दक्षयज्ञोत्तरवृत्तान्तः (Post–Dakṣa-Yajña Developments and the Appeal to Viṣṇu)

Verse 1

नारद उचाच । विधे विधे महाप्राज्ञा शैवतत्त्वप्रदर्शक । श्राविता रमणीप्राया शिवलीला महाद्भुता

နာရဒက ပြော၏— «အို ဖန်ဆင်းရှင်၊ အို ဖန်ဆင်းရှင်၊ ရှိဝတတ္တဝကို ဖော်ပြပေးသော မဟာပညာရှိ၊ သခင် ရှိဝ၏ အလွန်အံ့ဩဖွယ် လီလာတော်ကို (သင်ထံမှ) ချစ်ဖွယ်ကောင်းစွာ ကြားနာခဲ့ရပါပြီ»။

Verse 2

वीरेण वीरभद्रेण दक्षयज्ञं विनाश्य वै । कैलासाद्रौ गते तात किमभूत्तद्वदाधुना

ရဲရင့်သော ဝီရဘဒ္ဒရက ဒက္ခယဇ္ဉကို ဖျက်ဆီးပြီးနောက်၊ (သခင် ရှိဝ) က ကိုင်လာသတောင်သို့ သွားလေပြီ။ ချစ်ရသူရေ—ထို့နောက် ဘာဖြစ်သနည်း။ ယခု ပြောပြပါ။

Verse 3

ब्रह्मोवाच । अथ देवगणास्सर्वे मुनयश्च पराजिताः । रुद्रानीकैर्विभिन्नांगा मम लोकं ययुस्तदा

ဗြဟ္မာက ပြော၏— ထို့နောက် နတ်တပ်စုအားလုံးနှင့် မုနိတို့ပါ ရှုံးနိမ့်ကြ၏။ ရုဒြတပ်ဖွဲ့များကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ ခွဲခြမ်းပျက်စီးသွားပြီး၊ ထိုအခါ သူတို့သည် ခိုလှုံရန် ငါ၏ လောက (ဗြဟ္မာလောက) သို့ လာကြ၏။

Verse 4

स्वयंभुवे नमस्कृत्य मह्यं संस्तूय भूरिशः । तत्स्वक्लेशं विशेषेण कार्त्स्येनैव न्यवेदयन्

သူသည် စွယံဘူ (ဗြဟ္မာ) ထံ ဦးချပြီး၊ ကျွန်ုပ်အား ချီးမွမ်းသံပေါင်းများစွာဖြင့် ချီးကျူးကာ၊ ထို့နောက် မိမိ၏ ဒုက္ခပင်ပန်းမှုနှင့် စိတ်နာကျင်မှုကို ထူးထူးခြားခြား အပြည့်အစုံ တင်ပြလေ၏။

Verse 5

तदाकर्ण्य ततोहं वै पुत्रशोकेन पीडितः । अचिन्तयमतिव्यग्रो दूयमानेन चेतसा

ထိုစကားကို ကြားသိသော်၊ ကျွန်ုပ်သည် သားအတွက် ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနာကျင်လာ၏။ စိတ်သည် နာကျင်ပူလောင်၍ စိုးရိမ်လှုပ်ရှားကာ၊ ဘာကို လုပ်သင့်သည်ကို စဉ်းစားတော်မူလေ၏။

Verse 6

किं कार्य्यं कार्यमद्याशु मया देवसुखावहम् । येन जीवतु दक्षासौ मखः पूर्णो भवेत्सुरः

«ဘယ်အမှုကို ငါ လုပ်ရမည်နည်း—ယခုချက်ချင်း လုပ်သင့်သော အမှုကား အဘယ်နည်း—နတ်တို့အား ဝမ်းမြောက်စေ၍ ဒက္ခရှာ အသက်ရှင်စေကာ၊ ဤ ယဇ్ఞာသည် ပြည့်စုံအောင် ပြီးမြောက်စေမည်နည်း၊ အို ဒေဝါ?»

Verse 7

एवं विचार्य बहुधा नालभं शमहं मुने । विष्णुं तदा स्मरन् भक्त्या ज्ञानमाप्तं तदोचितम्

«ဤသို့ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် စဉ်းစားသော်လည်း၊ အို မုနိ၊ ကျွန်ုပ်သည် ငြိမ်းချမ်းမှု မရခဲ့။ ထို့နောက် ဗိဿနုကို ဘက်တိဖြင့် သတိရကာ၊ ထိုအချိန်နှင့် ကိုက်ညီသော သဘောပေါက်နားလည်မှုကို ရရှိလေ၏။»

Verse 8

अथ देवैश्च मुनिभिर्विष्णोर्लोकमहं गतः । नत्वा नुत्वा च विविधैस्स्तवैर्दुःखं न्यवेदयम्

ထို့နောက် နတ်တို့နှင့် မုနိတို့နှင့်အတူ ကျွန်ုပ်သည် ဗိဿနု၏ လောကသို့ သွားရောက်လေ၏။ အကြိမ်ကြိမ် ဦးချကာ၊ စတဝါမျိုးစုံဖြင့် ချီးမွမ်းပြီး၊ ကျွန်ုပ်၏ ဝမ်းနည်းဒုက္ခကို သူ့ထံ တင်ပြလေ၏။

Verse 9

यथाध्वरः प्रपूर्णः स्याद्देव यज्ञकरश्च सः । सुखिनस्स्युस्सुरास्सर्वे मुनयश्च तथा कुरु

“အို ဒေဝါ၊ ယဇ္ဉ်ပူဇာအခမ်းအနား ပြည့်စုံစွာ ပြီးမြောက်စေရန်၊ ယဇ္ဉ်ပြုသူလည်း အောင်မြင်စေရန် ထိုသို့ ဆောင်ရွက်ပါ။ ထို့ကြောင့် နတ်အားလုံးနှင့် မုနိတို့လည်း ပျော်ရွှင်ချမ်းသာကြပါစေ။”

Verse 10

देव देव रमानाथ विष्णो देवसुखावह । वयं त्वच्छरणं प्राप्तास्सदेवमुनयो ध्रुवम्

“အို နတ်တို့၏နတ်၊ ရမာ (လက္ခ္မီ) ၏ အရှင်၊ အို ဗိဿ္ဏု—နတ်ဘဝချမ်းသာကို ပေးသနားသူ—ကျွန်ုပ်တို့သည် နတ်မုနိတို့နှင့်အတူ သင်၏ ခြေတော်အောက်၌ အမှန်တကယ် ခိုင်မြဲစွာ ခိုလှုံလာကြပါပြီ။”

Verse 11

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचो मे हि ब्रह्मणस्स रमेश्वरः । प्रत्युवाच शिवं स्मृत्वा शिवात्मा दीनमानसः

ဗြဟ္မာက ပြော၏။ ငါ၏စကားကို ဤသို့ကြားပြီးနောက် ရမေရှွရ (ဗိဿနု) သည် စိတ်နှိမ့်ချ၍ သခင်ရှီဝကို သတိရကာ အတွင်းစိတ်ကို ရှီဝ၌ တစ်ချက်တည်းတည်စေပြီး ထို့နောက် ငါ့အား ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 12

विष्णुरुवाच । तेजीयसि न सा भूता कृतागसि बुभूषताम् । तत्र क्षेमाय बहुधा बुभूषा हि कृतागसाम्

ဗိဿနုက ပြော၏။ «အပြစ်ကျူးလွန်ပြီးနောက်လည်း တိုးတက်ချင်သူအတွက် စစ်မှန်သောကောင်းကျိုးချမ်းသာသည် မရှိခဲ့သကဲ့သို့ မရှိနိုင်ပါ။ အပြစ်ရှိသူတို့၏ ချမ်းသာရေးသည် မိမိကိုကာကွယ်ရန် အပြစ်ဖြေခြင်းနည်းလမ်းများစွာကို ဆောင်ရွက်ခြင်းဖြင့်သာ ရရှိနိုင်သည်»။

Verse 13

कृतपापास्सुरा सर्वे शिवे हि परमेश्वरे । पराददुर्यज्ञभागं तस्य शंभोर्विधे यतः

နတ်အားလုံးသည် အပြစ်ကျရောက်ပြီးနောက် ရှီဝပရမေရှွရထံ ယဇ္ဈအပိုင်းကို ဆက်ကပ်하였다။ အို ဗြဟ္မာ၊ ထိုရှမ္ဘုသည် အခမ်းအနားနှင့် ထိုက်တန်သောအပိုင်းများကို စီမံသတ်မှတ်သူ အမှန်တကယ်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

Verse 14

प्रसादयध्यं सर्वे हि यूयं शुद्धेन चेतसा । अथापरप्रसादं तं गृहीतांघ्रियुगं शिवम्

သင်တို့အားလုံးသည် စိတ်ကို သန့်စင်ထား၍ သီဝရှင်ကို ပျော်ရွှင်စေကြလော့။ ထို့နောက် အမြင့်မြတ်သော ကရုဏာတော်ကို ရရှိပြီးလျှင်၊ လက်အုပ်ချီ၍ အရှင်သီဝ၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ဆည်းကပ်ကာ ကိုးကွယ်လော့။

Verse 15

यस्मिन् प्रकुपिते देवे विनश्यत्यखिलं जगत् । सलोकपालयज्ञस्य शासनाज्जीवितं द्रुतम्

ထိုဘုရား (သီဝ) အမျက်ထွက်လျှင် စကြဝဠာတစ်လုံးလုံး ပျက်စီးသွားသည်။ ထို့ကြောင့် လောကပာလများနှင့်အတူ ယဇ္ဉ၏ အမိန့်အတိုင်း ချက်ချင်းလိုက်နာကာ အသက်ကို ကယ်တင်ထိန်းသိမ်းရမည်။

Verse 16

तमाशु देवं प्रियया विहीनं च दुरुक्तिभिः । क्षमापयध्वं हृद्विद्धं दक्षेण सुदुरात्मना

အရှင်ကို ချက်ချင်းသက်သာစေကြလော့—ယခုအခါ ချစ်မြတ်နိုးရာ မိဖုရားမရှိဘဲ နှလုံးသားနာကျင်နေတော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ ယုတ်မာသော ဒက္ခသည် ကြမ်းတမ်းသောစကားဖြင့် ထိုးနှက်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 17

अयमेव महोपायस्तच्छांत्यै केवलं विधे । शंभोस्संतुष्टये मन्ये सत्यमेवोदितं मया

အို ဗိဓေ (ဖန်ဆင်းရှင်)၊ ထိုအေးချမ်းမှုကို ဖြစ်စေရာ၌ ဤတစ်ခုတည်းသာ မဟာနည်းလမ်း ဖြစ်သည်။ ငါ၏အမြင်အရ ဤသည်မှာ သမ္ဘု (သီဝ) ကို ပျော်ရွှင်စေရာ ဖြစ်ပြီး၊ ငါပြောသောစကားသည် အမှန်တရားပင် ဖြစ်သည်။

Verse 18

नाहं न त्वं सुराश्चान्ये मुनयोपि तनूभृतः । यस्य तत्त्वं प्रमाणं च न विदुर्बलवीर्ययोः

ငါလည်း မဟုတ်၊ သင်လည်း မဟုတ်၊ အခြားနတ်များလည်း မဟုတ်၊ ကိုယ်ခန္ဓာရှိသော မုနိများတောင်မှ မိမိတို့၏ အားနည်းသော အင်အားဖြင့် ထိုအရှင်၏ တတ္တဝနှင့် အင်အားအတိုင်းအတာကို အမှန်တကယ် မသိနိုင်ကြ။

Verse 19

आत्मतंत्रस्य तस्यापि परस्य परमात्मनः । क उपायं विधित्सेद्वै परं मूढं विरोधिनम्

ထိုပရမအာတ္မာသည် ကိုယ်တိုင်အုပ်ချုပ်သူဖြစ်၍ အားလုံး၏ထိန်းချုပ်မှုကို ကျော်လွန်တော်မူ၏။ ထိုသို့သော မောဟကြီးသော ဆန့်ကျင်သူက သူ့ကို ဆန့်ကျင်ရပ်တည်နေသော်၊ မည်သူက မည်သည့်နည်းလမ်းဖြင့် ထိန်းချုပ် သို့မဟုတ် အနိုင်ယူနိုင်မည်နည်း။

Verse 20

चलिष्येहमपि ब्रह्मन् सर्वैः सार्द्ध शिवालयम् । क्षमापयामि गिरिशं कृतागाश्च शिवे धुवम्

အို ဘြဟ္မာရေ၊ ငါလည်း အားလုံးနှင့်အတူ ရှိဝ၏ အာလယသို့ သွားမည်။ ရှိဝာအပေါ် ကျူးလွန်ခဲ့သော အပြစ်များအတွက် ဂိရိရှ (တောင်ရှင်) ထံ၌ သေချာစွာ ခွင့်လွှတ်တောင်းမည်။

Verse 21

ब्रह्मोवाच । इत्थमादिश्य विष्णुर्मां ब्रह्माणं सामरादिकम् । सार्द्धं देवेर्मतिं चक्रे तद्गिरौ गमनाय सः

ဘြဟ္မာက ပြော၏—ဤသို့ ငါ ဘြဟ္မာနှင့် နတ်တို့ အစရှိသူများကို ဗိဿဏုဘုရားက ညွှန်ကြားပြီးနောက်၊ ဒေဝီနှင့်အတူ ထိုတောင်သို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူ၏။

Verse 22

ययौ स्वधिष्ण्य निलयं शिवस्याद्रिवरं शुभम् । कैलासं सामरमुनिप्रजेशादिमयो हरिः

ဟရီ (ဗိဿဏု) သည် မိမိ၏ နေရာတော်မှ ထွက်ခွာ၍ နတ်များ၊ မုနိများ၊ ပရဇာပတိများ အစုအဝေးနှင့်အတူ၊ သုဘကောင်းမြတ်သော ရှိဝ၏ အမြင့်မြတ်တောင်နေရာ—ကೈလာသ—သို့ သွားတော်မူ၏။

Verse 23

अतिप्रियं प्रभोर्नित्यं सुजुष्टं किन्नरादिभिः । नरेतरैरप्सरोभिर्योगसिद्धैमहोन्नतम्

ထိုနေရာသည် အရှင်အတွက် အမြဲတမ်း အလွန်ချစ်မြတ်နိုးရာ ဖြစ်၍ ကိန္နရတို့နှင့် အခြား ကောင်းကင်သတ္တဝါများက ကောင်းစွာ ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်ကြသည်။ အပ္စရာတို့နှင့် လူမဟုတ်သော အစုအဝေးများ လာရောက်လေ့ရှိပြီး ယောဂစိဒ္ဓိ ပြည့်စုံသူတို့ကြောင့် အလွန်မြင့်မြတ်တော်မူ၏။

Verse 24

नानामणिमयैश्शृंगैः शोभमानं समंततः । नानाधातुविचित्रं वै नानाद्रुमलताकुलम्

ရတနာအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တောင်ထိပ်များကြောင့် အရပ်ရပ်မှ တောက်ပလင်းလက်နေ၏။ သတ္တုဓာတ်အမျိုးမျိုးဖြင့် အရောင်စုံကွဲပြားကာ သစ်ပင်မျိုးစုံနှင့် လျှောလျှောနွယ်နွယ် ဝါးလျားပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 25

नानामृगगणाकीर्णं नानापक्षिसमन्वितम् । नानाजलप्रस्रवणैरमरैस्सिद्धयोषिताम्

သမင်အမျိုးမျိုး၏ အုပ်စုများဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ငှက်မျိုးစုံတို့ကလည်း အလှဆင်ထား၏။ ရေစီးရေထွက် အရင်းအမြစ်များ များစွာဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက်၊ အမရဒေဝတားများနှင့် စိဒ္ဓာများသည် မိမိတို့၏ ကောင်းကင်နတ်သမီးများနှင့်အတူ မကြာခဏ လာရောက်နေ၏။

Verse 26

रमणैवाहरंतीनां नानाकंदर सानुभिः । द्रुमजातिभिरन्याभी राजितं राजतप्रभम्

ထိုဒေသသည် ငွေရောင်တောက်ပသကဲ့သို့ အလင်းရောင်ဖြင့် ထင်ရှားလှ၏။ ချစ်စရာကောင်းသော တောင်စောင်းများနှင့် ဂူအမျိုးမျိုးတို့ဖြင့် လှပစွာ တန်ဆာဆင်ထားပြီး၊ မြင်သူအပေါင်း၏ စိတ်ကို ပျော်ရွှင်စေသော သစ်ပင်မျိုးစုံကလည်း ထပ်မံ အလှတိုးစေ၏။

Verse 27

व्याघ्रादिभिर्महासत्त्वैर्निर्घुष्टं क्रूरतोज्झितम् । सर्वशोभान्वितं दिव्यं महाविस्मयकारकम्

ကျားတို့ကဲ့သို့သော မဟာသတ္တဝါများ၏ အော်ဟစ်သံများကြောင့် ထိုနေရာသည် မြည်ဟည်းနေသော်လည်း၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုမှ ကင်းလွတ်နေ၏။ အလှအပ အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်စုံကာ၊ ဒေဝီယသဘောရှိသော အံ့ဩဖွယ် အလွန်ကြီးမားသည့် နေရာတစ်ခုဖြစ်၏။

Verse 28

पर्यस्तं गंगया सत्या स्थानपुण्यतरोदया । सर्वपावनसंकर्त्र्या विष्णुपद्या सुनिर्मलम्

ထိုနေရာသည် အမှန်တကယ်သော ဂင်္ဂါမြစ်၏ သန့်စင်ခြင်းဖြင့် အပြည့်အဝ ပျံ့နှံ့နေသည်။ သူမ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းက နေရာတစ်ခုကိုပင် ပိုမိုကောင်းမြတ်သော ကုသိုလ်ဖြစ်စေပြီး၊ ဗိဿဏု၏ ခြေတော်မှ ထွက်ပေါ်လာသော သန့်ရှင်းမြစ်ဖြစ်၍ အပြစ်အားလုံးကို သန့်စင်ပေးသဖြင့် ထိုအရာသည် အလွန်သန့်စင်သွားသည်။

Verse 29

एवंविधं गिरिं दृष्ट्वा कैलासाख्यं शिवप्रियम् । ययुस्ते विस्मयं देवा विष्ण्वाद्यास्समुनीश्वराः

ထိုကဲ့သို့သော တောင်တန်းကို မြင်ကြသောအခါ—ကိလာသ (Kailāsa) ဟု အမည်ရပြီး သီဝ (Śiva) ဘုရားရှင်အလွန်ချစ်မြတ်နိုးသော တောင်—ဒေဝတားတို့သည် ဗိဿဏုနှင့် အထက်မြတ်သော မုနိများနှင့်အတူ အံ့ဩခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်သွားကြသည်။

Verse 30

तस्समीपेऽलकां रम्यां ददृशुर्नाम ते पुरीम् । कुबेरस्य महादिव्यां रुद्रमित्रस्य निर्जराः

အနီးအနားတွင် ထိုနတ်ဘုံသားတို့သည် အလကာ (Alakā) ဟု ခေါ်သော လှပသည့် မြို့တော်ကို မြင်ကြသည်။ ၎င်းသည် ရုဒြ (Śiva) ၏ မိတ်ဆွေဟု ကျော်ကြားသော ကုဗေရ (Kubera) ၏ အလွန်မြင့်မြတ်သည့် နတ်ဘုံမြို့တော်ဖြစ်သည်။

Verse 31

वनं सौगंधिकं चापि ददृशुस्तत्समीपतः । सर्वद्रुमान्वितं दिव्यं यत्र तन्नादमद्रुतम्

ထို့နောက် အနီးအနားတွင် အနံ့သင်းသော ဆောဂန္ဓိက (Saugaṅdhika) တောကို မြင်ကြသည်။ ၎င်းသည် မင်္ဂလာရှိ၍ နတ်ဘုံဆန်သော တောအုပ်ဖြစ်ပြီး သစ်ပင်အမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ထိုအံ့ဖွယ်အသံသည် မရပ်မနား ဆက်လက်မြည်ဟည်းနေသည်။

Verse 32

तद्बाह्यतस्तस्य दिव्ये सरितावतिपावने । नंदा चालकनंदा च दर्शनात्पापहारिके

ထိုသန့်ရှင်းရာဌာန၏ အပြင်ဘက်တွင် အလွန်သန့်စင်စေသော နတ်ဘုံမြစ်နှစ်စင်း စီးဆင်းနေသည်—နန္ဒာ (Nandā) နှင့် ချာလကနန္ဒာ (Cālakanandā) ဖြစ်ပြီး၊ မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် အပြစ်များ ပျောက်ကင်းစေသည်။

Verse 33

पपुः सुरस्त्रियो नित्यमवगूह्य स्वलोकतः । विगाह्य पुंभिस्तास्तत्र क्रीडंति रतिकर्शिताः

ကောင်းကင်နတ်သမီးတို့သည် မိမိတို့၏ လောကများမှ ထွက်လာကာ ထိုနေရာ၌ အမြဲတမ်း သောက်သုံးကြသည်။ နတ်ယောကျာ်းတို့နှင့်အတူ ရေထဲသို့ ဝင်မြုပ်ကာ ထိုနေရာ၌ ကစားပျော်ရွှင်ကြပြီး အာရုံရတိ၏ အားထုတ်မှုကြောင့် ကိုယ်ခန္ဓာများ ပိန်ပါးသွားကြသည်။

Verse 34

हित्वा यक्षेश्वरपुरीं वनं सौगंधिकं च यत् । गच्छंतस्ते सुरा आराद्ददृशुश्शांकरं वटम्

ယက္ခေဿဝရ၏ မြို့တော်နှင့် အနံ့သင်းသော စောဂန္ဓိက တောကို စွန့်ခွာပြီးနောက်၊ ထိုနတ်တို့သည် ဆက်လက်သွားရာ မကြာမီ အနီးကပ်မှ သင်္ကရ (သခင်ရှီဝ) ၏ သန့်ရှင်းသော ဗဋ္ဌပင်ကို မြင်တွေ့ကြသည်။

Verse 35

पर्यक् कृताचलच्छायं पादोन विटपाय तम् । शतयोजन कोत्सेधं निर्नीडं तापवर्ज्जितम्

ထိုသစ်ပင်၏ အရိပ်သည် တောင်ရိပ်ကို ခင်းထားသကဲ့သို့ ကျယ်ပြန့်လှပြီး အောက်တွင် မျက်နှာပြင်နီးပါးထိ ဆင်းကျလာသော ကိုင်းခက်များရှိသည်။ ၎င်းသည် ယောဇနာ တစ်ရာအမြင့်ထိ မြင့်တက်ကာ အုံမရှိ၊ အပူကင်းစင်လျက်ရှိသည်။

Verse 36

महापुण्यवतां दृश्यं सुरम्यं चातिपावनम् । शंभुयोगस्थलं दिव्यं योगिसेव्यं महोत्तमम्

ဤအရာသည် မဟာကုသိုလ်ရှိသူတို့သာ မြင်နိုင်သော မြင်ကွင်းဖြစ်၍ အလွန်လှပကာ အထူးသန့်စင်စေသည်။ ဤသည်မှာ သမ္ဘူ (Śambhu) ၏ ယောဂမြေဒေဝီယ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော နေရာဖြစ်ပြီး ယောဂီတို့ ချဉ်းကပ်၍ ဝတ်ပြုဆောင်ရွက်ရန် သင့်တော်သည်။

Verse 37

मुमुक्षुशरणे तस्मिन् महायोगमये वटे । आसीनं ददृशुस्सर्वे शिवं विष्ण्वादयस्सुराः

ထိုနေရာ၌ မုက္ခကို ရှာဖွေသူတို့၏ ခိုလှုံရာဖြစ်ပြီး မဟာယောဂဖြင့် ပြည့်ဝသော ဗဋ္ဌာန် (banyan) ပင်အောက်တွင်၊ ဗိဿနုကို ဦးဆောင်သော နတ်အားလုံးတို့သည် ယောဂသမာဓိအနေဖြင့် ထိုင်နေသော သီဝကို မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 38

विधिपुत्रैर्महासिद्धैश्शिव भक्तिरतैस्सदा । उपास्यमानं सुमुदा शांतैस्संशांतविग्रहैः

သူသည် ဗြဟ္မာ၏ သားတော်များဖြစ်သော မဟာသိဒ္ဓတို့က သီဝဘုရားအပေါ် အမြဲဘက္တိ၌ စိမ့်ဝင်နေကြသဖြင့်၊ စိတ်ငြိမ်သက်၍ ကိုယ်ကာယလည်း အပြည့်အဝ တည်ငြိမ်သက်သာလျက်၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်စွာ ပူဇော်ခံနေရသည်။

Verse 39

तथा सख्या कुबेरेण भर्त्रा गुह्यकरक्षसाम् । सेव्यमानं विशेषेण स्वगणैर्ज्ञातिभिस्सदा

ထို့အတူ ဂုဟျကနှင့် ရက္ခသတို့၏ အရှင် ကုဗေရနှင့် မိတ်သဟာယဖြစ်၍ မိမိ၏ အဖွဲ့အစည်းများနှင့် ဆွေမျိုးများက အထူးဂုဏ်ပြုကာ အမြဲတမ်း ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်ကြ၏။

Verse 40

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे शिवदर्शनवर्णनं नाम चत्वारिंशोध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝ မဟာပုရာဏ» ၏ ဒုတိယစာအုပ် ရုဒြသံဟိတာ၌၊ ဒုတိယအပိုင်း စတီခဏ္ဍတွင် «ရှီဝ၏ ဒർശန (သန့်ရှင်းသော မြင်တွေ့ခြင်း) ဖော်ပြချက်» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်းလေးဆယ် ပြီးဆုံး၏။

Verse 41

मुने तुभ्यं प्रवोचंतं पृच्छते ज्ञानमुत्तमम् । कुशासने सूपविष्टं सर्वेषां शृण्वतां सताम्

အို မုနိရေ၊ သင်က သာသနာတရားကို ရှင်းလင်းဟောကြားနေစဉ်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော ဉာဏ်ပညာကို မေးမြန်းသူရှိ၏—သင်သည် ကုရှမြက် အာသနပေါ်တွင် သင့်လျော်စွာ ထိုင်နေပြီး သီလရှိသူတို့အားလုံးက စိတ်နှလုံးတစ်ပြိုင်နက် နားထောင်နေချိန်၌။

Verse 42

कृत्वोरौ दक्षिणे सव्यं चरणं चैव जानुनि । बाहुप्रकोष्ठाक्षमालं स्थितं सत्तर्कमुद्रया

ဘယ်ခြေကို ညာပေါင်ပေါ်တင်၍ အခြားခြေကို ဒူးပေါ်ထားကာ သီဝရှင်သည် တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်တော်မူ၏။ လက်မောင်းပေါ်တွင် မာလာပုတီးတန်း တင်ထားပြီး တရ္ကမုဒြာ—မှန်ကန်သော ခွဲခြားသိမြင်မှု၏ မုဒြာ—ဖြင့် တည်တော်မူ၏။

Verse 43

एवंविधं शिवं दृष्ट्वा तदा विष्ण्वादयस्सुराः । प्रणेमुस्त्वरितं सर्वे करौ बध्वा विनम्रकाः

ဤသို့ ထင်ရှား၍ ကြောက်မက်ဖွယ် သီဝရှင်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်သော် ဗိဿနုနှင့် အခြားဒေဝတားတို့သည် ချက်ချင်း အလျင်အမြန် ဦးချကန်တော့ကြ၏။ လက်နှစ်ဖက်ကို အညဉ်လီချိတ်ကာ အားလုံးပင် နှိမ့်ချစွာ ပျပ်ဝပ်ကြ၏။

Verse 44

उपलभ्यागतं रुद्रो मया विष्णुं सतां गतिः । उत्थाय चक्रे शिरसाभिवंदनमपि प्रभुः

ရုဒြာသည် သတ္တဝါကောင်းတို့၏ အားကိုးရာနှင့် မှန်ကန်သော လမ်းကြောင်းဖြစ်သော ဗိဿနု ရောက်လာသည်ကို သိမြင်လျှင် ထတော်မူ၍၊ အရှင်ဖြစ်သော်လည်း ခေါင်းဖြင့်ပင် ဂုဏ်ပြုကန်တော့တော်မူ၏။

Verse 45

वंदितांघ्रिस्तदा सर्वैर्दिव्यैर्विष्ण्वादिभिश्शिवः । ननामाथ यथा विष्णुं कश्यपं लोकसद्गतिः

ထိုအခါ ဗိဿနုတို့ အစရှိသော ဒေဝတားအပေါင်းတို့က ခြေတော်ကို ပူဇော်ကန်တော့ကြသော သီဝရှင်သည် ပြန်လည် ဦးချကန်တော့တော်မူ၏။ ထိုကန်တော့ခြင်းသည် လောက၏ အားကိုးရာ အဘိုးအိုကဲ့သို့သော ကဿယပကို ဗိဿနုက ဦးချသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။

Verse 46

सुरसिद्धगणाधीशमहर्षिसु नमस्कृतम् । समुवाच सुरैर्विष्णुं कृतसन्नतिमादरात्

ထိုနောက် ဒေဝတားအစုအဝေး၊ စိဒ္ဓတို့၊ ဂဏာခေါင်းဆောင်တို့နှင့် မဟာရိသီတို့က ဂုဏ်ပြုကန်တော့ကြသော ဗိဿနုသည် လေးစားသဖြင့် နှိမ့်ချစွာ ဒေဝတားတို့အား မိန့်ကြားတော်မူ၏။