भक्तिभेदाः—ज्ञानप्रधानभक्तेः प्रशंसा (Grades of Devotees and the Praise of Knowledge-Centered Devotion)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । इति स्तुतो रमेशेन मया चैव सुरर्षिभिः । तथान्यैश्च महादेवः प्रसन्नस्संबभूव ह

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ “ရမေရှ (ဗိဿဏု) နှင့် ငါ၊ ဒေဝရိရှီတို့နှင့် အခြားသူတို့က ဤသို့ ချီးမွမ်းကြသဖြင့် မဟာဒေဝသည် အလွန်ပျော်ရွှင်၍ ကရုဏာတော်ဖြင့် သဘောကျတော်မူ၏။”

Verse 2

श्रीः । समाप्तोयं रुद्रसंहितान्तर्गतसतीखण्डो द्वितीयः

သီရိမင်္ဂလာ။ ဤသို့ဖြင့် ရုဒ္ရသံဟိတာအတွင်း ပါဝင်သော ဒုတိယပိုင်း “သတီခဏ္ဍ” သည် ပြီးဆုံးလေ၏။

Verse 3

महादेव उवाच । शृणु दक्ष प्रवक्ष्यामि प्रसन्नोस्मि प्रजापते । भक्ताधीनः सदाहं वै स्वतंत्रोप्यखिलेश्वरः

မဟာဒေဝက မိန့်တော်မူသည်– «နားထောင်လော့၊ ဒက္ခ၊ ငါပြောမည်။ ပရဇာပတေ၊ သင်အို သတ္တဝါတို့၏အရှင်၊ ငါသည် ကြည်နူးပျော်ရွှင်လျက်ရှိ၏။ ငါသည် အရာအားလုံး၏ လွတ်လပ်သော အရှင်ဖြစ်သော်လည်း၊ ငါသည် အမြဲတမ်း ငါ့ကို ဘက္တိဖြင့် ကိုးကွယ်သောသူတို့၏ ချစ်ခြင်းဘက်တိအောက်၌ တည်ရှိ၏»။

Verse 4

चतुर्विधा भजंते मां जनाः सुकृतिनस्सदा । उत्तरोत्तरतः श्रेष्ठास्तेषां दक्षप्रजापते

အို ဒက္ခ ပ္ရဇာပတိ၊ ကုသိုလ်ရှိသူတို့သည် အမြဲတမ်း ငါ့ကို နည်းလမ်းလေးမျိုးဖြင့် ဘုဇာပြုကြ၏။ ထိုလေးမျိုးအနက် နောက်တစ်မျိုးစီသည် အရင်တစ်မျိုးထက် ပိုမြတ်၏။

Verse 5

आर्तो जिज्ञासुरर्थार्थी ज्ञानी चैव चतुर्थकः । पूर्वे त्रयश्च सामान्याश्चतुर्थो हि विशिष्यते

ဒုက္ခရောက်သူ၊ သိလိုသူ၊ လောကီအကျိုးကိုလိုသူ၊ နှင့် အမှန်တရားကိုသိသူ—ဤလေးမျိုးဖြစ်၏။ ပထမသုံးမျိုးသည် သာမန်တူသော်လည်း စတုတ္ထဖြစ်သော သိမြင်သူသည် ထူးကဲမြတ်၏။

Verse 6

तत्र ज्ञानी प्रियतर ममरूपञ्च स स्मृतः । तस्मात्प्रियतरो नान्यः सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

ထိုနေရာ၌ သစ္စာကိုသိသော ဉာဏီသည် အလွန်ချစ်မြတ်နိုးဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ငါ၏ ကိုယ်ပုံသဏ္ဍာန်တော်တည်းဟုလည်း မှတ်ယူကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဉာဏီထက် ပိုချစ်မြတ်နိုးရသူ မရှိ—အမှန်ပင် အမှန်ပင် ငါဆို၏။

Verse 7

ज्ञानगम्योहमात्मज्ञो वेदांतश्रुतिपारगैः । विना ज्ञानेन मां प्राप्तुं यतन्ते चाल्पबुद्धयः

«ငါသည် စစ်မှန်သော ဉာဏ်ဖြင့်သာ ရောက်နိုင်၏။ ငါသည် အတ္တမသိသူ၊ ဥပနိသဒ်-ဝေဒാന്ത၏ အဆုံးတစ်ဖက်ကမ်းသို့ ရောက်ပြီးသူတို့က သိမြင်သောသူဖြစ်၏။ သို့သော် ဉာဏ်မရှိဘဲ ဉာဏ်နည်းသူတို့သည် ငါ့ထံရောက်ရန် အလဟသ ကြိုးစားကြ၏»။

Verse 8

न वेदैश्च न यज्ञैश्च न दानैस्तपसा क्वचित् । न शक्नुवंति मां प्राप्तुं मूढाः कर्मवशा नरा

ဝေဒများဖြင့်လည်း မဟုတ်၊ ယဇ္ဉများဖြင့်လည်း မဟုတ်၊ ဒါနဖြင့်လည်း မဟုတ်၊ တပသဖြင့်သာလည်း မည်သည့်အခါမျှ ငါ့ထံ မရောက်နိုင်ကြ။ ကမ္မ၏ အင်အားကြောင့် လှည့်ပတ်နေသော မိုက်မဲသူ လူတို့သည် ငါ့ကို မရောက်နိုင်။

Verse 9

केवलं कर्म्मणा त्वं स्म संसारं तर्तुमिच्छसि । अत एवाभवं रुष्टो यज्ञविध्वंसकारकः

သင်သည် ကမ္မတရားတစ်ခုတည်းဖြင့် သံသရာကို ဖြတ်ကျော်လိုသည်။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ဒေါသထွက်ကာ ယဇ္ဈပူဇော်ပွဲကို ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 10

इतः प्रभृति भो दक्ष मत्वा मां परमेश्वरम् । बुद्ध्या ज्ञानपरो भूत्वा कुरु कर्म समाहितः

ယခုမှစ၍ ဒက္ခရှာ၊ ငါကို ပရမေရှဝရ—အမြင့်ဆုံးသခင်ဟု သိမှတ်လော့။ ဉာဏ်ပညာဖြင့် သစ္စာဉာဏ်ကို အလေးထားကာ စိတ်တည်ငြိမ်စွာ တာဝန်ကမ္မကို ဆောင်ရွက်လော့။

Verse 11

अन्यच्च शृणु सद्बुद्ध्या वचनं मे प्रजापते । वच्मि गुह्यं धर्महेतोः सगुणत्वेप्यहं तव

ပရဇာပတိရေ၊ စိတ်သန့်ရှင်း၍ ဉာဏ်ကောင်းကောင်းဖြင့် ငါ၏ အခြားစကားတစ်ခွန်းကိုလည်း နားထောင်လော့။ ဓမ္မအကျိုးအတွက် ငါသည် လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ရပ်ကို ပြောမည်—ငါသည် သဂုဏ (အင်္ဂါရပ်ပါ) အဖြစ် ထင်ရှားနေသော်လည်း အစဉ်အမြဲ သင်၏ပင် ဖြစ်၏။

Verse 12

अहं ब्रह्मा च विष्णुश्च जगतः कारणं परम् । आत्मेश्वर उपद्रष्टा स्वयंदृगविशेषणः

«ငါသည် ဗြဟ္မာနှင့် ဗိဿနုတို့နှင့်အတူ ဤလောက၏ အမြင့်ဆုံး အကြောင်းရင်းအဖြစ် (ထင်ရှား) ဖြစ်၏။ ငါသည် အတ္တ၏ အရှင်၊ အတွင်းသက်သေ အမြင်ရှင်ဖြစ်၍ ကိုယ်တိုင်တောက်ပသော အသိဉာဏ်ဖြင့် မြင်တတ်သူအဖြစ် ထူးခြား၏»။

Verse 13

आत्ममायां समाविश्य सोहं गुणमयीं मुने । सृजन्रक्षन्हरन्विश्वं दधे संज्ञाः क्रियोचिताः

အို မုနိ၊ သခင်မြတ်သည် ဂုဏသုံးပါးဖြင့်ဖွဲ့စည်းသော မာယာတော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်၍၊ စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်း၊ ထိန်းသိမ်း၊ ပြန်လည်သိမ်းယူရာတွင် လုပ်ငန်းနှင့်သင့်တော်သော အမည်ခေါ်ဆိုမှုများကို ခံယူတော်မူ၏။

Verse 14

अद्वितीये परे तस्मिन् ब्रह्मण्यात्मनि केवले । अज्ञः पश्यति भेदेन भूतानि ब्रह्मचेश्वरम्

အမြင့်ဆုံး မဒွိတိယ သတ္တဝါမရှိသော အမှန်တရား—သန့်ရှင်းသော ဘြဟ္မန်၊ တစ်ပါးတည်းသော အတ္တ—ထဲ၌ပင်၊ အဝိဇ္ဇာရှိသူသည် ခွဲခြားသဘောဖြင့် သတ္တဝါများ၊ ဘြဟ္မန်နှင့် အီශ්ဝရကိုပါ သီးခြားဟု မြင်တတ်၏။

Verse 15

शिरः करादिस्वांगेषु कुरुते न यथा पुमान् । पारक्यशेमुषीं क्वापि भूतेष्वेवं हि मत्परः

လူတစ်ယောက်သည် မိမိခေါင်း၊ လက်နှင့် အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများကို အခြားသူ၏ဟု မထင်သကဲ့သို့၊ ငါ့ထံသို့ အပြည့်အဝ အနုမောဒနာရှိသူသည်လည်း ခွဲခြားသဘောကို မမွေးဘဲ၊ မည်သည့်သတ္တဝါကိုမျှ “အခြား” ဟု မယူဆတတ်။

Verse 16

सर्वभूतात्मनामेकभावनां यो न पश्यति । त्रिसुराणां भिदां दक्ष स शांतिमधिगच्छति

အို ဒက္ခ၊ သတ္တဝါအားလုံးအတွင်းရှိ အတ္တမတစ်ပါးတည်း၏ တစ်ရပ်တည်းသော တည်ရှိမှုကို မမြင်ဘဲ၊ သုံးပါးသော ဒေဝများအကြားတွင်ပင် ခွဲခြားမှုကို မထားသူသည် စစ်မှန်သော ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရောက်ရှိ၏။

Verse 17

यः करोति त्रिदेवेषु भेदबुद्धिं नराधमः । नरके स वसेन्नूनं यावदाचन्द्रतारकम्

သုံးပါးသော ဒေဝများ (ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ ရှီဝ) အပေါ် ခွဲခြားသဘောထားကို ထားသော လူအနိမ့်ဆုံးသည် လမင်းနှင့် ကြယ်များ တည်ရှိသရွေ့ နరక၌ မလွဲမသွေ နေထိုင်ရမည်။

Verse 18

मत्परः पूजयेद्देवान् सर्वानपि विचक्षणः । स ज्ञानं लभते येन मुक्तिर्भवति शाश्वती

ငါ့ကို အာရုံစိုက်၍ ဉာဏ်ရှိသော ဘက္တသည် နတ်အားလုံးကိုလည်း ပူဇော်နိုင်၏။ ထိုပူဇော်ခြင်းကြောင့် အမြဲတမ်းမောက္ခသို့ ပို့ဆောင်သော သမ္မာဉာဏ်ကို ရရှိ၏။

Verse 19

विधिभक्तिं विना नैव भक्तिर्भवति वैष्णवी । विष्णुभक्तिं विना मे न भक्तिः क्वापि प्रजायते

ဗိဓီ (ဗြဟ္မာ) ကို မေတ္တာဘက္တမရှိလျှင် ဗိဿနုဘက္တသည် အမှန်တကယ် မပေါ်ပေါက်။ ဗိဿနုဘက္တမရှိလျှင် ငါ (ရှီဝ) ထံသို့ ဘက္တသည် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မပေါ်ပေါက်။

Verse 20

इत्युक्त्वा शंकरस्स्वामी सर्वेषां परमेश्वरः । सर्वेषां शृण्वतां तत्रोवाच वाणीं कृपाकरः

ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ သင်္ကရ မဟာသခင်—အားလုံး၏ အမြင့်ဆုံး အီश्वर—သည် ထိုနေရာ၌ အားလုံး နားထောင်နေစဉ် မေတ္တာရှင်ကရုဏာတော်ဖြင့် မိန့်ခွန်းကို ဆက်လက် ပြောကြားတော်မူ၏။

Verse 21

हरिभक्तो हि मां निन्देत्तथा शैवोभवे द्यदि । तयोः शापा भवेयुस्ते तत्त्वप्राप्तिर्भवेन्न हि

ဟရီကို ဘုရားသခင်အဖြစ် ကိုးကွယ်သူက ငါ့ကို အပြစ်တင်နိမ့်ချလျှင်၊ သို့မဟုတ် ရှီဝကို ကိုးကွယ်သူက ဟရီကို နိမ့်ချသူ ဖြစ်လာလျှင်၊ ထိုသူတို့၏ အပစ်ဒဏ်(ကျိန်စာ) သက်ရောက်မည်။ ထိုကဲ့သို့သောသူအတွက် အမြင့်ဆုံး သစ္စာတရားကို သိမြင်ခြင်း မပေါ်ပေါက်။

Verse 22

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य महेशस्य वचनं सुखकारकम् । जहृषुस्सकलास्तत्र सुरमुन्यादयो मुने

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—မဟာဒေဝ၏ သာယာချမ်းမြေ့စေသော စကားတော်ကို ဤသို့ ကြားနာပြီးနောက်၊ ထိုနေရာရှိ ဒေဝတော်များ၊ ရှင်မုနိများနှင့် အခြားသူအားလုံးတို့သည် ဝမ်းမြောက်ကြလေ၏၊ အို မုနိ။

Verse 23

दक्षोभवन्महाप्रीत्या शिवभक्तिरतस्तदा । सकुटुम्बस्सुराद्यास्ते शिवं मत्वाखिलेश्वरम्

ထို့နောက် ဒက္ခသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်၍ ရှီဝဘုရားအပေါ် ဘက္တိ၌ စိတ်နှလုံးတည်ကာ လုံးဝလှုပ်ရှားလေ၏။ ထို့ပြင် ဒေဝတော်များနှင့် အခြားသူတို့လည်း မိသားစုနှင့်တကွ ရှီဝကို အလုံးစုံ၏ အရှင်အဖြစ် ယုံကြည်မှတ်ယူကြ၏။

Verse 24

यथा येन कृता शंभोः संस्तुतिः परमात्मनः । तथा तस्मै वरो दत्तश्शंभुना तुष्टचेतसा

မည်သူမဆို ရှမ္ဘု—အမြင့်ဆုံး အတ္တမ—ကို မည်သို့ပင် ချီးမွမ်းစေကာမူ၊ စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်တော်မူသော ရှမ္ဘုသည် ထိုသူအား ထိုနည်းတူပင် ကောင်းချီး(ဝရ) ပေးတော်မူ၏။

Verse 25

ज्ञप्तः शिवेनाशु दक्षः शिवभक्तः प्रसन्नधीः । यज्ञं चकार संपूर्णं शिवानुग्रहतो मुने

ရှီဝဘုရား၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ချက်ချင်းခံယူပြီး ဒက္ခသည် ရှီဝဘုရား၏ ဘက္တဖြစ်လာကာ စိတ်ဉာဏ်အေးချမ်းသွား၏။ အို မုနိ၊ ရှီဝ၏ အနုဂ्रहကြောင့် သူသည် ယဇ်ပူဇော်ပွဲကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ပြီး အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့၏။

Verse 26

ददौ भागान्सुरेभ्यो हि पूर्णभागं शिवाय सः । दानं ददौ द्विजेभ्यश्च प्राप्तः शंभोरनुग्रहः

သူသည် နတ်တို့အား သတ်မှတ်ထားသော အပိုင်းများကို ခွဲဝေပေးပြီး၊ ရှိဝအား အပြည့်အဝ အပိုင်းကို သတ်မှတ်ပေး하였다။ ထို့ပြင် ဒွိဇတို့အားလည်း ဒါနပေးလှူကာ၊ ထိုကြောင့် သမ္ဘူ (ရှင်ရှိဝ) ၏ ကရုဏာအနုဂ्रहကို ရရှိ하였다။

Verse 27

अथो देवस्य सुमहत्तत्कर्म विधिपूर्वकम् । दक्षः समाप्य विधिवत्सहर्त्विग्भिः प्रजापतिः

ထို့နောက် ပရဇာပတိ ဒက္ခသည် အခမ်းအနားဆောင်ရွက်သော ပုရောဟိတ်တို့နှင့်အတူ၊ ဒေဝအတွက် ပြုလုပ်သော ထိုမဟာကర్మကို သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း တိတိကျကျ ပြီးစီးအောင် ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 28

एवं दक्षमखः पूर्णोभवत्तत्र मुनीश्वरः । शंकरस्य प्रसादेन परब्रह्मस्वरूपिणः

ဤသို့ဖြင့် မုနိတို့၏ အရှင်တော်၊ ဒက္ခ၏ ယဇ్ఞသည် ထိုနေရာ၌ ပြီးစီးသွား၏— ပရဗြဟ္မ၏ သဘာဝတော်ဖြစ်သော သင်္ကရ (ရှင်ရှိဝ) ၏ ကရုဏာပရသာဒကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 29

अथ देवर्षयस्सर्वे शंसंतश्शांकरं यशः । स्वधामानि ययुस्तु ष्टाः परेपि सुखतस्तदा

ထို့နောက် ဒေဝရ္ဓိတို့အားလုံးသည် သင်္ကရ၏ ယశကို ချီးမွမ်းကာ၊ စိတ်ချမ်းသာပျော်ရွှင်၍ မိမိတို့၏ ကောင်းကင်ဘုံ နေရာများသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ ထိုအချိန်၌ အခြားသူများလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 30

अहं विष्णुश्च सुप्रीतावपि स्वंस्वं परं मुदा । गायन्तौ सुयशश्शंभोः सर्वमंगलदं सदा

ဗိဿနုနှင့် ငါတို့သည် ကိုယ်ကိုယ်၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးအဆင့်အတန်း၌ ပျော်ရွှင်နေသော်လည်း၊ အမြဲတမ်း ဝမ်းမြောက်စွာ သမ္ဘု (Śambhu) ၏ သန့်ရှင်းသော ဂုဏ်သတင်းကို သီဆိုကြ၏။ ထိုဘုရား၏ ဂုဏ်တော်သည် မင်္ဂလာအပေါင်းကို အစဉ်ပေးတော်မူ၏။

Verse 31

दक्ष संमानितः प्रीत्या महादेवोपि सद्गतिः । कैलासं स ययौ शैलं सुप्रीतस्सगणो निजम्

ထို့ကြောင့် ဒက္ခ၏ ချစ်ခင်လေးစားမှုကို ရရှိပြီးနောက်၊ မဟာဒေဝသည် အမြဲမင်္ဂလာအမြင့်ဆုံးလမ်းစဉ်၌ တည်ရှိသူဖြစ်သဖြင့် ထွက်ခွာသွား၏။ သူ၏ ဂဏများနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်လျက် မိမိ၏ တောင်တန်းအိမ်ရာ ကైలាសသို့ ပြန်သွား하였다။

Verse 32

आगत्य स्वगिरिं शंभुस्सस्मार स्वप्रियां सतीम् । गणेभ्यः कथयामास प्रधानेभ्यश्च तत्कथाम्

မိမိ၏ တောင်တန်းအိမ်ရာသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ၊ သမ္ဘူသည် မိမိချစ်မြတ်နိုးသော စတီကို သတိရလေ၏။ ထို့နောက် ထိုအကြောင်းအရာကို ဂဏများထံ၊ အထူးသဖြင့် အဓိကခေါင်းဆောင်များထံ ပြောကြား하였다။

Verse 33

कालं निनाय विज्ञानी बहु तच्चरितं वदन् । लौकिकीं गतिमाश्रित्य दर्शयन् कामितां प्रभुः

အရာအားလုံးကို သိမြင်သော प्रभုသည် ထိုလုပ်ရပ်များကို အလွန်ရှည်လျားစွာ ပြောဆိုရင်း အချိန်ကို ကုန်လွန်စေ하였다။ ထို့ပြင် လောကီသဘောအတိုင်း အပြုအမူကို ခံယူကာ လိုလားအပ်သော လမ်းစဉ်ကို ထင်ရှားစေ하였다။

Verse 34

नानीतिकारकः स्वामी परब्रह्म सतां गतिः । तस्य मोहः क्व वा शोकः क्व विकारः परो मुने

သခင်သည် ကုသိုလ်/အကုသိုလ်ကံ၏ ချုပ်နှောင်မှုအောက်ရှိသော လုပ်ဆောင်သူ မဟုတ်တော်မူ။ သခင်သည် ပရဗြဟ္မန်၊ သဒ္ဓါရှိ ပညာရှိတို့၏ နောက်ဆုံးခိုလှုံရာ ဖြစ်တော်မူ၏။ အို မုနိမြတ်၊ ထိုသခင်၌ မောဟ ဘယ်မှာရှိမည်နည်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်း ဘယ်မှာရှိမည်နည်း၊ ပြောင်းလဲမှုတစ်စုံတစ်ရာ ဘယ်သို့ရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 35

अहं विष्णुश्च जानीवस्तद्भेदं न कदाचन । केपरे मुनयो देवा मनुषाद्याश्च योगिनः

ငါနှင့် ဗိဿဏုတို့သည် ဤအရာကို သိရှိပြီး၊ အမြင့်ဆုံးအတ္တမ၌ အမှန်တကယ် ကွာခြားမှုကို မည်သည့်အခါမျှ မမြင်ခဲ့ကြ။ ထို့ကြောင့် အခြားမုနိများ၊ ဒေဝတားများ၊ လူသားများနှင့် ယောဂီများအကြောင်းကိုတော့ မည်သို့ဆိုရမည်နည်း။

Verse 36

महिमा शांकरोनंतो दुर्विज्ञेयो मनीषिभिः । भक्तज्ञातश्च सद्भक्त्या तत्प्रसादाद्विना श्रमम्

ရှင်ကရ (Śaṅkara) ၏ မဟာဂုဏ်တော်သည် အနန္တဖြစ်၍ ပညာရှိတို့အတွက်တောင် နားလည်ရန် ခက်ခဲ၏။ သို့သော် စစ်မှန်သော ဘက္တိဖြင့် သဒ္ဓါရှိသော ဘက္တားတို့သည် သိမြင်နိုင်ကြပြီး၊ အရှင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ပင်ပန်းအားထုတ်စရာမလိုဘဲ လွယ်ကူစွာ ရရှိသိမြင်ကြ၏။

Verse 37

एकोपि न विकारो हि शिवस्य परमात्मनः । संदर्शयति लोकेभ्यः कृत्वा तां तादृशीं गतिम्

အမှန်တကယ်အားဖြင့် အမြင့်ဆုံးအတ္တဖြစ်သော ရှီဝ၏အတွင်း၌ အနည်းငယ်မျှ ပြောင်းလဲမှုမရှိ။ သို့ရာတွင် သင့်လျော်သည့် အခြေအနေတစ်ရပ်ကို ယူဆောင်ကာ လောကတို့အတွက် ထင်ရှားစေ၍ နားလည်စေရန် ဖော်ပြတော်မူသည်။

Verse 38

यत्पठित्वा च संश्रुत्य सर्वलोकसुधीर्मुने । लभते सद्गतिं दिब्यामिहापि सुखमुत्तमम्

ပညာရှိ မုနိရေ၊ ဤအကြောင်းကို ယုံကြည်စိတ်ဖြင့် ဖတ်ရှုကာ နားထောင်သူသည် လူအပေါင်းတို့အကြား အမှန်တကယ် ဉာဏ်ပညာရှိသူဖြစ်လာသည်။ သူသည် ဒေဝီယ သုခမင်္ဂလာသော ကောင်းမြတ်သည့် လမ်းကြောင်းကို ရရှိပြီး ဤလောက၌ပင် အမြင့်ဆုံးသော သုခကိုလည်း ရရှိသည်။

Verse 39

इत्थं दाक्षायणी हित्वा निजदेहं सती पुनः । जज्ञे हिमवतः पत्न्यां मेनायामिति विश्रुतम्

ဤသို့ ဒက္ရှ၏သမီး စတီသည် မိမိ၏ကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီးနောက် ထုံးတမ်းအရ နာမည်ကြီးသကဲ့သို့ ဟိမဝန်၏ဇနီး မေနာ၏သမီးအဖြစ် ပြန်လည်မွေးဖွားလာခဲ့သည်။

Verse 40

पुनः कृत्वा तपस्तत्र शिवं वव्रे पतिं च सा । गौरी भूत्वार्द्धवामांगी लीलाश्चक्रेद्भुताश्शिवा

ထိုနေရာ၌ နောက်တစ်ဖန် တပစ်သာကို ပြုလုပ်ပြီး နာမည်မြတ် ရှီဝကိုသာ ခင်ပွန်းအဖြစ် ရွေးချယ်하였다။ ဂေါရီဖြစ်လာကာ အර්ဓနာရီဣရှ္ဝရအဖြစ် ရှီဝ၏ ဘယ်ဘက်အပိုင်းဖြစ်သွားသော မင်္ဂလာဒေဝီသည် အံ့ဩဖွယ် လီလာများကို ပြုတော်မူ하였다။

Verse 41

इत्थं सतीचरित्रं ते वर्णितं परमाद्भुतम् । भुक्तिमुक्तिप्रदं दिव्यं सर्वकामप्रदायकम्

ဤသို့ဖြင့် အလွန်အံ့ဩဖွယ်သော စတီ၏ဇာတ်ကြောင်းကို သင်တို့အား ရှင်းလင်းဖော်ပြပြီးပြီ။ ၎င်းသည် ဒိဗ္ဗသဘောရှိ၍ လောကီအကျိုး (ဘုက္တိ) နှင့် မောက္ခ (မုက္တိ) ကိုပေးကာ ကောင်းမွန်သော ဆန္ဒအားလုံးကို ပြည့်စုံစေသည်။

Verse 42

इदमाख्यानमनघं पवित्रं परपावनम् । स्वर्ग्यं यशस्यमायुष्यं पुत्रपौत्रफलप्रदम्

ဤအပြစ်ကင်းစင်သော သာသနာတော်ဇာတ်ကြောင်းသည် သန့်ရှင်းစေ၍ အလွန်သန့်ရှင်းစေသော အရာဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ ကုသိုလ်၊ ဂုဏ်သတင်း၊ အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် သားသမီးမြေးမြစ်၏ အကျိုးफलကို ပေးသည်။

Verse 43

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे दक्षय ज्ञानुसंधानवर्णनं नाम त्रिचत्वारिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝ မဟာပုရာဏ» အတွင်း၊ ဒုတိယ သံဟိတာဖြစ်သော «ရုဒြ သံဟိတာ» တွင်၊ ဒုတိယပိုင်း «စတီခဏ္ဍ» ၏ အခန်း (၄၃) ဖြစ်၍ «ဒက္ခ၏ မေးမြန်းခြင်းနှင့် ဉာဏ်အကြောင်း စိစစ်ရှာဖွေခြင်း» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြစ်သည်။

Verse 44

यः पठेत्पाठयेद्वापि समाख्यानमिदं शुभम् । सोपि भुक्त्वाखिलान् भोगानंते मोक्षमवाप्नुयात्

ဤမင်္ဂလာရှိသော သာသနာတော်အကြောင်းအရာကို ဖတ်သူ သို့မဟုတ် ဖတ်စေသူသည်လည်း တရားသင့်သော အာရုံခံစားမှုအပျော်အပါးတို့ကို အကုန်ခံစားပြီးနောက် အဆုံးတွင် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိမည်။