Shloka 49
पिप्पलादावतारकथनम्
Account of the Pippalāda Avatāra
प्रहृष्टाभून्महासाध्वी प्रणम्याशु नुनाव सा । स्वहृदि स्थापयामास तत्स्वरूपम्मुनीश्वर
prahṛṣṭābhūnmahāsādhvī praṇamyāśu nunāva sā | svahṛdi sthāpayāmāsa tatsvarūpammunīśvara
အို မုနိတို့၏အရှင်၊ သီလသမာဓိကြီးမားသော မဟာသဒ္ဓါရှင်မသည် အလွန်ပျော်ရွှင်လေ၏။ အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက် ထိုအရှင်ကို သီချင်းသံဖြင့် ချီးမွမ်းကာ၊ ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်တော်ကို မိမိနှလုံးအတွင်း တည်စေခဲ့လေ၏။
Suta Goswami
Tattva Level: pashu
Type: stotra
Role: liberating
FAQs
It highlights Shaiva bhakti culminating in inner realization: true worship is not only external praise but also fixing Shiva’s presence in the heart, where devotion matures into steady contemplation (dhyana).
The verse reflects Saguna-upasana: the devotee first bows and hymns Shiva’s manifest form, then internalizes that same form—mirroring how Linga worship moves from outer ritual to inner installation (manasa-puja).
A practical takeaway is mantra-japa with heartfelt prostration followed by meditation—visualizing Shiva’s auspicious form in the heart (hṛdaya-dhyana), as an inner continuation of worship.