Arjuna’s Mantra-Empowerment and the Pāṇḍavas’ Separation (Śiva-rūpa through Mantra)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । अर्जुनोपि तदा तत्र दीप्यमानो व्यदृश्यत । मन्त्रेण शिवरूपेण तेजश्चातुलमावहत्

နန္ဒီဣရှွရ မိန့်တော်မူသည်။ ထိုအခါ အာర్జုနလည်း ထိုနေရာ၌ တောက်ပလင်းလက်နေသည်ကို မြင်ရ၏။ မန္တရ၏ အာနုဘော်ကြောင့် သီဝရূপကို ခံယူကာ အလွန်ထူးကဲသော တေဇောကို ဆောင်ထားလေ၏။

Verse 2

ते सर्वे चार्जुनन्दृष्ट्वा पाण्डवा निश्चयं गताः । जयोऽस्माकं धुवञ्जातन्तेजश्च विपुलं यतः

အာర్జုနကို မြင်သောအခါ ပாண்டဝအားလုံးသည် ဆုံးဖြတ်ချက်၌ ခိုင်မာသွားကြသည်—«အောင်ပွဲသည် ငါတို့ဘက်၌ သေချာပြီ၊ အကြောင်းမှာ သူထံမှ အလွန်ကြီးမားသော တောက်ပမှုနှင့် အင်အား ပေါ်ထွန်းလာသောကြောင့်» ဟု။

Verse 3

इदङ्कार्य्यन्त्वया साध्यन्नान्येन च कदाचन । व्यासस्य वचनाद्भाति सफलं कुरु जीवितम्

«ဤတာဝန်ကို သင်ပင် ဆောင်ရွက်အောင်မြင်ရမည်—အခြားသူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ မည်သည့်အခါမျှ မဟုတ်။ ဗျာသ၏ စကားတော်ကြောင့် ထင်ရှားလာပြီ; ထို့ကြောင့် သင်၏ဘဝကို အကျိုးရှိအောင်၊ အောင်မြင်ဖွယ်အောင် ပြုလုပ်လော့» ဟု။

Verse 4

इति प्रोच्यार्जुनन्ते वै विरहौत्सुक्यकातराः । अनिच्छन्तोपि तत्रैव प्रेषयामासुरादरात्

ဤသို့ အာర్జုနအား ပြောဆိုပြီးနောက်၊ ခွဲခွာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော လွမ်းဆွတ်တမ်းတမှုကြောင့် စိတ်နာကျင်သူတို့သည် မလိုလားသော်လည်း လေးစားစွာဖြင့် ထိုနေရာမှ သူ့ကို ရှေ့သို့ ပို့လွှတ်하였다။

Verse 5

द्रौपदी दुःखसंयुक्ता नेत्राश्रूणि निरुध्य च । प्रेषयन्ती शुभं वाक्यन्तदोवाच पतिव्रता

ဒြောပဒီသည် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ပြည့်နှက်၍ မျက်စိထဲက မျက်ရည်ကို ထိန်းချုပ်ကာ၊ သစ္စာရှိသော ဇနီးမယားအဖြစ် ကောင်းမြတ်မင်္ဂလာသော စကားကို ပြော၍ သူ့ကို ပို့ဆောင်하였다။

Verse 6

द्रौपद्युवाच । व्यासोपदिष्टं यद्राजंस्त्वया कार्यं प्रयत्नतः । शुभप्रदोऽस्तु ते पन्थाश्शंकरश्शंकरोस्तु वै

ဒြောပဒီက ပြောသည်— «အို မင်းကြီး၊ ဗျာသက ညွှန်ကြားထားသမျှကို သင် အားထုတ်မှုအပြည့်ဖြင့် တိတိကျကျ ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထိုလမ်းခရီးသည် သင့်အတွက် မင်္ဂလာဖြစ်စေ၍ ကောင်းကျိုးပေးစေပါစေ။ အမှန်တကယ်၊ အမြဲကောင်းမြတ်မှုကို ပေးသနားတော်မူသော သင်္ကရာ (ရှီဝ) သည် သင့်ကို ကာကွယ်စောင်မတော်မူပါစေ»။

Verse 7

ते सर्वे चावसंस्तत्र विसृज्यार्जुनमादरात् । अत्यन्तदुःखमापन्ना मिलित्वा पञ्च एव च

အာရ္ဂျုနကို လေးစားစွာ ပြန်လွှတ်ပြီးနောက် သူတို့အားလုံး အဲဒီနေရာတွင် နေထိုင်လျက်ရှိကြသည်။ ထို့နောက် ငါးယောက်လုံး စုဝေးလာကြပြီး အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြီးက လွှမ်းမိုးသွားသည်။

Verse 8

स्थितास्तत्र वदन्ति स्म श्रूयतामृषिसत्तम । दुःखेपि प्रियसंगो वै न दुःखाय प्रजायते

ထိုနေရာ၌နေကြပြီး ပြောကြသည်– «ကြားနာပါ၊ ရှင်ရသီအထွတ်အမြတ်။ ဒုက္ခအလယ်၌ပင် ချစ်သူနှင့်အတူနေခြင်းသည် ဒုက္ခမဖြစ်ပေါ်စေ၊ ဆင်းရဲခြင်း၏အကြောင်းမဖြစ်လာ»။

Verse 9

वियोगे द्विगुणन्तस्य दुःखम्भवति नित्यशः । तत्र धैर्य्यधरस्यापि कथन्धैर्य्यम्भवेदिह

ခွဲခွာနေရသော် ထိုသူ၏နာကျင်မှုသည် အချိန်တိုင်း နှစ်ဆတိုးလာသည်။ ထိုသို့သောအခြေအနေတွင် သည်းခံခိုင်မာသူတောင်မှ ဤနေရာ၌ စိတ်တည်ငြိမ်မှု ဘယ်လိုပေါ်လာနိုင်မည်နည်း။

Verse 10

नन्दीश्वर उवाच । कुर्वतस्त्वेव तदा दुःखम्पाण्डवेषु मुनीश्वरः । कृपासिंधुश्च स व्यास ऋषिवर्य्यस्समागत

နန္ဒီဣရှွရက ပြောသည်– «ထိုအချိန်၌ ပाण्डဝတို့အကြား ဒုက္ခပေါ်ပေါက်လာစဉ်၊ မဟာမုနိ ဗျာသသည် ရှင်ရသီတို့အထွတ်အမြတ်၊ ကရုဏာ၏သမုဒ္ဒရာဖြစ်၍ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ하였다»။

Verse 11

तन्तदा पाण्डवास्ते वै नत्वा सम्पूज्य चादरात् । दत्त्वासनं हि दुःखाढ्याः करौ बद्ध्वा वचोऽब्रुवन्

ထို့နောက် ဒုက္ခပြည့်နှက်နေသော ပाण्डဝတို့သည် သူ့အား ဦးချကန်တော့၍ လေးစားစွာ ပူဇော်ကာ အာသနပေးပြီး လက်အုပ်ချီ၍ ဤစကားများကို ပြောကြသည်။

Verse 12

पाण्डवा ऊचुः । श्रूयतामृषभश्रेष्ठ दुःखदग्धा वयम्प्रभो । दर्शनन्तेऽद्य सम्प्राप्य ह्यानन्दं प्राप्नुमो मुने

ပाण्डဝတို့က ဆိုကြသည်– «အရှင် မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရသီ၊ အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို နားထောင်ပါ။ ဝမ်းနည်းခြင်းမီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသော ကျွန်ုပ်တို့သည် ယနေ့ အရှင်၏ မင်္ဂလာရှိသော ဒർശနကို ရရှိခဲ့ပြီး၊ ထိုဒർശနကြောင့် အရှင် မုနိ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အာနန္ဒဖြင့် ပြည့်ဝပါသည်။»

Verse 13

कियत्कालं वसात्रैव दुःखनाशाय नः प्रभो । दर्शनात्तव विप्रर्षेस्सर्वं दुःखं विलीयते

အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ဒုက္ခပျောက်ကင်းစေရန်သာ ဤနေရာတွင် ဘယ်လောက်ကြာ နေထိုင်မည်နည်း။ ဗြာဟ္မဏတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရသီ၊ အရှင်ကို မြင်ရုံမျှဖြင့် ဒုက္ခအားလုံး ပျော်လျော်ကွယ်ပျောက်သွားပါသည်။

Verse 14

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तस्स ऋषिश्रेष्ठो न्यवसत्तत्सुखाय वै । कथाभिर्विविधाभिश्च तद्दुःखं नोदयंस्तदा

နန္ဒီဣရှွရက ဆိုသည်– «ဤသို့ ပြောဆိုခံရသောအခါ ရသီတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူသည် အိမ်ရှင်၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ထိုနေရာ၌ တကယ်တမ်း နေထိုင်လေ၏။ ထို့နောက် သာသနာတရားဆိုင်ရာ ပုံပြင်မျိုးစုံကို ပြောကြားကာ ထိုဒုက္ခ မပြန်လည်ပေါ်ပေါက်စေရန် တားဆီးလေ၏။»

Verse 15

वार्तायां क्रियमाणायान्तेन व्यासेन सन्मुने । सुप्रणम्य विनीतात्मा धर्मराजोऽब्रवीदिदम्

အို မြတ်သော မုနိ၊ ထိုဗျာသ သဒ္ဓမ္မမုနိက ဆွေးနွေးဟောပြောနေစဉ်တွင် ဓမ္မရာဇ (ယမ) သည် အလွန်လေးစားစွာ ဦးညွှတ်ပူဇော်၍ နှိမ့်ချသောစိတ်ဖြင့် ဤစကားတို့ကို ပြောလေ၏။

Verse 16

धर्मराज उवाच । शृणु त्वं हि ऋषिश्रेष्ठ दुःखशान्तिर्मता मम । पृच्छामि त्वां महाप्राज्ञ कथनीयन्त्वया प्रभो

ဓမ္မရာဇက မိန့်တော်မူသည်။ «အို ရှင်ရသီအထူးမြတ်၊ နားထောင်ပါ။ ငါ၏အမြင်အရ ဒုက္ခကို အမှန်တကယ် ငြိမ်းချမ်းစေသော အရာသည် ဤတွင်ရှိ၏။ အို မဟာပညာရှိ—အရှင်—ပြောသင့်သော အကြောင်းကို မိန့်ကြားပေးပါ»။

Verse 17

ईदृशं चैव दुःखं च पुरा प्राप्तश्च कश्चन । वयमेव परं दुःखं प्राप्ता वै नैव कश्चन

ရှေးကာလများတွင် ဤသို့သော ဒုက္ခကို မည်သူမဆို ကြုံတွေ့ဖူးသလား။ မည်သူမျှ မဟုတ်—အမှန်တကယ် အလွန်အမင်းသော ဝမ်းနည်းဒုက္ခသို့ ကျရောက်ခဲ့သည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့သာ ဖြစ်သည်။

Verse 18

व्यास उवाच । राज्ञस्तु नलनाम्नो वै निषधाधिपतेः पुरा । भवद्दुःखाधिकं दुःखं जातन्तस्य महात्मनः

ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်။ ယခင်က နိဿဓနိုင်ငံ၏ အရှင် မဟာစိတ်ရှိသော နလ မင်းကြီး၌ သင်ခံနေရသော ဒုက္ခထက် ပိုမိုကြီးမားသည့် ဒုက္ခ ပေါ်ပေါက်ခဲ့၏။

Verse 19

हरिश्चन्द्रस्य नृपतेर्जातं दुःखम्महत्तरम् । अकथ्यन्तद्विशेषेण परशोकावहन्तथा

ဟရိශ්ချန္ဒြ မင်းကြီး၌လည်း အလွန်အမင်း ကြီးမားသော ဒုက္ခ ပေါ်ပေါက်ခဲ့၏။ အကြောင်းအရာအသေးစိတ်ကို ပြောမကုန်နိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်၍ အခြားသူတို့ကိုပါ နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှု ဆောင်ကြဉ်းစေ၏။

Verse 20

दुःखम्तथैव विज्ञेयं रामस्याप्यथ पाण्डव । यच्छ्रुत्वा स्त्रीनराणां च भवेन्मोहो महत्तरः

အို ပाण्डဝ၊ ရာမတော်မူသော်လည်း ထိုသို့သော ဒုက္ခကို ကြုံတွေ့ခဲ့ကြောင်း သိလော့။ ထိုအကြောင်းကို ကြားသော် မိန်းမယောက်ျားတို့၏ စိတ်၌ ပိုမိုကြီးမားသော မောဟ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 21

तस्माद्वर्णयितुन्नैव शक्यते हि मया पुनः । शरीरं दुःखराशिं च मत्वा त्याज्यन्त्वयाधुना

ထို့ကြောင့် ငါသည် ထပ်မံဖော်ပြရန် အမှန်တကယ် မတတ်နိုင်တော့။ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ဒုက္ခအစုအဝေးသာဟု သိမြင်၍ ယခုကတည်းက ဝိရာဂဖြင့် စွန့်လွှတ်ကာ မောက္ခပေးတော်မူသော သီဝဘုရားထံ အားကိုးခိုလှုံလော့။

Verse 22

येनेदञ्च धृतन्तेन व्याप्तमेव न संशयः । प्रथमम्मातृगर्भे वै जन्म दुःखस्य कारणम्

ဤလောကအလုံးစုံကို ထိန်းသိမ်းတော်မူသော အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အရှင်တော်ကြောင့် ဤအရာအားလုံးသည် အမှန်တကယ် ပျံ့နှံ့လျက်ရှိသည်—သံသယမရှိ။ အစဦးဆုံး မိခင်ဝမ်းအတွင်း၌ မွေးဖွားခြင်းပင် ဒုက္ခ၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာသည်။

Verse 23

कौमारेऽपि महादुःखं बाललीलानुसारि यत् । ततोपि यौवने कामान्भुन्जानो दुःखरूपिणः

ကလေးဘဝ၌ပင် ကလေးကစားပျော်ရွှင်မှု၏နောက်လိုက်သကဲ့သို့ မဟာဒုက္ခရှိ၏။ ထို့ထက်ပို၍ လူငယ်ဘဝ၌ ကာမအာရုံများကို “ခံစား” သော်လည်း အမှန်တကယ် ဒုက္ခပုံသဏ္ဍာန်သာ ဖြစ်၏။

Verse 24

गतागतैर्दिनानां हि कार्यभारैरनेकशः । आयुश्च क्षीयते नित्यं न जानाति ह तत्पुनः

နေ့ရက်များ လာသွားနေစဉ် လောကရေးရာတာဝန်အလွန်များစွာကို ထပ်ခါထပ်ခါ ထမ်းဆောင်ရ၍ အသက်တာသည် အမြဲတမ်း လျော့နည်းသွားသည်။ သို့သော် လူသည် ထိုအရာကို အမှန်တကယ် မသိမြင်နိုင်။

Verse 25

अन्ते च मरणं चैव महादुःखमतः परम् । नानानरकपीडाश्च भुज्यंतेज्ञैर्नरैस्सदा

နောက်ဆုံးတွင် သေခြင်းရှိ၏—အရာအားလုံးထက် မဟာဒုက္ခကြီးတည်း။ ထို့နောက် အဝိဇ္ဇာရှိသော လူတို့သည် နరకအမျိုးမျိုး၏ ညှဉ်းပန်းမှုကို အမြဲခံစားကြရ၏။

Verse 26

तस्मादिदमसत्यं च त्वन्तु सत्यं समाचर । येनैव तुष्यते शम्भुस्तथा कार्यं नरेण च

ထို့ကြောင့် ဤအရာသည် မမှန်ကန်သောအရာ ဖြစ်၏။ သင်မူကား မှန်ကန်သောတရားကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးလော့။ လူသည် ရှမ္ဘု (သခင်ရှီဝ) ပျော်ရွှင်နှစ်သက်စေသော အပြုအမူကိုသာ ပြုလုပ်ရမည်။

Verse 27

नन्दीश्वर उवाच । एवं विविधवार्ताभिः कालनिर्यापणन्तदा । चक्रुस्ते भ्रातरः सर्वे मनोरथपथैः पुनः

နန္ဒီဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ ထိုအခါ သူတို့သည် စကားဝိုင်းအမျိုးမျိုးဖြင့် အချိန်ကို ဖြတ်သန်းကြပြီး၊ ညီအစ်ကိုအားလုံးလည်း မိမိတို့၏ ဆန္ဒနှင့် အစီအစဉ်လမ်းကြောင်းများသို့ ပြန်လည် လှုပ်ရှားကြ၏။

Verse 28

अर्जुनोपि स्वयं गच्छन्दुर्गाद्रिषु दृढव्रतः । यक्षं लब्ध्वा च तेनैव दस्यून्निघ्नन्ननेकशः

အာర్జုနလည်း မိမိတစ်ဦးတည်း၊ သစ္စာဝန်ခံချက်ခိုင်မာစွာဖြင့် ခက်ခဲသော တောင်တန်းအတွင်းသို့ သွားလေ၏။ ထိုနေရာတွင် ယက္ခ (ဒေဝသတ္တဝါ) ကို ရရှိပြီး၊ ထိုအင်အားတည်းဟူသော အာနုဘော်ဖြင့် ဒသျူများကို အကြိမ်ကြိမ် အများအပြား ချေမှုန်းလေ၏။

Verse 29

मनसा हर्षसंयुक्तो जगामाचलमुत्तमम् । तत्र गत्वा च गंगायास्समीपं सुन्दरं स्थलम्

စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်လျက်၊ သူသည် အထူးမြတ်သော တောင်တန်းသို့ သွားလေ၏။ ထိုနေရာသို့ ရောက်ပြီးနောက် ဂင်္ဂါမြစ်အနီးရှိ လှပသော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်လာလေ၏။

Verse 30

अशोककाननं यत्र तिष्ठति स्वर्ग उत्तमः । तत्र तस्थौ स्वयं स्नात्वा नत्वा च गुरुमुत्तमम्

အရှိုကာတောအုပ် တည်ရှိရာ၊ အထူးမြတ်သော ကောင်းကင်ဘုံကဲ့သို့သော ထိုနေရာ၌ သူသည် နေထိုင်လေ၏။ ထိုနေရာတွင် မိမိကိုယ်တိုင် ရေချိုးပြီးနောက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ဂုရုကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ကာ ဆက်လက် တည်နေခဲ့၏။

Verse 31

यथोपदिष्टं वेषादि तथा चैवाकरोत्स्वयम् । इन्द्रियाण्यपकृष्यादौ मनसा संस्थितोऽभवत्

ညွှန်ကြားထားသကဲ့သို့ ဝတ်စုံနှင့် အခြားအရာများကို မိမိကိုယ်တိုင် စီစဉ်ပြင်ဆင်လေ၏။ ထို့နောက် အစကတည်းက အာရုံခံအင်္ဂါများကို ဆုတ်ခွာကာ စိတ်၌ တည်ငြိမ်ခိုင်မာလာပြီး၊ အတွင်းသတိဖြင့် ရှိဝကို အမြဲအာရုံပြုနေ၏။

Verse 32

पुनश्च पार्थिवं कृत्वा सुन्दरं समसूत्रकम् । तदग्रे प्रणिदध्यौ स तेजोराशिमनुत्तमम्

ထို့နောက် ထပ်မံ၍ လှပ၍ အချိုးအစားညီညာကာ ကြိုးမျဉ်းတန်းတူသော မြေထည်လင်္ဂကို ပြုလုပ်하였다။ ထို၏ရှေ့၌ စိတ်ကို တည်စေပြီး၊ အလွန်မြတ်သော တေဇောရాశိ—ဟရ (ရှင်ဝ) ၏ အမြင့်ဆုံး အလင်းတော်ကို သမားတော်မူ하였다။

Verse 33

त्रिकालं चैव सुस्नातः पूजनं विविधं तदा । चकारोपासनन्तत्र हरस्य च पुनः पुनः

နေ့၏ သန့်ရှင်းသော အချိန်သုံးချိန်တွင် ကောင်းစွာ ရေချိုးပြီးနောက်၊ ထိုအခါ ပူဇော်ပွဲအမျိုးမျိုးကို ပြုလုပ်하였다။ ထိုနေရာ၌ ဟရ (ရှင်ဝ) ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဘက္တိဖြင့် ဥပာသနာပြု하였다။

Verse 34

तस्यैव शिरसस्तेजो निस्सृतन्तच्चरास्तदा । दृष्ट्वा भयं समापन्नाः प्रविष्टश्च कदा ह्ययम्

ထိုဦးခေါင်းတော်မှပင် မီးလောင်တောက်ပသော ရောင်ခြည်ကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာ၏။ ထိုကိုမြင်သဖြင့် သတ္တဝါတို့ ကြောက်ရွံ့သွားကာ «ဤသူသည် ဘယ်အချိန်က ဒီနေရာသို့ ဝင်လာခဲ့သနည်း» ဟု စဉ်းစားမေးမြန်းကြ၏။

Verse 35

पुनस्ते च विचार्यैवं कथनीयं बिडौजसे । इत्युक्त्वा तु गतास्ते वै शक्रस्यान्तिकमञ्जसा

ထို့နောက် သူတို့သည် ထပ်မံစဉ်းစား၍ «ဤအကြောင်းကို ဘိဍောဇသ (အိန္ဒြာ) ထံသို့ တင်ပြရမည်» ဟု ဆုံးဖြတ်ကြ၏။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ထိုသတင်းပို့သူတို့သည် ရှကရ (အိန္ဒြာ) ၏အနီးသို့ လျင်မြန်စွာ သွားရောက်ကြ၏။

Verse 36

चरा ऊचुः । देवो वाऽथ ऋषिश्चैव सूर्यो वाथ विभावसुः । तपश्चरति देवेश न जानीमो वने च तम्

စုံထောက်တို့က ဆိုကြသည်– «အို နတ်တို့၏အရှင်၊ တောထဲတွင် တပသ (အာစေတနာ) ကျင့်နေသော ထိုသူသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို မသိပါ။ နတ်ဖြစ်သလား၊ ရှင်ရသေ့ဖြစ်သလား၊ နေမင်းဖြစ်သလား၊ သို့မဟုတ် မီးနတ် အဂ္နိပင်ဖြစ်သလား မသိနိုင်ပါ»။

Verse 37

तस्यैव तेजसा दग्धा आगतास्तव सन्निधौ । निवेदितञ्चरित्रं तत्क्रियतामुचितन्तु यत्

သူ၏ ကိုယ်ပိုင်တေဇောဓာတ်ကြောင့် မီးလောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် သင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ရောက်လာကြပါပြီ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အကြောင်းအရာကို တင်ပြပြီးဖြစ်သဖြင့်—ယခု သင့်တော်သင့်မြတ်သော အရာကို ဆောင်ရွက်ပေးတော်မူပါ။

Verse 38

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां किरातावतारवर्णनप्रसंगेऽर्जुनतपोवर्णनं नामाष्टत्रिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းမြတ်သော «ရှီဝ မဟာပုရာဏ» အတွင်း၊ တတိယစာအုပ် «ရှတရုဒြ သံဟိတာ» တွင်၊ ကိရာတ အဝတာရ အကြောင်းအရာ၏ ဆက်စပ်ပုံပြင်အတွင်း၊ «အာర్జုန၏ တပဿာကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း သုံးဆယ့်ရှစ် ပြီးဆုံး၏။

Verse 39

स वृद्धब्राह्मणो भूत्वा ब्रह्मचारी शचीपतिः । जगाम तत्र विप्रेन्द्र परीक्षार्थं हि तस्य वै

ဗြာဟ္မဏတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသောသူရေ၊ သချီ၏ အရှင် အိန္ဒြာသည် အိုမင်းသော ဗြာဟ္မဏနှင့် ဗြဟ္မစရိ (သီလရှင်ကျောင်းသား) အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲကာ၊ သူ့ကို စမ်းသပ်ရန်သာ အမှန်တကယ် ထိုနေရာသို့ သွားလေ၏။

Verse 40

तमागतन्तदा दृष्ट्वाकार्षीत्पूजाश्च पाण्डवः । स्थितोग्रे च स्तुतिं कृत्वा क्वायातोसि वदाधुना

ထိုအချိန်၌ သူရောက်လာသည်ကို မြင်သော် ပाण्डဝသည် သင့်လျော်သကဲ့သို့ ပူဇော်ကာရပြု၏။ သူ့ရှေ့တွင် ရပ်လျက် စတုတိပြုပြီးနောက် “သင်သည် ဘယ်က လာသနည်း၊ ယခု ပြောပါ” ဟု မေးလေ၏။

Verse 41

इत्युक्तस्तेन देवेशो धैर्य्यार्थन्तस्य प्रीतितः । परीक्षागर्वितं वाक्यं पाण्डवन्तं ततोऽब्रवीत्

ဤသို့ သူက ပြောဆိုလျှင် ဒေဝတို့၏အရှင်သည် ဝမ်းမြောက်နှစ်သက်၍ သူ၏ သတ္တိတည်ကြည်မှုကို စမ်းသပ်လိုသဖြင့် ပাণ্ডု၏သားအား စိစစ်စမ်းသပ်သည့် စကားများဖြင့် ထိုနောက် ပြောကြားတော်မူ၏။

Verse 42

ब्राह्मण उवाच । नवे वयसि वै तात किन्तपस्यसि साम्प्रतम् । मुक्त्यर्थं वा जयार्थं किं सर्वथैतत्तपस्तव

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်– «ချစ်သားရေ၊ သင်သည် ယခုတိုင် လူငယ်အရွယ်၏ လန်းဆန်းမှုထဲတွင်ရှိသေးသည်။ အခုအချိန်မှာ ဘာကြောင့် တပဿ (အတိအကျ အကျင့်တရား) ကို ပြုလုပ်နေရသနည်း။ မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) အတွက်လား၊ သို့မဟုတ် အောင်မြင်မှုနှင့် လောကီအကျိုးအမြတ်အတွက်လား။ အမှန်တကယ် သင်၏ တပဿ၏ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာနည်း?»

Verse 43

नन्दीश्वर उवाच । इति पृष्टस्तदा तेन सर्वं संवेदितम्पुनः । तच्छ्रुत्वा स पुनर्वाक्यमुवाच ब्राह्मणस्तदा

နန္ဒီဣရှ္ဝရက ပြောသည်– ထိုသို့ သူက မေးမြန်းသောအခါ အရာအားလုံးကို ထပ်မံ ပြည့်စုံစွာ ရှင်းလင်းပြောကြားခဲ့သည်။ ထိုကို ကြားပြီးနောက် ဗြာဟ္မဏသည် ထပ်မံ စကားဆိုလေ၏။

Verse 44

ब्राह्मण उवाच । युक्तं न क्रियते वीर सुखं प्राप्तुं च यत्तपः । क्षात्रधर्मेण क्रियते मुक्त्यर्थं कुरुसत्तम

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်– «သူရဲကောင်းရေ၊ လောကီပျော်ရွှင်မှုကိုသာ ရယူရန်အတွက် ပြုလုပ်သော တပဿသည် မသင့်လျော်။ သို့သော် က္ෂတ္တရိယဓမ္မအတိုင်း မောက္ခအတွက် ပြုလုပ်လျှင်၊ ကုရုတို့အနက် အကောင်းဆုံးရေ၊ ထိုသည် သင့်တော်မှန်ကန်၏။»

Verse 46

इन्द्रस्तु सुखदाता वै मुक्तिदाता भवेन्न हि । तस्मात्त्वं सर्वथा श्रेष्ठ कर्तुमर्हसि सत्तपः । नन्दीश्वर उवाच । इदन्तद्वचनं श्रुत्वा क्रोधं चक्रेऽर्जुनस्तदा । प्रत्युवाच विनीतात्मा तदनादृत्य सुव्रतः

«အိန္ဒြသည် လောကီသုခကို ပေးသူဖြစ်သော်လည်း မောက္ခကို ပေးသူ မဟုတ်။ ထို့ကြောင့် သင်သည် အရာအားလုံးတွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ အကျင့်သီလပြည့်ဝသော တပဿရှင်ရေ၊ ရှိဝသို့ ဦးတည်သည့် အမှန်တကယ်သော တပဿကို ပြုလုပ်သင့်၏။» နန္ဒီဣရှ္ဝရက ပြောသည်– ဤစကားကို ကြားသော် အာర్జုနသည် ထိုခဏ က怒ထွက်လေ၏။ သို့သော် စည်းကမ်းတကျ၊ ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်သောသူဖြစ်၍ ထိုစကားကို မလေးစားဘဲ ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 47

अर्जुन उवाच । राज्यार्थं न च मुक्त्यर्थ किमर्थं भाषसे त्विदम् । व्यासस्य वचनेनैव क्रियते तप ईदृशम्

အာర్జုနက ပြောသည်။ «ဤတပသသည် နိုင်ငံတော်ရရန်အတွက်လည်း မဟုတ်၊ မုတ်တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) အတွက်လည်း မဟုတ်—သို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ပြောဆိုသနည်း။ ဤကဲ့သို့သော တပသကို ဝျာသ၏ အမိန့်စကားကို လိုက်နာခြင်းကြောင့်သာ ပြုလုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်»။

Verse 48

इतो गच्छ ब्रह्मचारिन्मा पातयितुमिच्छसि । प्रयोजनं किमत्रास्ति तव वै ब्रह्मचारिणः

«ဒီနေရာကနေ သွားပါ၊ ဗြဟ္မစာရီရေ; ငါ့ကို ဗြတ (သစ္စာကတိ) မှ ကျစေချင်မနေပါနဲ့။ ဗြဟ္မစာရီဖြစ်သော သင်အတွက် ဒီမှာ ဘာရည်ရွယ်ချက် ရှိနိုင်သနည်း»။

Verse 49

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तः स प्रसन्नोभूत्सुन्दरं रूपमद्भुतम् । स्वोपस्करणसंयुक्तं दर्शयामास वै निजम्

နန္ဒီဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် ဝမ်းမြောက်နှစ်သက်ကာ အံ့ဖွယ်လှပသော မိမိ၏ ရူပသဏ္ဌာန်ကို၊ မိမိနှင့်သင့်တော်သော သာသနာတော်ဆိုင်ရာ တန်ဆာပလာများဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက် ထင်ရှားစွာ ပြသ하였다။

Verse 50

शक्ररूपन्तदा दृष्ट्वा लज्जितश्चार्जुनस्तदा । स इन्द्रस्तं समाश्वास्य पुनरेव वचोब्रवीत्

ထိုအခါ သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) ၏ ရူပကို မြင်လျှင် အာర్జုနသည် ရှက်ကြောက်သွား၏။ ထို့နောက် အိန္ဒြာသည် သူ့ကို သက်သာစေကာ ထပ်မံ၍ ဤစကားများကို ပြော하였다။

Verse 51

इंद्र उवाच । वरं वृणीष्व हे तात धनंजय महामते । यदिच्छसि मनोभीष्टन्नादेयं विद्यते तव

အိန္ဒြာ မိန့်တော်မူသည်။ «အို ချစ်သား—ဓနဉ္ဇယ၊ ဉာဏ်ပညာကြီးမားသူ၊ မြတ်နိုးထိုက်သူ၊ ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့။ သင်လိုချင်သမျှ၊ သင်၏နှလုံးသားအလိုအလျောက် အလွန်တောင့်တသည့်အရာပင် ဖြစ်စေ၊ သင့်အတွက် မပေးနိုင်သည့်အရာ မရှိ»။

Verse 52

तच्छ्रुत्वा शक्रवचनम्प्रत्युवाचार्जुनस्तदा । विजयन्देहि मे तात शत्रुक्लिष्टस्य सर्वथा

အင်ဒြ၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက် အာဇုနသည် ချက်ချင်းပြန်လည်ဆိုသည်—«အဘကြီးအရှင်၊ ရန်သူတို့ကြောင့် အလွန်ပင် နာကျင်ကျပ်တည်းနေသော ကျွန်ုပ်အား အပြည့်အဝ အောင်မြင်မှုကို ပေးသနားပါ»။

Verse 53

शक्र उवाच । बलिष्ठाश्शत्रवस्ते च दुर्योधनपुरःसराः । द्रोणो भीमश्च कर्णश्च सर्वे ते दुर्जया धुवम्

သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) မိန့်တော်မူသည်— «သင်၏ရန်သူတို့သည် အလွန်အင်အားကြီး၍ ဒုရျောဓန ဦးဆောင်ကြသည်။ ဒြောဏ၊ ဘီမ၊ ကဏ္ဏ—သူတို့အားလုံးကို အမှန်တကယ် အနိုင်ယူရန် ခက်ခဲလှသည်»။

Verse 54

अश्वत्थामा द्रोणपुत्रो रौद्रोंशो दुर्जयोऽति सः । मया साध्या भवेयुस्ते सर्वथा स्वहितं शृणु

«သူသည် အရှ္ဝတ္ထာမာ၊ ဒြောဏ၏သား—မအနိုင်ယူနိုင်သူ၊ ရုဒြာသဘောအင်အား၏ အံ့သြဖွယ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ငါ့အားဖြင့် သင်၏ရည်မှန်းချက်တို့သည် အစုံအလင် ပြည့်စုံလိမ့်မည်; သင်၏အကျိုးစီးပွားအမှန်ကို နားထောင်လော့»။

Verse 55

एतद्वीर जपं कर्तुं न शक्तः कश्चनाधुना । वर्तते हि शिवोवर्यस्तस्माच्छम्भोर्जयोऽ धुना

အို သူရဲကောင်း၊ ယခုခေတ်တွင် ဤသူရဲကောင်းသဘောရှိသော ဇပကို အပြည့်အဝ အင်အားဖြင့် ပြုလုပ်နိုင်သူ မရှိတော့။ အကြောင်းမှာ အမြတ်ဆုံးသော သီဝတော်မူသည် ကိုယ်တိုင်တည်ရှိ၍ အထွတ်အမြတ် အားကိုးရာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုတိုင်အောင် အောင်ပွဲသည် သမ္ဘူ၏ ဖြစ်သည်။

Verse 56

शंकरः सर्वलोकेशश्चराचरपतिः स्वराट् । सर्वं कर्तुं समर्थोस्ति भुक्तिमुक्तिफलप्रदः

သင်္ကရသည် လောကအားလုံး၏ အရှင်၊ လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့၏ အပိုင်ရှင် အထွတ်အမြတ် အုပ်စိုးရှင်ဖြစ်သည်။ အရာအားလုံးကို ပြုလုပ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး ဘုက္တိ (လောကီအပျော်) နှင့် မုက္တိ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ၏ အကျိုးफलကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 57

अहं मन्ये च ब्रह्माद्या विष्णुः सर्ववरप्रदः । अन्ये जिगीषवो ये च ते सर्वे शिवपूजकाः

ငါထင်မြင်သည်မှာ ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့သာမက၊ အလုံးစုံသော အပေးအလှူကို ပေးသနားတော်မူသော ဗိဿဏုတော်ပါဝင်၍၊ အောင်မြင်မှုကို ကြိုးပမ်းသူ အခြားသူအားလုံးလည်း အမှန်တကယ် ရှိဝတော်ကို ပူဇော်သူများပင် ဖြစ်ကြသည်။

Verse 58

अद्यप्रभृति तन्मन्त्रं हित्वा भक्त्या शिवं भज । पार्थिवेन विधानेन ध्यानेनैव शिवस्य च

ယနေ့မှစ၍ ထို(အခြား)မန္တရကို စွန့်လွှတ်၍ သဒ္ဓါဖြင့် ရှိဝတော်ကို ကိုးကွယ်ပါ။ မြေဖြင့်ပြုလုပ်သော ပါရ္ထိဝ လိင်္ဂ ပူဇော်နည်းအတိုင်း ဆောင်ရွက်၍၊ ရှိဝတော်တစ်ပါးတည်းကိုပင် ဓ్యာနဖြင့် စိတ်တည်ပါ။

Verse 59

उपचारैरनेकैश्च सर्वभावेन भारत । सिद्धिः स्यादचला तेद्य नात्र कार्या विचारणा

ဟေ ဘာရတ၊ ပူဇော်အပ္ပရာများစွာနှင့် စိတ်နှလုံးအပြည့်ဖြင့် ကိုးကွယ်ပါက၊ မလှုပ်မယှက်သော စိဒ္ဓိ(အောင်မြင်မှု)သည် ယနေ့တင် သင်၏အဖြစ် ဖြစ်လာမည်။ ဤနေရာ၌ သံသယ သို့မဟုတ် ထပ်မံစဉ်းစားရန် မလို။

Verse 60

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा च चरान्सर्वान्समाहूयाब्रवीदिदम् । सावधानेन वै स्थेयमेतत्संरक्षणे सदा

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်—“ဤသို့ဆိုပြီးနောက် စုံထောက်များအားလုံးကို ခေါ်စု၍ ဤသို့မိန့်တော်မူ၏။ ‘ဤအရာကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရာတွင် သတိထား၍ တည်ကြည်နေကြလော့’”။

Verse 61

प्रबोध्य स्वचरानिन्द्रोऽर्जुनसंरक्षणादिकम् । वात्सल्यपूर्णहृदयः पुनरूचे कपिध्वजम्

မိမိ၏အမှုထမ်းများကို နှိုးဆော်၍ အာర్జုနကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်း စသည့်ကိစ္စများကို စီစဉ်ပြီးနောက်၊ မေတ္တာဝတ္စလျ ပြည့်ဝသောနှလုံးဖြင့် အိန္ဒြာသည် ကပိဓွဇ အာర్జုနအား ထပ်မံ၍ မိန့်ကြား하였다။

Verse 62

इन्द्र उवाच । राज्यं त्वया प्रमादाद्वै न कर्तव्यं कदाचन । श्रेयसे भद्र विद्येयं भवेत्तव परन्तप

အိန္ဒြက ပြောသည်– «ဘုရင်ရေးရာ၌ မေ့လျော့ပျက်ကွက်မှုကြောင့် မည်သည့်အခါမျှ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မပြုလုပ်ရ။ သင်၏ အကျိုးကောင်းအတွက်၊ အရှင်မြတ်သူ၊ ရန်သူနှိမ်နင်းသူ၊ ဤအကြောင်းကို သိမြဲ၍ ခိုင်မာစွာ ထိန်းသိမ်းထားလော့»။

Verse 63

धैर्यं धार्य साधकेन सर्वथा रक्षकः शिवः । संपत्तीश्च फलन्तुल्यं दास्यते नात्र संशयः

साधक သည် အမြဲတမ်း သတ္တိခိုင်မာမှုကို ထိန်းထားရမည်၊ အကြောင်းမူကား ရှိဝသည် နည်းလမ်းအားလုံး၌ မလွဲမသွေ ကာကွယ်ရှင်ဖြစ်သည်။ အကျင့်အတိုင်းအတာနှင့် ကိုက်ညီသော စည်းစိမ်နှင့် အကျိုးफलကို သေချာပေါက် ပေးတော်မူမည်—သံသယမရှိ။

Verse 64

नन्दीश्वर उवाच । इति दत्त्वा वरन्तस्य भारतस्य सुरेश्वरः । स्मरञ्छिवपदाम्भोजञ्जगाम भवनं स्वकम्

နန္ဒီဣශ්ဝရ က ပြောသည်– «ဤသို့ ဘာရတအား वरदान ပေးပြီးနောက်၊ देवတို့၏ အရှင်သည် ရှိဝ၏ ကြာပန်းတော်ခြေကို သတိရလျက် မိမိ၏ နေရာတော်သို့ ပြန်လည်သွားတော်မူ၏»။

Verse 65

अर्जुनोपि महावीरस्सुप्रणम्य सुरेश्वरम् । तपस्तेपे संयतात्मा शिवमुद्दिश्य तद्विधम्

အာర్జုနလည်း မဟာသူရဲကောင်းဖြစ်၍ देवတို့၏ အရှင်ကို အလွန်အမင်း ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ၊ စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားလျက် သတ်မှတ်ထားသော နည်းအတိုင်း တပස්ကို ကျင့်ပြီး ရှိဝဘုရားကို ရည်ညွှန်း၍ ပူဇော်လေ၏။