पिप्पलादावतारकथनम् (Account of the Pippalāda Avatāra)
အဓ್ಯಾಯ ၂၄ သည် စကားဝိုင်းအလွှာလိုက်ဖြင့် ရှိုင်ဝအဝတာရဇာတ်ကို အတည်ပြုတင်ပြသည်။ နန္ဒီဣශ්ဝရက ဤကഥာသည် ဘက္တိကို တိုးပွားစေသောအကြောင်းဖြစ်ပြီး မဟေရှ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်သော ပိပ္ပလာဒ အဝတာရက အမြင့်ဆုံးအဝတာရဟု မိတ်ဆက်သည်။ ဇာတ်လမ်းကို ရှင်တော်မျိုးဆက်နှင့် ယခင်က ကမ္ဘာလောကတင်းမာမှုများအတွင်း ထားရှိပြီး မဟာရှိုင်ဝ ဒဓီချီ၏ အင်အားကြီးသမိုင်း—ကษုဝနှင့် စစ်ပွဲတွင် ဗိෂ္ဏုကို အနိုင်ယူခဲ့ခြင်းအပါအဝင်—နှင့် ဒေဝတို့၏ တုံ့ပြန်မှုများကို ရှာပ (ကျိန်စာ) ဖြင့် ချိတ်ဆက်ဖော်ပြသည်။ ဒဓီချီ၏ ပတိဝ్రတာ ဇနီး သုဝရ္စာက ဒေဝတို့ကို ကျိန်စာချသူအဖြစ် ထင်ရှားလာပြီး ကောင်းကျိုးဆိုင်ရာ-ပူဇော်ပွဲဆိုင်ရာ တရားလမ်းကြောင်းဖြင့် ကောင်းကင်စည်းကမ်းကို ပြန်လည်ညှိနှိုင်းစေသည်။ ထိုအခြေခံပေါ်တွင် ရှီဝသည် သုဝရ္စာအတွင်း ပိပ္ပလာဒ အလင်းရောင်တောက်ပသော ပုံစံဖြင့် ပေါ်ထွန်းကာ အဝတာရသည် ကရုဏာဖြင့် ဝင်ရောက်ကူညီခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ထို့နောက် စူတက သနတ်ကုမာရ၏ ဂုဏ်ပြုမေးမြန်းမှုကို နန္ဒီဣශ්ဝရထံ တင်ပြကာ ဒေဝကျိန်စာနှင့် မင်္ဂလာရှိသော “ပိပ္ပလာဒ-ചരിത” အကြောင်း အသေးစိတ်တောင်းဆိုသည်။ အဓ್ಯಾಯသည် တပဿ၊ သီလ/ဝရတနှင့် ဘက္တိတို့က ကမ္ဘာလောကအပေါ် အမှန်တကယ် သက်ရောက်မှုရှိပြီး ရှီဝ၏ ဆင်းသက်မှုက ဒေဝနှင့် အလယ်အလတ်သတ္တဝါတို့၏ ပဋိပက္ခကြောင့် ဖြစ်သော မညီမျှမှုကို ဖြေရှင်းကြောင်း အတွင်းသဘောဖြင့် ဖော်ညွှန်းသည်။
Shlokas
Verse 1
नन्दीश्वर उवाच । पिप्पलादाख्यपरममवतारं महेशितुः । शृणु प्राज्ञ महाप्रीत्या भक्तिवर्धनमुत्तमम्
နန္ဒီဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်—အို ပညာရှိရေ၊ မဟေရှ၏ “ပိပ္ပလာဒ” ဟု ခေါ်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး အဝတားကို မဟာပျော်ရွှင်စွာ နားထောင်လော့။ ဤကഥာသည် ဘက္တိကို တိုးပွားစေသော အထူးကောင်းမြတ်သော အကြောင်းအရာဖြစ်၏။
Verse 2
यः पुरा गदितो विप्रो दधीचिर्मुनिसत्तमः । महाशैवस्सुप्रतापी च्यावनिर्भृगुवंशजः
ယခင်က ဖော်ပြခဲ့သောသူ—ဗြာဟ္မဏ မုနိ ဒဓီချိ မဟာရိရှိအထွဋ်အမြတ်—သည် မဟာရှိုင်ဝ ဘက္တဖြစ်၍ တေဇောဓာတ်အလွန်တောက်ပကာ၊ ချျဝနမှတစ်ဆင့် ဘೃဂုဝంశ၌ မွေးဖွားသူ ဖြစ်၏။
Verse 3
क्षुवेण सह संग्रामे येन विष्णुः पराजितः । सनिर्जरोऽथ संशप्तो महेश्वरसहायिना
ကṣu နှင့်အတူ ဆင်နွှဲသော စစ်ပွဲ၌ သူကြောင့် ဗိṣṇုသည် ရှုံးနိမ့်ခဲ့၏။ ထို့နောက် သူသည် အမရဒေဝတားတို့နှင့်အတူရှိသော်လည်း မဟေရှ్వర (ရှီဝ) ၏ အကူအညီကြောင့် နှိမ်နင်းခံရ၏။
Verse 4
तस्य पत्नी महाभागा सुवर्चा नामनामतः । महापतिव्रता साध्वी यया शप्ता दिवौकसः
သူ၏ဇနီးသည် ကံကောင်းမြတ်သော မိန်းမတစ်ဦးဖြစ်၍ “သုဝရ္စာ” ဟူသောနာမဖြင့် ကျော်ကြား၏။ အလွန်သန့်ရှင်းသည့် ပတိဗြတ သာဓုမိန်းမဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်နေ ဒေဝတားတို့ကိုတောင် သူမက ကျိန်စာချခဲ့၏။
Verse 5
तस्मात्तस्यां महादेवो नानालीलाविशारदः । प्रादुर्बभूव तेजस्वी पिप्पलादेति नामतः
ထို့ကြောင့် ထိုမိန်းမ၌ မဟာဒေဝသည် နတ်ဘုရားလီလာ များစွာကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်၍ တောက်ပသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်းလာကာ «ပိပ္ပလာဒ» ဟူသော နာမကို ခံယူတော်မူ၏။
Verse 6
सूत उवाच । इत्याकर्ण्य मुनिश्रेष्ठो नन्दीश्वरवचोऽद्भुतम् । सनत्कुमारः प्रोवाच नतस्कन्धः कृताञ्जलिः
စူတက ပြောသည်။ ထိုသို့ နန္ဒီဣශ්ဝရ၏ အံ့ဖွယ်စကားကို ကြားပြီးနောက် မုနိတို့အထက်မြတ်ဆုံး စနတ်ကုမာရသည် လေးစားစွာ ပခုံးချ၍ လက်အုပ်ချီကာ ပြောဆိုလေ၏။
Verse 7
सनत्कुमार उवाच । नन्दीश्वर महाप्राज्ञ साक्षाद्रुद्रस्वरूपधृक् । धन्यस्त्वं सद्गुरुस्तात श्रावितेयं कथाद्भुता
စနတ်ကုမာရက ပြောသည်။ အို နန္ဒီဣශ්ဝရ၊ မဟာပညာရှင်၊ ရုဒ္ရ၏ အစစ်အမှန် ရုပ်သဘောကို ဆောင်ထားသူ၊ သင်သည် ကံကောင်းမြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်၏၊ ချစ်သောကလေး၊ စစ်မှန်သော ဆဒ္ဂုရုဖြစ်၏၊ ဤအံ့ဖွယ် သာသနာဇာတ်ကို ကြားနာစေခဲ့သောကြောင့်။
Verse 8
क्षुवेण सह संग्रामे श्रुतो विष्णुपुरा जयः । ब्रह्मणा मे पुरा तात तच्छापश्च शिलादज
အို ရှိလာဒ၏ သားရေ၊ က္ရှုနှင့်အတူ တိုက်ခိုက်သော စစ်ပွဲ၌ ဗိෂ္ဏု၏ မြို့တော် အောင်မြင်မှုကို ငါ ကြားခဲ့၏။ အို ချစ်သောကလေး၊ အတိတ်ကာလ၌ ငါသည် ဘြဟ္မာထံမှ ထိုကျိန်စာကိုလည်း ခံယူခဲ့ရ၏။
Verse 9
अधुना श्रोतुमिच्छामि देवशापं सुवर्चया । दत्तं पश्चात्पिप्पलादचरितं मङ्गलायनम्
ယခု ငါသည် စုဝရ္စာက ထုတ်ပြန်ခဲ့သော နတ်ဘုရားကျိန်စာကို ကြားလို၏။ ထို့နောက် ကောင်းချီးပေးသော မင်္ဂလာအရင်းအမြစ်ဖြစ်သည့် ပိပ္ပလာဒ၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိကိုလည်း ကြားလို၏။
Verse 10
सूत उवाच । इति श्रुत्वाथ शैलादिर्विधिपुत्रवचश्शुभम् । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा स्मृत्वा शिवपदाम्बुजम्
သုတက ပြောသည်။ ဗြဟ္မာ၏ သားက ပြောသော မင်္ဂလာစကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ရှိုင်လာဒီသည် စိတ်ငြိမ်းချမ်းလာကာ သီဝဘုရား၏ ကြာပန်းတော်ခြေကို သတိရ၍ ထို့နောက် ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။
Verse 11
नन्दीश्वर उवाच । एकदा निर्जरास्सर्वे वासवाद्या मुनीश्वर । वृत्रासुरसहायैश्च दैत्यैरासन्पराजिताः
နန္ဒီဣශ්ဝရ ပြောသည်။ အို မုနိရှွရ အမြတ်ဆုံး၊ တစ်ခါတုန်းက ဝာසဝ (အိန္ဒြ) ဦးဆောင်သော နတ်တို့အားလုံးသည် ဝෘထ္ရာသူရ ကူညီထောက်ပံ့သော ဒೈတျတို့ကြောင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ကြသည်။
Verse 12
स्वानि स्वानि वरास्त्रा णि दधीचस्याश्रमेऽखिलाः । निक्षिप्य सहसा सद्योऽभवन्देवाः पराजिताः
နတ်တို့အားလုံးသည် ဒဓီချိ၏ အာရှရမ်၌ မိမိတို့၏ အထူးကောင်းမွန်သော ဒေဝလက်နက်များကို အလျင်အမြန် ချထားလိုက်ကြပြီး၊ ချက်ချင်းပင် ရှုံးနိမ့်သွားကြသည်။
Verse 13
तदा सर्वे सुरास्सेन्द्रा वध्यमानास्तथर्षयः । ब्रह्मलोकगताश्शीघ्रं प्रोचुः स्वं व्यसनं च तत्
ထိုအခါ အိန္ဒြနှင့်အတူ နတ်တို့အားလုံး၊ ထို့ပြင် ရှိသီများလည်း တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ခံရသဖြင့် အလျင်အမြန် ဗြဟ္မာလောကသို့ သွားကာ မိမိတို့၏ အကြပ်အတည်းကို ဗြဟ္မာထံ အပြည့်အစုံ လျှောက်တင်ကြသည်။
Verse 14
तच्छ्रुत्वा देववचनं ब्रह्मा लोकपितामहः । सर्वं शशंस तत्त्वेन त्वष्टुश्चैव चिकीर्षितम्
နတ်တို့၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ လောကပိတামဟ ဗြဟ္မာသည် အမှန်တရားအတိုင်း အရာအားလုံးကို ရှင်းပြကာ၊ တွෂ္ဋೃ၏ လုပ်ဆောင်လိုသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကိုပါ ထည့်သွင်း ပြောကြား하였다။
Verse 15
भवद्वधार्थं जनितस्त्वष्ट्रायं तपसा सुराः । वृत्रो नाम महातेजाः सर्वदैत्याधिपो महान्
သင်တို့အား ဖျက်ဆီးရန်အတွက် နတ်ဘုရားတို့သည် တပေါကျင့်စဉ်ဖြင့် တွဋ္ဌာအား ဝေတြ အမည်ရှိသော တန်ခိုးကြီးမားသည့် ဒေတျာတို့၏ အရှင်သခင်ကို မွေးဖွားစေခဲ့သည်။
Verse 16
अथ प्रयत्नः क्रियतां भवेदस्य वधो यथा । तत्रोपायं शृणु प्राज्ञ धर्महेतोर्वदामि ते
ယခုအခါ သူ၏သေဆုံးခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာစေရန် အားထုတ်ကြကုန်လော့။ အို ပညာရှိ၊ ဓမ္မအတွက် ထိုနည်းလမ်းကို နားထောင်လော့၊ ငါသည် သင့်အား ပြောပြအံ့။
Verse 17
महामुनिर्दधीचिर्यस्स तपस्वी जितेन्द्रियः । लेभे शिवं समाराध्य वज्रास्थित्ववरम्पुरा
မိမိ၏ ဣန္ဒြေတို့ကို အောင်မြင်ပြီးသော ခြိုးခြံစွာ ကျင့်ကြံသူ မဟာမုနိ ဒဓီစိသည် ရှေးအခါက အရှင်သီဝအား ကြည်ညိုစွာ ပူဇော်ခြင်းဖြင့် သူ၏အရိုးများမှာ ဝရဇိန်လက်နက်ကဲ့သို့ ခိုင်မာစေရန် ဆုလာဘ်ကို ရရှိခဲ့သည်။
Verse 18
तस्यास्थीन्येव याचध्वं स दास्यति न संशय । निर्माय तैर्दण्डवज्रं वृत्रं जहि न संशयः
သူ၏အရိုးများကိုသာ တောင်းခံလော့၊ သူသည် သံသယမရှိဘဲ ပေးလိမ့်မည်။ ထိုအရိုးတို့ဖြင့် ဝရဇိန်လက်နက်ကို ပြုလုပ်၍ ဝေတြကို သတ်လော့၊ ဤအရာ၌ သံသယမရှိနှင့်။
Verse 19
नन्दीश्वर उवाच । तच्छ्रुत्वा ब्रह्मवचनं शक्रो गुरुसमन्वितः । आगच्छत्सामरः सद्यो दधीच्याश्रममुत्तमम्
နန္ဒီသွရက ဆိုသည်မှာ- ဗြဟ္မာမင်း၏ စကားကို ကြားရသောအခါ သိကြားမင်း (ဣန္ဒြာ) သည် မိမိ၏ ဆရာနှင့်အတူ နတ်အပေါင်း ခြံရံလျက် ဒဓီစိ၏ မြတ်သော အာသရမ်ကျောင်းသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
Verse 20
दृष्ट्वा तत्र मुनिं शक्रः सुवर्चान्वितमादरात् । ननाम साञ्जलिर्नम्रः सगुरुः सामरश्च तम्
ထိုနေရာ၌ တေဇောဓာတ်တောက်ပသော မုနိကို မြင်သော် သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) သဒ္ဓါဖြင့် ချဉ်းကပ်လာ၏။ လက်နှစ်ဖက်ပေါင်း၍ နှိမ့်ချစွာ ဂုရုနှင့် တကွ နတ်အစုအဝေးတို့နှင့်အတူ ထိုမုနိအား ဦးညွှတ်ပူဇော်လေ၏။
Verse 21
तदभिप्रायमाज्ञाय स मुनिर्बुधसत्तमः । स्वपत्नीं प्रेषयामास सुवर्चां स्वाश्रमान्तरम्
ထိုအကြံအစည်ကို သိမြင်သော် မုနိသည် ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၍ မိမိ၏ ဇနီး ဆုဝရ္စာကို မိမိအာရှရမ်အတွင်းပိုင်းသို့ စေလွှတ်လိုက်၏။
Verse 22
ततस्स देवराजश्च सामरः स्वार्थसाधकः । अर्थशास्त्रपरो भूत्वा मुनीशं वाक्यमब्रवीत्
ထို့နောက် နတ်ဘုရင်သည် နတ်အစုအဝေးတို့နှင့်အတူ မိမိရည်မှန်းချက်ကို ပြည့်စုံစေလို၍ အာဓိပတိနီတိ (အတ္ထသတ်တရ) ကို အခြေခံကာ မုနိရှင်ကြီးအား စကားဆိုလေ၏။
Verse 23
शक्र उवाच । त्वष्ट्रा विप्रकृताः सर्वे वयन्देवास्तथर्षयः । शरण्यं त्वां महाशैवं दातारं शरणं गताः
သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) မိန့်တော်မူသည်—“တွဝஷ္ဋ္ရကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး၊ နတ်တို့နှင့် ရှိတို့ပါ ထိခိုက်နစ်နာခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် မဟာရှိဝ (Mahāśiva) အရှင်မြတ်၊ ကာကွယ်ရှင်နှင့် အမြင့်ဆုံး ပေးကမ်းရှင်ဖြစ်တော်မူသော သင့်ထံသို့သာ ကျွန်ုပ်တို့သည် ခိုလှုံလာကြပါသည်။ သင်တော်မူသည်သာ အားလုံး၏ ခိုလှုံရာဖြစ်၏။”
Verse 24
स्वास्थीनि देहि नो विप्र महावज्रमयानि हि । अस्थ्ना ते स्वपविं कृत्वा हनिष्यामि सुरद्रुहम्
“အို ဗြာဟ္မဏ မုနိရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့အား သင်၏ အရိုးများကို ပေးပါ။ ထိုအရိုးများသည် မဟာဝဇ္ရ၏ သဘာဝတူ အလွန်ခိုင်မာပါသည်။ သင်၏ အရိုးဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ ဝဇ္ရလက်နက်ကို ပြုလုပ်ကာ နတ်တို့၏ ရန်သူကို ချေမှုန်းမည်။”
Verse 25
इत्युक्तस्तेन स मुनिः परोपकरणे रतः । ध्यात्वा शिवं स्वनाथं हि विससर्ज कलेवरम्
ထိုသို့ သူ၏ညွှန်ကြားချက်ကို ခံယူပြီးနောက်၊ အခြားသူတို့၏အကျိုးကို အမြဲတမ်းဆောင်ရွက်လိုသော မုနိသည် မိမိ၏အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်နှင့် အားကိုးရာဖြစ်သော ရှိဝကို သမာဓိဖြင့် ဂရုတစိုက် စိတ်ထဲတွင် တည်စေပြီး၊ ထို့နောက် ကိုယ်ခန္ဓာကို သတိရှိစွာ စွန့်လွှတ်하였다။
Verse 26
ब्रह्मलोकं गतस्सद्यस्स मुनिर्ध्वस्तबन्धनः । पुष्पवृष्टिरभूत्तत्र सर्वे विस्मयमागताः
ချည်နှောင်မှုအားလုံးမှ ချက်ချင်းလွတ်မြောက်သွားသော ထိုမုနိသည် ခဏချင်းပင် ဗြဟ္မလောကသို့ ရောက်ရှိ하였다။ ထိုနေရာတွင် ပန်းမိုးကျသကဲ့သို့ ပန်းများရွာသွန်းပြီး၊ ရှိသူအားလုံး အံ့ဩသွားကြသည်။
Verse 27
अथ गां सुरभिं शक्र आहूयाशु ह्यलेहयत् । अस्त्रनिर्मितये त्वाष्ट्रं निदि देश तदस्थिभिः
ထို့နောက် သက္ကရ (အိန္ဒြာ) သည် နတ်နွား စုရဘီကို အလျင်အမြန် ခေါ်ယူကာ ထိုအကျန်အဆန်များကို လျှာဖြင့် လိမ်းစေ하였다။ ထိုအရိုးများဖြင့်ပင် တ்வာෂ္ဋೃကို နတ်လက်နက်တစ်ရပ် ဖန်တီးရန် အမိန့်ပေး하였다။
Verse 28
विश्वकर्मा तदाज्ञप्तश्चक्लृपेऽस्त्राणि कृत्स्नशः । तदस्थिभिर्वज्रमयस्सुदृढैश्शिववर्चसा
သူ၏အမိန့်ကို ခံယူသော ဝိශ්ဝကర్మာသည် လက်နက်အားလုံးကို အပြည့်အစုံ ဖန်တီးပြုလုပ်하였다။ ထိုအရိုးများကို အခြေခံ၍ ဝဇ္ရကဲ့သို့ ခိုင်မာကြံ့ခိုင်စေပြီး၊ ရှိဝ၏ တောက်ပသော တေဇောဓာတ်ဖြင့် အားပေးခံထားသည်။
Verse 29
वंशोद्भवं वज्रं शरो ब्रह्मशिरस्तथा । अन्यास्थिभिर्बहूनि स्वपराण्यस्त्राणि निर्ममे
ဝါးမှ ပေါက်ဖွားလာသော အရိုးဖြင့် သူသည် ဝဇ္ဇရ (Vajra)၊ မြားနှင့် ဘြဟ္မသိရ (Brahmaśiras) အာယုဓကိုလည်း ဖန်ဆင်း하였다။ ထို့ပြင် အခြားအရိုးများဖြင့်လည်း မိမိနှင့် အခြားသူတို့အတွက် အထွတ်အမြတ် အာယုဓများစွာကို ပြုလုပ်하였다။
Verse 30
तमिन्द्रो वज्रमुद्यम्य वर्द्धितः शिववर्चसा । वृत्रमभ्यद्रवत्क्रुद्धो मुने रुद्र इवान्तकम्
အို မုနိ၊ ရှိဝ၏ တေဇောရောင်ခြည်ကြောင့် အင်ဒြ၏ အင်အားသည် တိုးပွားလာပြီး၊ သူသည် ဝဇ္ဇရကို မြှောက်ကာ ဒေါသဖြင့် ဝೃತ್ರကို တိုက်ခိုက်ရန် တန်းတန်းမတ်မတ် ပြေးဝင်သွားသည်—ရုဒြက မရဏကိုယ်တိုင်ကို တိုက်ခိုက်သကဲ့သို့။
Verse 31
ततः शक्रस्सुसन्नद्धस्तेन वज्रेण स द्रुतम् । उच्चकर्त शिरो वार्त्रं गिरिशृंगमिवौजसा
ထို့နောက် ရှက္ရ (အင်ဒြ) သည် လက်နက်အပြည့်အစုံဖြင့် ပြင်ဆင်ကာ၊ ထိုဝဇ္ဇရဖြင့် လျင်မြန်စွာ ထိုးနှက်၍ အင်အားကြီးမားစွာဖြင့် ဝೃತ್ರ၏ ခေါင်းကို တောင်ထိပ်ကို ခွဲသကဲ့သို့ ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။
Verse 32
तदा समुत्सवस्तात बभूव त्रिदिवौकसाम् । तुष्टुवुर्निर्जराश्शक्रम्पेतुः कुसुमवृष्टयः
ထိုအခါ ချစ်သားရေ၊ ကောင်းကင်ဘုံနေသူတို့အကြား အလွန်ကြီးမားသော ပွဲတော်ကြီး ပေါ်ပေါက်လာသည်။ မသေမပျက်သော ဒေဝတားတို့သည် ရှက္ရကို ချီးမွမ်းကြပြီး ပန်းမိုးများလည်း ကျလာသည်။
Verse 33
इति ते कथितन्तात प्रसंगाच्चरि तन्त्विदम् । पिप्पलादावतारम्भे शृणु शम्भोर्महादरात्
ထို့ကြောင့် ချစ်သားရေ၊ အကြောင်းအရာဆက်စပ်မှုကြောင့် ဤဇာတ်ကြောင်းကို အစဉ်လိုက် ငါပြောပြခဲ့သည်။ ယခု ပိပ္ပလာဒ၏ အဝတာရ ဇာတ်ကြောင်းအစတွင်၊ သမ္ဘု (သခင် ရှိဝ) ၏ ဂုဏ်ရည်တော်ကို အလွန်လေးစားစွာ နားထောင်လော့။
Verse 34
सुवर्चा सा मुनेः पत्नी दधीचस्य महात्मनः । ययौ स्वमाश्रमाभ्यन्तस्तदाज्ञप्ता पतिव्रता
မဟာစိတ်ရှိသော မုနိ ဒဓီချိ၏ သစ္စာတည်ကြည်သော ဇနီး ဆုဝရ္စာသည် ခင်ပွန်း၏ အမိန့်ကို လိုက်နာ၍ မိမိတို့၏ အာရှရမ်အတွင်းသို့ ဝင်သွားကာ ပတိဗြတ သစ္စာဝတ္တရားကို မလျော့မနည်း ထိန်းသိမ်းလေ၏။
Verse 35
आगत्य तत्र सा दृष्ट्वा न पतिं स्वन्तपस्विनी । गृहकार्यं च सा कृत्वाखिलम्पतिनिदेशतः
အဲဒီနေရာသို့ ရောက်လာသော တရားသီလရှိ၍ တပသ္ယာကျင့်သုံးသော မိန်းမမြတ်သည် ခင်ပွန်းကို မတွေ့ရ။ သို့သော် ခင်ပွန်း၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း အိမ်မှုကိစ္စအားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်လေ၏။
Verse 36
आजगाम पुनस्तत्र पश्यन्ती बह्वशोभनम् । देवांश्च तान्मुनिश्रेष्ठ सुवर्चा विस्मिताभवत्
နောက်တစ်ဖန် ထိုနေရာသို့ ပြန်လာရာတွင် အလွန်အံ့ဩဖွယ် အလှတရားများစွာကို မြင်တွေ့လေ၏။ အို မုနိအမြတ်၊ ထိုဒေဝတားတို့ကို မြင်သော် ဆုဝရ္စာသည် အံ့အားသင့်လွန်စွာ ဖြစ်လေ၏။
Verse 37
ज्ञात्वा च तत्सर्वमिदं सुराणां कृत्यं तदानीञ्च चुकोप साध्वी । ददौ तदा शापमतीव रुष्टा तेषां सुवर्चा ऋषिवर्यभार्या
ဒေဝတားတို့၏ လုပ်ရပ်အလုံးစုံကို သိမြင်သွားသောအခါ ထိုသီလရှင်မြတ်သည် ချက်ချင်း ဒေါသထွက်လေ၏။ ထို့နောက် မုနိအမြတ်၏ ဇနီး ဆုဝရ္စာသည် အလွန်အမင်း ရုန်းရင်းဒေါသဖြင့် သူတို့အပေါ် ကျိန်စာကို ထုတ်လွှတ်လေ၏။
Verse 38
सुवर्चोवाच । अहो सुरा द्रुष्टतराश्च सर्वे स्वकार्यदक्षा ह्यबुधाश्च लुब्धाः । तस्माच्च सर्वे पशवो भवन्तु सेन्द्राश्च मेऽद्यप्रभृतीत्युवाच
ဆုဝရ္စာက ပြော၏— «အိုဟို! ဤဒေဝတားအားလုံးသည် လှည့်စားမှု အလွန်ပြင်းထန်လာကြပြီ—ကိုယ့်အကျိုးကို ရယူရာတွင် ကျွမ်းကျင်သော်လည်း မသိမြင်သူ၊ လောဘကြီးသူများပင်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့မှစ၍ အင်ဒြာပါဝင်၍ သူတို့အားလုံး တိရစ္ဆာန်များ ဖြစ်ကြပါစေ!»
Verse 39
एवं शापन्ददौ तेषां सुराणां सः तपस्विनी । सशक्राणां च सर्वेषां सुवर्चा मुनिकामिनी
ထို့ကြောင့် တပသ္ဝိနီ စုဝရ္စာ (မုနိ၏ချစ်သူ) သည် အင်ဒြာပါဝင်သည့် နတ်တို့အားလုံးအပေါ် ကျိန်စာကို ထုတ်ပြန်လေ၏။
Verse 40
अनुगन्तुम्पतेर्लोकमथेच्छत्सा पतिव्रता । चितां चक्र समेधोभिः सुपवित्रैर्मनस्विनी
ထို့နောက် မိမိခင်ပွန်း၏လောကသို့ လိုက်ပါလိုသဖြင့် ပတိဝ္ရတာ သစ္စာရှိသော မိန်းမသည် စိတ်တည်ကြည်လျက် သန့်ရှင်းစွာ ပူဇော်သည့် ယဇ္ဈတုတ်များဖြင့် မီးသင်္ချိုင်းကို ပြင်ဆင်လေ၏။
Verse 41
ततो नभोगिरा प्राह सुवर्चान्ताम्मुनिप्रियाम् । आश्वासयन्ती गिरिशप्रेरिता सुखदायिनी
ထို့နောက် နဘောဂိရာသည် မုနိတို့၏ချစ်သူ စုဝရ္စာန္တာအား ပြောကြားလေ၏။ ဂိရိရှ (ရှီဝ) ၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် သူမသည် နှစ်သိမ့်ပေးကာ သက်သာမှုကို ပေးသူ ဖြစ်လာလေ၏။
Verse 42
आकाशवाण्युवाच । साहसं न कुरु प्राज्ञे शृणु मे परमं वचः । मुनितेजस्त्वदुदरे तदुत्पादय यत्नतः
ကောင်းကင်အသံက ပြောသည်—“ပညာရှိမ၊ အလျင်အမြန် မလုပ်နှင့်။ ငါ၏ အမြင့်ဆုံးသော အကြံဉာဏ်ကို နားထောင်လော့။ မုနိ၏ တေဇောဓာတ်သည် သင်၏ ဝမ်းတွင်း၌ ရှိနေသည်—သတိနှင့် ကြိုးစား၍ ထိုအရာကို မွေးဖွားစေပါ။”
Verse 43
ततः स्वाभीष्टचरणन्देवि कर्तुन्त्वमर्हसि । सगर्भा न दहेद्गात्रमिति ब्रह्मनिदेशनम्
ထို့နောက် ဒေဝီမ၊ သင်နှစ်သက်ရာကို ပြုလုပ်နိုင်၏။ သို့သော် ဗြဟ္မာ၏ အမိန့်တော်မှာ—ကိုယ်ဝန်ရှိသူသည် မိမိကိုယ်ကို မီးရှို့မသင့်ဟူသည်။
Verse 44
नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा सा नभोवाणी विरराम मुनीश्वर । तां श्रुत्वा सा मुनेः पत्नी विस्मिताभूत्क्षणं च सा
နန္ဒီဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ကောင်းကင်မှအသံသည် ရပ်တန့်၍ တိတ်ဆိတ်သွား၏၊ အရှင်မုနိအမြတ်။ ထိုအသံကိုကြားသော် မုနိ၏ဇနီးသည် ခဏတာ အံ့ဩသွား၏။
Verse 45
सुवर्चा सा महासाध्वी पतिलोकमभीप्सती । उपविश्याश्मना भूयः सोदरं विददार ह
ထင်ရှားသော သုဝර්စာ မဟာသాధဝီသည် မိမိခင်ပွန်း၏ လောကသို့ ရောက်လိုစိတ်ပြင်းပြ၍ ထိုင်ချပြီး ကျောက်တုံးဖြင့် မိမိဝမ်းဗိုက်ကို ထပ်မံ ခွဲဖောက်လေ၏။
Verse 46
निर्गतो जठरात्तस्या गर्भो मुनिवरस्य सः । महादिव्यतनुर्दीप्तो भासयंश्च दिशोदश
ထိုမိန်းမ၏ ဝမ်းဗိုက်မှ မုနိအမြတ်၏ သန္ဓေကလေးသည် ထွက်ပေါ်လာ၏။ အလွန်တန်ခိုးတော်ဝင်သော ကိုယ်တော်တန်ခိုးဖြင့် တောက်ပ၍ အရပ်ဆယ်မျက်နှာကို ထွန်းလင်းစေ၏။
Verse 47
साक्षाद्रुद्रावतारोऽसौ दधीच वरतेजसः । प्रादुर्भूतस्स्वयन्तात स्वलीलाकरणे क्षमः
သူသည် ရုဒ္ရ၏ တိုက်ရိုက်အဝတားတော်ပင် ဖြစ်၏—ဒဓီချာဟူသော အမြတ်တန်ခိုးတေဇောဖြင့် ပြည့်ဝသူ။ မိမိအလိုအလျောက် ပေါ်ထွန်းလာ၍ သခင်၏ လီလာတော်ကို ဆောင်ရွက်နိုင်စွမ်း ပြည့်စုံလေ၏။
Verse 48
तन्दृष्ट्वा स्वसुतन्दिव्यं स्वरूपम्मुनिकामिनी । सुवर्चाज्ञाय मनसा साक्षाद्रुद्रावतारकम्
မိမိသားကို ထိုသို့သော တန်ခိုးတော်ဝင်ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် မြင်သောအခါ မုနိ၏ချစ်မြတ်နိုးရသော ဇနီး သုဝර්စာသည် စိတ်အတွင်း၌ သူသည် ရုဒ္ရ၏ တိုက်ရိုက်အဝတားတော်ဖြစ်ကြောင်း အမှန်တကယ် သိမြင်လေ၏။
Verse 49
प्रहृष्टाभून्महासाध्वी प्रणम्याशु नुनाव सा । स्वहृदि स्थापयामास तत्स्वरूपम्मुनीश्वर
အို မုနိတို့၏အရှင်၊ သီလသမာဓိကြီးမားသော မဟာသဒ္ဓါရှင်မသည် အလွန်ပျော်ရွှင်လေ၏။ အလျင်အမြန် ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက် ထိုအရှင်ကို သီချင်းသံဖြင့် ချီးမွမ်းကာ၊ ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်တော်ကို မိမိနှလုံးအတွင်း တည်စေခဲ့လေ၏။
Verse 50
सुवर्चा तनयं तं च प्रहस्य विमलेक्षणा । जननी प्राह सुप्रीत्या पतिलोकमभीप्सती
ထို့နောက် မျက်စိသန့်ရှင်းသော မိခင် ဆုဝရ္စာ သည် သားကို ပြုံး၍ အလွန်ချစ်ခင်မေတ္တာဖြင့် ပြောဆိုလေ၏—မိမိခင်ပွန်း၏ လောကသို့ ရောက်လိုသော ဆန္ဒဖြင့်။
Verse 51
सुवर्चोवाच । हे तात परमेशान चिरन्तिष्ठास्य सन्निधौ । अश्वत्थस्य महाभाग सर्वेषां सुखदो भवेः
ဆုဝရ္စာ ပြောသည်– «အို ချစ်သား၊ အို ပရမေရှာန (အမြင့်ဆုံးအရှင်)၊ ဤသန့်ရှင်းသော အရှွတ်ထသ (ပိပယ်) သစ်ပင်၏ ရှေ့မှောက်၌ အချိန်ကြာကြာ တည်နေပါစေ။ အို ကံကောင်းမြတ်သူ၊ အားလုံးအတွက် ချမ်းသာပေးသူ ဖြစ်ပါစေ»။
Verse 52
मामाज्ञापय सुप्रीत्या पतिलोकाय चाधुना । तत्रस्थाहं च पतिना त्वां ध्याये रुद्ररूपिणम्
ယခု မေတ္တာကရုဏာဖြင့် ကျွန်မကို ခင်ပွန်း၏ လောကသို့ သွားရန် အမိန့်ပေးပါ။ ထိုနေရာ၌ ခင်ပွန်းနှင့်အတူ နေထိုင်ကာ ရုဒြရূপတော်ဖြစ်သော သင်ကို ငါ သမాధိပြုမည်။
Verse 54
एवन्दधीचपत्नी सा पतिना संगता मुने । शिवलोकं समासाद्य सिषेवे शङ्करम्मुदा
ထို့ကြောင့် မုနိရေ၊ ဒဓီချိ၏ ဇနီးသည် ခင်ပွန်းနှင့် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းကာ၊ ရှိဝလောကသို့ ရောက်ပြီး ထိုနေရာ၌ သင်္ကရအရှင်ကို ဝမ်းမြောက်စွာ ဆည်းကပ်ပြုစုလေ၏။
Verse 55
एतस्मिन्नन्तरे देवास्सेन्द्राश्च मुनिभिस्सह । तत्राजग्मुस्त्वरा तात आहूता इव हर्षिताः
ထိုအချိန်တွင် ချစ်လှစွာသောသူရေ၊ အင်ဒြာနှင့်အတူ နတ်တို့သည် မုနိတို့နှင့်ပေါင်း၍ ထိုနေရာသို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာကြပြီး၊ ခေါ်ယူခံရသကဲ့သို့ ဝမ်းမြောက်လှကြ၏။
Verse 56
हरिर्ब्रह्मा च सुप्रीत्यावतीर्णं शंकरं भुवि । सुवर्चायां दधीचाद्वा ययतुस्स्वगणैस्सह
ထို့နောက် ဟရီ(ဗိဿနု)နှင့် ဘြဟ္မာတို့သည် ပီတိပြည့်ဝစွာ မိမိတို့၏အဖွဲ့အပါအဝင် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာသော သင်္ကရအား ဆုဝရ္စာ၌ မုနိ ဒဓီချ၏ အာရှ్రమသို့ သွားရောက်ကြ၏။
Verse 57
तत्र दृष्ट्वावतीर्णन्तं मुनिपुत्रत्वमागतम् । रुद्रं सर्वे प्रणेमुश्च तुष्टुवुर्बद्धपाणयः
ထိုနေရာတွင် မုနိ၏သားအဖြစ် မွေးဖွားရန် ဆင်းသက်လာသော ရုဒြအား မြင်ကြသော်၊ အားလုံးသည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ လက်အုပ်ချီ၍ ချီးမွမ်းကြ၏။
Verse 58
तदोत्सवो महानासीद्देवानां मुनिसत्तम । नेदुर्दुन्दुभयस्तत्र नर्तक्यो ननृतुर्मुदा
အို မုနိအထွဋ်အမြတ်၊ နတ်တို့၏ ထိုပွဲတော်သည် အလွန်ကြီးမြတ်လှ၏။ ထိုနေရာ၌ ဒုန္ဒုဘိစည်များ မြည်ဟည်းကာ ကောင်းကင်နတ်သမီးများလည်း ဝမ်းမြောက်စွာ ကပြကြ၏။
Verse 59
जगुर्गन्धर्वपुत्राश्च किन्नरा वाद्यवादकाः । वादयामासुरमराः पुष्प वृष्टिं च चक्रिरे
ဂန္ဓဗ္ဗ၏သားတို့ သီဆိုကြပြီး၊ ကိန္နရတို့သည် တူရိယာများကို ကျွမ်းကျင်စွာ တီးခတ်ကြ၏။ အမရနတ်တို့လည်း သံစဉ်များကို မြည်ဟည်းစေကာ ပန်းမိုးကိုလည်း ရွာချစေကြ၏။
Verse 60
पिप्पलस्य शर्वपितुर्विलसन्तं सुतं च तम् । संस्कृत्य विधिवत्सर्वे विष्ण्वाद्यास्तुष्टुवुः पुनः
ထို့နောက် ဗိဿနုနှင့် အခြားသော ဒေဝတားအားလုံးသည်၊ ရှရဝ (သီဝ) ၏ သားဖြစ်သော ပိပ္ပလ၏ တောက်ပသော သားတော်အတွက် ထုံးတမ်းအတိုင်း အခမ်းအနားများကို မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်ပြီး၊ ထပ်မံ၍ ရိုသေစွာ ချီးမွမ်းကြ၏။
Verse 61
पिप्पलादेति तन्नाम चक्रे ब्रह्मा प्रसन्नधीः । प्रसन्नो भव देवेश इत्यूचे हरिणा सुरैः
စိတ်ပျော်ရွှင်သဖြင့် ဗြဟ္မာသည် သူ့အား «ပိပ္ပလာဒ» ဟူသော အမည်ကို ပေးတော်မူ၏။ ထို့နောက် ဟရီ (ဗိဿနု) သည် ဒေဝတို့နှင့်အတူ ဒေဝရှာ (ရှီဝ) ထံသို့ «အို ဒေဝေရှ၊ ကျေးဇူးပြု၍ သနားကရုဏာပြုတော်မူပါ၊ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူပါ» ဟု လျှောက်ထားကြ၏။
Verse 62
इत्युक्त्वा तमनुज्ञाय ब्रह्मा विष्णुस्सुरास्तथा । स्वंस्वं धाम ययुस्सर्वे विधाय च महोत्सवम्
ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ခွင့်ပြုချက်ကိုခံယူကာ ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿနုနှင့် ဒေဝတို့သည် မဟာပွဲတော်ကို သင့်တော်စွာ ကျင်းပပြီးလျှင် တစ်ဦးချင်းစီ မိမိတို့၏ နေရာဌာနသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာကြ၏။
Verse 63
अथ रुद्रः पिप्पलादोऽश्वत्थमूले महाप्रभुः । तताप सुचिरं कालं लोकानां हितकाम्यया
ထို့နောက် ရုဒြ—ပိပ္ပလာဒ မဟာအရှင်—သည် သန့်ရှင်းသော အရှဝတ္ထ သစ်ပင်အမြစ်၌ အလွန်ရှည်လျားသောကာလ တပသ (တပဿ) ကို ကျင့်တော်မူ၍ လောကအားလုံး၏ ကောင်းကျိုးကို ဆန္ဒပြုတော်မူ၏။
Verse 64
इत्थं सुतपतस्तस्य पिप्पलादस्य सम्मुखे । महाकालो व्यतीयाय लोकचर्यानुसारिणः
ဤသို့ပင် ပိပ္ပလာဒ၏ မျက်မှောက်၌ စုတပာသည် မိမိ၏ ဝတ္တကျင့်စဉ်ကို ဆက်လက်ပြုလုပ်နေစဉ် မဟာကာလ (အချိန်ကြီး) သည် လောက၏ ထုံးစံအတိုင်း စီးဆင်းကာ ကုန်လွန်သွား၏။
Verse 93
नन्दीश्वर उवाच । इत्येवं सा बभाषेऽथ सुवर्चा तनयम्प्रति । पतिमन्वगमत्साध्वी परमेण समाधिना
နန္ဒီဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်—ဤသို့ သူမသည် မိမိသားအား ပြောဆိုပြီးနောက်၊ သီလဝတီ ဆုဝရ္စာသည် အမြင့်ဆုံး သမာဓိ၌ စိတ်နှစ်မြုပ်လျက် မိမိခင်ပွန်းနောက်သို့ လိုက်ကာ လောကီကပ်ငြိမှုကို ကျော်လွန်သော ယောဂသမဂ္ဂတည်နေရာသို့ ဝင်ရောက်သွား၏။
Frequently Asked Questions
It presents the narrative premise for Śiva’s manifestation as Pippalāda: the Mahāśaiva sage Dadhīci and his wife Suvarcā become pivotal through conflict-history and a deva-directed curse, culminating in Śiva’s avatāra as a restorative intervention.
The chapter uses śāpa (curse), pativratā power, and avatāra-birth as symbolic operators for Purāṇic causality: disciplined vow and devotion are not merely ethical ideals but mechanisms that reshape cosmic order, with Śiva’s descent representing anugraha that re-harmonizes disrupted dharma.
Śiva is highlighted in the avatāra-form named Pippalāda, described as a radiant manifestation arising in Suvarcā; the emphasis is on Maheśvara’s capacity to enter embodied history to protect devotees and recalibrate divine relations.