Yatinātha-līlā: Śiva’s Test of the Bhilla Devotees at Arbuda Mountain

Verse 1

नन्दीश्वर उवाच । शृणु प्राज्ञ प्रवक्ष्यामि शिवस्य परमात्मनः । अवतारं पुरानन्दं यातिनाथाह्वयं मुने

နန္ဒီဣရှွရက ပြောသည်—ပညာရှိရေ၊ နားထောင်လော့။ ငါသည် အမြင့်ဆုံးအတ္တမန်ဖြစ်သော သီဝ၏ အဝတာရကို ကြေညာမည်။ အဟောင်းကာလမှ အာနန္ဒပေးသော ဆင်းသက်ခြင်းကို ‘ယာတိနာထ’ ဟု ခေါ်ကြ၏၊ မုနိရေ။

Verse 2

अर्बुदाचलसंज्ञे तु पर्वते भिल्लवंशजः । आहुकश्च तदभ्याशे वसतिस्म मुनीश्वर

မုနိတို့၏အရှင်ရေ၊ အာဗုဒဟု ခေါ်သော တောင်ပေါ်၌ ဘိလ္လ မျိုးရိုးမှ မွေးဖွားသူ အာဟုက အမည်ရှိသော လူတစ်ဦး နေထိုင်ခဲ့ပြီး၊ ထိုအနီးအနားတွင်ပင် အိမ်တည်ခဲ့၏။

Verse 3

तत्पत्नी ह्याहुका नाम बभूव किल सुव्रता । उभावपि महाशैवावास्तान्तौ शिवपूजकौ

သူ၏ဇနီးကို အာဟုကာ ဟု ခေါ်ကြပြီး သီလဝတီ၊ ဝရတကို တည်ကြည်သူ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြ၏။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး မဟာရှိုင်ဝ ဘုရားသီဝကို အမြဲပူဇော်သော သီဝဘက္တများ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 4

कस्मिंश्चित्समये भिल्लः शिवभक्तिरतः सदा । आहारार्थं स्वपत्न्याश्च सुदूरं स गतो मुने

တစ်ခါတစ်ရံတွင် မုနိရေ၊ သီဝကို အမြဲဘက္တိဖြင့် ချစ်မြတ်နိုးသော ဘိလ္လ လူတစ်ဦးသည် မိမိနှင့် ဇနီးအတွက် အစာအဟာရ ရှာဖွေရန် အဝေးသို့ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 5

एतस्मिन्नन्तरे तत्र गेहे भिल्लस्य शङ्करः । भूत्वा यतिवपुः सायं परीक्षार्थं समाययौ

ထိုအချိန်အတွင်း၌ ထိုနေရာရှိ ဘိလ္လ၏ အိမ်သို့ သင်္ကရသည် ညနေခင်းတွင် ယတိ(တပသီ) ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ စမ်းသပ်ရန် ရောက်လာ하였다။

Verse 6

तस्मिन्नवसरे तत्राजगाम स गृहाधिपः । पूजनं च यतीशस्य चकार प्रेमतः सुधीः

ထိုအခိုက်အတန့်၌ အိမ်ရှင်သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီး၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာပြည့်ဝသော ပညာရှိသည် ယတိတို့၏ အရှင်(သီဝ)အား ပူဇော်ကန်တော့မှုကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 7

तद्भावस्य परीक्षार्थं यतिरूपस्स शंकरः । महालीलातरः प्रीत्या भीतं प्रोवाच दीनगीः

သူ၏စိတ်အတွင်းရှိ သဘောတရားအမှန်ကို စမ်းသပ်ရန် သင်္ကရသည် ယတိရုပ်ကို ခံယူ하였다။ မဟာလီလာ၌ ပျော်ရွှင်သော အမြင့်မြတ်သခင်သည် ကြောက်ရွံ့နေသူအား ချစ်ခင်စွာ နိမ့်ချသံဖြင့် တောင်းပန်သကဲ့သို့ ပြောဆို하였다။

Verse 8

यतिनाथ उवाच । अद्य स्थलं निवासार्थं देहि मे प्रातरेव हि । यास्यामि सर्वथा भिल्ल स्वस्ति स्यात्तव सर्वदा

ယတိနာထက ပြောသည်—“ယနေ့ နေထိုင်ရန် နေရာတစ်ခု ပေးပါ။ မနက်ဖြန်မနက်၌ အမှန်တကယ် ထွက်ခွာမည်။ အို ဘိလ္လ၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ငါသွားမည်—သင်၌ မင်္ဂလာသည် အစဉ်ရှိပါစေ။”

Verse 9

भिल्ल उवाच । त्यम्प्रोक्तं त्वया स्वामिञ्शृणु मद्वचनं च ते । अति स्वल्पं स्थलं मे हि स्यान्निवासः कथन्तव

ဘီလ္လာက ပြောသည်။ «အရှင်၊ သင်ပြောသောစကားကို ကျွန်ုပ်နားလည်ပြီးပါပြီ။ ယခု ကျွန်ုပ်၏စကားကိုလည်း နားထောင်ပါ။ ကျွန်ုပ်၏နေရာသည် အလွန်သေးငယ်သည်—အရှင် ဘယ်လိုနေထိုင်နိုင်မည်နည်း?»

Verse 10

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तस्स यतिस्तेन गमनाय मतिन्दधे । तावद्भिल्ल्या वचः प्रोक्तं स्वामिनं संविचार्य्य वै

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်။ ထိုသို့ ပြောဆိုခံရသဖြင့် ယတိသည် ထွက်ခွာရန် စိတ်ဆုံးဖြတ်하였다။ ထိုအခါ ဘိလ်မိန်းမသည် မိမိသခင်ကို စဉ်းစားပြီးနောက် ဤစကားများကို ပြော하였다။

Verse 11

भिल्ल्युवाच । स्वामिन्देहि यतेःस्थानं विमुखं कुरु मातिथिम् । गृहधर्मं विचार्य्य त्वमन्यथा धर्मसंक्षयः

ဘိလ္လီက ပြောသည်။ «အရှင်၊ ယတိအတွက် သင့်တော်သော နေရာကို ပေးပါ၊ ဧည့်သည်ကို ပြန်လှန်ပို့ပါ။ အိမ်ထောင်ရှင်၏ တာဝန်ဓမ္မကို စဉ်းစားပါ၊ မဟုတ်လျှင် ဓမ္မကျဆင်းမည်»။

Verse 12

स्थीयतान्ते गृहाभ्यंतः सुखेन यतिना सह । अहं बहिः स्थितिं कुर्य्यामायुधानि बृहन्त्यपि

«ယတိနှင့်အတူ အိမ်အတွင်း၌ သက်သာစွာ နေပါ။ အပြင်ဘက်တွင် ငါက စောင့်ကြည့်နေမည်၊ လက်နက်များ အလွန်ပြင်းထန်သော်လည်း»။

Verse 13

नन्दीश्वर उवाच । तस्यास्तद्वचनं श्रुत्वा भिल्ल्या धर्मान्वितं शिवम् । स्वपत्न्या मनसा तेन भिल्लेन च विचारितम्

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်။ သူမ၏ ဓမ္မနှင့်ညီသော စကားကို ကြားပြီးနောက် ဘိလ္လမုဆိုးသည် မိမိဇနီးနှင့်အတူ စိတ်ထဲတွင် ဓမ္မနှင့်ပေါင်းစည်းသော သီဝဘုရားကို ဆင်ခြင်하였다။

Verse 14

स्त्रियं बहिश्च निष्कास्य कथं स्थेयं मया बहे । यतेरन्यत्र गमनमधर्म्मकरमात्मनः

မိန်းမကို အပြင်သို့ ထုတ်ပယ်ပြီးနောက် ငါသည် အပြင်ဘက်၌ မည်သို့ နေရမည်နည်း။ ယတီ (သံဃာတော်/တပသီ) အတွက် မိမိကတိထားရာနေရာမှ အခြားသို့ သွားခြင်းသည် မိမိအတ္တအတွက် အဓမ္မ၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာသည်။

Verse 15

द्वयमप्युचितं नैव सर्वथा गृहमेधिनः । यद्भावि तद्भवेदेव मया स्थेयं गृहाद्बहिः

ဤလမ်းနှစ်ခုစလုံးသည် အိမ်ထောင်ရှင်အတွက် မည်သည့်အခါမျှ အမှန်တကယ် မသင့်တော်။ ကံကြမ္မာဖြစ်လာမည့်အရာသည် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်သာ; ထို့ကြောင့် ငါသည် အိမ်အပြင်၌ နေမည်၊ အိမ်ထောင်ရေးချည်နှောင်မှုမှ ကင်းလွတ်လျက်။

Verse 16

इत्याग्रहन्तदा कृत्वा गृहान्तः स्थाय तौ मुदा । स्वायुधानि च संस्थाप्य भिल्लोऽतिष्ठद्गृहाद्बहिः

ထိုအချိန်၌ ထိုသို့ တောင်းဆိုပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဝမ်းမြောက်စွာ အိမ်အတွင်း၌ နေကြ၏။ ဘိလ္လသည် မိမိ၏ လက်နက်များကို စနစ်တကျ ထားရှိပြီး အိမ်အပြင်၌ ရပ်နေ၏။

Verse 17

रात्रौ तम्पशवः क्रूरा हिंसकाः समपीडयन् । तेनापि च यथाशक्ति कृतो यत्नो महांस्तदा

ညအခါ၌ ကြမ်းတမ်း၍ အကြမ်းဖက်သော တိရစ္ဆာန်တို့က သူ့ကို အလွန်ပင် နှိပ်စက်ကြ၏။ သို့သော်လည်း သူသည် မိမိစွမ်းအားရှိသမျှဖြင့် ကြီးမားသော ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုကို ပြုခဲ့၏။

Verse 18

एवं यत्नं प्रकुर्वाण स भिल्लो बलवानपि । प्रारब्धात्प्रेरितैर्हिंस्रैर्बलादासीच्च भक्षितः

ထိုသို့ ကြိုးပမ်းနေစဉ်ပင် အင်အားကြီးသော မုဆိုးသည် မိမိ၏ ပရာရဘ္ဓ (ရင့်မှည့်ကံ) ကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရသော ကြမ်းတမ်းသတ္တဝါတို့က အင်အားဖြင့် ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်၍ စားသောက်ခံရ၏။

Verse 19

प्रातरुत्थाय स यतिर्दृष्ट्वा हिंस्रैश्च भक्षितम् । भिल्लं वने चरंतं वै दुःखितोऽभूदतीव हि

မနက်စောစော ထ၍ ထိုယတိသည် (သူ) ကို ကြမ်းတမ်းသတ္တဝါတို့ စားသောက်ထားသည်ကို မြင်လျှင်၊ ထို့ပြင် တောထဲ၌ လှည့်လည်နေသော ဘိလ္လကို မြင်၍ အလွန်ပင် ဝမ်းနည်းဒုက္ခရောက်၏။

Verse 20

दुखितं तं यतिन्दृष्ट्वा भिल्ली सा दुःखितापि हि । धैर्यात्स्वदुःखं संहृत्य वचनं चेदमब्रवीत्

ဝမ်းနည်းနေသော ယတိအရှင်ကို မြင်သော် ဘိလ္လီသည် ကိုယ်တိုင်လည်း စိတ်နာကျင်နေသော်လည်း သတ္တိဖြင့် တည်ငြိမ်ကာ ကိုယ့်ဝမ်းနည်းမှုကို ထိန်းချုပ်ပြီး ထိုသူအား ဤစကားများကို ပြောကြားလေ၏။

Verse 21

भिल्ल्युवाच । किमर्थं क्रियते दुःखं भद्रं जातं यतेऽधुना । धन्योयं कृतकृत्यश्च यज्जातो मृत्युरीदृशः

ဘိလ္လီက ပြောသည်—“ယတိရေ၊ အဘယ်ကြောင့် ဝမ်းနည်းမှုကို ထုတ်ဖော်နေသနည်း။ ယခုအခါ မင်္ဂလာကောင်းတစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်လာပြီ။ ဤသူသည် အလွန်ကံကောင်းသူ၊ ကိစ္စပြီးမြောက်သူဖြစ်၏၊ ထိုကဲ့သို့သော သေခြင်းတရားက သူ့ထံ ရောက်လာသောကြောင့်ပင်။”

Verse 22

अहं चैनं गमिष्यामि भस्म भूत्वानले यते । चितां कारय सुप्रीत्या स्त्रीणां धर्मः सनातनः

“ယတိရေ၊ ငါလည်း သူနှင့်အတူ သွားမည်—မီးထဲ၌ ပြာဖြစ်သွားမည်။ ချစ်ခင်စိတ်ဖြင့် မီးသင်္ဂြိုဟ်စင်ကို စီစဉ်ပေးပါ; ဤသည်မှာ မိန်းမတို့၏ အနန္တဓမ္မ ဖြစ်၏။”

Verse 23

इति तद्वचनं श्रुत्वा हितं मत्वा स्वयं यतिः । चितां व्यरचयत्सा हि प्रविवेश स्वधर्मतः

ထိုစကားကို ကြားသိပြီး အကျိုးရှိကောင်းမွန်သည်ဟု ယုံကြည်သဖြင့် ယတီနီသည် ကိုယ်တိုင် မီးပုံ(သင်္ဂြိုဟ်မီး)ကို စီစဉ်ကာ မိမိ၏ ဓမ္မအတိုင်း ထိုမီးပုံထဲသို့ ဝင်ရောက်하였다။

Verse 24

एतस्मिन्नन्तरे साक्षात्पुरः प्रादुरभूच्छिवः । धन्ये धन्ये इति प्रीत्या प्रशंसस्तां हरोऽब्रवीत्

ထိုအခိုက်အတန့်တွင်ပင် သီဝရှင်တော်သည် မျက်မှောက်တင် တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်သော ဟရ (Hara) သည် ချစ်ခင်စွာ ချီးမွမ်း၍ “ကံကောင်းလှ၏—ကံကောင်းလှ၏” ဟု ဆို하였다။

Verse 25

हर उवाच । वरं ब्रूहि प्रसन्नोस्मि त्वदाचरणतोऽनघे । तवादेयं न वै किंचिद्वश्योऽहं ते विशेषतः

ဟရ (ရှီဝ) မိန့်တော်မူသည်။ «အလှူတော်တစ်ပါးကို တောင်းလော့။ အပြစ်ကင်းသူရေ၊ သင်၏အကျင့်အကြံကြောင့် ငါနှစ်သက်ပြီ။ သင်၏အရာမှ ငါယူရမည့် အပြန်အလှန် မရှိပါ—အထူးသဖြင့် ငါသည် သင့်အပေါ် သဘောထားနူးညံ့လျက်ရှိ၏»။

Verse 26

नन्दीश्वर उवाच । तच्छुत्वा शम्भुवचनं परमानन्ददायकम् । सुखं प्राप्तं विशेषेण न किंचित्स्मरणं ययौ

နန္ဒီဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ သမ္ဘု၏ စကားတော်—အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒကို ပေးသည့် စကား—ကို ကြားသော်၊ သူသည် အထူးသဖြင့် ငြိမ်းချမ်းသက်သာမှုကို ရရှိကာ အခြားအတွေးအခေါ်၊ အမှတ်ရမှု မကျန်တော့သည့် အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။

Verse 27

तस्यास्तद्गतिमालक्ष्य सुप्रसन्नो हरोऽभवत् । उवाच च पुनः शम्भुर्वरं ब्रूहीति ताम्प्रभुः

သူမ၏အကျင့်နှင့် သွားရာလမ်းကို မြင်သော် ဟရ (ရှီဝ) သည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏။ ထို့နောက် အရှင် သမ္ဘုသည် သူမအား ထပ်မံ၍ «ပရဟိတတစ်ပါးကို ပြောလော့—ပရသဒ်ကို ရွေးလော့» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 28

इति श्रीशिवमहापुराणे तृ० शतरुद्रसंहि० यतिनाथब्रह्महंसाह्वयशिवावतारचरितवर्णनं नामाष्टाविंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သရီ-ရှီဝ မဟာပုရာဏ၏ တတိယပိုင်း၊ သတရုဒြ သံဟိတာအတွင်းရှိ အဋ္ဌဝိံသတိ (၂၈) အခန်းသည် «ယတိနာထ (ပရဟ္မဟံသ ဟုခေါ်သော) ရှီဝအဝတား၏ ဇာတ်ကြောင်းဖော်ပြချက်» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် ပြီးဆုံး၏။

Verse 29

भिल्लश्च वीरसेनस्य नैषधे नगरे वरे । महान्पुत्रो नलो नाम भविष्यति न संशयः

နိသဓ မြို့မြတ်၌ ဝီရစေနသည် အမှန်တကယ် ကြီးမြတ်သော သားတော်တစ်ပါးကို ရရှိမည်၊ အမည်မှာ နလ (Nala) ဖြစ်မည်—သံသယမရှိ။

Verse 30

त्वं सुता भीमराजस्य वैदर्भे नगरेऽनघे । दमयन्ती च विख्याता भविष्यसि गुणान्विता

အပြစ်ကင်းစင်သူရေ၊ သင်သည် ဝိဒರ್ಭ မြို့၌ ဘီမရာဇာ၏ သမီးတော် ဖြစ်လာမည်။ ထို့ပြင် သင်သည် ဂုဏ်သတ္တိပြည့်ဝသော ဒမယန္တီ (Damayantī) ဟူ၍ ကျော်ကြားလာမည်။

Verse 31

युवां चोभौ मिलित्वा च राजभोगं सुविस्तरम् । भुक्त्वा मुक्तिं च योगीन्द्रेर्लप्स्येथे दुर्लभां ध्रुवम्

သင်တို့နှစ်ဦး ပေါင်းစည်းကြပြီး မင်းစည်းစိမ်အပျော်အပါးကို ကျယ်ပြန့်စွာ ခံစားကြမည်။ ထို့နောက် ယောဂီအထွဋ်အမြတ်တို့တောင် ရခဲသော တည်မြဲသည့် မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို သေချာပေါက် ရရှိကြမည်။

Verse 32

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा च स्वयं शम्भुर्लिङ्गरूपोऽभवत्तदा । तस्मान्न चलितो धर्मादचलेश इति स्मृतः

နန္ဒီဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ «ဤသို့ မိန့်ပြီးနောက် ရှမ္ဘုသည် ကိုယ်တိုင် လိင်္ဂရূপကို ခံယူတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ဓမ္မမှ မလွဲမရှောင်သောကြောင့် ‘အချလေရှ’—မလှုပ်မယှက် အရှင်ဟု မှတ်မိကြသည်»။

Verse 33

स भिल्ल आहुकश्चापि वीरसेनसुतोऽभवत् । नैषधे नगरे तात नलनामा महानृपः

ထို ဘိလ္လသည်လည်း အာဟုက ဟူ၍ ဖြစ်လာကာ ဝီရသေန၏ သားအဖြစ် မွေးဖွား၏။ နိဿဓ မြို့၌၊ ချစ်သားရေ၊ နလ အမည်ရှိသော မဟာမင်းကြီး ဖြစ်လာ၏။

Verse 34

आहुका सा महाभिल्ली भीमस्य तनयाऽभवत् । वैदर्भे नगरे राज्ञो दमयन्तीति विश्रुता

ဘိလ္လီ မဟာမိန်းမ အာဟုကာ သည် ဘီမ မင်း၏ သမီးဖြစ်လာ하였다။ ဝိဒರ್ಭ မြို့တော်၌ နာမည်ကျော်ကြား၍ “ဒမယန္တီ” ဟု လူသိများလာ하였다။

Verse 35

यतिनाथाह्वयस्सोपि हंसरूपोऽभवच्छिवः । विवाहं कारयामास दमयन्त्या नलेन वै

ယတိနာထ ဟု ခေါ်ကြသူသည် အခြားမဟုတ်၊ ဟံသာပုံစံကို ခံယူသော သီဝတော် ကိုယ်တိုင် ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် သူသည် ဒမယန္တီနှင့် နလ တို့၏ မင်္ဂလာပွဲကို စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။

Verse 36

पूर्वसत्काररूपेण महापुण्येन शंकरः । हंसरूपं विधायैव ताभ्यां सुखमदात्प्रभुः

အရင်က ပြုခဲ့သော လေးစားစွာ ဧည့်ခံမှု—မဟာကုသိုလ်တရား—၏ အကျိုးအဖြစ်၊ အမြင့်ဆုံးအရှင် သင်္ကရ သည် ဟံသာရုပ်ကို ပြုလုပ်ခံယူ၍ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးအား ချမ်းသာသုခနှင့် ကောင်းကျိုးကို ပေးသနားတော်မူ하였다။

Verse 37

शिवो हंसावतारो हि नानावार्ताविचक्षणः । दमयन्त्या नलस्यापि परमानन्ददायकः

အမှန်တကယ်ပင် သီဝသည် ဟံသာ (Haṃsa) အဝတားအဖြစ် ဆင်းသက်၍ ပုံပြင်အမျိုးမျိုးနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သင်ခန်းစာများကို ခွဲခြားသိမြင်တတ်၏။ ဒမယန္တီနှင့် နလတို့အတွက်လည်း အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 38

इदं चरितं परमं पवित्रं शिवावतारस्य पवित्रकीर्तेः । यतीशसंज्ञस्य महाद्भुतं हि हंसाह्वयस्यापि विमुक्तिदं हि

ဤဇာတ်ကြောင်းသည် အလွန်အမင်း သန့်ရှင်းစေသော ပရမပဝိတၱရ ဖြစ်၏—ပဝိတၱရကီရ్తိရှိသော သီဝအဝတား၏ ဇာတ်လမ်းတော်ပင်။ ယတီရှ ဟုခေါ်သော၊ ဟံသာ ဟုလည်းခေါ်သော အံ့ဩဖွယ် အတ္ထုပ္ပတ္တိဖြစ်၍ အမှန်တကယ် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးတတ်၏။

Verse 39

यतीशब्रह्महंसाख्यावतारचरितं शुभम् । शृणुयाच्छ्रावयेद्यो हि स लभेत परां गतिम्

ယတီဤရှ (တပသီတို့၏အရှင်) နှင့် ဘြဟ္မဟံသ ဟုခေါ်သော ရှိဝ၏ အဝတားအကြောင်းအရာ မင်္ဂလာကို နားထောင်သူ၊ သို့မဟုတ် အခြားသူတို့အား နားထောင်စေသူသည် အမြင့်ဆုံးသော အခြေအနေ (မုတ်ခ) ကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 40

इदमाख्यानमनघं सर्वकामफलप्रदम् । स्वर्ग्यं यशस्यमायुष्यं भक्तिवर्धनमुत्तमम्

အို အပြစ်ကင်းသူ၊ ဤသန့်ရှင်းသော အာချာနသည် ကောင်းမွန်သော ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးफलကို ပေးတတ်သည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ ကုသိုလ်၊ ဂုဏ်သတင်းနှင့် အသက်ရှည်ခြင်းကို ပေးပြီး၊ အထူးသဖြင့် ရှိဝဘုရားအပေါ် ဘက္တိကို တိုးပွားစေသည်။

Verse 41

श्रुत्वैतच्चचरितं शम्भोर्यतिहंसस्वरूपयोः । इह सर्वसुखम्भुक्त्वा सोऽन्ते शिवपुरं व्रजेत्

ရှမ္ဘုဘုရား၏ တပသီနှင့် ဟံသကဲ့သို့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်တို့အကြောင်း ဤသန့်ရှင်းသော ဇာတ်ကြောင်းကို ကြားနာပြီးနောက်၊ လူသည် ဤလောက၌ ပျော်ရွှင်မှုအားလုံးကို ခံစားကာ နောက်ဆုံးတွင် ရှိဝပုရ (Śivapura) — ရှိဝ၏ အမြင့်မြတ်သော နေရာသို့ ရောက်လိမ့်မည်။