वीरभद्र-भैरव-आह्वानम् — Invocation of Vīrabhadra/Bhairava for Cosmic Reabsorption

Verse 1

नंदीश्वर उवाच । एवमभ्यर्थितो देवैर्मतिं चक्रे कृपा लयः । महातेजो नृसिंहाख्यं संहर्त्तुं परमेश्वरः

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်။ နတ်တို့က ထိုသို့ တောင်းပန်ကြသဖြင့် ကရုဏာ၏ အာလယဖြစ်သော ပရမေဣශ්ဝရသည် နရသိံဟဟု ခေါ်သော အလွန်တောက်ပသူကို ငြိမ်းသတ်ရန် စိတ်ကူးဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။

Verse 2

तदूर्द्ध्वं स्मृतवान्रुद्रो वीरभद्रम्महाबलम् । आत्मनो भैरवं रूपं प्राह प्रलयकारकम्

ထို့နောက် ရုဒ္ရသည် အလွန်အားကြီးသော ဝီရဘဒ္ဒရကို သတိရတော်မူ၏။ ထို့ပြင် ပရလယကို ဖြစ်စေသော မိမိ၏ ဘိုင်ရဝရုပ်ကို ကြေညာတော်မူ၏။

Verse 3

आजगाम ततस्सद्यो गणानामग्रणीर्हसन् । साट्टहासैर्गणवरैरुत्पतद्भिरितस्ततः

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် သီဝ၏ ဂဏာတို့၏ ခေါင်းဆောင်သည် ပြုံးရွှင်လျက် ရောက်လာ၏။ သူနှင့်အတူ ဂဏာကောင်းမြတ်တို့သည် အရပ်ရပ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာကာ အော်ဟစ်ရယ်မောသံကြီးဖြင့် လှုပ်ရှားကြ၏။

Verse 4

नृसिंहरूपैरत्युग्रैः कोटिभिः परिवारितः । माद्यद्भिरभितो वीरैर्नृत्यद्भिश्च मुदान्वितैः

သူသည် အလွန်ကြမ်းတမ်းသော နရစിംဟရုပ်သဏ္ဍာန်ရှိသူတို့ ကုဋိများဖြင့် ဝန်းရံခံရ၏။ အရပ်ရပ်တွင် မူးယစ်သလို ရဲရင့်သူများက ပျော်ရွှင်လွန်ကဲစွာ ကခုန်လျက် ရှိကြ၏။

Verse 5

क्रीडद्भिश्च महावीरैर्ब्रह्माद्यैः कन्दुकैरिव । अदृष्टपूर्वैरन्यैश्च वेष्टितो वीरवन्दितः

သူသည် မဟာသူရဲကောင်းများ—ဗြဟ္မာနှင့် အခြားအမြင့်မြတ်သူများ—က ဘောလုံးတစ်လုံးလို သဘောထားကာ ပတ်လည်ကစားမြူးကြသကဲ့သို့ ဝန်းရံထားကြ၏။ ထို့ပြင် မမြင်ဖူးသေးသော အခြားသတ္တဝါများလည်း ဝိုင်းဝန်းကာ၊ ရဲရင့်သူတို့က ချီးမွမ်း၍ နမസ്കာရပြုကြ၏။

Verse 6

कल्पान्तज्वलनज्वालो विलसल्लोचनत्रयः । अशस्त्रो हि जटाजूटी ज्वलद्बालेन्दुमण्डितः

သူသည် ကပ္ပအဆုံး၏ မီးလောင်တောက်ပသကဲ့သို့ တောက်လောင်၏။ မျက်စိသုံးလုံးသည် ထင်ရှားစွာ တောက်ပ၏။ လက်နက်မကိုင်သော်လည်း ဇဋာချုပ်ထားသော အရှင်ဖြစ်၍ ဆံထုံးပေါ်တွင် တောက်ပသော လဆန်းကို တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 7

बालेन्दुवलया कारतीक्ष्णदंष्ट्रांकुरद्वयः । आखण्डलधनुःखण्डसंनिभभ्रूलतान्वितः

သူသည် လဆန်းပုံသဏ္ဍာန် အလှဆင်တန်ဆာများကို ဆောင်၏။ သူ၏ပါးစပ်မှ လွှတံကဲ့သို့ ထက်မြက်သော အစွယ်နှစ်ချောင်းသည် အပင်ပေါက်သကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်၏။ သူ၏ကွေးညွတ်သော မျက်ခုံးသည် အိန္ဒြာ၏ ဓနုခွဲတစ်စိတ်နှင့် ဆင်တူကာ၊ မလင်ကို နှိမ်နင်း၍ ဘက္တတို့ကို ကာကွယ်သော ကြောက်မက်ဖွယ် သဂုဏရূপကို ထင်ရှားစေ၏။

Verse 8

महाप्रचण्डहुङ्कारबधिरीकृतदिङ्मुखः । नीलमेघाञ्जन श्यामो भीषणः श्मश्रुलोद्भुतः

အလွန်ပြင်းထန်သော ဟုင်ကာရ်အော်သံကြောင့် အရပ်မျက်နှာတို့ မကြားနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။ ထိုအခါ သူသည် မိုးတိမ်ပြာနှင့် အန်ဇန (မျက်ကွင်းဆေး) ကဲ့သို့ မည်းညို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ထင်ရှားသော မုတ်ဆိတ်နှင့် နှုတ်ခမ်းမွှေးကို ဆောင်လျက် ပေါ်ထွန်းလာ하였다။

Verse 9

वाद्यखण्डमखण्डाभ्यां भ्रामयंस्त्रिशिखं मुहुः । वीरभद्रोऽपि भगवान्वरशक्तिविजृम्भितः

တီးဝိုင်းသံတို့၏ ကွဲပြားသောနှင့် မကွဲပြားသော အင်အားများကြောင့် လှုပ်ရှားလာသော သုံးချွန်လက်နက်ကို မကြာခဏ လှည့်ပတ်လျက်၊ သခင် ဗီရဘဒ္ဒရသည်လည်း ပေါ်ထွန်းလာပြီး၊ ဒေဝီသက္တိ၏ အာနုဘော်ပေးသည့် ပရသာဒကြောင့် သူ၏ အင်အားသည် ပိုမိုဖြန့်ကျက်လာ하였다။

Verse 10

स्वयं विज्ञापयामास किमत्र स्मृतिकारणम् । आज्ञापय जगत्स्वामिन् प्रसादः क्रियताम्मयि

ထို့နောက် သူသည် ကိုယ်တိုင်ပင် လျှောက်တင်၍ ဆို၏— «ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်ကို သတိရစေသော အကြောင်းရင်းသည် အဘယ်နည်း? လောကအရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်အား အမိန့်ပေးတော်မူပါ—ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာတော် ပြုတော်မူပါ»။

Verse 11

इति श्रीशिवमहापुराणे तृतीयायां शतरुद्रसंहितायां शरभावतारवर्णनं नामैकादशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် ဂုဏ်သရေရှိသော «သီဝ မဟာပုရာဏ» တွင် တတိယပိုင်း «ရှတရုဒြ သံဟိတာ» အတွင်း «ရှရာဘ အဝတာရ ဖော်ပြချက်» ဟူသော အခန်း တစ်ဆယ့်တစ် ပြီးဆုံး၏။

Verse 12

शंकर उवाच । अकाले भयमुत्पन्नं देवानामपि भैरवम् । ज्वलितस्य नृसिंहाग्निश्शमयैनं दुरासदम्

ရှင်ကရက ပြောသည်– «အချိန်မတော်တွင် နတ်တို့အတွက်တောင် ကြောက်မက်ဖွယ် အန္တရာယ်ကြီး ပေါ်ပေါက်လာပြီ။ နရစിംဟ၏ လောင်ကျွမ်းသော မီးသည် နီးကပ်ရန်ခက်ခဲ၏—ဤကြောက်မက်ဖွယ် အင်အားကို သက်သာစေ၍ ငြိမ်းအောင်လုပ်ပါ»။

Verse 13

सान्त्वयन्बोधयादौ तं तेन किन्नोपशाम्यति । ततो मत्परमं भावं भैरवं सम्प्रदर्शय

ပထမဦးစွာ သူ့ကို သက်သာစေ၍ သင်ကြားလော့—အဲဒီလိုလုပ်လျှင်တောင် အဘယ်ကြောင့် မငြိမ်သက်သနည်း။ ထို့နောက် ငါ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အခြေအနေ၊ ကြောက်ရွံ့ကာလည်း ပူဇော်သင့်သော ဘိုင်ရဝ (Bhairava) သဘောတရားကို သူ့အား ပြသလော့။

Verse 14

सूक्ष्मं संहृत्य सूक्ष्मेण स्थूलं स्थूलेन तेजसा । वक्त्रमानाय कृत्तिं च वीरभद्र ममाज्ञया

«သိမ်မွေ့သောအရာကို သိမ်မွေ့သောအရာထဲသို့ စုပ်ယူလော့၊ ထူထဲသောအရာကိုလည်း ထူထဲသောအရာထဲသို့ မီးတောက်သကဲ့သို့သော သင်၏တေဇဖြင့် ပေါင်းစည်းလော့။ ထို့ပြင် ဗီရဘဒ္ဒရ (Vīrabhadra) ရေ၊ ငါ၏အမိန့်ဖြင့် မျက်နှာနှင့် အရေခွံကိုပါ ယူဆောင်လာလော့»။

Verse 15

नन्दीश्वर उवाच । इत्यादिष्टो गणाध्यक्षो प्रशान्तं वपुरास्थितः । जगाम रंहसा तत्र यत्रास्ते नरकेसरी

နန္ဒီဣရှွရက ပြောသည်။ ထိုသို့ အမိန့်ခံရသောအခါ၊ ရှီဝ၏ ဂဏာများ၏ ခေါင်းဆောင်သည် ငြိမ်သက်တည်ကြည်သော ရုပ်သဏ္ဍာန်၌ တည်နေပြီး၊ နရကေသရီ (Narakeśarī) နေထိုင်ရာ အရပ်သို့ အလျင်အမြန် သွားလေ၏။

Verse 16

ततस्तम्बोधयामास वीरभद्रो हरो हरिम् । उवाच वाक्यमीशानः पितापुत्रमिवौरसम्

ထို့နောက် ဗီရဘဒ္ဒရ—ဟရကိုယ်တိုင်—သည် ဟရီ (ဗိဿဏု) ကို မောဟတိတ်ဆိတ်နေရာမှ နိုးထစေ하였다။ ထိုအခါ အီရှာန (Īśāna) သခင်သည် မိမိ၏ အရင်းသားကဲ့သို့သော သားကို ဖခင်က ပြောသကဲ့သို့ သူ့အား စကားဆိုလေ၏။

Verse 17

वीरभद्र उवाच । जगत्सुखाय भगवन्नवतीर्णोसि माधव । स्थित्यर्थं त्वं प्रयुक्तोऽसि परेशः परमेष्ठिना

ဗီရဘဒြက ပြော၏— «အို ကောင်းမြတ်သော ဘုရား မာဓဝ၊ သင်သည် လောက၏ ကောင်းကျိုးနှင့် ချမ်းသာအတွက် ဆင်းသက်လာ၏။ စကြဝဠာကို တည်တံ့စေရန်အတွက် သင်ကို အမြင့်ဆုံးသော အရှင်၊ ဖန်ဆင်းရှင် ပရမေဋ္ဌင်က တာဝန်ပေးထား၏»။

Verse 18

जन्तुचक्रं भगवता प्रच्छिन्नं मत्स्यरूपिणा । पुच्छेनैव समाबध्य भ्रमन्नेकार्णवे पुरा

ရှေးကာလ၌ မဟာသမုဒ္ဒရာတစ်ခုတည်းသာ ကျန်ရှိသည့်အခါ၊ ကောင်းကင်ဘုရားသခင်သည် ငါးရုပ်ကို ဆောင်ယူ၍ သတ္တဝါတို့၏ လှည့်ပတ်နေသော စက်ဝိုင်းကို ဖြတ်တောက်ကာ၊ မိမိ၏ အမြီးဖြင့်ပင် ချည်နှောင်၍ အစဉ်အလာရေလွှမ်းမိုးထဲ၌ လှည့်လည်တော်မူ၏။

Verse 19

बिभर्षि कर्मरूपेण वाराहेणोद्धृता मही । अनेन हरिरूपेण हिरण्यकशिपुर्हतः

သင်သည် ကမ္မအင်အားဖြင့် လောကများကို ထောက်တည်တော်မူ၏။ ဝရာဟာ (ဝက်တော) ရုပ်ဖြင့် မြေကြီးကို မြှောက်တင်တော်မူ၏။ ထိုဟာရီရုပ်တော်ဖြင့်ပင် ဟိရဏ္ယကသိပုကို သတ်တော်မူ၍ သင်၏ အဝတားများသည် စကြဝဠာကို ကာကွယ်တော်မူ၏။

Verse 20

वामनेन बलिर्बद्धस्त्वया विक्रमता पुनः । त्वमेव सर्व्वभूतानां प्रभवः प्रभुरव्ययः

ဝာမနရုပ်ဖြင့် ဘလိကို သင်ချည်နှောင်တော်မူ၏။ ထို့နောက် မဟာခြေလှမ်းရှင်အဖြစ် လောကများကို တိုင်းတာတော်မူ၏။ သို့ရာတွင် အမှန်တကယ် သင်တစ်ပါးတည်းသည် သတ္တဝါအားလုံး၏ မူလအရင်းအမြစ်—အရှင်၊ အုပ်စိုးရှင်၊ မပျက်မယွင်းသော အမြဲတည်တော်မူသူ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 21

यदायदा हि लोकस्य दुःखं किञ्चित्प्रजायते । तदातदावतीर्णस्त्वं करिष्यसि निरामयम्

လောက၌ ဒုက္ခတစ်စုံတစ်ရာ ပေါ်ပေါက်လာသည့်အခါတိုင်း၊ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် သင်သည် အဝတားအဖြစ် ဆင်းသက်တော်မူ၍ အနာမယဖြစ်စေကာ၊ သင်၏ ကရုဏာတော်ဖြင့် ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ပြန်လည်တည်စေတော်မူ၏။

Verse 22

नाधिकस्त्वत्समोऽप्यस्ति हरे शिवपरायणः । त्वया वेदाश्च धर्माश्च शुभमार्गे प्रतिष्ठिताः

ဟေ ဟရီ၊ သီဝဘုရားကို အပြည့်အဝ အားကိုးအပ်နှံသူ၊ သင်ထက် မြင့်သူမရှိ၊ သင်နှင့်တောင် မညီသူမရှိ။ သင်ကြောင့်ပင် ဝေဒများနှင့် ဓမ္မစည်းကမ်းများသည် မင်္ဂလာလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစွာ တည်ထောင်ထားကြသည်။

Verse 23

यदर्थमवतारोऽयं निहतस्स हि दानवः । हिरण्यकशिपुश्चैव प्रह्लादोऽपि सुरक्षितः

ဤဘုရားသခင်၏ အဝတား ဆင်းသက်လာခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်အတွက်ပင် ထိုဒဏ္ဍာရီအဆုရကို သတ်ဖြတ်ပြီးပြီ၊ ဟိရဏ္ယကသိပုကိုလည်း ထိုနည်းတူပင်၊ ပရဟ္လာဒကိုတော့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ထားသည်။

Verse 24

अतीव घोरं भगवन्नरसिंहवपुस्तव । उपसंहर विश्वात्मंस्त्वमेव मम सन्निधौ

အို မင်္ဂလာရှိသော ဘုရားရှင်၊ သင်၏ နရသിംဟ ရုပ်သဏ္ဍာန်သည် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ် ဖြစ်လှသည်။ အို ကမ္ဘာလောက၏ အတ္တမ၊ ထိုရုပ်ကို ပြန်လည်သိမ်းဆည်းပါ—ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်ရှေ့တွင် ရှိနေသူမှာ သင်တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်သည်။

Verse 25

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्तो वीरभद्रेण नृसिंहः शान्तया गिरा । ततोऽधिकं महाघोरं कोपञ्चक्रे महामदः

နန္ဒီဣශ්ဝရက ပြောသည်– ဗီရဘဒ్రက ငြိမ်းချမ်းသော စကားဖြင့် ပြောဆိုသော်လည်း နရသിംဟသည် မဟာမာနကြီးစွာကြောင့် ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလာပြီး ဒေါသကို ထပ်မံတိုးပွားစေ하였다။

Verse 26

उवाच च महाघोरं कठिनं वचनन्तदा । वीरभद्रम्महावीरं दंष्ट्राभिर्भीषयन्मुने

ထို့နောက် မုနိရေ၊ ကြောက်ရွံ့စေလို၍ သွားစွယ်များကို ထုတ်ပြကာ၊ အလွန်ကြမ်းတမ်း၍ ကြောက်မက်ဖွယ် စကားများကို မဟာသူရဲကောင်း ဝီရဘဒ္ဒြာ ထံသို့ ပြောကြားလေ၏။

Verse 27

नृसिंह उवाच । आगतोसि यतस्तत्र गच्छ त्वम्मा हितं वद । इदानीं संहरिष्यामि जगदेतच्चराचरम्

နೃစിംဟက ပြောသည်။ «အဲဒီနေရာကနေ ဒီကိုလာခဲ့သဖြင့် အဲဒီကို ပြန်သွား၍ အကျိုးရှိသောအရာကို ငါ့အား ပြောလော့။ ယခု ငါသည် လှုပ်ရှားသောအရာနှင့် မလှုပ်ရှားသောအရာ အပါအဝင် ဤလောကတစ်လောကလုံးကို ပျက်သိမ်းခြင်းသို့ ဆုတ်ယူမည်»။

Verse 28

संहर्तुर्न हि संहारः स्वतो वा परतोऽपि वा । शासितम्मम सर्व्वत्र शास्ता कोऽपि न विद्यते

ငါ—ပျက်သိမ်းသူ—အတွက် ပျက်သိမ်းခြင်း မရှိ၊ ကိုယ့်ထံမှဖြစ်စေ အခြားသူထံမှဖြစ်စေ မရှိ။ နေရာတိုင်း၌ ငါတစ်ဦးတည်းသာ အုပ်ချုပ်သူ ဖြစ်၏; ငါ့အပေါ် အုပ်စိုးသူ အခြားမရှိ။

Verse 29

मत्प्रसादेन सकलमभयं हि प्रवर्त्तते । अहं हि सर्वशक्तीनां प्रवर्तकनिवर्तकः

ငါ၏ကျေးဇူးတော်ကြောင့်သာ အရာအားလုံးသည် ကြောက်ရွံ့မှုကင်းစွာ လည်ပတ်ဖြစ်ပေါ်၏။ အင်အားတန်ခိုးအားလုံးကို လှုပ်ရှားစေသူလည်း ငါပင်၊ ပြန်လည်ရုပ်သိမ်း၍ ထိန်းချုပ်သူလည်း ငါပင် ဖြစ်၏။

Verse 30

यद्यद्विभूतिमत्सत्त्वं श्रीमदूर्जितमेव वा । तत्तद्विद्धि गणाध्यक्ष मम तेजोविजृम्भितम्

ထူးကဲသောတောက်ပမှု၊ သာယာစည်းစိမ် သို့မဟုတ် အင်အားကြီးမားမှုဖြင့် ပြည့်စုံသည့် သတ္တဝါမည်သည့်အရာမဆို—ဂဏာတို့၏အရှင်အို—ထိုအရာသည် ငါ၏ဒေဝတေဇော၏ ပြန့်ကားထွန်းလင်းမှုဟု သိမှတ်လော့။

Verse 31

देवतापरमार्थज्ञं मामेव परमम्विदुः । मदंशाश्शक्तिसम्पन्ना ब्रह्मशक्रादयस्सुराः

ဒေဝတားတို့၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးအဓိပ္ပါယ်ကို သိမြင်သူတို့သည် ငါတစ်ပါးတည်းကို အမြင့်ဆုံးသစ္စာနှင့် အထွတ်အထိပ်အဓိပ္ပါယ်ဟု သိကြ၏။ ထို့ကြောင့် ငါကို အမြင့်ဆုံးအရှင်ဟု အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ ဘြဟ္မာနှင့် သက္က (အိန္ဒြ) စသည့် ဒေဝတားတို့သည် တန်ခိုးပြည့်စုံသော်လည်း ငါ၏ အစိတ်အပိုင်းများသာ ဖြစ်၏။

Verse 32

मन्नाभिकमलाज्जातः पुरा ब्रह्मा जगत्करः । सर्वाधिकस्स्वतन्त्रश्च कर्ता हर्ताखिलेश्वरः

ရှေးကာလ၌ ငါ၏နာဘိကမလမှ မွေးဖွားသော ဘြဟ္မာသည် လောကကို ဖန်ဆင်းသူ ဖြစ်လာ하였다။ (သူကို) အမြင့်ဆုံးနှင့် လွတ်လပ်သူဟု သတ်မှတ်ကြပြီး၊ ပြုလုပ်သူလည်း ဖြစ်၍ ပြန်လည်သိမ်းယူသူလည်း ဖြစ်ကာ၊ အခိလေရှဝရ—အရာအားလုံး၏ အရှင်ဟု ခေါ်ကြ၏။

Verse 33

इदन्तु मत्परं तेजः किं पुनः श्रोतुमिच्छसि । अतो मां शरणम्प्राप्य गच्छ त्वं विगतज्वरः

ဤသည်မှာ ငါ၌တည်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး တေဇောရောင်ခြည်ပင် ဖြစ်၏။ နောက်ထပ် ဘာကို ကြားလိုသေးသနည်း။ ထို့ကြောင့် ငါ့ထံ၌ ခိုလှုံပြီး ထွက်သွားလော့—ဖျားနာမှုကင်း၍ ဒုက္ခကင်းစင်လျက်။

Verse 34

अवेहि परमं भावमिदम्भूतं गणेश्वर । मामकं सकलं विश्वं सदेवासुरमानुषम्

အို ဂဏေရှဝရ၊ ဤအရာကို အမှန်အတိုင်း အမြင့်မြတ်ဆုံး သစ္စာတရားဟူ၍ သိလော့။ နတ်၊ အသူရ၊ လူတို့နှင့်တကွ စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးသည် ငါ၏ပိုင်ဆိုင်ရာ ဖြစ်၏။

Verse 35

कालोऽस्म्यहं लोकविनाशहेतुर्लोकान्समाहर्तुमहम्प्रवृत्तः । मृत्योर्मृत्युं विद्धि मां वीरभद्र जीवन्त्येते मत्प्रसादेन देवाः

ငါသည် ကာလတည်းဟူသော အချိန်ပင် ဖြစ်၍ လောကပျက်စီးခြင်း၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်၏။ လောကတို့ကို ငါ့ထံသို့ ပြန်လည်သိမ်းယူရန် ငါ ထွက်ခွာလာပြီ။ အို ဝီရဘဒ္ဒရ၊ ငါကို “သေခြင်း၏ သေခြင်း” ဟူ၍ သိလော့။ ဤနတ်တို့သည် ငါ့ကရုဏာတော်ကြောင့်သာ အသက်ရှင်နေကြ၏။

Verse 36

नन्दीश्वर उवाच । साहङ्कारं वचः श्रुत्वा हरेरमितविक्रमः । विहस्योवाच सावज्ञन्ततो विस्फुरिताधरः

နန္ဒီရှဝရက ပြော၏။ ဟရိ၏ အဟင်္ကာရဖြင့် ပြောသော စကားကို ကြားသော် အင်အားအလွန်ကြီးမားသော (ရှီဝ) သည် ရယ်မောပြီးနောက် အထင်သေးသည့် အသံဖြင့် ပြန်လည်ဆိုကာ ဒေါသကြောင့် နှုတ်ခမ်းတုန်လှုပ်နေ၏။

Verse 37

वीरभद्र उवाच । किन्न जानासि विश्वेशं संहर्तारम्पिनाकिनम् । असद्वादो विवादश्च विनाशस्त्वयि केवलः

ဗီရဘဒ္ရက ပြောသည်—“လောကအရှင်၊ ပိနာကကိုင်ရှင်၊ စကြဝဠာကို ပျက်သိမ်းသူ သီဝကို မသိသေးသလော။ မုသာစကား၊ အငြင်းပွားမှုနှင့် ပျက်စီးခြင်းတို့သည် သင်၌သာ တည်ရှိ၏။”

Verse 38

तवान्योन्यावताराणि कानि शेषाणि साम्प्रतम् । कृतानि येन केनैव कथाशेषो भविष्यति

ယခုအခါ ဖော်ပြရန် ကျန်ရှိသေးသော သင်၏ အဝတာရများသည် မည်မျှနည်း။ ထို့ပြင် ပြီးစီးခဲ့သော အဝတာရများကို မည်သူက မည်သို့ ဆောင်ရွက်ခဲ့သနည်း—ဤပဝတ္ထုသဒ္ဓာတရား၏ ကျန်ပိုင်းကို ဆက်လက် ပြောကြားနိုင်ရန်။

Verse 39

दोषं तं वद येन त्वमवस्थामीदृशी गतः । तेन संहारदक्षेण दक्षिणाशेषमेष्यसि

သင်သည် ဤသို့သော အခြေအနေသို့ ကျရောက်လာစေသော အပြစ်ကို ပြောပြပါ။ အဆုံးသတ်ခြင်း၌ ကျွမ်းကျင်သော ဒက္ခ(ဒက္ရှ)ကြောင့် သင်သည် တောင်ဘက်သို့ သွားကာ ကျန်ရှိသမျှ၏ အဆုံးအဖြတ်သို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 40

प्रकृतिस्त्वं पुमान्रुद्रस्त्वयि वीर्य्यं समाहितम् । त्वन्नाभिपङ्कजाज्जातः पञ्च वक्त्रः पितामहः

အို ရုဒ္ဒရ၊ သင်သည် ပရကృతိလည်း ဖြစ်၍ ပုရုෂလည်း ဖြစ်၏။ ဖန်ဆင်းတန်ခိုး (ဝီရျ) သည် သင်၌ ပြည့်စုံစွာ စုစည်းတည်ရှိ၏။ သင်၏ နာဘိကြာပန်းမှ မျက်နှာငါးပါးရှိသော အဘိုးကြီး ဘြဟ္မာ ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 41

जगत्त्रयीसर्जनार्थं शंकरं नीललोहितम् । ललाटेऽचिन्तयत्सोयन्तपस्युग्रे च संस्थितः

လောကသုံးပါးကို ဖန်ဆင်းရန်အတွက် သူသည် လလားတ၌ ရှင်ကရ—နီလလောဟိတကို စိတ်တည်၍ ဆင်ခြင်ကာ၊ ကြမ်းတမ်းသော တပသျာ၌ တည်မြဲနေ၏။

Verse 42

तल्ललाटादभूच्छम्भुः सृष्ट्यर्थे तेन भूषणम् । अतोऽहं देवदेवस्य तस्य भैरवरूपिणः

ဖန်ဆင်းခြင်းအတွက် သမ္ဘူသည် မိမိ၏ နဖူးမှ ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုပေါ်ထွန်းမှုသည် မိမိ၏ အလှဆင်အဖြစ် ဖြစ်လာ၏။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ဒေဝဒေဝတော်—ဘဲရဝရূপကို ခံယူတော်မူသော ထိုအရှင်နှင့် ဆက်နွယ်၏။

Verse 43

त्वत्संहारे नियुक्तोऽस्मि विनयेन बलेन च । देवदेवेन रुद्रेण सकलप्रभुणा हरे

အို ဟရီ၊ သင်၏ သံဟာရ (ဖျက်သိမ်းခြင်း) လုပ်ငန်းအတွက် ငါကို ခန့်အပ်ထားသည်မှာ—နှိမ့်ချမှုနှင့် အင်အား နှစ်မျိုးလုံးဖြင့်—ဒေဝဒေဝတော် ရုဒြာ၊ အလုံးစုံကို အုပ်စိုးသော စကြဝဠာအရှင်က ဖြစ်၏။

Verse 44

एकं रक्षो विदार्यैव तच्छक्तिकलया युतः । अहंकारावलेपेन गर्जसि त्वमतन्द्रितः

ထို (ဒေဝီ) သက္တိ၏ အစိတ်အပိုင်းသေးငယ်တစ်စိတ်သာဖြင့် အင်အားရပြီး ရက္ခသ (ဒေမုန်) တစ်ကောင်ကိုသာ ခွဲဖျက်ခဲ့သော်လည်း၊ ယခု သင်သည် အဟင်္ကာရ မာနအလွန်ဖြင့် မပျင်းမနား ဟိန်းဟောက်လျက်ရှိ၏။

Verse 45

उपकारो हि साधूनां सुखाय किल संमतः । उपकारो ह्यसाधूनामपकाराय केवलम्

သုစရိုက်သူတို့အား ကူညီကရုဏာပြုခြင်းသည် ပျော်ရွှင်မှု၏ အကြောင်းဟု လက်ခံကြသည်။ သို့ရာတွင် အသုစရိုက်သူတို့အား ကူညီခြင်းသည် ထိခိုက်နစ်နာမှုသာ ဖြစ်စေသည်။

Verse 46

यन्नृसिंह महेशानं पुनर्भूतं तु मन्यसे । तर्ह्यज्ञानी महागर्वी विकारी सर्वथा भवान्

အို နရစിംဟ၊ မဟေရှာန (သခင် ရှီဝ) သည် ပြန်လည်ဖြစ်လာသည်ဟု—မွေးဖွားပြန်လည်ခြင်းအောက်တွင် ရှိသကဲ့သို့—သင်ထင်လျှင်၊ သင်သည် အစဉ်အမြဲ မသိနားမလည်သူ၊ အလွန်မာနကြီးသူ၊ ပြောင်းလဲမှုကြောင့် မောဟဖြစ်သူ ဖြစ်၏။

Verse 47

न त्वं स्रष्टा न संहर्ता भर्तापि न नृसिंहक । परतन्त्रो विमूढात्मा न स्वतन्त्रो हि कुत्रचित्

အို နရစിംဟာ၊ သင်သည် ဖန်ဆင်းသူလည်း မဟုတ်၊ ဖျက်ဆီးသူလည်း မဟုတ်၊ အမှန်တကယ် ထိန်းသိမ်းသူလည်း မဟုတ်။ အမြင်မှား၍ အခြားတစ်ပါးကို မှီခိုနေရသဖြင့် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ လွတ်လပ်သူ မဟုတ်။

Verse 48

कुलालचक्रवच्छक्त्या प्रेरितोसि पिनाकिना । नानावतारकर्ता त्वं तदधीनस्सदा हरे

အို ဟရီ (ဗိဿနု) ရေ၊ ပိနာကင် (သီဝ) ၏ အင်အားဖြင့် သင်သည် ကုလားလ်၏ လှည့်စက်ကဲ့သို့ လှုပ်ရှားစေခံရ၏။ အဝတာရ များစွာကို ဆောင်ရွက်သော်လည်း သင်သည် ထိုအရှင်အပေါ် အမြဲတမ်း မှီခိုနေ၏။

Verse 49

अद्यापि तव निक्षिप्तं कपालं कूर्मरूपिणः । हर हारलतामध्ये दग्धः कश्चिन्न बध्यते

ယနေ့တိုင်အောင် သင်ပစ်ချခဲ့သော ခေါင်းခွံ—ကူရ္မ (လိပ်) ရုပ်ကို ယူခဲ့သူ၏ ခေါင်းခွံ—သည် ဟရ (သီဝ) ၏ ပန်းလှိုင်ကြိုးအလယ်၌ တည်ရှိနေဆဲဖြစ်၏။ သီဝ၏ အင်အားဖြင့် လောင်ကျွမ်းသဖြင့် ထိုခေါင်းခွံကြောင့် မည်သူမျှ မချည်နှောင်ခံရ၊ မည်သူကိုမျှလည်း မချည်နှောင်နိုင်။

Verse 50

विस्मृतिः किं तदंशेन दंष्ट्रोत्पातनपीडितम् । वाराहविघ्नहस्तेऽद्य याक्रोशन्तारकारिणा

သူ့ဘက်မှ မေ့လျော့ခြင်း သို့မဟုတ် ပေါ့လျော့ခြင်း ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မလဲ။ သူ၏ အင်အား အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာဖြင့်ပင် ဒံသ္ထရ (စွယ်) ကို ဆွဲထုတ်ရာမှ ဖြစ်သော နာကျင်ညှဉ်းပန်းမှုကို ချေမှုန်းနိုင်၏။ ယနေ့တွင် ဝရာဟ (ဝက်တော) ၏ အတားအဆီးကို ဖယ်ရှားသည့် ထိုလက်တော်တည်းက အော်ဟစ်သူတို့ကို ကူးမြောက်စေသော ကယ်တင်ရှင် ဖြစ်လာ၏။

Verse 51

दग्धोसि पश्य शूलाग्रे विष्वक्सेनच्छलाद्भवान् । दक्षयज्ञे शिरश्छिन्नं मया तेजःस्वरूपिणा

သင်သည် မီးလောင်ကျွမ်းခံခဲ့ရပြီ—ကြည့်လော့!—ယခုမူ သင်သည် ဝိသျှဝပ်သေနနှင့် ပတ်သက်သော သင်၏ လှည့်ဖြားမှုကြောင့် ငါ၏ သုံးချောင်းထောက်လှံဖျားတွင် ချိတ်ဆွဲခံထားရပြီ။ ဒက္ခ၏ ယဇ်ပူဇော်ပွဲ၌လည်း၊ တောက်လောင်သော နတ်ရောင်ခြည်တော် အဆင်းရှိသော ငါသည် ဦးခေါင်းကို ဖြတ်တောက်ခဲ့၏။

Verse 52

अद्यापि तव पुत्रस्य ब्रह्मणः पञ्चमं शिरः । छिन्नं न सज्जितं भूयो हरे तद्विस्मृतन्त्वया

အို ဟရိ၊ ယခုတိုင်အောင် သင်၏သား ဗြဟ္မာ၏ ပဉ္စមမြောက်ဦးခေါင်းသည် ဖြတ်တောက်ခံထားရဆဲဖြစ်ပြီး တစ်ဖန်ပြန်၍ မဆက်စပ်နိုင်တော့ပေ—ဤအမှန်တရားကို သင်သည် မေ့လျော့နေခဲ့ပြီ။

Verse 53

निर्जितस्त्वं दधीचेन संग्रामे समरुद्गणः । कण्डूयमाने शिरसि कथं तद्विस्मृतन्त्वया

အို မရုသ်အပေါင်းတို့၊ သင်တို့သည် တစ်ခါက စစ်ပွဲတွင် ဒဓီစိ၏ အောင်နိုင်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည် (အရှက်ရခဲ့သည်)။ သင်၏ဦးခေါင်းသည် (ယခုတိုင်) ယားယံနေဆဲဖြစ်ပါလျက်၊ ထိုဖြစ်ရပ်ကို သင်သည် မည်သို့မေ့လျော့နိုင်သနည်း။

Verse 54

चक्रं विक्रमतो यस्य चक्रपाणे तव प्रियम् । कुतः प्राप्तं कृतं केन त्वया तदपि विस्मृतम्

အို စကြာပါဏိ (ဗိဿနိုး)၊ သင်မြတ်နိုးသော၊ သင်၏ရဲစွမ်းသတ္တိကို ဖြစ်ပေါ်စေသော စကြာလက်နက်ကို သင်သည် အဘယ်မှ ရရှိခဲ့သနည်း၊ ၎င်းကို မည်သူက ပြုလုပ်ပေးခဲ့သနည်း။ ထိုအချက်ကိုပင် သင်သည် မေ့လျော့နေပြီလော။

Verse 55

ये मया सकला लोका गृहीतास्त्वं पयोनिधौ । निद्रापरवशश्शेषे स कथं सात्त्विको भवान्

လောကအားလုံးကို ငါသိမ်းပိုက်ထားစဉ်၊ သင်သည် နို့ပင်လယ်ထဲ၌ သေရှပေါ်တွင် အိပ်မောကျနေသည် (အိပ်စက်ခြင်း၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံနေရသည်)။ သို့ဖြစ်ပါက သင့်ကို မည်သို့လျှင် 'သာတ္တဝိက' (သန့်စင်သူ) ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်မည်နည်း။

Verse 56

त्वदादिस्तम्बपर्यन्तं रुद्रशक्तिविजृम्भितम् । शक्तिमानभितस्त्वं च ह्यनलात्त्वं विमोहितः

သင်မှ စ၍ ကမ္ဘာ့တိုင်၏ အဆုံးတိုင်အောင် အရာအားလုံးသည် ရုဒြ၏ သက္တိ (Śakti) ကြီးမားစွာ ပွင့်လင်းဖြန့်ကျက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သင်သည် အင်အားကြီးပြီး ကိုယ်ပိုင်သက္တိများဖြင့် ဝန်းရံထားသော်လည်း မီး၏ မောဟကြောင့် လွဲမှားကာ ထိုမီးကို လွန်ကဲ၍ ထိုးဖောက်ပျံ့နှံ့နေသော အရှင်ကို မသိမြင်နိုင်။

Verse 57

तत्तेजसो हि माहात्म्यं पुमान्द्र ष्टुन्न हि क्षमः । अस्थूला ये प्रपश्यन्ति तद्विष्णोः परमम्पदम्

အမှန်တကယ်အားဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာရှိသမျှ သတ္တဝါတစ်ဦးမျှ ထိုသိဒ္ဓိရောင်ခြည်၏ မဟာတန်ခိုးကို အပြည့်အဝ မြင်နိုင်စွမ်း မရှိ။ ထူထဲသော အမြင်မှ လွတ်ကင်းသည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော မြင်သူများသာ ထိုအရာကို မြင်နိုင်ကြပြီး၊ ထိုသည်ကို ဗိဿဏု (အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော အရှင်) ၏ အမြင့်ဆုံးအခြေအနေဟု ခေါ်သည်။

Verse 58

द्यावापृथिव्या इन्द्राग्नेर्यमस्य वरुणस्य च । ध्वान्तोदरे शशांके च जनित्वा परमेश्वरः

အမြင့်ဆုံးအရှင် ပရမေရှွရသည် ဒျာဝါနှင့် ပೃထိဝီ (ကောင်းကင်နှင့် မြေ) အဖြစ်၊ အိန္ဒြနှင့် အဂ္နိ အဖြစ်၊ ယမနှင့် ဝရုဏ အဖြစ် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။ ထို့ပြင် အမှောင်၏ ဝမ်းအတွင်း၌လည်းကောင်း၊ လ၏ အတွင်း၌လည်းကောင်း မွေးဖွားကာ မိမိ၏ အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော ရုပ်သဏ္ဌာန်များကို ထုတ်ဖော်ပြသတော်မူ၏။

Verse 59

कालोसि त्वं महाकालः कालकालो महेश्वर । अतस्त्वमुग्रकलया मृत्योर्मृत्युर्भविष्यसि

သင်သည် အချိန်တရားကိုယ်တိုင်—မဟာကာလ၊ အချိန်၏ အရှင်၊ မဟေရှွရ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သင်၏ ကြမ်းတမ်းသည့် သက္တိကလားအားဖြင့် သင်သည် “သေခြင်း၏ သေခြင်း” ဖြစ်လာကာ မရဏကို လွန်ကဲ၍ အနိုင်ယူမည်။

Verse 60

स्थिरोद्य त्वक्षरो वीरो वीरो विश्वावकः प्रभुः । उपहन्ता ज्वरं भीमो मृगः पक्षी हिरण्मयः

အရှင်သည် တည်ငြိမ်၍ အမြဲမြင့်တင်တော်မူသောသူ၊ မပျက်စီးသော အက္ခရာတရား၊ သူရဲကောင်းအရှင်—သူရဲကောင်းမှုကိုယ်တိုင်—ကမ္ဘာလောက အလုံးစုံကို ပျံ့နှံ့ထိန်းသိမ်းသော प्रभု ဖြစ်သည်။ အဖျားနှင့် ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားသူ၊ ကြောက်မက်ဖွယ် ကာကွယ်ရှင်; တိရစ္ဆာန်အဖြစ်လည်းကောင်း ငှက်အဖြစ်လည်းကောင်း ထင်ရှားကာ ရွှေရောင်တောက်ပသော တေဇောဖြင့် လင်းလက်တော်မူ၏။

Verse 61

शास्ता शेषस्य जगतस्तत्त्वं नैव चतुर्मुखः । नान्ये च केवलं शम्भुस्सर्वशास्ता न संशयः

ဤလောကအကျန်အဖြစ်တည်ရှိသော စကြဝဠာတစ်လုံးလုံး၏ အမှန်တကယ် အရှင်နှင့် အုပ်ချုပ်သူသည် မျက်နှာလေးပါး ဘြဟ္မာတောင် မဟုတ်၊ အခြားဘုရားတစ်ပါးပါးလည်း မဟုတ်။ သံဘု (Śambhu) တစ်ပါးတည်းသာ အရာရာ၏ အမြင့်ဆုံး အုပ်စိုးရှင်ဖြစ်သည်—သံသယမရှိ။

Verse 62

इत्थं सर्वं समालोक्य संहारात्मानमात्मना । न विनष्टन्त्वमात्मानं कुरु हे नृहरेऽबुध

ဤသို့ အရာအားလုံးကို မိမိ၏အတွင်းသိမြင်မှုဖြင့် ကြည့်ရှု၍—ပျက်စီးခြင်းသဘောတရားကို ကိုယ်တိုင်၏အတ္တဖြစ်သကဲ့သို့—ဟေ နృဟရိ (Nṛhari)၊ မိမိကိုယ်ကို ပျက်စီးသွားပြီဟု မထင်ပါနှင့်။ မသိနားမလည်သူရေ၊ အတ္တကို “ဖျက်ဆီးခံရမည့်အရာ” ဟု မလုပ်ပါနှင့်။

Verse 63

नो चेदिदानीं क्रोधस्य महाभैरवरूपिणः । वज्राशनिरिव स्थाणौ त्वयि मृत्युः पतिष्यति

ယခုတိုင် မပြန်လှန်မနုတ်ဆုတ်သေးလျှင်၊ ကရုဏာမဲ့သော ဒေါသ၏ မဟာကြောက်မက်ဖွယ်ရုပ်ဖြင့် မရဏသည် သင့်ပေါ်သို့ မိုးကြိုးတံခွန်က တိုင်ကိုထိသကဲ့သို့ ကျရောက်လိမ့်မည်။

Verse 64

नन्दीश्वर उवाच । इत्युक्त्वा वीरभद्रोपि विररामाकुतोभयः । दृष्ट्वा नृसिंहाभिप्रायं क्रोधमूर्त्तिश्शिवस्य सः

နန္ဒီဣශ්ဝရ မိန့်တော်မူသည်—ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ အဘက်ဘက်မကြောက်မရွံ့သော ဝီရဘဒ္ဒရသည်လည်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။ အကြောင်းမှာ ဒေါသ၏ရုပ်တော်ဖြစ်သော သီဝ၌ နရစിംဟအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလိုသည့် အကြံကို သူမြင်တွေ့ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။