेन सुवचो भोजनासनैः

ထိုနေရာ၌ မင်းကြီးသည် ပညာရှိ၍ မဟာကရုဏာပြည့်ဝသူဖြစ်ကာ အချိန်တစ်ခဏ နေထိုင်၏။ မုနိနာထ (မုနိအရှင်) သည် ချိုမြိန်သောစကားများနှင့် အစားအစာပူဇော်ခြင်း၊ သင့်လျော်သော ထိုင်ခုံပေးခြင်းတို့ဖြင့် ကောင်းစွာ ဧည့်ခံဂုဏ်ပြု၏။

Verse 26

एकदा स महाराजश्चिंतामाप दुरत्ययाम् । अहो मे हीनभाग्यस्य दुर्बुद्धेर्हीनतेजसः

တစ်ခါတုန်းက ထိုမဟာရာဇာသည် ကျော်လွှားရန်ခက်ခဲသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကြီးတစ်ရပ်က ဖမ်းဆီးသွား၏။ «အို! ငါသည် ကံနည်းသူ၊ အမြင်မှားသော ဉာဏ်ရှိသူ၊ တေဇောဓမ္မအလင်းရောင်လျော့နည်းသူ» ဟု။

Verse 27

हृतं राज्यमशेषेण शत्रुवर्गैर्मदोद्धतैः । मत्पूर्वै रक्षितं राज्यं शत्रुभिर्भुज्यतेऽधुना

«မာနထောင်လွှားသော ရန်သူအုပ်စုများက ငါ့နိုင်ငံကို အကုန်လုံး လုယူသွားကြပြီ။ ငါ့ဘိုးဘွားတို့က ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းခဲ့သော နိုင်ငံကို ယခုတော့ ထိုရန်သူတို့ကပင် ခံစား၍ အုပ်ချုပ်နေကြသည်»။

Verse 28

मादृशश्चैत्रवंशेस्मिन्न कोप्यासीन्महीपतिः । किं करोमि क्व गच्छामि कथं राज्यं लभेमहि

ဤ ချိုင်တရဝంశ၌ ငါကဲ့သို့သော မဟီပတိ မရှိခဲ့။ ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ ဘယ်သို့ သွားရမည်နည်း။ နိုင်ငံကို မည်သို့ ပြန်လည်ရယူရမည်နည်း။

Verse 29

अमात्या मंत्रिणश्चैव मामका ये सनातनाः । न जाने कं च नृपतिं समासाद्याधुनासते

ငါ့အမတ်များ၊ အကြံပေးများ—ရှေးကတည်းက ငါ့ဘက်၌ ရှိခဲ့သူများ—ယခုတော့ ဘယ်မင်းတစ်ပါးပါးထံ သွားရောက်ခိုလှုံ၍ အမှုထမ်းထိုင်နေကြသည်။ သူတို့က ဘယ်ဘုရင်ကို မှီခိုသွားကြသည်ကို ငါမသိ။

Verse 30

विनाश्य राज्यमधुना न जाने कां गतिं गताः । रणभूमिमहोत्साहा अरिवर्गनिकर्तनाः

ယခု နိုင်ငံကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ဘယ်သို့ ရောက်သွားကြသည်ကို ငါ မသိတော့။ စစ်မြေပြင်တွင် စိတ်အားထက်သန်၍ ရန်သူတန်းစီများကို ဖြတ်တောက်ချေမှုန်းသူတို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 31

मामका ये महाशूरा नृपमन्यं भजन्ति ते । पर्वताभा गजा अश्वा वातवद्वेगगामिनः

ငါ့ဘက်မှ မဟာသူရဲကောင်းတို့သည် အခြားဘုရင်ကို သွားရောက်အမှုထမ်းလျှင် တောင်တန်းကဲ့သို့သော ဆင်များနှင့် လေကဲ့သို့မြန်သော မြင်းများလည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားကြသည်။

Verse 32

पूर्वपूर्वार्जितः कोशः पाल्यते तैर्नवाधुना । एवं मोहवशं यातो राजा परमधार्मिकः

“ရှေးရှေးက စုဆောင်းထားသော ဘဏ္ဍာတိုက်ကို ယခုတော့ အသစ်ဝင်လာသူတို့က စောင့်ရှောက်စီမံနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် အလွန်ဓမ္မတရားရှိသော ဘုရင်သည် မောဟကြောင့် လွှမ်းမိုးခံကာ သူတို့၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်သွားသည်။”

Verse 33

एतस्मिन्नंतरे तत्र वैश्यः कश्चित्समागतः । राजा पप्रच्छ कस्त्वं भोः किमर्थमिह चागतः

အဲဒီအချိန်အတွင်းမှာ ဗေဿျတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ ဘုရင်က “အရှင်က ဘယ်သူလဲ၊ ဒီကို ဘာအကြောင်းနဲ့ လာတာလဲ” ဟု မေးတော်မူသည်။

Verse 34

दुर्मना लक्ष्यसे कस्मादेतन्मे ब्रूहि साम्प्रतम् । इत्याकर्ण्य वचो रम्यं नरपालेन भाषितम्

“ဘာကြောင့် စိတ်မကောင်းသလို မြင်ရတာလဲ။ အခုချက်ချင်း ငါ့ကို ပြောပါ” ဟုဆိုသည်။ ဘုရင်၏ ချိုမြိန်သည့် စကားကို ကြားပြီးနောက် ထိုသူသည် ပြန်လည်ဖြေကြားရန် ပြင်ဆင်လေသည်။

Verse 35

दृग्भ्यां विमुंचन्नश्रूणि समाधिर्वैश्यपुंगवः । प्रत्युवाच महीपालं प्रणयावनतो गिरम्

မျက်စိနှစ်ဖက်မှ မျက်ရည်များ စီးကျလာစဉ်၊ ဝိုင်ရှျယတို့အနက် အထူးမြတ်သူ သမာဓိသည် ချစ်ခင်လေးစားစွာ ဦးညွှတ်၍ မင်းကြီးအား နူးညံ့သောစကားဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 36

वैश्य उवाच । समाधिर्नाम वैश्योहं धनिवंशसमुद्भवः । पुत्रदारादिभिस्त्यक्तो धनलोभान्महीपते

ဝိုင်ရှျယက ပြောသည်—«ကျွန်ုပ်သည် သမာဓိဟု အမည်ရသော ကုန်သည်ဝိုင်ရှျယဖြစ်၍ ချမ်းသာသော မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားလာသူပါ။ အို မြေကြီး၏ အရှင်မင်းကြီး၊ ငွေကြေးလောဘကြောင့် သား၊ မယားနှင့် အခြားသူတို့က ကျွန်ုပ်ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ကြသည်»။

Verse 37

स वनमभ्यागतो राजन्दुःखितः स्वेन कर्मणा । सोहं पुत्रप्रपौत्राणां कलत्राणां तथैव च

အို မင်းကြီး၊ တောသို့ ရောက်လာပြီးနောက် မိမိ၏ ကံကြမ္မာကြောင့် စိတ်ဒုက္ခရောက်ခဲ့ပါသည်။ ကျွန်ုပ်သည် သား၊ မြေး၊ မြေးတော်တို့နှင့်တကွ၊ ထို့အပြင် မယားနှင့်လည်း အတူတူ ဤဒုက္ခထဲသို့ ကျရောက်နေပါသည်။

Verse 38

भ्रातॄणां भ्रातृपुत्राणां परेषां सुहृदां तथा । न वेद्मि कुशलं सम्यक्करुणासागर प्रभो

အို ကရုဏာပင်လယ်တော် အရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ အစ်ကိုညီအစ်မများ၊ အစ်ကိုညီအစ်မတို့၏ သားများနှင့် အခြားသော မိတ်ဆွေကောင်းများ၏ အကျိုးချမ်းသာကို အမှန်တကယ် မသိနိုင်ပါ။

Verse 39

राजोवाच । निष्कासितो यैः पुत्राद्यैर्दुर्वृत्तैर्धनगर्धिभिः । तेषु किं भवता प्रीतिः क्रियते मूर्खजन्तुवत्

မင်းကြီးက ပြောသည်—«ငွေကြေးကို လောဘကြီးသော အကျင့်ဆိုးသားနှင့် ဆွေမျိုးတို့က သင့်ကို ထုတ်ပယ်ခဲ့သည်။ ထိုသူတို့အပေါ် သင်သည် အဘယ်ကြောင့် မိုက်မဲသော သတ္တဝါကဲ့သို့ ချစ်ခင်မှုကို ဆက်လက် ပြုနေသနည်း»။

Verse 40

वैश्य उवाच । सम्यगुक्तं त्वया राजन्वचः सारार्थबृंहितम् । तथापि स्नेहपाशेन मोह्यतेऽतीव मे मनः

ဝိုင်ရှျာက ပြောသည်—“အို မင်းကြီး၊ သင်ပြောသောစကားသည် မှန်ကန်၍ အနှစ်သာရဖြင့် ပြည့်ဝသည်။ သို့သော်လည်း ချစ်ခင်တွယ်တာမှု၏ ကြိုးကွင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်၏စိတ်သည် အလွန်အမင်း မောဟဖြစ်၍ ချည်နှောင်ခံနေရသည်။”

Verse 41

एवं मोहाकुलौ वैश्यपार्थिवौ मुनिसत्तम । जग्मतुर्मुनिवर्यस्य मेधसः सन्निधिन्तदा

ထို့ကြောင့် အို မုနိအမြတ်ဆုံး၊ မောဟကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှား၍ မျက်နှာမူမိသော ကုန်သည်နှင့် မင်းကြီးတို့သည် ထိုအခါ မုနိအထူးမြတ် မေဓသ၏ အနီးတော်သို့ သွားရောက်ကြသည်။

Verse 42

स वैश्यराजसहितो नरराजः प्रतापवान् । प्रणनाम महावीरः शिरसा योगिनां वरम्

ထိုအခါ အင်အားကြီး၍ ရဲရင့်သော လူမင်းကြီးသည် ဝိုင်ရှျာတို့၏ မင်းနှင့်အတူ ယောဂီတို့အထွဋ်အမြတ်ကို ခေါင်းချ၍ ပူဇော်နမတ်ပြုကာ အထက်မြတ်သော ဓမ္မအာဏာအဖြစ် လက်ခံသိမှတ်하였다။

Verse 43

बद्ध्वाञ्जलिमिमां वाचमुवाच नृपतिर्मुनिम् । भगवन्नावयोर्मोहं छेत्तुमर्हसि साम्प्रतम्

မင်းကြီးသည် လက်အုပ်ချီ၍ မုနိအား ပြောလေသည်—“အို ဘဂဝန်၊ ယခုအခါ ကျွန်ုပ်တို့နှစ်ဦး၌ ဖြစ်ပေါ်လာသော မောဟကို ဖြတ်တောက်ပေးရန် ကရုဏာပြုပါ။”

Verse 44

अहं राजश्रिया त्यक्तो गहनं वनमाश्रितः । तथापि हृतराज्यस्य तोषो नैवाभिजायते

ငါသည် မင်းဘုရား၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် စည်းစိမ်မှ ပယ်ချခံရ၍ နက်ရှိုင်းသော တောအုပ်၌ ခိုလှုံနေ၏။ သို့သော်လည်း နိုင်ငံတော်ကို လုယူခံရသူအတွက် စိတ်အေးချမ်းသော ကျေနပ်မှုသည် လုံးဝ မပေါ်ပေါက်နိုင်။

Verse 45

इति श्रीशिवमहापुराणे पञ्चम्यामुमासंहितायां मधुकैटभवधे महाकालिकावतारवर्णनं नाम पंचचत्वारिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီဝ မဟာပုရာဏ» ပဉ္စမစာအုပ် «ဦမာသံဟိတာ» တွင် “မဓုနှင့် ကိုင်တဘ သတ်ဖြတ်ခြင်း၊ မဟာကာလိကာ၏ အဝတာရ ဆင်းသက်ခြင်း ဖော်ပြချက်” ဟူသော အခန်း ၄၅ သည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 46

किमत्र कारणं ब्रूहि ज्ञानिनोरपि नो मनः । मोहेन व्याकुलं जातं महत्येषां हि मूर्खता

ဤကိစ္စ၏ အကြောင်းရင်းကို ပြောပြပါ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ပညာရှိများဖြစ်သော်လည်း မောဟကြောင့် စိတ်များ လှုပ်ရှား၍ ရောယှက်သွားသည်။ အမှန်တကယ် ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ မိုက်မဲမှုကြီးပင် ဖြစ်သည်။

Verse 47

ऋषि उवाच । महामाया जगद्धात्री शक्तिरूपा सनातनी । सा मोहयति सर्वेषां समाकृष्य मनांसि वै

ရိရှီ မိန့်တော်မူသည်။ «မဟာမာယာသည် လောကကို ထိန်းသိမ်းသော မိခင်တော်၊ သက္တိရূপ အနန္တတန်ခိုးဖြစ်၏။ သူမသည် အားလုံး၏ စိတ်ကို ဆွဲယူကာ သတ္တဝါအားလုံးကို မောဟဖြစ်စေသည်»။

Verse 48

ब्रह्मादयस्सुरास्सर्वे यन्मायामोहिताः प्रभो । न जानन्ति परन्तत्त्वं मनुष्याणां च का कथा

အရှင်ဘုရား၊ ဘြဟ္မာနှင့် နတ်ဒေဝအားလုံးသည် သင်၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်၍ အမြင့်ဆုံးသော တတ္တဝကို မသိကြပါ။ ထို့ကြောင့် သာမန်လူတို့က မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။

Verse 49

सा सृजत्यखिलं विश्वं सैव पालयतीति च । सैव संहरते काले त्रिगुणा परमेश्वरी

သူမတစ်ပါးတည်းက စကြဝဠာအလုံးစုံကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏; သူမတစ်ပါးတည်းက ထိန်းသိမ်းတော်မူ၏; အချိန်တန်လျှင် သူမတစ်ပါးတည်းက ပြန်လည်သိမ်းယူတော်မူ၏။ တ్రိဂုဏာဖြင့် ပြည့်စုံသော အမြင့်မြတ်မဟာဒေဝီသည် ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ပျက်သိမ်းခြင်းတို့ကို အုပ်စိုးတော်မူ၏။

Verse 50

यस्योपरि प्रसन्ना सा वरदा कामरूपिणी । स एव मोहमत्येति नान्यथा नृपसत्तम

အရှင်မင်းမြတ်၊ သူမ—အလိုရှိသလို ရုပ်သဏ္ဌာန်ယူနိုင်သော ကောင်းချီးပေးသည့် ဒေဝီ—ပျော်ရွှင်ကြည်နူး၍ ကရုဏာသက်ရောက်သောသူသာ မောဟကို အမှန်တကယ် ကျော်လွန်နိုင်သည်; အခြားနည်းမရှိပါ။

Verse 51

राजोवाच । का सा देवी महामाया या च मोहयतेऽखिलान् । कथं जाता च सा देवी कृपया वद मे मुने

မင်းကြီးက မေးသည်– «အလုံးစုံသော သတ္တဝါတို့ကို မောဟဖြစ်စေသော မဟာမာယာ ဒေဝီသည် မည်သူနည်း။ ထိုဒေဝီသည် မည်သို့ မွေးဖွားလာသနည်း။ အရှင်မုနိ၊ ကရုဏာဖြင့် ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ»။

Verse 52

ऋषिरुवाच । जगत्येकार्णवे जाते शेषमास्तीर्य योगराट् । योगनिद्रामुपाश्रित्य यदा सुष्वाप केशवः

ရသီက ပြောသည်– «ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံး တစ်စင်းတည်းသော သမုဒ္ဒရာဖြစ်သွားသောအခါ၊ ယောဂီတို့၏ အရှင် ကေရှဝသည် ရှေရှကို အိပ်ရာအဖြစ် ခင်း၍ ယောဂနိဒ္ဒရာကို အားကိုးကာ နက်ရှိုင်းစွာ အိပ်စက်တော်မူ၏»။

Verse 53

तदा द्वावसुरौ जातौ विष्णौ कर्णमलेन वै । मधुकैटभनामानौ विख्यातौ पृथिवीतले

ထိုအခါ အမှန်တကယ်ပင် ဗိဿဏု၏ နားချေးမှ အဆုရနှစ်ပါး ပေါ်ထွန်းလာ၏။ သူတို့သည် မြေပြင်လောက၌ “မဓု” နှင့် “ကೈတဘ” ဟူသော နာမများဖြင့် ကျော်ကြားလာကြ၏။

Verse 54

प्रलयार्कप्रभौ घोरौ महाकायौ महाहनू । दंष्द्राकरालवदनौ भक्षयन्तौ जगन्ति वा

ပျက်ကပ်ကာလ၏ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်လောင်၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိကြသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာကြီးမား၍ မေးရိုးအင်အားကြီးကာ၊ စွယ်ကြောင့် ကြောက်စရာမျက်နှာဖြင့် ကမ္ဘာလောကတို့ကိုပင် မျိုစားနိုင်သကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

Verse 55

तौ दृष्ट्वा भगवन्नाभिपङ्कजे कमलासनम् । हननायोद्यतावास्तां कस्त्वं भोरिति वादिनौ

ဘဂဝန်၏ နာဘိမှ ပေါက်ဖွားသော ကြာပန်းပေါ်၌ ကြာအာසနဖြင့် ထိုင်နေသော ဘုရားဗြဟ္မာကို မြင်သော်၊ ထိုနှစ်ဦးသည် သတ်ရန်အတွက် လက်နက်တင်ကာ “အို ဆရာ၊ သင်သည် မည်သူနည်း” ဟု မေးမြန်းကြ၏။

Verse 56

समालोक्यं तु तौ दैत्यौ सुरज्येष्ठो जनार्दनम् । शयानं च पयोम्भोधौ तुष्टाव परमेश्वरीम्

ထိုဒေဝ်တနှစ်ကောင်ကို မြင်သော်၊ နတ်တို့အထဲ၌ အမြင့်ဆုံးဖြစ်သော ဇနာရ္ဒနသည် နို့ပင်လယ်ပေါ်၌ လဲလျောင်းနေစဉ် ပရမေရှဝရီ မဟာဒေဝီကို ချီးမွမ်းကာ သာသနာတော်အကူအညီကို တောင်းခံ၏။

Verse 57

ब्रह्मोवाच । रक्षरक्ष महामाये शरणागतवत्सले । एताभ्यां घोररूपाभ्यां दैत्याभ्यां जगदम्बिके

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည် — «ကာကွယ်ပါ၊ ကာကွယ်ပါ၊ မဟာမာယာတော်မူသော အရှင်မယ်တော်၊ ခိုလှုံလာသူတို့ကို မေတ္တာဖြင့်စောင့်ရှောက်သူ။ ကမ္ဘာမိခင်တော်၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသော ဒေတ္တနှစ်ကောင်မှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်ပါ»။

Verse 58

प्रणमामि महामायां योगनिद्रामुमां सतीम् । कालरात्रिं महारात्रिं मोहरात्रिं परात्पराम्

ကျွန်ုပ်သည် သီလရှင် စတီဖြစ်သော ဥမာတော်မူကို ဦးချပါ၏—မဟာမာယာတော်မူသော ပေါ်ထွန်းခြင်း၏ အာနုဘော်၊ ယောဂနိဒ္ရာတော်မူသော သာသနာ့နိဒ္ရာ။ ကာလရာထရီ၊ မဟာရာထရီ၊ မိုဟရာထရီဟူ၍လည်း ဦးချပါ၏—အမြင့်ဆုံးထက်ပင် အမြင့်ဆုံးသော မဟာမေတ္တာတော်။

Verse 59

त्रिदेवजननीं नित्यां भक्ताभीष्टफलप्रदाम् । पालिनीं सर्वदेवानां करुणावरुणालयम्

သူမသည် တ్రိဒေဝတို့၏ အမြဲတမ်း မိခင်တော်၊ भक्तတို့ ဆန္ဒပြည့်ဝသော အကျိုးဖလကို ပေးသနားသူ၊ ဒေဝအားလုံး၏ ကာကွယ်ရှင်၊ ကရုဏာ၏ သမုဒ္ဒရာ—ကရုဏာဂုဏ်၏ နေရာတော် ဖြစ်သည်။

Verse 60

त्वत्प्रभावादहं ब्रह्मा माधवो गिरिजापतिः । सृजत्यवति संसारं काले संहरतीति च

သင်၏ အานุభာဝတော်ကြောင့်သာ ငါသည် ဘြဟ္မာ ဖြစ်၏၊ မာဓဝ (ဗိဿနု) သည် လောကကို ထိန်းသိမ်း၏၊ ဂိရိဇာ၏ အရှင် (ရှီဝ) သည်လည်း ဖန်ဆင်း၍ ကာကွယ်ကာ အချိန်တန်လျှင် သံဟာရ—လောကစက်ဝန်းကို ပျက်သိမ်း၏။

Verse 61

त्वं स्वाहा त्वं स्वधा त्वं ह्रीस्त्वं बुद्धिर्विमला मता । तुष्टिः पुष्टिस्त्वमेवाम्ब शान्तिः क्षान्तिः क्षुधा दया

သင်သည် စွာဟာ၊ သင်သည် စွာဓာ၊ သင်သည် ရှက်ကြောက်မှု; သင်သည် အညစ်အကြေးကင်းသော ဉာဏ်ပညာ။ အမေတော်၊ သင်တစ်ပါးတည်းသည် ကျေနပ်မှုနှင့် အာဟာရပြည့်ဝမှု; သင်သည် ငြိမ်းချမ်းမှု၊ သည်းခံမှု၊ ဆာလောင်မှုနှင့် ကရုဏာ ဖြစ်သည်။

Verse 62

विष्णु माया त्वमेवाम्ब त्वमेव चेतना मता । त्वं शक्तिः परमा प्रोक्ता लज्जा तृष्णा त्वमेव च

အမေတော်၊ ဗိဿနုတောင် အသုံးချသော မာယာသည် သင်တစ်ပါးတည်း; သင်တစ်ပါးတည်းကို သန့်ရှင်းသော ချေတနာ (အသိဉာဏ်) ဟု မှတ်ယူကြသည်။ သင်ကို အမြင့်ဆုံးသော ရှက္တိ ဟု ကြေညာကြပြီး၊ သင်တစ်ပါးတည်းသည် ရှက်ကြောက်မှုနှင့် ဆန္ဒတဏှာ အဖြစ်လည်း ပေါ်ထွန်းသည်။

Verse 63

भ्रान्तिस्त्वं स्मृतिरूपा त्वं मातृरूपेण संस्थिता । त्वं लक्ष्मीर्भवने पुंसां पुण्याक्षरप्रवर्तिनाम्

သင်သည် भ्रमान्ति (မောဟ) လည်း ဖြစ်ပြီး၊ स्मृति (မှတ်ဉာဏ်) လည်း ဖြစ်သည်; မိခင်ရূপဖြင့် တည်ရှိနေသည်။ သင်သည် ပုဏ္ဏအက္ခရာ—မန်တရအက္ခရာများကို ရွတ်ဆိုကာ သာသနာပြုသူတို့၏ အိမ်တွင် လက္ခမီ အဖြစ် တည်တံ့သည်။

Verse 64

त्वं जातिस्त्वं मता वृत्तिर्व्याप्तिरूपा त्वमेव हि । त्वमेव चित्तिरूपेण व्याप्य कृत्स्नं प्रतिष्ठिता

သင်တစ်ပါးတည်းက မွေးဖွားခြင်းနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်တည်ခြင်း၏ အရင်းမြစ်ဖြစ်သည်။ သင်တစ်ပါးတည်းက စိတ်၏ အတွေးနှင့် လှုပ်ရှားမှုဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် သင်သည် အလုံးစုံပျံ့နှံ့မှု၏ ရုပ်သဘောတရားပင် ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် သင်သည် စိတ်သိမြင်မှု (Chiti) အဖြစ်ဖြင့် အရာအားလုံးကို ပျံ့နှံ့ကာ စကြဝဠာတစ်ခုလုံး၏ အထောက်အကူအဖြစ် တည်မြဲနေ၏။

Verse 65

सा त्वमेतौ दुराधर्षावसुरौ मोहयाम्बिके । प्रबोधय जगद्योने नारायणमजं विभुम्

ထို့ကြောင့် အမ္ဗိကာ မယ်တော်၊ မအနိုင်ယူနိုင်သော အဆုရ နှစ်ပါးကို မောဟဖြစ်အောင် လှည့်စားလော့။ ထို့နောက် ကမ္ဘာ၏ မိခင်အဖြစ်၊ မမွေးဖွားသူ၊ အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော အရှင် နာရာယဏကို နိုးထစေ၍ သာသနာတော်၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေပါ။

Verse 66

ऋषिरुवाच । ब्रह्मणा प्रार्थिता सेयं मधुकैटभनाशने । महाविद्याजगद्धात्री सर्वविद्याधिदेवता

ရိရှီက ပြောသည်– «မဓုနှင့် ကိုင်တဘကို သတ်ဖြတ်သူ မယ်တော်၊ ဤဒေဝီကို ဘြဟ္မာက ဆုတောင်း၍ ခေါ်ယူခဲ့သည်။ သူမသည် မဟာဝိဒျာ၊ လောကများကို ထိန်းသိမ်းသူ၊ ဗိဒျာအားလုံး၏ အဓိဋ္ဌာနဒေဝတား ဖြစ်သည်»။

Verse 67

द्वादश्यां फाल्गुनस्यैव शुक्लायां समभून्नृप । महाकालीति विख्याता शक्तिस्त्रैलोक्यमोहिनी

အို မင်းကြီး၊ ဖာလ္ဂုဏလ၏ လင်းလက်သော ပက္ခဒ်၌ ဒွါဒသီနေ့တွင် «မဟာကာလီ» ဟု ကျော်ကြားသော သက္တိတော် ပေါ်ထွန်းလာ၍ သုံးလောကကို မောဟစေသော အာနုဘော်ရှိ၏။

Verse 68

ततोऽभवद्वियद्वाणी मा भैषीः कमलासन । कण्टकं नाशयाम्यद्य हत्वाजौ मधुकैटभौ

ထို့နောက် ကောင်းကင်မှ အသံတော် မြည်ဟည်းလာသည်—«မကြောက်ပါနှင့်၊ ကြာပန်းပေါ်ထိုင်သော ဘြဟ္မာရေ။ ယနေ့ ငါသည် ဤဆူးကို ဖယ်ရှားမည်၊ စစ်မြေ၌ မဓုနှင့် ကೈဋဘကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက်»။

Verse 69

इत्युक्त्वा सा महामाया नेत्रवक्त्रादितो हरेः । निर्गम्य दर्शने तस्थौ ब्रह्मणोऽव्यक्तजन्मनः

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မဟာမာယာသည် ဟရီ (ဗိဿနု) ၏ မျက်စိ၊ ပါးစပ် စသည့် အင်္ဂါများမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။ ထို့နောက် ပေါ်ထွန်း၍ ရှေ့တွင် ရပ်တည်ကာ မူလအရင်းအမြစ် မဖော်ပြနိုင်သော ဗြဟ္မာထံ၌ ထင်ရှားလေ၏။

Verse 70

उत्तस्थौ च हृषीकेशो देवदेवो जनार्दनः । स ददर्श पुरो दैत्यो मधुकैटभसंज्ञकौ

ထို့နောက် ဟೃಷီကေရှ (ဇနာရ္ဒန) ဖြစ်သော ဒေဝဒေဝသည် ထရပ်တော်မူ၏။ ထို့အခါ သူ့ရှေ့တွင် မဓုနှင့် ကైဋဘဟု ခေါ်သော ဒೈတျနှစ်ပါးကို မြင်တော်မူ၏။

Verse 71

ताभ्यां प्रववृत्ते युद्धं विष्णोरतुलतेजसः । पञ्चवर्षसहस्राणि बाहुयुद्धमभूत्तदा

ထို့နောက် ထိုဒိုင်တျနှစ်ပါးနှင့် အတုမရှိသော တေဇောရှိသည့် ဗိဿနုကြား စစ်ပွဲ စတင်လေ၏။ ထိုအခါ လက်ချင်းတိုက်ပွဲသည် နှစ်ငါးထောင် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

Verse 72

महामायाप्रभावेण मोहितो दानवोत्तमौ । जजल्पतू रमाकान्तं गृहाण वरमीप्सितम्

မဟာမာယာ၏ တန်ခိုးဖြင့် မိန်းမောတွေဝေလျက်၊ ဒါနဝတို့တွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ထိုသူနှစ်ဦးသည် ရာမာကန္တ (ဗိဿနိုး) အား "သင်အလိုရှိသော ဆုကို တောင်းလော့" ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 73

नारायण उवाच । मयि प्रसन्नौ यदि वां दीयतामेष मे वरः । मम वध्यावुभौ नान्यं युवाभ्यां प्रार्थये वरम्

နာရာယဏက "သင်တို့နှစ်ဦးသည် ငါ့အပေါ် ကျေနပ်သည်ရှိသော် ဤဆုကို ပေးကြလော့။ သင်တို့နှစ်ဦးလုံးကို ငါကိုယ်တိုင် သတ်ခွင့်ပြုလော့။ သင်တို့ထံမှ အခြားဆုကို ငါမတောင်းဆိုပါ" ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 74

ऋथिरुवाच । एकार्णवां महीं दृष्ट्वा प्रोचतुः केशवं वचः । आवां जहि न यत्रासौ धरणी पयसाऽ ऽप्लुता

ဩဋ္ဌိက ပြောသည်။ «မြေကြီးတစ်ပြင်လုံး ပင်လယ်တစ်စင်းတည်း ဖြစ်သွားသည်ကို မြင်ပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ကေရှဝ (ဗိဿနု) ထံသို့ ဤစကားကို ပြောကြသည်— ‘ဤမြေကြီးသည် ရေဖြင့် မလွှမ်းမိုးသော နေရာသို့ ကျွန်ုပ်တို့ကို ခေါ်ဆောင်ပါ’»။

Verse 75

निर्विकारादि साकारा निराकारापि देव्युमा । देवानां तापनाशार्थं प्रादुरासीद्युगेयुगे

ဒေဝီ ဥမာသည် အနာဒီဖြစ်၍ ပြောင်းလဲမှုကင်းစင်သော်လည်း အမှန်တကယ် အရုပ်မရှိသူပင် ဖြစ်၏။ ယုဂတိုင်းယုဂတိုင်း၌ ဒေဝတားတို့၏ ပူပန်ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားရန် ပေါ်ထွန်းလာတော်မူ၏။

Verse 76

एवन्ते कथितो राजन्कालिकायास्समुद्भवः । महालक्ष्म्यास्तथोत्पत्तिं निशामय महामते

ဤသို့ဖြင့် အရှင်မင်းကြီး၊ ကာလိကာ၏ ပေါ်ထွန်းလာခြင်းကို မိမိက သင့်အား ပြောကြားပြီးပြီ။ ယခု အမြင့်မားသော ဉာဏ်ရှိသူ၊ မဟာလက္ခမီ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းကိုလည်း နားထောင်ပါလော့။

Verse 78

यदिच्छावैभवं सर्वं तस्या देहग्रहः स्मृतः । लीलया सापि भक्तानां गुणवर्णनहेतवे

ဤအရာအားလုံးသည် သူမ၏ အလိုတော်၏ ဗိုလ်လင့်တန်ခိုးပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို ခံယူခြင်းကို ထိုသို့ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုကိုယ်ရုပ်ပင်လည်း သူမ၏ သာသနာလီလာဖြင့် ဘုရားကိုးကွယ်သူတို့အကျိုးအတွက်—သူမ၏ ဂုဏ်တော်များကို ဖော်ပြ၍ စိတ်နှလုံးတွင် ဆင်ခြင်နိုင်စေရန် ဖြစ်၏။