Sunartaka-Naṭa Avatāra and Pārvatī’s Boon-Request (Śiva as the Testing Benefactor)

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । सनत्कुमार सर्वज्ञ शिवस्य परमात्मनः । अवतारं शृणु विभोस्सुनर्तकनटाह्वयम्

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်— «အို စနတ်ကူမာရ၊ အရာအားလုံးကို သိမြင်သူရေ၊ အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်တော်မူသော အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်တော် ရှိဝ၏ အဝတာရကို နားထောင်လော့။ ထိုသခင်သည် ‘ဆုနတ်တက’ ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားသော သာသနာတော်၏ နတ်ကသမားတော် ဖြစ်၏»။

Verse 2

यदा हि कालिका देवी पार्वती हिमवत्सुता । तेपे तपस्तुविमलं वनं गत्वा शिवाप्तये

ကာလိကာ ဒေဝီ—ဟိမဝန်၏ သမီး ပါရဝတီ—သည် သီဝကို ရရှိရန်အတွက် တောသို့ သွားကာ အပြစ်ကင်းစင်သော တပဿာကို ကျင့်ဆောင်တော်မူ၏။

Verse 3

तदा शिवः प्रसन्नो भूत्तस्यास्सुतपसो मुने । तद्वृत्तसुपरीक्षार्थं वरं दातुम्मुदा ययौ

ထိုအခါ သခင်ရှီဝသည် မုနိ၏ မြတ်သော တပသ္ယာကြောင့် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏။ ထို့နောက် သူ၏ အကျင့်တည်ကြည်မှုကို စုံစမ်းစိစစ်ရန် အပျော်တော်ဖြင့် ထွက်သွားကာ ကောင်းချီးပေးရန် ကြွလာတော်မူ၏။

Verse 4

स्वरूपन्दर्शयामास तस्यै सुप्रीतमानसः । वरम्ब्रूहीति चोवाच तां शिवां शंकरो मुने

နှလုံးသားအပြည့်အဝ ပျော်ရွှင်တော်မူသော သင်္ကရသည် ထိုမင်္ဂလာရှိသော ဒေဝီအား မိမိ၏ အမှန်တကယ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ပြသတော်မူပြီး “ကောင်းချီးကို ပြောလော့—ရွေးချယ်လော့” ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 5

तच्छ्रुत्वा शम्भुवचनं दृष्ट्वा तद्रूपमुत्तमम् । सुजहर्ष शिवातीव प्राह तं सुप्रणम्य सा

ရှမ္ဘု၏ မိန့်တော်မူချက်ကို ကြားပြီး၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်တွေ့သဖြင့်၊ သူမသည် ရှီဝ၌ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်လှ၏။ ထို့နောက် အလွန်အမင်း ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ သူမသည် ထိုသခင်အား ပြောကြားလေ၏။

Verse 6

पार्वत्युवाच । यदि प्रसन्नो देवेश मह्यं देयो वरो यदि । पतिर्भव ममेशान कृपां कुरु ममोपरि

ပါဝတီက မိန့်ကြားသည်— “အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ သင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူပြီး ကျွန်မအား ကောင်းချီးပေးမည်ဆိုလျှင်၊ အို ဣရှာနာ၊ ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်းဖြစ်တော်မူပါ။ ကျွန်မအပေါ် ကရုဏာတော် ပြုပါ။”

Verse 7

पितुर्गृहे मया सम्यग्गम्यते त्वदनुज्ञया । गन्तव्यम्भवता नाथ मत्पितुः पार्श्वतः प्रभो

သင်၏ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ငါသည် အဖေ၏အိမ်သို့ သင့်တင့်စွာ သွားမည်။ သို့သော် အရှင်၊ သခင်တော်၊ ပရဘု၊ သင်လည်း ငါ့အဖေ၏ အနား၌ နေထိုင်လျက် သွားရမည်။

Verse 8

याचस्व मान्ततो भिक्षुः ख्यापयंश्च यशः शुभम् । पितुर्मे सफलं सर्वं कुरु प्रीत्या गृहा श्रमम्

ထို့နောက် အို ဘိက္ခူ၊ ငါထံမှ တောင်းယူပါ၊ သင်၏ မင်္ဂလာရှိသော ဂုဏ်သတင်းကိုလည်း ကြေညာပါ။ ချစ်ခင်မှုဖြင့် ငါ့အဖေ၏ အိမ်ထောင်ရေးဘဝနှင့် ကြိုးပမ်းမှုအားလုံးကို အကျိုးဖြစ်ထွန်းစေပါ။

Verse 9

ततो यथोक्तविधिना कर्तुमर्हसि भो प्रभो । विवाहं त्वं महेशान देवानां कार्य्यसिद्धये

ထို့ကြောင့် အရှင်ဘုရား၊ သတ်မှတ်ထားသော ထုံးတမ်းအတိုင်း မင်္ဂလာပွဲကို ဆောင်ရွက်တော်မူပါ၊ မဟေရှာနာဘုရား၊ ဒေဝတော်တို့၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန်အတွက်။

Verse 10

कामं मे पूरय विभो निर्विकारो भवान्सदा । भक्तवत्सलनामा हि तव भक्तास्म्यमहं सदा

အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးတော်မူသော အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်၏ နှလုံးသားဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းတော်မူပါ။ ဘုရားသည် အမြဲတမ်း မပြောင်းလဲ မကွဲပြားသော သဘောရှိတော်မူ၏။ အမှန်တကယ် ဘုရားသည် “ဘက္တကို ချစ်မြတ်နိုးသူ” ဟူ၍ နာမတော်ကျော်ကြားသဖြင့် ကျွန်ုပ်သည် အမြဲတမ်း ဘုရား၏ ဘက္တဖြစ်ပါသည်။

Verse 11

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तस्स तया शंभुर्महेशो भक्तवत्सलः । तथास्त्विति वचः प्रोच्यान्तर्हितस्स्वगिरिं ययौ

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်—သူမက ထိုသို့ လျှောက်ထားသောအခါ၊ ဘက္တကို ချစ်မြတ်နိုးသော သမ္ဘူ မဟေရှာဘုရားက “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ” ဟု ပြန်လည်မိန့်တော်မူ၏။ ထိုစကားကို မိန့်ပြီးနောက် မျက်စိမြင်ရာမှ ပျောက်ကွယ်ကာ မိမိ၏ တောင်တော်သို့ သွားတော်မူ၏။

Verse 12

पार्वत्यपि ततः प्रीत्या स्वसखीभ्यां वयोन्विता । जगाम स्वपितुर्गेहं रूपं कृत्वा तु सार्थकम्

ထို့နောက် ပါర్వတီသည်လည်း စိတ်ပျော်ရွှင်၍ အရွယ်ရောက်လာပြီး မိမိ၏အနီးကပ်မိတ်သမီးနှစ်ဦးနှင့်အတူ ဖခင်အိမ်သို့ သွားလေ၏။ သူမသည် မိမိ၏ရုပ်ရည်နှင့်အင်္ဂါကို မင်္ဂလာပြည့်စုံကာ သာသနာတော်ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီအောင် ပြုလုပ်ထား၏။

Verse 13

पार्वत्यागमनं श्रुत्वा मेनया स हिमाचलः । परिवारयुतो द्रष्टुं स्वसुतां तां ययौ मुदा

မေနာထံမှ ပါర్వတီ ရောက်လာပြီဟု ကြားသိသော် ဟိမာချလ (ဟိမလယ) သည် မိသားစုနှင့် အခြွေအရံတို့နှင့်အတူ မိမိသမီးကို ကြည့်ရှုရန် ဝမ်းမြောက်စွာ သွားလေ၏။

Verse 14

दृष्ट्वा तां सुप्रसन्नास्यामानयामासतुर्गृहम् । कारयामासतुः प्रीत्या महानन्दी महोत्सवम्

သူမ၏မျက်နှာသည် ပျော်ရွှင်သက်သာ၍ တောက်ပနေသည်ကို မြင်လျှင် သူတို့သည် သူမကို အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာကြ၏။ ထို့နောက် ချစ်ခင်သဒ္ဓါဖြင့် အလွန်ကြီးမားသော ပျော်ပွဲမဟာပွဲကို ကျင်းပစေကြ၏။

Verse 15

धनन्ददौ द्विजादिभ्यो मेनागिरिवरस्तथा । मंगलं कारयामास सवेदध्वनिमादरात्

ထို့နောက် မေနာတောင်၏ ဂုဏ်သရေရှိသော အရှင်သည် ဗြာဟ္မဏများနှင့် အခြား ဧည့်သည်ဂုဏ်ထူးများအား ငွေကြေးနှင့် လက်ဆောင်များ ပေးအပ်၏။ ထို့ပြင် ဗေဒသံတော်မြည်သံကောင်းကင်တိုင်အောင် ကြားရသကဲ့သို့ အလေးအနက်ဖြင့် မင်္ဂလာကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်စေ၏။

Verse 16

ततः स्वकन्यया सार्द्धमुवास प्रांगणे मुदा । मेना च हिमवाञ्छैलः स्नातुं गंगां जगाम सः

ထို့နောက် သူသည် မိမိသမီးနှင့်အတူ အိမ်ရှေ့ဝင်း၌ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်၏။ မေနာနှင့်အတူ တောင်အရှင် ဟိမဝါန်သည်လည်း သန့်စင်ရေချိုးရန် ဂင်္ဂါမြစ်သို့ သွား၏။

Verse 17

एतस्मिन्नन्तरे शम्भुः सुलीलो भक्तवत्सलः । सुनर्तकनटो भूत्वा मेनकासन्निधिं ययौ

အဲဒီအချိန်အတွင်း သမ္ဘူသည် လီလာတော်၌ ပျော်ရွှင်ကစား၍ ဘက္တများကို ချစ်ခင်ကရုဏာရှိသူဖြစ်သဖြင့်၊ အကသမား-ဇာတ်သမား အထူးကောင်းမြတ်သော ရုပ်ကို ခံယူကာ မေနကာ၏ ရှေ့မှောက်သို့ သွားရောက်하였다။

Verse 18

शृंगं वामे करे धृत्वा दक्षिणे डमरुन्तथा । पृष्ठे कन्थां रक्तवासा नृत्यगानविशारदः

ဘယ်လက်တွင် ချိုတံကို ကိုင်၍ ညာလက်တွင် ဒမရု (ḍamaru) ကိုလည်း ကိုင်ထားသည်။ ကျောပေါ်တွင် ခန္ဓာအဝတ်ကို ထမ်းကာ အနီရောင်ဝတ်ဆင်၍ အကနှင့် သီချင်းတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်တော်မူ၏။

Verse 19

ततस्तु नटरूपोऽसौ मेनकाप्रांगणे मुदा । चक्रे स नृत्यं विविधं गानञ्चाति मनोहरम्

ထို့နောက် အမြတ်ဆုံး အကသမား နာṭရာဇ (Natarāja) ၏ရုပ်ကို ခံယူတော်မူ၍ မေနကာ၏ အိမ်ဝင်း၌ ပျော်ရွှင်စွာ အကမျိုးစုံကို ကပြကာ အလွန်စွဲမက်ဖွယ် သီချင်းကိုလည်း သီဆိုတော်မူ၏။

Verse 20

शृंगञ्च डमरुन्तत्र वादयामास सुध्वनिम् । महोतिं विविधाम्प्रीत्या स चकार मनोहराम्

အဲဒီနေရာတွင် ပျော်ရွှင်စွာ ချိုတံနှင့် ဒမရု (ḍamaru) ကို တီးခတ်၍ ချိုမြိန်သော သံလှိုင်းကို ထုတ်ပေါ်စေတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ချစ်မြတ်နိုးသော ပီတိဖြင့် အလွန်လှပ၍ စွဲမက်ဖွယ် ပွဲတော်အမျိုးမျိုးကို ဆောင်ရွက်တော်မူ၏။

Verse 21

तन्द्रष्टुं नागरास्सर्वे पुरुषाश्च स्त्रियस्तथा । आजग्मुस्सहसा तत्र बाला वृद्धा अपि ध्रुवम्

သူ့ကို မြင်တွေ့ရန် မြို့သူမြို့သားအားလုံး—ယောက်ျားမိန်းမ မရွေး—အလျင်အမြန် အဲဒီနေရာသို့ စုပေါင်းလာကြ၏။ အမှန်တကယ် ကလေးများနှင့် အိုမင်းသူများပါ လာကြသည်။

Verse 22

श्रुत्वा संगीतं तन्दृष्ट्वा सुनृत्यं च मनोहरम् । सहसा मुर्मुहुः सर्वे मेनापि च तदा मुने

အို မုနိ၊ သီချင်းတီးဝိုင်းကို ကြား၍ အလွန်လှပ၍ စွဲမက်ဖွယ် ကခုန်မှုကို မြင်သော် လူအားလုံးသည် ချက်ချင်း မူးမေ့လဲကျကြ၏—ထိုအခါ မေနာလည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 23

ततो मेनाशु रत्नानि स्वर्णपात्रस्थितानि च । तस्मै दातुं ययौ प्रीत्या तदूतिप्री तमानसा

ထို့နောက် မေနာသည် ရွှေခွက်များအတွင်း ထားရှိသော ရတနာများကို အလျင်အမြန် စုဆောင်းကာ၊ မင်္ဂလာအခါအရေးကြောင့် စိတ်နှလုံး ပီတိပြည့်ဝလျက် ဝမ်းမြောက်စွာ သွား၍ ထိုသူထံ ပူဇော်ရန် ထွက်ခွာ၏။

Verse 24

तानि न स्वीचकारासौ भिक्षां चेते शिवां च ताम् । पुनस्तु नृत्यं गानं च कौतुकात्कर्तुमुद्यतः

ထိုပူဇော်သက္ကာများကို မခံယူဘဲ၊ မင်္ဂလာရှိသော သီဝါမယ်တော်ထံမှ ဆွမ်းခံတောင်းတော်မူ၏။ ထို့နောက် စိတ်ကစားလိုသည့် စူးစမ်းချင်စိတ်ကြောင့် ကပြခြင်းနှင့် သီချင်းဆိုခြင်းကို ပြန်လည်စတင်တော်မူ၏။

Verse 25

मेना तद्वचनं श्रुत्वा चुकोपाति सुविस्मिता । भिक्षुकम्भर्त्सयामास बहिष्कर्तुमियेष सा

မေနာသည် ထိုစကားကို ကြားသော် အလွန်အံ့ဩသွားပြီး ဒေါသထွက်လာ၏။ ဆွမ်းခံသူကို ပြစ်တင်ကာ အိမ်မှ ထုတ်ပယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

Verse 26

एतस्मिन्नन्तरे तत्र गंगातो गिरिराड्ययौ । ददर्श पुरतो भिक्षुं प्रांगणस्थं नराकृतिम्

ထိုအချိန်တွင် ဂင်္ဂါမြစ်ဘက်မှ တောင်တန်းတို့၏ ဘုရင်သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၏။ သူ့ရှေ့တွင် လူရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ဆွမ်းခံသူတစ်ဦးကို အိမ်ဝင်းအတွင်း ရပ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

Verse 27

श्रुत्वा मेनामुखाद्वृत्तन्तत्सर्वं सुचुकोप सः । आज्ञां चकारानुचरान्बहिः कर्तुं च भिक्षुकम्

မေနာ၏ ပါးစပ်မှ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ကြားသိပြီးနောက်၊ သူသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လာ၏။ ထို့နောက် သူသည် အနုచရများကို အမိန့်ပေး၍ ထိုဘိက္ခု (တောင်းစားသူ) ကို အပြင်သို့ ထုတ်ပယ်စေ၏။

Verse 28

महाग्निमिव दुःस्पर्शं प्रज्वलन्तं सुतेजसम् । न शशाक बहिः कर्तुं कोऽपि तं मुनिसत्तम

အို မုနိအမြတ်၊ သူသည် တောက်လောင်နေသော တေဇောဓာတ်ကြီးဖြင့် မဟာမီးကဲ့သို့ ထိမရနိုင်အောင် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် မည်သူမျှ သူ့ကို ထိုနေရာမှ အပြင်သို့ မထုတ်နိုင်ကြ။

Verse 29

ततः स भिक्षुकस्तात नानालीलाविशारदः । दर्शयामास शैलाय स्वप्रभावमनन्तकम्

ထို့နောက် အို ချစ်သား၊ လီလာအမျိုးမျိုး၌ ကျွမ်းကျင်သော ထိုဘိက္ခုသည် တောင်ဘုရင် ဟိမဝန္တ (ဟိမาลัย) ထံ၌ မိမိ၏ အနန္တသော အာနုဘော်နှင့် မဟိမကို ထင်ရှားပြသတော်မူ၏။

Verse 30

शैलो ददर्श तन्तत्र विष्णुरूपधरन्द्रुतम् । ततो ब्रह्मस्वरूपं च सूर्य्यरूपं ततः क्षणात्

ထိုနေရာ၌ သိုင်လာသည် အရှင်တော်သည် အလျင်အမြန် ဗိဿဏုရုပ်ကို ဆောင်ယူတော်မူသည်ကို မြင်၏။ ထို့နောက် ခဏချင်းပင် ဘြဟ္မာရုပ်အဖြစ် ပေါ်ထွန်း၍ ထပ်မံ ချက်ချင်း နေရောင်တော်ရုပ်အဖြစ် ထင်ရှားတော်မူ၏။ ထိုသို့ အမြင့်မြတ်သော ရှိဝသခင်သည် အကန့်အသတ်မဲ့ အမျိုးမျိုးသော ရုပ်ပုံများကို ပြသတော်မူ၏။

Verse 31

ततो ददर्श तं तात रुद्ररूपं महाद्भुतम् । पार्वती सहितं रम्यं विहसन्तं सुतेजसम्

ထို့နောက် ချစ်သားရေ၊ သူသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ် ရုဒြရုပ်ကို မြင်၏—လှပ၍ တောက်ပသန်မာကာ နူးညံ့စွာ ရယ်မောလျက်၊ ပါရဝတီနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ထိုင်တော်မူ၏။

Verse 32

एवं सुबहुरूपाणि तस्य तत्र ददर्श सः । सुविस्मितो बभूवाशु परमानन्दसंप्लुतः

ထို့နောက် သူသည် ထိုနေရာ၌ သခင်ရှီဝ၏ အလွန်များပြားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်များကို မြင်တွေ့하였다။ ချက်ချင်း အံ့ဩလှုပ်ရှား၍ အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒ၌ နစ်မြုပ်သွား하였다။

Verse 33

अथासौ भिक्षुवर्यो हि तस्मात्तस्याश्च सूतिकृत् । भिक्षां ययाचे दुर्गान्तान्नान्यज्जग्राह किञ्चन

ထို့နောက် ထိုဘိက္ခုအထူးမြတ်သူ—သူမအတွက် မွေးဖွားရေးအခမ်းအနားကို ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သူ—သည် သူနှင့် သူမထံမှ ခရီး၏ နောက်ထပ်ခက်ခဲသော အပိုင်းသို့ ရောက်ရန် လုံလောက်သလောက်သာ ဆွမ်းခံတောင်းယူ၍ အခြားအရာ မည်သည့်အရာမျှ မလက်ခံခဲ့။

Verse 34

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां सुनर्तकनटाह्वशिवावतारवर्णनंनाम चतुस्त्रिंशोध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝ မဟာပုရာဏ» တတိယစာအုပ် «ရှတရုဒ္ရ သံဟိတာ» အတွင်းရှိ “စူနရ္တက (သန့်ရှင်းသော အကသမား/ဇာတ်သမား) ဟု ခေါ်သော သခင်ရှီဝ၏ အဝတာရ ဖော်ပြချက်” အမည်ရ အခန်း သုံးဆယ်လေး ပြီးဆုံး၏။

Verse 35

तदा बभूव सुज्ञानं मेनाशैलेशयोरपि । आवां शिवो वञ्चयित्वा गतवान्स्वालयं विभुः

ထိုအခါ မေနာနှင့် တောင်၏အရှင်တို့၌ပင် အမှန်တကယ်သော ဉာဏ်ပေါ်ထွန်းလာသည်—“အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော သခင်ရှီဝသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို လှည့်စား၍ မိမိ၏ နေရာတော်သို့ ပြန်သွားတော်မူပြီ” ဟူ၍။

Verse 36

अस्मै देया स्वकन्येयं पार्वती सुतप स्विनी । एवं विचार्य च तयोः शिवेभक्तिरभूत्परा

“ကျွန်ုပ်တို့၏ ဤသမီးတော်—တပသျာကြီးမားသော ပါဝတီ—ကို သူ့အား (မင်္ဂလာဖြင့်) ပေးအပ်သင့်သည်” ဟု ဆုံးဖြတ်ကြ၏။ ထိုသို့ စဉ်းစားဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးလုံးသည် သီဝဘုရားအပေါ် အမြင့်မားဆုံးသော ဘက္တိဖြင့် ပြည့်ဝလာကြ၏။

Verse 37

अतो रुद्रो महोतीश्च कृत्वा भक्तमुदावहम् । विवाहं कृतवान्प्रीत्या पार्वत्या स विधानतः

ထို့နောက် ရုဒ္ရ—အကြီးမြတ်ဆုံး အရှင်—သည် မိမိ၏ ဘက္တ၏ မင်္ဂလာကောင်းကျိုးကို ထင်ရှားစေပြီး၊ ပါဝတီနှင့်အတူ သာသနာတော်ထုံးတမ်းနှင့် ဓမ္မစည်းကမ်းအတိုင်း ဝမ်းမြောက်စွာ မင်္ဂလာပွဲကို ဆောင်ရွက်တော်မူ၏။

Verse 38

इति प्रोक्तस्तु ते तात सुनर्तकनटाह्वयः । शिवावतारो हि मया शिवावाक्यप्रपूरकः

ဤသို့ပင် ချစ်သောကလေးရေ၊ “စುನရ္တက” ဟုခေါ်၍ “နဋ” ဟုလည်းအမည်ရှိသူအကြောင်းကို ငါပြောပြခဲ့သည်။ သူသည် သီဝ၏ အဝတားတော်ဖြစ်ပြီး၊ သီဝဘုရား၏ ဝါစနာနှင့် အလိုတော်ကို ပြည့်စုံစေရန် ငါက ပေါ်ထွန်းစေခဲ့သူဖြစ်သည်။

Verse 39

इदमाख्यानमनघं परमं व्याहृतम्मया । य एतच्छृणुयात्प्रीत्या स सुखी गतिमाप्नुयात्

ဤအကြောင်းအရာ သန့်ရှင်း၍ အမြင့်မြတ်သော ပုဏ္ဏားကထာကို ငါက ထုတ်ဖော်ကြေညာခဲ့သည်။ မေတ္တာနှင့် ဘက္တိဖြင့် ဤကို နားထောင်သူသည် ပျော်ရွှင်ချမ်းသာကာ မြင့်မြတ်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ပြီး သီဝ၏ မောက္ခလမ်းသို့ နီးကပ်ရသည်။