Shloka 42
Arjuna’s Mantra-Empowerment and the Pāṇḍavas’ Separation (Śiva-rūpa through Mantra)
ब्राह्मण उवाच । नवे वयसि वै तात किन्तपस्यसि साम्प्रतम् । मुक्त्यर्थं वा जयार्थं किं सर्वथैतत्तपस्तव
brāhmaṇa uvāca | nave vayasi vai tāta kintapasyasi sāmpratam | muktyarthaṃ vā jayārthaṃ kiṃ sarvathaitattapastava
ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်– «ချစ်သားရေ၊ သင်သည် ယခုတိုင် လူငယ်အရွယ်၏ လန်းဆန်းမှုထဲတွင်ရှိသေးသည်။ အခုအချိန်မှာ ဘာကြောင့် တပဿ (အတိအကျ အကျင့်တရား) ကို ပြုလုပ်နေရသနည်း။ မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) အတွက်လား၊ သို့မဟုတ် အောင်မြင်မှုနှင့် လောကီအကျိုးအမြတ်အတွက်လား။ အမှန်တကယ် သင်၏ တပဿ၏ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာနည်း?»
A Brāhmaṇa (sage/priest encountered in the narrative)
Tattva Level: pashu
Role: teaching
FAQs
It distinguishes the intention behind austerity—whether aimed at moksha or at worldly success—implying that tapas becomes spiritually fruitful when oriented toward Shiva-realization and liberation rather than mere conquest or gain.
By questioning the goal of tapas, the verse implicitly points to Saguna Shiva worship (Linga-upasana) as a disciplined path where intention matters: devotion and surrender for purification and grace lead toward moksha, not simply ritual power for victory.
The verse suggests examining one’s sankalpa (spiritual resolve) before practice; in Shaiva contexts this is commonly expressed through steady japa of the Panchakshara (Om Namaḥ Śivāya) and disciplined tapas performed with the aim of purification and liberation.