घनागमवर्णनम् / Description of the Monsoon’s Onset (Satī’s Address to Śiva)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । कदाचिदथ दक्षस्य तनया जलदागमे । कैलासक्ष्माभृतः प्राह प्रस्थस्थं वृषभध्वजम्

ဗြဟ္မာက ပြော၏—တစ်ခါတစ်ရံ မိုးရာသီဝင်စဉ်၌ ဒက္ခ၏သမီး စတီသည် ကမ္ဘာကိုထမ်းဆောင်သကဲ့သို့ မြင့်မားသော ကိုင်လာသတောင်မှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေသော နွားတံခွန်တော်ရှင် (ရှီဝ) ထံသို့ စကားဆို၏။

Verse 2

सत्युवाच । देव देव महादेव शंभो मत्प्राणवल्लभ । शृणु मे वचनं नाथ श्रुत्वा तत्कुरु मानद

စတီက ပြော၏—“ဒေဝတို့၏ဒေဝ မဟာဒေဝ ရှမ္ဘု၊ ကျွန်မအသက်တော်မူသော ချစ်ခင်ရပါသောအရှင်၊ ကျွန်မ၏စကားကို နားထောင်ပါ အရှင်။ နားထောင်ပြီးလျှင် သင့်လျော်ရာကို ဆောင်ရွက်ပါ၊ ဂုဏ်သိက္ခာပေးတော်မူသောအကောင်းဆုံးအရှင်။”

Verse 3

घनागमोयं संप्राप्तः कालः परमदुस्सहः । अनेकवर्णमेघौघास्संगीतांबरदिक्चयाः

ထို့နောက် မိုးတိမ်ထူထပ်သော ရာသီ ရောက်လာ၍ အလွန်ခံရခက်သော ကာလဖြစ်၏။ အရောင်စုံ မိုးတိမ်အစုအဝေးများ စုဝေးလာပြီး ကောင်းကင်၏ အရပ်အနှံ့၌ တေးဂီတသံကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသော ဂေါ်ဂေါ်သံများ ပြည့်နှက်လေ၏။

Verse 4

विवांति वाता हृदयं हारयंतीत वेगिनः । कदंबरजसा धौताः पाथोबिन्दुविकर्षणाः

လေများသည် အလွန်ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခတ်၍ နှလုံးသားကိုပင် ခိုးယူသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ကဒမ္ဗပန်းမှုန်တို့နှင့်အတူ လှုပ်ရှားကာ ရေစက်များကို ဆွဲငင်ဖြန့်ကြဲလျက် လမ်းခရီး၌ အနှောင့်အယှက်နှင့် မကောင်းသင်္ကေတတို့ကို ပြသလေ၏။

Verse 5

मेघानां गर्जितैरुच्चैर्धारासारं विमुंचताम् । विद्युत्पताकिनां तीव्रः क्षुब्धं स्यात्कस्य नो मनः

မိုးတိမ်တို့က အသံကြီးစွာ ဂর্জနာကာ မိုးရေကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ သွန်းလောင်း၍၊ မိုးကောင်းကင်၌ အလံတော်ကဲ့သို့ မီးလျှံရောင် လျှပ်စီးများ တောက်ပလျက်—ဘယ်သူ၏ စိတ်မလှုပ်ရှား မတုန်လှုပ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 6

न सूर्यो दृश्यते नापि मेघच्छन्नो निशापतिः । दिवापि रात्रिवद्भाति विरहि व्यसनाकरः

နေမင်းကိုလည်း မမြင်ရ၊ မိုးတိမ်ဖုံးကာ ည၏အရှင် လမင်းကိုလည်း မမြင်ရ။ နေ့ခင်းတောင် ညကဲ့သို့ မှောင်မိုက်ထင်ရပြီး၊ ခွဲခွာဝေဒနာခံရသူအတွက် ဒုက္ခသည် မပြတ်မလပ် အနာတရ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်၏။

Verse 7

मेघानैकत्र तिष्ठंतो ध्वनन्त पवनेरिताः । पतंत इव लोकानां दृश्यंते मूर्ध्नि शंकर

တစ်နေရာတည်း၌ စုဝေးနေသော မိုးတိမ်များသည် လေက မောင်းနှင်သဖြင့် ဟုန်းဟုန်းမြည်ကြားလျက်၊ သင်္ကရ၏ ဦးခေါင်းအထက်၌ မြင်ရပြီး၊ ကမ္ဘာလောကတို့ပေါ်သို့ ကျသက်မည့်အလား ထင်မြင်ရသည်။

Verse 8

वाताहता महावृक्षा नर्तंत इव चांबरे । दृश्यंते हर भीरूणां त्रासदाः कामुकेप्सिता

လေတိုက်ခတ်ထိခိုက်သဖြင့် သစ်ပင်ကြီးများသည် ကောင်းကင်ထဲတွင် ကခုန်နေသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ထို့ပြင် စိတ်ကြောက်ရွံ့သူတို့အတွက် ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းများ ပေါ်လာသော်လည်း၊ ကာမလိုလားသော မျက်နှာမဲ့သူတို့အတွက်တော့ လိုလားအပ်သကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 9

स्निग्धनीलांजनस्याशु सदिवौघस्य पृष्ठतः । बलाकराजी वात्युच्चैर्यमुनापृष्ठफेनवत्

အန်ဇနာကဲ့သို့ တောက်ပြောင်နက်ပြာသော မိုးတိမ်အစုကြီးသည် လျင်မြန်စွာ ရွေ့လျားနေရာ၏ နောက်ဘက်တွင်၊ လေက မြင့်မားစွာ တင်ပို့သည့် ကြာငှက်တန်းတစ်တန်း ပေါ်ထွက်လာပြီး၊ ယမုနာမြစ်ရေမျက်နှာပြင်ပေါ် လှိုင်းဖျားဖုံးကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 10

क्षपाक्षयेषवलयं दृश्यते कालिकागता । अंबुधाविव संदीप्तपावको वडवामुखः

ည၏အဆုံးသို့ ရောက်လာသောအခါ ကာလိကာ ပေါ်ထွန်းလာ၍ ည၏အရှင် (သီဝ) ၏ အဖွဲ့အစုများက ဝိုင်းရံနေသည်ဟု မြင်ရ၏။ သမုဒ္ဒရာအတွင်း၌ မျက်နှာမြင်းမီး (ဝဍဝာမုခ) ကဲ့သို့ တောက်လောင်၍ ရေထဲ၌ ဖုံးကွယ်နေသော အပူပြင်း မီးတောက်ဖြစ်၏။

Verse 11

प्रारोहंतीह सस्यानि मंदिरं प्राङ्गणेष्वपि । किमन्यत्र विरूपाक्ष सस्यौद्भूतिं वदाम्यहम्

«ဒီမှာ သီးနှံတွေ ပေါက်ဖွားလာနေတယ်—အိမ်ဝင်းအတွင်းတောင် ပေါက်နေတယ်။ အို ဗိရူပါက္ရှ၊ ထပ်ပြီး ဘာပြောစရာရှိသေးလဲ။ ငါက အပင်အနှံ့ ပေါ်ထွန်း၍ ရှင်သန်ကြီးထွားလာခြင်းကိုပဲ ဖော်ပြနေတယ်။»

Verse 12

श्यामलै राजतैरक्तैर्विशदोयं हिमाचलः । मंदराश्रयमेघौघः पत्रैर्दुग्धांबुधिर्यथा

ဤဟိမဝန္တာသည် အမည်းရောင်၊ ငွေရောင်ဖြူ၊ နီရောင်တို့ဖြင့် တင့်တယ်စွာ တောက်ပလှ၏။ မန္ဒာရာပင်များပေါ်တွင် တည်နေသော မိုးတိမ်အစုအဝေးတို့သည် နို့ပင်လယ်၏ ဖျားဖျားလှိုင်းများကဲ့သို့ ထင်ရှား၏။

Verse 13

असमश्रीश्च कुटिलं भेजे यस्याथ किंशुकान् । उच्चावचान् कलौ लक्ष्मीर्गन्ता संत्यज्य सज्जनान्

ကလိယုဂ၌ လက္ခ္မီ (စည်းစိမ်) သည် မတည်မြဲလှ၊ ကောက်ကျစ်၍ မထိုက်တန်သူတို့ဘက်သို့ လှည့်သွားပြီး သုစရိုက်သူကောင်းတို့ကို စွန့်ခွာတတ်၏။ အမြင့်အနိမ့် မရွေး လူမျိုးစုံထံသို့ အကဲဖြတ်မဲ့စွာ သွားလာ၏။

Verse 14

मंदारस्तन पीलूनां शब्देन हृषिता मुहुः । केकायंते प्रतिवने सततं पृष्ठसूचकम्

မန္ဒာရာ-စတန နှင့် ပီလူ ငှက်တို့၏ ခေါ်သံကြောင့် မကြာခဏ ပျော်ရွှင်လာသောကြောင့်၊ တောအနှံ့ရှိ မယူးရ (ဒေါင်း) တို့သည် အစဉ်မပြတ် အော်ဟစ်ကြပြီး၊ နောက်ကွယ်ရှိအရာကို ညွှန်ပြသကဲ့သို့ အမြဲတမ်း သတိပေးနေသယောင် ဖြစ်၏။

Verse 15

मेघोत्सुकानां मधुरश्चातकानां मनोहरः । धारासारशरैस्तापं पेतुः प्रतिपथोद्गतम्

မိုးတိမ်ကို မျှော်လင့်တောင့်တသော အသံချိုမြိန်သည့် စာတကာ ငှက်တို့အတွက် မိုးရွာသွန်းခြင်းသည် အလွန်နှစ်သက်ဖွယ် ဖြစ်၏။ မြားမိုးကဲ့သို့ သဲသဲမဲမဲ ကျလာသော ရေစီးများသည် လမ်းတလျှောက် ထလာသော အပူကို စုပ်ယူ၍ ငြိမ်းသတ်သွား၏။

Verse 16

मेघानां पश्य मद्देहे दुर्नयं करकोत्करैः । ये छादयंत्यनुगते मयूरांश्चातकांस्तथा

ကြည့်လော့—ငါ့ကိုယ်အတွင်း၌ပင် မိုးတိမ်တို့သည် မကောင်းသည့်လမ်းကို လိုက်ကာ မိုးခဲအစုအဝေးများကို ပစ်ချနေ၏။ မိုးနောက်လိုက်လာသော ဒေါင်းများနှင့် စာတကာ ငှက်များကိုပါ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်—ယခု ထင်ရှားလာသော အမင်္ဂလာလမ်းကြောင်းပင် ဖြစ်၏။

Verse 17

शिखसारंगयोर्दृष्ट्वा मित्रादपि पराभवम् । हर्षं गच्छंति गिरिशं विदूरमपि मानसम्

သိခာနှင့် သာရင်ဂါတို့ကြောင့် မိတ်ဆွေမဟာမိတ်တောင် အရှုံးခံရသည်ကို မြင်သဖြင့် သူတို့သည် ဝမ်းမြောက်လှ၏။ အပြင်ပန်းအားဖြင့် ဝေးကွာနေသော်လည်း ဂိရိရှ (ရှီဝ) သခင်သည်လည်း နှလုံးသား၌ ပီတိဖြစ်၏။

Verse 18

एतस्मिन्विषमे काले नीलं काकाश्चकोरकाः । कुर्वंति त्वां विना गेहान् कथं शांतिमवाप्स्यसि

ဤဒုက္ခကြမ်းတမ်းသောကာလ၌ အပြာရောင်ကျီးကန်းများနှင့် ချကိုရာငှက်များတောင် သင်မရှိဘဲ အိမ်ရာတည်ဆောက်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သင်မပါဘဲ စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို မည်သို့ ရနိုင်မည်နည်း။

Verse 19

महतीवाद्य नो भीतिर्मा मेघोत्था पिनाकधृक् । यतस्व यस्माद्वासाय माचिरं वचनान्मम

အသံကြီးကြီးမြည်သံကြောင့် မကြောက်ပါနှင့်။ မိုးတိမ်မှ ပေါက်ဖွားသော မိုးကြိုးသံကလည်း ပိနာကာကိုင်ဆောင်သူအား မကြောက်လန့်စေပါစေနှင့်။ ထို့ကြောင့် နေရာတည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားလော့—ငါ့စကားကို လိုက်နာရာတွင် မနှောင့်နှေးနှင့်။

Verse 20

कैलासे वा हिमाद्रौ वा महाकाश्यामथ क्षितौ । तत्रोपयोग्यं संवासं कुरु त्वं वृषभध्वज

ကೈလာသပေါ်၌ဖြစ်စေ၊ ဟိမာလယတောင်ပေါ်၌ဖြစ်စေ၊ မဟာကာရှီ၌ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် မြေပြင်ပေါ်ရှိ အခြားနေရာ၌ဖြစ်စေ—ထိုနေရာ၌ သင့်လျော်သော နေထိုင်ရာကို တည်ဆောက်၍ နေထိုင်လော့၊ ဝೃಷဘဓ္ဝဇ (နွားတံဆိပ်တော်) သခင်။

Verse 21

ब्रह्मोवाच । एवमुक्तस्तया शंभुर्दाक्षायण्या तथाऽसकृत । संजहास च शीर्षस्थचन्द्ररश्मिस्मितालयम्

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—ဒက္ခ၏သမီး ဒါක්ෂာယဏီက ထပ်ခါထပ်ခါ ထိုသို့ လျှောက်ထားသဖြင့် သမ္ဘူသည် ပြုံးရယ်တော်မူ၏။ ခေါင်းပေါ်ရှိ လမင်းရောင်ခြည်၏ အေးမြသက်သာမှုကဲ့သို့ နူးညံ့သော အပြုံးရယ်သည် မျက်နှာတော်ကို နေရာတစ်ခုကဲ့သို့ တောက်ပစေ၏။

Verse 22

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां द्वितीये सतीखंडे शिवाशिवविहारवर्णनं नाम द्वाविंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ-ရှီဝ မဟာပုရာဏ» အတွင်း၊ ဒုတိယ ရုဒ္ရသံဟိတာ၌၊ ဒုတိယ အပိုင်းဖြစ်သော စတီခဏ္ဍအတွင်း၊ «ရှီဝနှင့် စတီ၏ သာသနာတော်လီလာများကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါ ၂၂ ရာ အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 23

ईश्वरः उवाच । यत्र प्रीत्यै मया कार्यो वासस्तव मनोहरे । मेघास्तत्र न गंतारः कदाचिदपि मत्प्रिये

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်— «အလှတရားဖြင့် စိတ်ကိုဖမ်းစားသောသူမ၊ ငါသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် သင်၏ နေထိုင်ရာကို ငါ့အပျော်အပါးအတွက် စီစဉ်ပေးမည့် ထိုနေရာသို့ မိုးတိမ်တို့သည် မည်သည့်အချိန်၌မျှ မရောက်လာကြလိမ့်မည်၊ ငါ့ချစ်သူမ»။

Verse 24

मेघा नितंबपर्यंतं संचरंति महीभृतः । सदा प्रालेयसानोस्तु वर्षास्वपि मनोहरे

မိုးတိမ်တို့သည် တောင်၏ အောက်ပိုင်းတောင်စောင်းအထိသာ လှုပ်ရှားသွားလာကြ၏။ သို့ရာတွင် နှင်းဖုံးလွှမ်းသော တောင်ထိပ်များသည် အမြဲတမ်း လှပချမ်းမြေ့နေပြီး—မိုးရာသီ၌ပင် စိတ်နှစ်သက်ဖွယ် ဖြစ်နေ၏၊ အလှတရားရှိသူမ။

Verse 25

कैलासस्य तथा देवि पादगाः प्रायशो घनाः । संचरंति न गच्छंति तत ऊर्द्ध्वं कदाचन

အို ဒေဝီ၊ ကိုင်လာသတောင်အနီး၌ စမ်းချောင်းရေများသည် အများအားဖြင့် ထူထပ်၍ ပေါများကြ၏။ ၎င်းတို့သည် စီးဆင်းလှုပ်ရှားသော်လည်း ထိုနေရာမှ အထက်သို့ မည်သည့်အခါမျှ မကျော်လွန်ကြ။

Verse 26

सुमेरोर्वा गिरेरूर्द्ध्वं न गच्छंति बलाहकाः । जम्बूमूलं समासाद्य पुष्करावर्तकादयः

မိုးသယ်ဆောင်သော မိုးတိမ်တို့သည် စုမေရုတောင်ထက် မတက်နိုင်ကြ။ ဇမ္ဗူပင်၏ အမြစ်အနီးဒေသသို့ ရောက်လျှင် ပုရှ္ကရ၊ အာဝရတက စသည့် မိုးတိမ်တို့သည် ထိုနေရာ၌ လှည့်ပတ်ရွေ့လျားကြသည်။

Verse 27

इत्युक्तेषु गिरीन्द्रेषु यस्योपरि भवेद्धि ते । मनोरुचिर्निवासाय तमाचक्ष्व द्रुतं हि मे

ဤသို့ တောင်မင်းတို့ကို ဆိုပြီးနောက်၊ ငါ့အား အလျင်အမြန် ပြောပါ—သင်၏ စိတ်သည် နေထိုင်ရာအဖြစ် အထူးနှစ်သက်သည့် တောင်သည် မည်သည့်တောင်နည်း။

Verse 28

स्वेच्छाविहारैस्तव कौतुकानि सुवर्णपक्षानिलवृन्दवृन्दैः । शब्दोत्तरंगैर्मधुरस्वनैस्तैर्मुदोपगेयानि गिरौ हिमोत्थे

ဟိမဝတ်တောင်ပေါ်၌ သင်၏ လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်ကစားရာမှ ပေါ်ထွန်းသော ပျော်ရွှင်ဖွယ် အံ့ဩမှုတို့ကို ရွှေရောင်တောင်ပံရှိ ငှက်အုပ်များနှင့် လေတန်းအစုများက ချိုမြိန်သော သံလှိုင်းတက်ဆင်းသကဲ့သို့ သီဆိုကာ ဝမ်းမြောက်စွာ ချီးမွမ်းကြသည်။

Verse 29

सिद्धाङ्गनास्ते रचितासना भुवमिच्छंति चैवोपहृतं सकौतुकम् । स्वेच्छाविहारे मणिकुट्टिमे गिरौ कुर्वन्ति चेष्यंति फलादिदानकैः

စိဒ္ဓမိန်းမတို့သည် မိမိတို့၏ အာသနများကို စီစဉ်ထားပြီး အံ့ဩဖွယ် ယဇ်ပူဇော်အဖြစ် ယူဆောင်လာသော မြေဓာတ်ပူဇော်ပစ္စည်းကို ဝမ်းမြောက်စွာ လိုလားကြသည်။ မဏိခင်းထားသော တောင်ပေါ်၌ စိတ်ကြိုက် လှည့်လည်ကာ မိမိတို့၏ ကရိယာများကို ဆောင်ရွက်ပြီး သစ်သီးစသည့် ပူဇော်လှူဒါန်းမှုများကြောင့် စိတ်ကျေနပ်ကြသည်။

Verse 30

फणीन्द्रकन्या गिरिकन्यकाश्च या नागकन्याश्च तुरंगमुख्याः । सर्वास्तु तास्ते सततं सहायतां समाचरिष्यंत्यनुमोदविभ्रमैः

နဂါမင်း၏သမီးများ၊ တောင်တန်းကညာများ၊ နဂါကညာများနှင့် အမြန်မြင်းတို့၏ အထွတ်အထိပ်များ—သူတို့အားလုံးသည် သင်၏အမိန့်ကို ဝမ်းမြောက်လက်ခံကာ အမြဲတမ်း ကူညီထောက်ပံ့ကြလိမ့်မည်။

Verse 31

रूपं तदेवमतुलं वदनं सुचारु दृष्ट्वांगना निजवपुर्निजकांतिसह्यम् । हेला निजे वपुषि रूपगणेषु नित्यं कर्तार इत्यनिमिषेक्षणचारुरूपाः

မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် အလွန်လှပသော မျက်နှာကို မြင်သော် မိန်းကလေးသည် မိမိ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် တောက်ပမှုသည် ထိုအလှနှင့် မယှဉ်နိုင်ကြောင်း သိမြင်၏။ မိမိရုပ်အလှနှင့် အခြားရုပ်ပုံအစုအဝေးတို့ကို ပျော်ရွှင်သဘောဖြင့် မလေးစားသကဲ့သို့ထားကာ မျက်တောင်မခတ်သော မျက်လုံးဖြင့် အလွန်လှသော ထိုရုပ်တော်ကိုသာ စိုက်ကြည့်၍ ထိုသူတစ်ပါးတည်းကိုပင် စစ်မှန်သော ဖန်ဆင်းရှင်ဟု ယုံကြည်၏။

Verse 32

या मेनका पर्वतराज जाया रूपैर्गुणैः ख्यातवती त्रिलोके । सा चापि ते तत्र मनोनुमोदं नित्यं करिष्यत्यनुनाथनाद्यैः

တောင်ဘုရင်၏ ဇနီး မေနကာသည် အလှနှင့် ဂုဏ်သတ္တိတို့ကြောင့် သုံးလောကလုံးတွင် ကျော်ကြားသူဖြစ်၏။ ထိုနေရာ၌လည်း သူမသည် သစ္စာရှိသော ဝန်ဆောင်မှုနှင့် လေးစားစွာ အနီးကပ်ပြုစုခြင်းတို့ဖြင့် သင်၏ စိတ်အတွင်း အတည်ပြုမှုနှင့် ချမ်းသာရေးကို အစဉ်မပြတ် ရရှိစေမည်။

Verse 33

पुरं हि वर्गैर्गिंरिराजवंद्यैः प्रीतिं विचिन्वद्भिरुदाररूपा । शिक्षा सदा ते खलु शोचितापि कार्याऽन्वहं प्रीतियुता गुणाद्यैः

«မြို့တော်၌ တောင်ဘုရင်တောင် လေးစားသည့် မြတ်နိုးဖွယ် အဖွဲ့အစုများအကြား နေထိုင်ကာ စိတ်ကျယ်ပြန့်စွာ မေတ္တာရင်းနှီးမှုကို ရှာဖွေပါ။ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေသော်လည်း နေ့စဉ်နေ့တိုင်း မေတ္တာပါသော စိတ်ဖြင့် တာဝန်ကို ဆောင်ရွက်ရမည်၊ ဂုဏ်သတ္တိနှင့် သင့်လျော်သော အကျင့်အကြံတို့ဖြင့် ထောက်ပံ့ထားရမည်။»

Verse 34

विचित्रैः कोकिलालापमोदैः कुंजगणावृतम् । सदा वसंतप्रभवं गंतुमिच्छसि किं प्रिये

ချစ်သူရေ၊ အမြဲနွေဦးကဲ့သို့ စိမ်းလန်းနေသော တောအုပ်သို့ သွားလိုသလား။ အဲဒီနေရာမှာ တောပန်းခြံအစုအဝေးများက ဝိုင်းရံထားပြီး ကုကီလာငှက်တို့၏ မျိုးစုံချိုမြိန်သော သီချင်းသံများက စိတ်ကို ပျော်ရွှင်စေသည်။

Verse 35

नानाबहुजलापूर्णसरश्शीत समावृतम् । पद्मिनीशतशोयुक्तमचलेन्द्रं हिमालयम्

တောင်တန်းတို့၏ ဘုရင် ဟိမာလယသည် အမျိုးမျိုးသော ရေများဖြင့် ပြည့်လျှံ၍ အေးမြသော ရေကန်များက ဝိုင်းရံထားပြီး၊ ကြာကန်များ ရာချီဖြင့်လည်း အလှဆင်ထားသည်။

Verse 36

सर्वकामप्रदैर्वृक्षैश्शाद्वलैः कल्पसंज्ञकैः । सक्षणं पश्य कुसुमान्यथाश्वकरि गोव्रजे

ချက်ချင်းကြည့်လော့—ဤနွားခြံအတွင်း ပန်းများသည် မြင်းနှင့် ဆင်တို့က သယ်ယူလာသကဲ့သို့ပင်; ဤနေရာသည် ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော သစ်ပင်များနှင့် «ကလ္ပ» ဟုခေါ်သော စိမ်းလန်းမြက်ခင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

Verse 37

प्रशांतश्वापदगणं मुनिभिर्यतिभिर्वृतम् । देवालयं महामाये नानामृगगणैर्युतम्

အို မဟာမာယာ၊ ထိုနေရာသည် တိရစ္ဆာန်ရိုင်းအုပ်စုများပင် ငြိမ်းချမ်းသွားသော နတ်ဘုရားသန့်ရှင်းရာ အာလယဖြစ်၍ မုနိနှင့် ယတိတို့က ဝန်းရံထားကာ မျိုးစုံသော တိရစ္ဆာန်အုပ်စုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

Verse 38

स्फटिक स्वर्णवप्राद्यै राजतैश्च विराजितम् । मानसादिसरोरंगैरभितः परिशोभितम्

၎င်းသည် စဖတိက (ကြည်လင်ကျောက်) နှင့် ရွှေဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော တံတားတောင်တန်းကမ်းပါးတို့ဖြင့် တောက်ပလင်းလက်ကာ ငွေရောင်လည်း ရွှန်းလက်နေသည်; မာနသရောဝရ (Mānasarovara) မှစ၍ ရေကန်နှင့် ရေမြင်ကွင်းများက ပတ်လည်အနှံ့ လှပစွာ အလှဆင်ထားသည်။

Verse 39

हिरण्मयै रत्ननालैः पंकजैर्मुकुलैर्वृतम् । शिशुमारैस्तथासंख्यैः कच्छपैर्मकरैः करैः

၎င်းကို ရွှေရောင်တောက်ပ၍ ရတနာတံတားကဲ့သို့သော တံတောင်များရှိသည့် ကြာပန်းများက မျက်နှာပြင်ပတ်လည် ဝန်းရံထားပြီး မုကူလ် (ဖူးအုံ) များဖြင့် ထူထပ်နေသည်; ရေထဲတွင်လည်း ရေသတ္တဝါ မရေတွက်နိုင်အောင်—ဒေါဖင်ကဲ့သို့သော သတ္တဝါများ၊ လိပ်များ၊ မကရများနှင့် ရေထဲလှုပ်ရှားသည့် ဆင်များ—ပြည့်နှက်နေသည်။

Verse 40

निषेवितं मंजुलैश्च तथा नीलोत्पलादिभिः । देवेशि तस्मान्मुक्तैश्च सर्वगंधैश्च कुंकुमैः

အို ဒေဝေရှီ၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်၏ မဟာမိဖုရား၊ ထိုနေရာသည် လှပသော ပန်းများ၊ နီလိုတ္ပလ (အပြာကြာ) စသည့် ပန်းမျိုးစုံတို့ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် ပုလဲများ၊ အနံ့သာမျိုးစုံနှင့် ကုင်ကုမ (ဇာဖရန်) တို့ဖြင့်လည်းကောင်း ရိုသေစွာ ပူဇော်အလှဆင်ထားသည်။

Verse 41

लसद्गंधजलैः शुभ्रैरापूर्णैः स्वच्छकांतिभिः । शाद्वलैस्तरुणैस्तुंगैस्तीरस्थैरुपशोभितम्

ထိုနေရာသည် မွှေးကြိုင်၍ တောက်ပသန့်ရှင်းသော ရေများဖြင့် ပြည့်လျှံကာ ကြည်လင်သော အလင်းရောင်ဖြင့် လင်းလက်လျက် အလှဆင်ထားပြီး၊ ကမ်းနားတစ်လျှောက် မြင့်မားသစ်လွင်သော မြက်ခင်းစိမ်းများနှင့် နုနယ်သော မြက်ပင်များကလည်း ထပ်မံတင့်တယ်စေ၏။

Verse 42

नृत्यद्भिरिव शाखोटैर्वर्जयंतं स्वसंभवम् । कामदेवैस्सारसैश्च मत्तचक्रांगशोभितैः

ကိုင်းခက်များသည် ကခုန်နေသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး မိမိတို့၏ အပင်ပေါက်သစ်များကိုပင် ဝေးကွာစေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ထိုမြင်ကွင်းကိုလည်း ချစ်ခြင်းကို လှုံ့ဆော်သော ငှက်များ—ကြာငှက်တို့နှင့်တကွ—အလှတင့်တယ်စွာ မူးယစ်သလို ပျော်ရွှင်နေသော စက္ကရဝါက ငှက်များက ထပ်မံတင့်တယ်စေ၏။

Verse 43

मधुराराविभिर्मोदकारिभिर्भ्रमरादिभिः । शब्दायमानं च मुदा कामोद्दीपनकारकम्

ထိုနေရာသည် ပျားတို့နှင့် အခြားသတ္တဝါများ၏ ချိုမြိန်သော ညံသံများဖြင့် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းစွာ မြည်ဟည်းလျက်ရှိပြီး၊ ထိုအသံများသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းအလျှံပယ်ဖြင့် ကာမကို နှိုးဆော်ကာ ပိုမိုတက်ကြွစေ၏။

Verse 44

वासवस्य कुबेरस्य यमस्य वरुणस्य च । अग्नेः कोणपराजस्य मारुतस्य परस्य च

(ဤအရာသည်) အိန္ဒြာ၊ ကုဗေရ၊ ယမ၊ ဝရုဏ နှင့် ဆိုင်သည်။ ထို့ပြင် အဂ္နိ၊ ကိုဏပရာဇ၊ မာရုတ နှင့် ပရ တို့လည်း ပါဝင်သည်။

Verse 45

पुरीभिश्शोभिशिखरं मेरोरुच्चैस्सुरालयम् । रंभाशचीमेनकादिरंभोरुगणसेवितम्

မေရုတောင်အမြင့်ပေါ်၌ နတ်တို့၏ တောက်ပသော မြို့တော်တည်ရှိ၍၊ အထွတ်အထိပ်သည် လှပတင့်တယ်သော နန်းတော်များစွာဖြင့် ရောင်ပြန်လင်းလက်သည်။ ထိုနေရာကို ရမ္ဘာ၊ သချီ၊ မေနကာ စသည့် ကောင်းကင်မိန်းမများနှင့် အလှမိုက်သော အပ္ဆရာအစုအဝေးတို့က ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်ကြသည်။

Verse 46

किं त्वमिच्छसि सर्वेषां पर्वतानां हि भूभृताम् । सारभूते महारम्ये संविहर्तुं महागिरौ

မြေကိုထမ်းဆောင်သော တောင်ထိပ်များအားလုံးအနက် အနှစ်သာရဖြစ်၍ အလွန်ချမ်းမြေ့သည့် မဟာတောင်ပေါ်တွင် လှည့်လည်ကစားလိုသည်ဟု သင်အဘယ်ကို ဆန္ဒရှိသနည်း။

Verse 47

तत्र देवी सखियुता साप्सरोगणमंडिता । नित्यं करिष्यति शची तव योग्यां सहायताम्

ထိုနေရာ၌ မိမိ၏မိတ်သဟာယများနှင့်အတူ အပ္စရာအဖွဲ့အစုတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက်ရှိသော ဒေဝီ သချီသည် သင့်အတွက် သင့်တော်လျော်ကန်သော အကူအညီကို အမြဲတမ်း ပေးဆောင်လိမ့်မည်။

Verse 48

अथवा मम कैलासे पर्वतेंद्रे सदाश्रये । स्थानमिच्छसि वित्तेशपुरीपरिविराजिते

သို့မဟုတ် မိမိ၏ ကိုင်လာသ (Kailāsa) တောင်မင်းကြီး၊ အမြဲတမ်းခိုလှုံရာ၌ နေထိုင်ရာကို ဆန္ဒရှိသလော—ဓနရှင်ဘုရား ကုဗေရ (Kubera) ၏ မြို့တော်၏ တောက်ပမှုဖြင့် ထင်ရှားလှပသော နေရာ၌။

Verse 49

गंगाजलौघप्रयते पूर्णचन्द्रसमप्रभे । दरीषु सानुषु सदा ब्रह्मकन्याभ्युदीरिते

ဂင်္ဂါရေစီးလှိုင်းကြီးကဲ့သို့ တက်ကြွလှုပ်ရှား၍ လပြည့်၏ တောက်ပမှုကဲ့သို့ ထွန်းလင်းသည်။ ဗြဟ္မာ၏ ကညာသမီးများက အမြဲတမ်း ချီးမွမ်းသီဆိုကြပြီး ချိုင့်ဝှမ်းများနှင့် တောင်စောင်းများပေါ်၌ တည်ရှိသည်။

Verse 50

नानामृगगणैर्युक्ते पद्माकरशतावृते । सर्वैर्गुणैश्च सद्वस्तुसुमेरोरपि सुंदरि

အလှတရားရှိသောသူမ၊ အမျိုးမျိုးသော တိရစ္ဆာန်အုပ်စုများဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ကြာကန်ရာချီဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ ကောင်းမြတ်သော ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးနှင့် ပြည့်စုံသဖြင့် မြတ်သော စုမေရုတောင်ထက်ပင် ပိုမိုလှပတောက်ပသည်။

Verse 51

स्थानेष्वेतेषु यत्रापि तवांतःकरणे स्पृहा । तं द्रुतं मे समाचक्ष्व वासकर्तास्मि तत्र ते

ဤသန့်ရှင်းရာနေရာများအနက် သင်၏အတွင်းစိတ်က အမှန်တကယ် ဆန္ဒပြင်းထန်သည့်နေရာကို ချက်ချင်း ပြောပါ; ထိုနေရာတွင် သင့်အတွက် ငါ နေထိုင်ရာကို တည်မည်။

Verse 52

ब्रह्मोवाच । इतीरिते शंकरेण तदा दाक्षायणी शनैः । इदमाह महादेवं लक्षणं स्वप्रकाशनम्

ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ သင်္ကရာက ထိုသို့ မိန့်ပြီးနောက် ဒါက္ရှာယဏီ (စတီ) သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ တဖြည်းဖြည်း မဟာဒေဝအား ဤစကားတို့ကို မိန့်ကြား၍ ကိုယ်တိုင်တောက်ပသော လက္ခဏာကို ဖော်ပြ하였다။

Verse 53

सत्युवाच । हिमाद्रावेव वसितुमहमिच्छे त्वया सह । न चिरात्कुरु संवासं तस्मिन्नेव महागिरौ

စတီက ပြောသည်။ “ဟိမာဒြီပေါ်တွင်ပင် သင်နှင့်အတူ နေထိုင်လို၏။ မနှောင့်နှေးဘဲ ထိုမဟာတောင်ပေါ်တွင်ပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ နေရာတည်စေပါ။”

Verse 54

ब्रह्मोवाच । अथ तद्वाक्यमाकर्ण्य हरः परममोहितः । हिमाद्रिशिखरं तुंगं दाक्षायण्या समं ययौ

ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ ထိုစကားကို ကြားသော် ဟရ (ရှီဝဘုရား) သည် အလွန်အမင်း မောဟဖြစ်သွားပြီး ဒါက္ရှာယဏီ (စတီ) နှင့်အတူ ဟိမာဒြီ၏ မြင့်မားသော ထိပ်သို့ သွားလေ၏။

Verse 55

सिद्धांगनागणयुतमगम्यं चैव पक्षिभिः । अगमच्छिखरं रम्यं सरसीवनराजितम्

သူမသည် ရေကန်များနှင့် စိမ်းလန်းသော တောအုပ်များဖြင့် တင့်တယ်လှပသည့် တောင်ထိပ်သို့ ရောက်လေ၏—စိဒ္ဓ မိန်းမတော်များ၏ အစုအဝေးက လိုက်ပါကာ၊ ငှက်တို့တောင် လွယ်လင့်တကူ မနီးကပ်နိုင်လောက်အောင် မြင့်မြတ်သည့် ထိပ်ဖြစ်၏။

Verse 56

विचित्ररूपैः कमलैः शिखरं रत्नकर्बुरम् । बालार्कसदृशं शंभुराससाद सतीसखः

စတီနှင့်အတူရှိသော သမ္ဘူသည် ထိုထိပ်သို့ ရောက်လေ၏—အံ့ဖွယ်ပုံသဏ္ဌာန်မျိုးစုံသော ကြာပန်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ကာ၊ ရတနာအရောင်စုံဖြင့် လှပ၍၊ နေထွက်သစ်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်နေ၏။

Verse 57

स्फटिकाभ्रमये तस्मिन् शादवलद्रुमराजिते । विचित्रपुष्पावलिभिस्सरसोभिश्च संयुते

ထိုနေရာသည် ကြည်လင်သော သလင်းကျောက်ကဲ့သို့၊ မိုးတိမ်တောက်ပသကဲ့သို့ လင်းလက်၍၊ စိမ်းလန်းသော မြက်ခင်းများနှင့် ခမ်းနားသော သစ်ပင်များဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသည်။ ထို့ပြင် အံ့ဖွယ်ပန်းတန်းများနှင့် လှပသော ရေကန်များပါ ပေါင်းစည်းလျက်ရှိသည်။

Verse 58

प्रफुल्लतरुशाखाग्रं गुंजद्भ्रमरसेवितम् । पंकेरुहैः प्रफुल्लैश्च नीलोत्पलचयैस्तथा

သစ်ပင်ခက်ဖျားများသည် ပန်းပွင့်ပြည့်ဝ၍၊ ငှက်ပျားများ ဟုန်းဟုန်းမြည်ကာ လာရောက်လှည့်လည်နေသည်။ ထိုနေရာသည် ပွင့်လန်းသော ကြာပန်းများနှင့် အပြာရောင် ရေကြာပန်းအစုအဝေးများဖြင့်လည်း တန်ဆာဆင်ထားသည်။

Verse 59

शोभितं चक्रवाकाद्यैः कादंबैर्हंसशंकुभिः । प्रमत्तसारसैः क्रौंचैर्नीलस्कंधैश्च शब्दितैः

ထိုနေရာသည် စက္ကရဝါက ငှက်အုပ်များနှင့် အခြားငှက်များ၊ ကာဒမ္ဗ ငှက်များနှင့် ဟံသာတန်းများကြောင့် လှပတင့်တယ်လာ၏။ ထို့ပြင် ပျော်ရွှင်သော ဆာရသ (ကြိုးငှက်) များ၊ ကရောဉ္စ ငှက်များနှင့် လည်ပင်းပြာငှက်များ၏ အော်သံများကြောင့် တဝိုက်လုံး မြည်ဟည်းနေ၏။

Verse 60

पुंस्कोकिलानां निनदैर्मधुरैर्गणसेवितैः । तुरंगवदनैस्सिद्धैरप्सरोभिश्च गुह्यकैः

ထိုနေရာသည် အထီးကောက်ကီလာ (ကောက်ကူး) များ၏ ချိုမြိန်သော အော်သံများကြောင့် မြည်ဟည်းနေပြီး၊ သီဝ၏ ဂဏများက ဝန်းရံစောင့်ရှောက်လျက်ရှိ၏။ ထို့အပြင် အောင်မြင်ပြီးသော စိဒ္ဓများ၊ အပ္စရာများနှင့် လျှို့ဝှက်သဘောရှိသော ဂုဟျကများလည်း ပါဝင်ကာ၊ အချို့မှာ မြင်းမျက်နှာကဲ့သို့ မျက်နှာပုံရှိကြ၏။

Verse 61

विद्याधरीभिर्देवीभिः किन्नरीभिर्विहारितम् । पुरंध्रीभिः पार्वतीभिः कन्याभिरभिसंगतम्

သူမကို ဗိဒ္ယာဓရီ မိန်းကလေးများ၊ ဒေဝီများနှင့် ကိန္နရီ ကောင်းကင်မိန်းမများက ပျော်ရွှင်စွာ လိုက်ပါဖျော်ဖြေကြသည်။ ထို့ပြင် မြင့်မြတ်သော မိန်းမများ၊ ပါရဝတီကဲ့သို့သော အဖော်အပါများနှင့် အရွယ်ရောက်မိန်းကလေးများကလည်း အနှံ့အပြား ဝန်းရံထားကြသည်။

Verse 62

विपंचीतांत्रिकामत्तमृदंगपटहस्वनैः । नृत्यद्भिरप्सरोभिश्च कौतुकोत्थैश्च शोभितम्

ဗီဏာနှင့် အခြားကြိုးတီးဝိုင်းသံများ၊ မೃဒင်္ဂနှင့် ပဋဟာ ဒရမ်သံတို့၏ ရင်ခုန်ဖွယ် တုန်လှုပ်သံများကြောင့် ထိုနေရာသည် တင့်တယ်လှပ하였다။ ထို့ပြင် အပ്സရာများ၏ အကနှင့် ပျော်ရွှင်အံ့ဩမှုမှ ပေါက်ဖွားသော ပွဲတော်များစွာကလည်း အလှတိုးစေ하였다။

Verse 63

देविकाभिर्दीर्घिकाभिर्गंधिभिस्सुसमावृतम् । प्रफुल्लकुसुमैर्नित्यं सकुंजैरुपशोभितम्

ထိုနေရာသည် မွှေးကြိုင်သော ရေကန်များနှင့် ကြာကန်များဖြင့် လှပစွာ ဝန်းရံထားပြီး၊ အမြဲတမ်း ပွင့်လန်းသော ပန်းများနှင့် ချစ်ဖွယ် တောအုပ်ငယ်များဖြင့် တင့်တယ်လှပနေ၏။

Verse 64

शैलराजपुराभ्यर्णे शिखरे वृषभध्वजः । सह सत्या चिरं रेमे एवंभूतेषु शोभनम्

တောင်မင်း၏ မြို့တော်အနီး၊ မြင့်မားသော တောင်ထိပ်ပေါ်တွင်၊ နွားအလံတင်သော ဝೃષဘဓွဇ (ရှီဝ) သည် စတီနှင့်အတူ ကြာရှည်စွာ ပျော်ရွှင်ကစားနေ၏။ ထိုသို့သောအခြေအနေတွင် အရာအားလုံးသည် မင်္ဂလာနှင့် လှပမှုဖြင့် ထင်ရှားလာ၏။

Verse 65

तस्मिन्स्वर्गसमे स्थाने दिव्यमानेन शंकरः । दशवर्षसहस्राणि रेमे सत्या समं मुदा

ကောင်းကင်နှင့်တူသော ထိုနေရာ၌၊ ဒေဝီတောက်ပမှုဖြင့် ထွန်းလင်းသော ရှင်ကရ (ရှီဝ) သည် စတီနှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်စွာ ကစားနေထိုင်၍ နှစ်တစ်သောင်း ကြာမြင့်ခဲ့၏။

Verse 66

स कदाचित्ततस्स्थानादन्यद्याति स्थलं हरः । कदाचिन्मेरुशिखरं देवी देववृतं सदा

တခါတရံ ဟရ (ရှီဝ) သည် ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာ၍ အခြားအရပ်သို့ သွားတတ်၏။ တခါတရံ အို ဒေဝီ၊ မေရုတောင်ထိပ်သို့ တက်၍ နတ်တို့က အမြဲဝန်းရံလျက် ရှိတတ်၏။

Verse 67

द्वीपान्नाना तथोद्यानवनानि वसुधातलम् । गत्वागत्वा पुनस्तत्राभ्येत्य रेमे सतीसुखम्

ကျွန်းပေါင်းများစွာနှင့် မြေပြင်တစ်လျှောက်—ဥယျာဉ်များ၊ တောအုပ်များကို ဖြတ်သန်းကာ—သွားလာပြန်လာ မကြာခဏ လှည့်လည်ပြီးနောက် စတီသည် ထိုနေရာသို့ ထပ်မံပြန်ရောက်ကာ မိမိ၏ ပျော်ရွှင်သက်သာမှု၌ ရမေ့လျက် နေ၏။

Verse 68

न जज्ञे स दिवा रात्रौ न ब्रह्मणि तपस्समम् । सत्यां हि मनसा शंभुः प्रीतिमेव चकार ह

နေ့ဖြစ်စေ ညဖြစ်စေ ထိုကဲ့သို့ တပဿ (တပသ) တူညီသူ မပေါ်ပေါက်ခဲ့—ဗြဟ္မာတို့အတွင်း၌ပင် မရှိ။ စတီကို နှလုံး၌ ထားသော သမ္ဘူ (ရှီဝ) သည် ချစ်မြတ်နိုးမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုသာ ခံစားခဲ့၏။

Verse 69

एवं महादेवमुखं सत्यपश्यत्स्म सर्वदा । महादेवोऽपि सर्वत्र सदाद्राक्षीत्सतीमुखम्

ဤသို့ စတီသည် မဟာဒေဝ၏ မျက်နှာကို အမြဲတမ်း ကြည့်ရှုနေ၏။ မဟာဒေဝလည်း မည်သည့်နေရာ၌ရှိစေကာမူ စတီ၏ မျက်နှာကို အစဉ်မပြတ် မြင်တော်မူ၏။

Verse 70

एवमन्योन्यसंसर्गादनुरागमहीरुहम् । वर्द्धयामासतुः कालीशिवौ भावांबुसेचनैः

ဤသို့ အပြန်အလှန် နီးကပ်ပေါင်းသင်းမှုကြောင့် ကာလီနှင့် ရှီဝတို့သည် ချစ်ခြင်း-ဘက္တိ၏ သစ်ပင်ကြီးကို ကြီးထွားစေကာ၊ မိမိတို့၏ အတွင်းစိတ် ဓမ္မခံစားချက်များ၏ အသက်ပေးစီးကြောင်းဖြင့် ရေစိုက်လျက် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ကြ၏။