कामशापानुग्रहः (Kāmaśāpānugraha) — “The Curse and Grace Concerning Kāma”

Verse 1

ब्रह्मोवाच । ततस्ते मुनयः सर्वे तदाभिप्रायवेदिनः । चक्रुस्तदुचितं नाम मरीचिप्रमुखास्सुताः

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ထိုရည်ရွယ်ချက်ကို သိမြင်သော မုနိအားလုံးသည် မာရီချိကို အစပြုသော ပထမဦးဆုံး ရှိသူတို့၏ သားများဖြစ်၍ သင့်လျော်သော အမည်တစ်ရပ်ကို စီစဉ်သတ်မှတ်ကြ၏။

Verse 2

मुखावलोकनादेव ज्ञात्वा वृत्तांतमन्यतः । दक्षादयश्च स्रष्टारः स्थानं पत्नीं च ते ददुः

သူ၏မျက်နှာကိုသာ ကြည့်မြင်ခြင်းဖြင့်ပင် အခြားအရင်းအမြစ်များမှလည်း အမှန်တရားကို သိရှိလာကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဒက္ခနှင့် ဖန်ဆင်းရှင်အရှင်များသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော အဆင့်အတန်းနှင့် ဇနီးတစ်ဦးကို ပေးအပ်ကြ၏။

Verse 3

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे कामशापानुग्रहो नाम तृतीयोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ ရှိဝ မဟာပုရာဏ» ၏ ဒုတိယစာအုပ် ရုဒြသံဟိတာအတွင်း၊ ဒုတိယအပိုင်း စတီခဏ္ဍ၌ «ကာမရှာပာနုဂ္ရဟ» ဟူသော တတိယအခန်း—ကာမ၏ ကျိန်စာနှင့် သခင်၏ ကရုဏာတော်—ပြီးဆုံး၏။

Verse 4

ऋषय ऊचुः । यस्मात्प्रमथसे तत्त्वं जातोस्माकं यथा विधेः । तस्मान्मन्मथनामा त्वं लोके ख्यातो भविष्यसि

ရသီတို့က ပြောကြသည်— «ဗြဟ္မာ၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ငါတို့၏ မွှေထုတ်ခြင်းမှ သင် ပေါ်ထွန်းလာသောကြောင့်၊ သင်သည် လောက၌ ‘မန်မထ’ (စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေသူ) ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားလိမ့်မည်»။

Verse 5

जगत्सु कामरूपस्त्वं त्वत्समो न हि विद्यते । अतस्त्वं कामनामापि ख्यातो भव मनोभव

လောကအပေါင်းတို့၌ သင်သည် ကာမ၏ ကိုယ်တိုင်ရုပ်သဘော ဖြစ်၏။ သင်နှင့်တူသူ မရှိ။ ထို့ကြောင့် အို မနောဘဝ (စိတ်မှ မွေးဖွားသူ)၊ «ကာမ» ဟူသော နာမဖြင့်လည်း ကျော်ကြားပါစေ။

Verse 6

मदनान्मदनाख्यस्त्वं जातो दर्पात्सदर्पकः । तस्मात्कंदर्पनामापि लोके ख्यातो भविष्यसि

ကာမ (မဒန) မှ မွေးဖွားသောကြောင့် သင်ကို «မဒန» ဟု ခေါ်ကြမည်။ ဂုဏ်မာန် (ဒർပ) မှ ပေါ်ထွန်းသဖြင့် သင်သည် အမြဲ ဂုဏ်မာန်ရှိသူ ဖြစ်မည်။ ထို့ကြောင့် လောက၌ «ကန္ဒර්ပ» ဟူသော နာမဖြင့်လည်း ကျော်ကြားမည်။

Verse 7

त्वत्समं सर्वदेवानां यद्वीर्यं न भविष्यति । ततः स्थानानि सर्वाणि सर्वव्यापी भवांस्ततः

ဒေဝတားအပေါင်းတို့အနက် သင်နှင့်တူသော အင်အား မည်သူမျှ မရှိလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် နေရာအပေါင်းတို့ကို သင်က ပြည့်နှံ့စိမ့်ဝင်၍ သင်သည် အလုံးစုံသို့ ပျံ့နှံ့သူ ဖြစ်လာမည်။

Verse 8

दक्षोयं भवते पत्नी स्वयं दास्यति कामिनीम् । आद्यः प्रजापतिर्यो हि यथेष्टं पुरुषोत्तमः

အို ပုရုရှောတ္တမ၊ ဤ ဒက္ရှသည် မိမိဆန္ဒအတိုင်း ချစ်မြတ်နိုးဖွယ် သမီးကို သင်၏ ဇနီးအဖြစ် ကိုယ်တိုင် ပေးအပ်လိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား သူသည် အစဦး ပ္ရဇာပတိ ဖြစ်၍ မိမိအလိုတော်အတိုင်း ဆောင်ရွက်သူ ဖြစ်၏။

Verse 9

एषा च कन्यका चारुरूपा ब्रह्ममनोभवा । संध्या नाम्नेति विख्याता सर्वलोके भविष्यति

ဤ ကညာသည် ရုပ်ရည်လှပ၍ ဗြဟ္မာ၏ စိတ်မှ မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်၏။ သူမသည် လောကအပေါင်းတို့၌ «သန္ဓျာ» ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြားလာမည်။

Verse 10

ब्रह्मणो ध्यायतो यस्मात्सम्यग्जाता वरांगना । अतस्संध्येति विख्याता क्रांताभा तुल्यमल्लिका

ဗြဟ္မာသည် သမာဓိတွင် တရားထိုင်စဉ်မှ ထိုအလွန်ကောင်းမြတ်သော ကညာသည် မှန်ကန်စွာ မွေးဖွားလာသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် «သန္ဓျာ» ဟု ကျော်ကြားလာ၏။ သူမ၏ အလင်းရောင်သည် စွဲမက်ဖွယ်ကောင်း၍ မလ္လိကာ (စံပယ်) ပန်းကဲ့သို့ လှပ၏။

Verse 11

ब्रह्मोवाच । कौसुमानि तथास्त्राणि पंचादाय मनोभवः । प्रच्छन्नरूपी तत्रैव चिंतयामास निश्चयम्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်— မနောဘဝ (ကာမ) သည် ပန်းလက်နက်ငါးပါးကို ယူဆောင်ကာ၊ ဖုံးကွယ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူ၍ ထိုနေရာ၌ပင် နေထိုင်လျက် မိမိ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စဉ်းစားတော်မူ၏။

Verse 12

हर्षणं रोचनाख्यं च मोहनं शोषणं तथा । मारणं चेति प्रोक्तानि मुनेर्मोहकराण्यपि

ဤတို့ကို ကြေညာထားသည်မှာ— ဝမ်းမြောက်စေခြင်း (ဟရ္ṣဏ), «ရောစန» ဟုခေါ်သော ကర్మ, မောဟဖြစ်စေခြင်း (မိုဟန), ခြောက်သွေ့စေခြင်း (ရှိုṣဏ), နှင့် သတ်ဖြတ်ခြင်း (မာရဏ) ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဤတို့သည် မုနိတစ်ဦးကိုပင် မောဟစေတတ်သော လုပ်ရပ်များဟုလည်း ဆိုကြသည်။

Verse 13

ब्रह्मणा मम यत्कर्म समुद्दिष्टं सनातनम् । तदिहैव करिष्यामि मुनीनां सन्निधौ विधे

အို ဗြဟ္မာ၊ သင်က ငါ့အတွက် သတ်မှတ်ပေးထားသော အနန္တကာလ တာဝန်ကို ငါသည် ဤနေရာ၌ပင် မုနိတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် စည်းကမ်းနှင့်အညီ ဆောင်ရွက်မည်။

Verse 14

तिष्ठंति मुनयश्चात्र स्वयं चापि प्रजापतिः । एतेषां साक्षिभूतं मे भविष्यंत्यद्य निश्चयम्

ဤနေရာတွင် မုနိတို့လည်း ရှိနေကြပြီး ပရဇာပတိ ကိုယ်တိုင်လည်း ရှိသည်။ ယနေ့မှာ သူတို့သည် ငါ့အတွက် သက်သေဖြစ်ကြမည်ဟု မသွေမယွင်း ယုံကြည်သည်။

Verse 15

संध्यापि ब्रह्मणा प्रोक्ता चेदानीं प्रेषयेद्वचः । इह कर्म परीक्ष्यैव प्रयोगान्मोहयाम्यहम्

ဗြဟ္မာက စန္ဓျာဝန္ဒနာ (ညဦး/မနက်ဦး ဆည်းကပ်ပူဇော်မှု) ကို အမိန့်ထားခဲ့သော်လည်း ယခု သူက အမိန့်စကား ပို့လာပါက ဤနေရာ၌ ပြုလုပ်နေသော ကမ္မကို ငါ အရင်စစ်ဆေးမည်။ ထို့နောက် ထိုကမ္မ၏ အသုံးချမှုကို ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်ကာ သူတို့ကို မောဟအတွင်းသို့ ကျရောက်စေမည်။

Verse 16

ब्रह्मोवाच । इति संचित्य मनसा निश्चित्य च मनोभवः । पुष्पजं पुष्पजातस्य योजयामास मार्गणैः

ဗြဟ္မာ မိန့်တော်မူသည်—ဤသို့ စိတ်ထဲတွင် စုစည်းစဉ်းစားကာ အဆုံးအဖြတ် ခိုင်မာစွာ ချမှတ်ပြီးနောက် မနောဘဝ (ကာမဒေဝ) သည် ပန်းမွေးမြားတို့ကို ပန်းမွေးလေးပေါ်တွင် တပ်ဆင်၍ အသုံးချရန် အဆင်သင့် ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 17

आलीढस्थानमासाद्य धनुराकृष्य यत्नतः । चकार वलयाकारं कामो धन्विवरस्तदा

ထို့နောက် မြားပစ်ပညာ၌ ထူးချွန်သော ကာမသည် ālīḍha အနေအထားကို ယူကာ လေးကို သေချာကြိုးစား၍ ဆွဲတင်လေ၏။ ထိုအခါ သူ၏ ပစ်မှတ်/အာရုံကို လက်စွပ်ကဲ့သို့ ဝိုင်းဝိုင်းပတ်ပတ် အဝိုင်းပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်အောင် ပြုလုပ်လေ၏။

Verse 18

संहिते तेन कोदंडे मारुताश्च सुगंधयः । ववुस्तत्र मुनिश्रेष्ठ सम्यगाह्लादकारिणः

အို မုနိမြတ်၊ ထိုကောင်းစွာချိတ်ဆက်ထားသော လေးအတွင်း၌ မွှေးရနံ့လေညင်းများ ပျံ့နှံ့တိုက်ခတ်လာ၍ စိတ်နှလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ပျော်ရွှင်စေသော မင်္ဂလာလက္ခဏာ ဖြစ်၏။

Verse 19

ततस्तानपि धात्रादीन् सर्वानेव च मानसान् । पृथक् पुष्पशरैस्तीक्ष्णैर्मोहयामास मोहनः

ထို့နောက် မောဟန (ကာမ) သည် ပန်းမြားချွန်များဖြင့် သီးခြားစီ မောဟစေကာ ဓာတೃနှင့် အခြားဒေဝတားများသာမက စိတ်မှပေါက်ဖွားသူ အားလုံးကိုပါ လှည့်ဖြားစေ၏။

Verse 20

ततस्ते मुनयस्सर्वे मोहिताश्चाप्यहं मुने । सहितो मनसा कंचिद्विकारं प्रापुरादितः

ထိုအခါ ရေသိဟူသမျှတို့သည် မိန်းမောတွေဝေခြင်းသို့ ရောက်ကြကုန်၏၊ အို ရေသိ၊ ငါသည်လည်း ထို့အတူပင် ဖြစ်ခဲ့၏။ သူတို့နှင့်အတူ ငါ၏စိတ်သည်လည်း အစကတည်းကပင် နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းသို့ ကျရောက်ခဲ့ရလေသည်။

Verse 21

संध्यां सर्वे निरीक्षंतस्सविकारं मुहुर्मुहुः । आसन् प्रवृद्धमदनाः स्त्री यस्मान्मदनैधिनी

သူတို့အားလုံးသည် သန္ဓျာကို မငြိမ်မသက်သောစိတ်ဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ကြည့်ရှုကြကုန်၏။ အကြောင်းမူကား သူမသည် ကာမစိတ်ကို နှိုးဆွပေးသော အမျိုးသမီးဖြစ်သဖြင့် သူတို့၌ ပြင်းထန်သော ကာမဆန္ဒများ ဖြစ်ပေါ်လာသောကြောင့်တည်း။

Verse 22

ततः सर्वान्स मदनो मोहयित्वा पुनःपुनः । यथेन्द्रियविकारं त प्रापुस्तानकरोत्तथा

ထို့နောက် မဒန (ကာမနတ်သား) သည် သူတို့အားလုံးကို ထပ်ခါတလဲလဲ မိန်းမောတွေဝေစေပြီး၊ သူတို့ခံစားရသော အာရုံငါးပါး၏ ဖောက်ပြန်ပြောင်းလဲမှုများထဲသို့ ကျရောက်စေခဲ့လေသည်။

Verse 23

उदीरितेंद्रियो धाता वीक्ष्याहं स यदा च ताम् । तदैव चोनपंचाशद्भावा जाताश्शरीरतः

ဖန်ဆင်းရှင် ဓာတာသည် အာရုံအင်္ဂါတို့ လှုပ်ရှားတက်ကြွလာ၍ သူမကို မြင်သော် «ငါ သူမကို ကြည့်၏» ဟု ဆို၏။ ထိုခဏတည်းကပင် မိမိကိုယ်မှ ပုံဖော်သဘောတရား (bhāva) လေးဆယ့်ကိုးပါး ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 24

सापि तैर्वीक्ष्यमाणाथ कंदर्पशरपातनात् । चक्रे मुहुर्मुहुर्भावान्कटाक्षावरणादिकान्

သူမလည်း သူတို့က ကြည့်ရှုနေစဉ် ကာမဒေဝ၏ မြားများ ကျရောက်ထိမှန်သဖြင့် ချစ်ခြင်း၏ နူးညံ့သော စိတ်အနေအထားများကို မကြာခဏ ပြသ၏—ဘေးကွက်ကြည့်ခြင်း၊ ထို့နောက် အရှက်အကြောက်ဖြင့် ဖုံးကွယ်ခြင်း စသည်တို့။

Verse 25

निसर्गसुंदरी संध्या तान्भावान् मानसोद्भवान् । कुर्वंत्यतितरां रेजे स्वर्णदीव तनूर्मिभिः

သဘာဝအလှတရားဖြင့် လှပသော ဆန်ဓျာသည် စိတ်မှပေါက်ဖွားသော အခြေအနေများကို ထင်ဟပ်ပြသလျက်၊ မိမိကိုယ်မှ ထွက်သော အလင်းလှိုင်းများဖြင့် ရွှေမီးအိမ်ကဲ့သို့ အလွန်တောက်ပလင်းလက်နေ၏။

Verse 26

अथ भावयुतां संध्यां वीक्ष्याकार्षं प्रजापतिः । धर्माभिपूरित तनुरभिलाषमहं मुने

ထို့နောက် ပ္ရဇာပတိ (ဗြဟ္မာ) သည် ဆန်ဓျာ၏ ဆွဲဆောင်မှုအလှတရားနှင့် ပြည့်စုံနေသည်ကို မြင်၍ အတွင်းစိတ်၌ သူမသို့ ဆွဲငင်ခံရ၏။ အို မုနိ၊ ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ဓမ္မသဘောဖြင့် ပြည့်နေသော်လည်း ဆန္ဒကာမသည် ထဲတွင်ပင် ပေါ်ထွန်းလာ၏။

Verse 27

ततस्ते मुनयस्सर्वे मरीच्यत्रिमुखा अपि । दक्षाद्याश्च द्विजश्रेष्ठ प्रापुर्वेकारिकेन्द्रियम्

ထို့နောက် မရီချိ၊ အတြိ စသည့် မုနိအပေါင်းတို့နှင့် ဒက္ခာတို့ အပါအဝင်၊ အို ဒွိဇရှ္ရေဋ္ဌ၊ ဝိုင်ကာရိက အင်ဒြိယများ—သိမြင်ခြင်းနှင့် လုပ်ဆောင်ခြင်း၏ သန့်စင်သော အင်္ဂါများ—ကို ရရှိကြ၏။

Verse 28

दृष्ट्वा तथाविधा दक्षमरीचिप्रमुखाश्च माम् । संध्यां च कर्मणि निजे श्रद्दधे मदनस्तदा

ထိုသို့သော အခြေအနေ၌ ကျွန်ုပ်ကို မြင်၍ ဒက္ခာနှင့် မရီချိဦးဆောင်သော မုနိတို့သည် မိမိတို့၏ ဆန်ဓျာဝန္ဒနာနှင့် သတ်မှတ်ထားသော ကర్మများ၌ စိတ်တည်ကြ၏။ ထိုအခါ မဒန (ကာမ) လည်း မိမိအပ်နှံထားသော တာဝန်ကို ဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 29

यदिदं ब्रह्मणा कर्म ममोद्दिष्टं मयापि तत् । कर्तुं शक्यमिति ह्यद्धा भावितं स्वभुवा तदा

“ဗြဟ္မာက ကျွန်ုပ်အား အပ်နှံထားသော ထိုတာဝန်ကို ကျွန်ုပ်လည်း ဆောင်ရွက်နိုင်မည်ဟု ထိုအချိန်၌ ကိုယ်တိုင်ပေါက်ဖွားသော ဗြဟ္မာသည် အမှန်တကယ် ယုံကြည်ခိုင်မာသွား၏။”

Verse 30

इत्थं पापगतिं वीक्ष्य भ्रातॄणां च पितुस्तथा । धर्मस्सस्मार शंभुं वै तदा धर्मावनं प्रभुम्

ဤသို့ ညီအစ်ကိုတို့နှင့် ဖခင်၏ အပြစ်ကြမ္မာကို မြင်လျှင်၊ ဓမ္မသည် ဓမ္မကို ကာကွယ်တော်မူသော အရှင်ကြီး သမ္ဘူ—ရှီဝမဟာဒေဝကို သတိရကာ၊ ထိုအရှင်ထံ၌ ခိုလှုံတောင်းပန်하였다။

Verse 31

संस्मरन्मनसा धर्मं शंकरं धर्मपालकम् । तुष्टाव विविधैर्वाक्यैर्दीनो भूत्वाजसंभवः

စိတ်ထဲ၌ ဓမ္မ၏ အကာအကွယ်ရှင် သင်္ကရကို သတိရလျက်၊ အဇ-သမ္ဘဝ (ဗြဟ္မာ) သက်သာမနေဘဲ နှိမ့်ချ၍ ဝမ်းနည်းကာ၊ အမျိုးမျိုးသော တောင်းပန်စကားများဖြင့် ထိုအရှင်ကို ချီးမွမ်း하였다။

Verse 32

धर्म उवाच । देवदेव महादेव धर्मपाल नमोस्तु ते । सृष्टिस्थितिविनाशानां कर्ता शंभो त्वमेव हि

ဓမ္မက ပြောသည်— “ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ မဟာဒေဝ၊ ဓမ္မကို ကာကွယ်တော်မူသော အရှင်၊ သင့်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ အို သမ္ဘူ၊ ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ ပျက်သုဉ်းခြင်းတို့၏ ကర్తာမှာ သင်တော်တည်းဟူ၏။”

Verse 33

सृष्टौ ब्रह्मा स्थितौ विष्णुः प्रलये हररूपधृक् । रजस्सत्त्वतमोभिश्च त्रिगुणैरगुणः प्रभो

ဖန်ဆင်းရာ၌ ဗြဟ္မာအဖြစ် ထင်ရှားတော်မူ၏; ထိန်းသိမ်းရာ၌ ဗိဿနုအဖြစ်; ပျက်သုဉ်းရာ၌ ဟရ (Hara) ရုပ်ကို ဆောင်တော်မူ၏။ သို့ရာတွင် ရဇတ်၊ သတ္တဝ၊ တမတ် ဟူသော သုံးဂုဏ်တို့ဖြင့် လုပ်ဆောင်သော်လည်း၊ အရှင်သည် အဂုဏ်—အထွတ်အမြတ် အုပ်စိုးရှင်တော်မူ၏။

Verse 34

निस्त्रैगुण्यः शिवः साक्षात्तुर्यश्च प्रकृतेः परः । निर्गुणो निर्विकारी त्वं नानालीलाविशारदः

သင်သည် အမှန်တကယ် ရှီဝတော်မူ၏—သုံးဂုဏ်ကို ကျော်လွန်သော နိစ္စတရိဂုဏ်၊ တုရျ (turya) အဆင့်တော်၊ ပရကృతိထက် မြင့်သော အရှင်။ သင်သည် နိရ္ဂုဏ်၊ မပြောင်းလဲသော နိရ္ဗိကာရီ ဖြစ်သော်လည်း၊ မရေတွက်နိုင်သော ဒေဝလီလာများကို ထင်ရှားစေရာ၌ အလွန်ကျွမ်းကျင်တော်မူ၏။

Verse 35

रक्षरक्ष महादेव पापान्मां दुस्तरादितः । मत्पितायं तथा चेमे भ्रातरः पापबुद्धयः

«ကာကွယ်ပါ၊ ကာကွယ်ပါ၊ မဟာဒေဝရေ။ ဖြတ်ကျော်ရန် အလွန်ခက်ခဲသော ဤအပြစ်များမှ ကျွန်မကို ကယ်တင်ပါ။ ဤနေရာရှိ ကျွန်မအဖေ နှင့် ဤညီအစ်ကိုများလည်း အပြစ်စိတ်ထားရှိကြသည်»။

Verse 36

ब्रह्मोवाच । इति स्तुतो महेशानो धर्मेणैव परः प्रभुः । तत्राजगाम शीघ्रं वै रक्षितुं धर्ममात्मभूः

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ ချီးမွမ်းခံရသောအခါ ဓမ္မ၌တည်မြဲသော အမြင့်မြတ်ဆုံးအရှင် မဟေရှာနသည် ဓမ္မကို ကာကွယ်ရန် အတ္မဘူ (ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသူ) အဖြစ် ထိုနေရာသို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာ하였다။

Verse 37

जातो वियद्गतश्शंभुर्विधिं दृष्ट्वा तथाविधम् । मां दक्षाद्यांश्च मनसा जहासोपजहास च

ပေါ်ထွန်းလာပြီးနောက် ကောင်းကင်ထဲသို့ သွားလျက်ရှိသော ရှမ္ဘူသည် ဗြဟ္မာ (ဝိဓိ) ကို ထိုသို့သောအခြေအနေဖြင့် မြင်သောအခါ စိတ်တွင်း၌ ရယ်မောကာ—ကိုယ်တိုင်ပြုံးရယ်လျက်—ကျွန်မနှင့် ဒက္ခနှင့် အခြားတို့ကိုပါ ရယ်မော하였다။

Verse 38

स साधुवादं तान् सर्वान्विहस्य च पुनः पुनः । उवाचेदं मुनिश्रेष्ठ लज्जयन् वृषभध्वजः

အို မုနိမြတ်ရှင်၊ နွားတံဆိပ်တော်ရှင် (ရှီဝ) သည် သူတို့အားလုံး၏ ချီးမွမ်းသံကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြုံးရယ်ကာ၊ အရှက်သဘောဖြင့် နိမ့်ချစွာ ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 39

शिव उवाच । अहो ब्रह्मंस्तव कथं कामभावस्समुद्गतः । दृष्ट्वा च तनयां नैव योग्यं वेदानुसारिणाम्

ရှီဝ မိန့်တော်မူသည်— “အို ဘြဟ္မာ၊ သင်၌ ဤကာမစိတ်လှိုင်းသည် မည်သို့ ပေါ်ထွက်လာသနည်း။ ကိုယ့်သမီးကို မြင်သော်လည်း ဗေဒကိုလိုက်နာသူတို့အတွက် ဤသို့သော အတွေးသည် မသင့်တော်လှ။”

Verse 40

यथा माता च भगिनी भ्रातृपत्नी तथा सुता । एतः कुदृष्ट्या द्रष्टव्या न कदापि विपश्चिता

မိခင်၊ အစ်မ/ညီမ၊ အစ်ကို၏ ဇနီး၊ သမီးတို့ကို မည်သို့ သဘောထားသကဲ့သို့ပင် ပညာရှိသည် ထိုမိန်းမတို့ကို မကောင်းသော မက်မောသည့် မျက်စိဖြင့် မည်သည့်အခါမျှ မကြည့်သင့်။

Verse 41

एष वै वेदमार्गस्य निश्चयस्त्वन्मुखे स्थितः । कथं तु काममात्रेण स ते विस्मारितो विधे

ဝေဒမဂ္ဂအကြောင်း အတည်ပြုသတ်မှတ်ချက်သည် သင်၏နှုတ်ပေါ်၌ပင် တည်ရှိနေသည်။ သို့ဖြစ်လျှင် အို စီမံခန့်ခွဲသူ ဘြဟ္မာ၊ အလိုဆန္ဒတစ်ခုတည်းကြောင့် မည်သို့ မေ့လျော့သွားနိုင်သနည်း။

Verse 42

धैर्ये जागरितं ब्रह्मन्मनस्ते चतुरानन । कथं क्षुद्रेण कामेन रंतुं विगटितं विधे

အို ဘြဟ္မာ၊ မျက်နှာလေးပါးရှင်—သင်၏စိတ်သည် သတ္တိနှင့် တည်ငြိမ်မှု၌ နိုးကြားနေသည်။ သို့ဖြစ်လျှင် အို စီမံခန့်ခွဲသူ၊ အနိမ့်ကျသော ကာမတဏှာကြောင့် ပျော်မြူးရန် မည်သို့ လျော့ရဲသွားနိုင်သနည်း။

Verse 43

एकांतयोगिनस्तस्मात्सर्वदादित्यदर्शिनः । कथं दक्षमरीच्याद्या लोलुपाः स्त्रीषु मानसाः

ထို့ကြောင့် တစ်ကိုယ်တည်း ယောဂီများသည် အတွင်းစိတ်၏ နေရောင် (သတိဉာဏ်) ကို အမြဲမြင်ကြသဖြင့် မိန်းမများနောက်သို့ စိတ်ပြေးလိုက်မည်မဟုတ်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဒက္ခ၊ မရီချိ နှင့် အခြား ရှင်သန်သူ ရသီများသည် မိန်းမများအပေါ် စိတ်ကာမတဏှာရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 44

कथं कामोपि मंदात्मा प्राबल्यात्सोधुनैव हि । विकृतान्बाणैः कृतवानकालज्ञोल्पचेतनः

ကာမဒေဝသည် စိတ်မထက်မြက်သူဖြစ်သော်လည်း အင်အားနှင့် မာနကြောင့် ယခုတလော မသင့်ကာလကို မသိဘဲ ဉာဏ်နည်းလျက် ပုံပျက်သော မြားများဖြင့် မည်သို့ လုပ်ဆောင်သနည်း။

Verse 45

धिक्तं श्रुतं सदा तस्य यस्य कांता मनोहरत् । धैर्यादाकृष्य लौल्येषु मज्जयत्यपि मानसम्

သူ၏ လှပသော ဇနီး၏ ဆွဲဆောင်မှုကြောင့် စိတ်သည် သတ္တိတည်ငြိမ်မှုမှ လွဲချော်ကာ မတည်မြဲသော လိုလားတပ်မက်မှုများထဲသို့ ကျသွားစေသော ယောက်ျား၏ ပညာသင်ယူမှုအားလုံးသည် အမှန်တကယ် အပျက်အဆီးဖြစ်၏။

Verse 46

ब्रह्मोवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा लोके सोहं शिवस्य च । व्रीडया द्विगुणीभूतस्स्वेदार्द्रस्त्वभवं क्षणात्

ဗြဟ္မာက ပြော၏—ထိုစကားကို ကြားသော်၊ ငါသည် လောကရှေ့နှင့် သီဝရှေ့တွင် အရှက်ကွဲမှု နှစ်ဆတိုးကာ ခဏချင်းပင် ကိုယ်ခန္ဓာသည် ချွေးစိုသွား၏။

Verse 47

ततो निगृह्यैंद्रियकं विकारं चात्यजं मुने । जिघृक्षुरपि तद्भीत्या तां संध्यां कामरूपिणीम्

ထို့နောက် မုနိရေ၊ အာရုံမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ကာ ထိုလိုလားမှုကို စွန့်လွှတ်၏။ ဖမ်းယူလိုစိတ်ရှိသော်လည်း ထိုအကျိုးဆက်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် စိတ်ကြိုက်ရုပ်သဏ္ဌာန်ပြောင်းနိုင်သော သန္ဓျာကို လွှတ်လိုက်၏။

Verse 48

मच्छरीरात्तु घर्मांभो यत्पपात द्विजोत्तम धर्मांभो । अग्निष्वात्ताः पितृगणा जाताः पितृगणास्ततः

အို ဒွိဇိုတ္တမ၊ ငါ့ကိုယ်မှ ကျသွားသော ချွေးစက်များ—ဓမ္မရေသန့်များ—သည် အဂ္နိသွာတ္တ (Agniṣvātta) ဟုခေါ်သော ပိတೃအဖွဲ့များ ဖြစ်လာကြ၏။ ထို့ကြောင့် ပိတೃဂဏများ ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 49

भिन्नांजननिभास्सर्वे फुल्लराजीवलोचनाः । नितांतयतयः पुण्यास्संसारविमुखाः परे

သူတို့အားလုံးသည် အညဉ်မှုန့်ကဲ့သို့ မဲမှောင်ရောင်ရှိ၍ ပွင့်လန်းသော ကြာပန်းမျက်လုံးများရှိကြသည်။ သူတို့သည် အလွန်တင်းကျပ်သည့် တပသီများ၊ သန့်ရှင်း၍ ကုသိုလ်ပြည့်ဝသူများဖြစ်ကာ သံသရာကို လုံးဝလှည့်ကွာ၍ သီဝမဂ္ဂအောက်၌ မောက္ခကို ရည်ရွယ်ကြသည်။

Verse 50

सहस्राणां चतुःषष्टिरग्निष्वात्ताः प्रकीर्तिता । षडशीतिसहस्राणि तथा बर्हिषदो मुने

ထောင်ပေါင်းများစွာအနက် အဂ္နိသွာတ္တ ပိတೃတို့ဟု ခေါ်သောအရေအတွက်မှာ ခြောက်ဆယ်လေး ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာထား၏။ ထို့အတူ မုနိရေ၊ ဘर्हိषဒ ပိတೃတို့ဟု ဆိုသောအရေအတွက်မှာ ရှစ်သောင်းခြောက်ထောင် ဖြစ်၏။

Verse 51

घर्मांभः पतितं भूमौ तदा दक्षशरीरतः । समस्तगुणसंपन्ना तस्माज्जाता वरांगना

ထို့နောက် ဒက္ရှ၏ ကိုယ်ခန္ဓာမှ ချွေးရေသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားသောအခါ၊ ထိုအမှုန်တစ်စက်မှ မင်္ဂလာဂုဏ်အပေါင်းနှင့် ပြည့်စုံသော မြတ်နိုးဖွယ် မိန်းကလေးတစ်ဦး မွေးဖွားလာ၏။

Verse 52

तन्वंगी सममध्या च तनुरोमावली श्रुता । मृद्वंगी चारुदशना नवकांचनसुप्रभा

သူမသည် ကိုယ်အင်္ဂါသွယ်လျ၍ ခါးအလယ်ညီညာကာ၊ ကိုယ်ပေါ်ရှိ နူးညံ့သော အမွှေးတန်းကြောင်းကြောင့် နာမည်ကြီး၏။ ကိုယ်ရုပ်နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ သွားလှပကာ၊ အသစ်စင်ကြယ်သော ရွှေကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၏။

Verse 53

सर्वावयवरम्या च पूर्णचन्द्राननाम्बुजा । नाम्ना रतिरिति ख्याता मुनीनामपि मोहिनी

သူမသည် ကိုယ်အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်း၌ လှပ၍၊ မျက်နှာသည် ကြာပန်းကဲ့သို့ဖြူဝင်းကာ လပြည့်ကဲ့သို့တောက်ပ၏။ «ရတိ» ဟူသောနာမဖြင့် ကျော်ကြားပြီး၊ သူမ၏အလှသည် တပသီတို့ကိုပါ မောဟစေတတ်၏။ သို့ရာတွင် ရှိုင်ဝသဘောအရ ထိုဆွဲဆောင်မှုသည် မာယာအတွင်းရှိသကဲ့သို့ပင်၊ သီဝဘုရား၏ လွတ်မြောက်စေသော ကရုဏာကို မလွန်နိုင်။

Verse 54

मरीचिप्रमुखा षड् वै निगृहीतेन्द्रियक्रियाः । ऋते क्रतुं वसिष्ठं च पुलस्त्यांगिरसौ तथा

အမှန်တကယ် မရီချိကို ဦးဆောင်သော ရှင်ရသီခြောက်ပါးသည် အာရုံခံအင်္ဂါတို့၏ လှုပ်ရှားမှုကို ထိန်းချုပ်ထားကြ၏။ ထို့အတူ ပုလတ်စျနှင့် အင်္ဂိရသလည်း ထိုသို့ပင်—သို့ရာတွင် ကရတုနှင့် ဝသိဋ္ဌကို မပါဝင်စေ။

Verse 55

क्रत्वादीनां चतुर्णां च बीजं भूमौ पपात च । तेभ्यः पितृगणा जाता अपरे मुनिसत्तम

ထို့နောက် ကရတ်ဝါတို့ အပါအဝင် လေးဦး၏ မျိုးစေ့သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွား၏။ ထိုမှ၊ အို မုနိတို့အထွဋ်အမြတ်၊ ပိတೃဂဏ (ဘိုးဘွားဝိညာဉ်အစု) အခြားအဖွဲ့များ ပေါ်ပေါက်လာကြ၏။

Verse 56

सोमपा आज्यपा नाम्ना तथैवान्ये सुकालिनः । हविष्मंतस्तु तास्सर्वे कव्यवाहाः प्रकीर्तिताः

သူတို့ကို «ဆိုမပါ» နှင့် «အာဇ္ယပါ» ဟု ခေါ်ကြ하며၊ သတ်မှတ်ရာကာလအလိုက် အချိန်မှန်၍ မင်္ဂလာရှိသော အခြားသူများလည်း ရှိသည်။ ထိုသူတို့အားလုံးသည် ဟဝိစ် (ယဇ်ပူဇာအလှူ) ကို ကိုင်ဆောင်သူများဖြစ်၍ «ကဗျဝါဟ»—ဘိုးဘွားပူဇာကို သယ်ဆောင်ပို့ဆောင်သူများဟု ကျော်ကြားကြသည်။

Verse 57

क्रतोस्तु सोमपाः पुत्रा वसिष्ठात्कालिनस्तथा । आज्यपाख्याः पुलस्त्यस्य हविष्मंतोंगिरस्सुताः

ကရတုမှ «ဆိုမပါ» ဟု ခေါ်သော သားများ ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။ ဝသိဋ္ဌမှလည်း «ကာလိန» များ ပေါ်ထွန်း၏။ ပုလတ္စျမှ «အာဇ္ယပါ» ဟု ခေါ်သူများ မွေးဖွားလာပြီး၊ အင်္ဂိရသမှ «ဟဝိစ္မန့်» များ ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။

Verse 58

जातेषु तेषु विप्रेन्द्र अग्निष्वात्तादिकेष्वथ । लोकानां पितृवर्गेषु कव्यवाह स समंततः

ဗြာဟ္မဏတို့အထဲ၌ အမြတ်ဆုံးသောသူရေ၊ အဂ္နိသ္ဝာတ္တတို့နှင့် အခြား ပိတೃအမျိုးအစားများ ပေါ်ထွန်းလာသောအခါ၊ ဟဝိစ်ကို သယ်ဆောင်သူ «ကဗျဝါဟ» သည် လောကတို့၏ ဘိုးဘွားအဖွဲ့အစည်းအတွင်း အနှံ့အပြား တည်ထောင်ကာ၊ ယုံကြည်သဒ္ဓါဖြင့် ပြုသော ပူဇာအလှူကို ပို့ဆောင်လေ၏။

Verse 59

संध्या पितृप्रसूर्भूत्वा तदुद्देशयुताऽभवत् । निर्दोषा शंभुसंदृष्टा धर्मकर्मपरायणा

သူမသည် ပိတೃတို့မှ မွေးဖွားသော သမီး «သန္ဓျာ» ဖြစ်လာ၍ ထိုရည်ရွယ်ချက်တည်းဟူသော တာဝန်အပေါ် အပ်နှံနေထိုင်하였다။ အပြစ်ကင်းစင်သောသူမကို သမ္ဘု (ရှီဝ) သည် မြင်တော်မူပြီး၊ သူမသည် ဓမ္မနှင့် သာသနာတရားဆိုင်ရာ ကုသိုလ်ကမ္မတို့၌ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေ하였다။

Verse 60

एतस्मिन्नंतरे शम्भुरनुगृह्याखिलान्द्विजान् । धर्मं संरक्ष्य विधिवदंतर्धानं गतो द्रुतम्

ထိုအချိန်အတွင်း သမ္ဘု (Śambhu) သည် ဒွိဇတို့အားလုံးကို ကရုဏာဖြင့် ကောင်းချီးပေးပြီး၊ သာသနာတော်အမိန့်အတိုင်း ဓမ္မကို သင့်တော်စွာ ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းကာ၊ မြန်မြန်ဆန်ဆန် သူတို့၏ မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်၍ မမြင်နိုင်သော အနေအထားသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

Verse 61

अथ शंकरवाक्येन लज्जितोहं पितामहः । कंदर्प्पायाकोपिंत हि भ्रुकुटीकुटिलाननः

ထို့နောက် သင်္ကရ (Śaṅkara) ၏ စကားကြောင့် အရှက်တရားထိခိုက်၍ ငါ—ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ)—သည် ကာမ (ကန္ဒပ္ပ) အပေါ် ဒေါသထွက်လာကာ မျက်နှာသည် မျက်ခုံးချုပ်၍ မျက်နှာမူကွေ့ကောက်သွားသည်။

Verse 62

दृष्ट्वा मुखमभिप्रायं विदित्वा सोपि मन्मथः । स्वबाणान्संजहाराशु भीतः पशुपतेर्मुने

ရှီဝ၏ မျက်နှာကို မြင်၍ အတွင်းရည်ရွယ်ချက်ကို သိမြင်သွားသော မန္မထ (Manmatha) သည်လည်း ပသုပတိ (Paśupati) ကို ကြောက်ရွံ့၍ မိမိ၏ မြားများကို ချက်ချင်း ပြန်လည်သိမ်းဆည်းလိုက်သည်၊ ဟေ မုနိ။

Verse 63

ततः कोपसमायुक्तः पद्मयोनिरहं मुने । अज्वलं चातिबलवान् दिधक्षुरिव पावकः

ထို့နောက် မုနိရေ၊ ငါ—ပဒ္မမှ မွေးဖွားသော ဘြဟ္မာ—ဒေါသပြင်းထန်၍ အလွန်ကြီးမားသော အင်အားဖြင့် တောက်လောင်ထွက်ပေါ်လာကာ အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေလိုသော မီးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 64

भवनेत्राग्निनिर्दग्धः कंदर्पो दर्पमोहितः । भविष्यति महादेवे कृत्वा कर्मं सुदुष्करम्

မာနကြီး၍ မောဟဖြစ်သော ကန္ဒర్ప (ကာမ) သည် မဟာဒေဝကို ဆန့်ကျင်ကာ အလွန်ခက်ခဲသော အလုပ်ကို လုပ်မည်။ ထို့နောက် သင်၏ နေတ্ৰမီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းကာ ပြာဖြစ်သွားမည်။

Verse 65

इति वेधास्त्वहं काममक्षयं द्विजसत्तम । समक्षं पितृसंघस्य मुनीनां च यतात्मनाम्

«ထို့ကြောင့်၊ ဒွိဇအထူးမြတ်ရေ—ငါ ဗေဓာ (ဗြဟ္မာ) သည် ပိတೃအစုအဝေးနှင့် ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်သော မုနိတို့၏ မျက်မှောက်၌ မပျက်မယွင်းသော ဤကောင်းချီးကို ပေးအပ်သည်» ဟု ဆို၏။

Verse 66

इति भीतो रतिपतिस्तत्क्षणात्त्यक्तमार्गणः । प्रादुर्बभूव प्रत्यक्षं शापं श्रुत्वातिदारुणम्

အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်သော ကျိန်စာကို ကြားသိသဖြင့် ချစ်ခြင်း၏အရှင် ကာမသည် ကြောက်ရွံ့ကာ ချက်ချင်း မြားကို စွန့်ပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် မျက်မှောက်တင် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းလာ၍ သူတို့ရှေ့တွင် မြင်သာလာ하였다။

Verse 67

ब्रह्माणं मामुवाचेदं स दक्षादिसुतं मुने । शृण्वतां पितृसंघानां संध्यायाश्च विगर्वधीः

အို မုနိရေ၊ ဒက္ခ၏သားသည် မာနကြီးစွာ စိတ်ဖောင်းပွနေ၍ ဗြဟ္မာ၏ မျက်မှောက်၌ပင် ငါ့အား ဤစကားတို့ကို ပြောလေ၏။ ထိုအခါ ပိတೃအစုအဝေးများနှင့် သန္ဓျာတို့လည်း နားထောင်နေကြ၏။

Verse 68

काम उवाच । किमर्थं भवता ब्रह्मञ् शप्तोहमिति दारुणम् । अनागास्तव लोकेश न्याय्यमार्गानुसारिणः

ကာမက ပြော၏ — «အို ဗြဟ္မာ၊ အဘယ်ကြောင့် သင်သည် ငါ့ကို ဤမျှ ကြမ်းတမ်းစွာ ကျိန်စာချသနည်း။ အို လောကအရှင်၊ ငါမှာ အပြစ်မရှိ၊ ငါသည် တရားသင့်သော လမ်းစဉ်ကို လိုက်နာသူ ဖြစ်၏»။

Verse 69

त्वया चोक्तं नु मत्कर्म यत्तद्ब्रह्मन् कृतं मया । तत्र योग्यो न शापो मे यतो नान्यत्कृतं मया

အို ဗြဟ္မာ၊ သင်က ထိုအမှုကို ငါက ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုခဲ့၏။ သို့ရာတွင် ထိုအတွက် ငါ့ကို ကျိန်စာချရန် မသင့်တော်၊ အကြောင်းမှာ ငါသည် ထိုအမှုမှတပါး အခြားအမှု မပြုခဲ့သေးသောကြောင့် ဖြစ်၏။

Verse 70

अहं विष्णुस्तथा शंभुः सर्वे त्वच्छ रगोचराः । इति यद्भवता प्रोक्तं तन्मयापि परीक्षितम्

“ကျွန်ုပ် (ဗြဟ္မာ)၊ ဗိဿဏုနှင့် သမ္ဘု (ရှီဝ) တို့ပါဝင်၍ အားလုံးသည် သင်၏ သန့်ရှင်း၍ အညစ်အကြေးကင်းသော တေဇောရောင်ခြည်၏ အကွာအဝေးအတွင်း၌သာ လှုပ်ရှားနိုင်ကြသည်။ သင်ပြောကြားသကဲ့သို့ ထိုအရာကို ကျွန်ုပ်လည်း ကိုယ်တိုင် စိစစ်၍ အတည်ပြုခဲ့ပြီ”။

Verse 71

नापराधो ममाप्यत्र ब्रह्मन् मयि निरागसि । दारुणः समयश्चैव शापो देव जगत्पते

အို ဗြဟ္မာဘုရား၊ ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်မှာ အပြစ်မရှိပါ; အမှန်တကယ် အပြစ်ကင်းစင်သူဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် အချိန်ကာလသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး၊ အို ဘုရား၊ လောကအပေါင်း၏ အရှင်—ကျိန်စာသည် တကယ်တမ်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပါပြီ။

Verse 72

ब्रह्मोवाच । इति तस्य वचः श्रुत्वा ब्रह्माहं जगतां पतिः । प्रत्यवोचं यतात्मानं मदनं दमयन्मुहुः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသူ၏စကားကို ဤသို့ကြားပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ် ဗြဟ္မာ—လောကအပေါင်း၏ အရှင်—သည် ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သူထံ ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။ ထိုအခါ မဒန (ကာမဒေဝ) ကို မိမိအတွင်း၌ မကြာခဏ ထိန်းညှိနေခဲ့၏။

Verse 73

ब्रह्मोवाच । आत्मजा मम संध्येयं यस्मादेतत्स कामतः । लक्ष्यीकृतोहं भवता ततश्शापो मया कृतः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ “သင်သည် ကာမတဏှာကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရ၍ ညနေဆည်းဆာအချိန်၌ ကျွန်ုပ်၏ သမီးကို စိတ်ကူးစဉ်းစားကာ ထိုအကြောင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို မျက်စိတင်ကြည့်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ကျွန်ုပ်က ဤကျိန်စာကို ချမှတ်ခဲ့သည်”။

Verse 74

अधुना शांतरोषोहं त्वां वदामि मनोभव । शृणुष्व गतसंदेहस्सुखी भव भयं त्यज

ယခု ကျွန်ုပ်၏ အမျက်သည် သက်သာငြိမ်းချမ်းသွားပြီ။ အို မနောဘဝ (ကာမ)၊ သင့်အား ကျွန်ုပ် ပြောမည်—သံသယကင်းစင်စွာ နားထောင်ပါ။ စိတ်ချမ်းသာနေပါ; ကြောက်ရွံ့မှုကို စွန့်လွှတ်ပါ။

Verse 75

त्वं भस्म भूत्वा मदन भर्गलोचनवह्निना । तथैवाशु समं पश्चाच्छरीरं प्रापयिष्यसि

အို မဒန (ကာမ) ရေ၊ ဘဂ္ဂ (ရှီဝ) ၏ မျက်စိမှ ထွက်သော မီးဖြင့် သင်သည် ပြာဖြစ်သွားပြီး၊ မကြာမီ ထို့နောက် သင့်တော်သော အချိန်ရောက်လျှင် ကိုယ်ခန္ဓာကို ပြန်လည်ရရှိမည်။

Verse 76

यदा करिष्यति हरोंजसा दारपरिग्रहम् । तदा स एव भवतश्शरीरं प्रापयिष्यति

ဟရ (ရှီဝ) သည် မိမိအလိုတော်ဖြင့် ဇနီးကို လက်ခံ၍ မင်္ဂလာပြုမည့်အခါ၊ ထိုအချိန်တွင်ပင် အရှင်တော်ကိုယ်တိုင် သင့်အား ထိုကံကြမ္မာနှင့် ကိုက်ညီသော ကိုယ်ခန္ဓာကို ရရှိစေမည်။

Verse 77

ब्रह्मोवाच । एवमुक्त्वाथ मदनमहं लोकपितामहः । अंतर्गतो मुनीन्द्राणां मानसानां प्रपश्यताम्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက်၊ ငါ—လောကတို့၏ ပိတামဟ—သည် အတွင်းသို့ ဆုတ်ခွာကာ ပျောက်ကွယ်သွား၏၊ မုနိအကြီးအကဲတို့သည် စိတ်မြင်ကွင်းဖြင့် ထိုအရာကို မြင်လျက် ရှိကြသည်။

Verse 78

इत्येवं मे वचश्श्रुत्वा मदनस्तेपि मानसाः । संबभूवुस्सुतास्सर्वे सुखिनोऽरं गृहं गताः

ငါ၏စကားကို ကြားသော် ထိုစိတ်မွေးသားတို့လည်း ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်လာကြပြီး၊ အားလုံးသည် စိတ်အေးချမ်းကျေနပ်စွာ မိမိတို့၏ နေရာအိမ်ရာသို့ ပြန်သွားကြ၏။