स्वप्नवर्णनपूर्वकं संक्षेपशिवचरितवर्णनम् / Dream-Portents and a Concise Account of Śiva’s Career

Verse 1

नारद उवाच । विधे तात त्वया शैववर प्राज्ञाद्भुता कथा । वर्णिता करुणां कृत्वा प्रीतिर्मे वर्द्धिताधिकम्

နာရဒ မိန့်တော်မူသည်။ «အို ဗိဓာတာ (ဗြဟ္မာ) အဖေမြတ်၊ ကရုဏာဖြင့် သైవဓမ္မပညာပြည့်ဝသော အံ့ဩဖွယ် အထူးမြတ်သော ကഥာကို ကျွန်ုပ်အား ရှင်းလင်းပြောကြားပေးခဲ့သည်။ ထိုကို နားထောင်ခြင်းကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ဘက္တိနှင့် ချစ်မြတ်နိုးလေးစားမှု ပိုမိုတိုးပွားလာသည်»။

Verse 2

विधे गते स्वकं धाम मयि वै दिव्यदर्शगे । ततः किमभवत्तात कृपया तद्वदाधुना

«ဖန်ဆင်းရှင် (ဗြဟ္မာ) သည် မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်သွားပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ်သည် ဒိဗ္ဗဒർശနကို ရရှိခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဘာဖြစ်ပွားခဲ့သနည်း၊ အဖေမြတ်? ကရုဏာဖြင့် ယခု ပြောပြပါ»။

Verse 3

ब्रह्मोवाच । गते त्वयि मुने स्वर्गे कियत्काले गते सति । मेना प्राप्येकदा शैलनिकटं प्रणनाम सा

ဗြဟ္မာ မိန့်တော်မူသည်။ «အို မုနိ၊ သင်သည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အချိန်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သော်၊ မေနာသည် တစ်ကြိမ်တည်း တောင်အနီးသို့ ရောက်လာကာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ခဲ့သည်»။

Verse 4

स्थित्वा सविनयम्प्राह स्वनाथं गिरिकामिनी । तत्र शैलाधिनाथं सा प्राणप्रियसुता सती

ထိုနေရာ၌ တောင်ဖွားမိန်းမသည် ယဉ်ကျေးနိမ့်ချစွာ ရပ်တည်၍ မိမိ၏ အရှင်သခင်အား ပြောကြား하였다။ ထိုအခါ အသက်တမျှ ချစ်မြတ်နိုးရသော သမီး စတီသည် တောင်တော်တို့၏ အရှင်အား လျှောက်ထား하였다။

Verse 5

मेनोवाच । मुनिवाक्यं न बुद्धं मे सम्यङ् नारीस्वभावतः । विवाहं कुरु कन्यायास्सुन्दरेण वरेण ह

မေနာက ပြောသည်။ “မိန်းမသဘာဝကြောင့် မုနိ၏စကားကို မှန်ကန်စွာ မနားလည်ခဲ့ပါ။ ကျွန်မ၏သမီးအတွက် ရုပ်ရည်လှပ၍ သင့်တော်သော သတို့သားနှင့် မင်္ဂလာပွဲကို စီစဉ်ပေးပါ” ဟု။

Verse 6

सर्वथा हि भवेत्तत्रोद्वाहोऽपूर्वसुखावहः । वरश्च गिरिजायास्तु सुलक्षणकुलोद्भवः

“အရာအားလုံးအရ ထိုမင်္ဂလာပွဲသည် မကြုံဖူးသည့် ပျော်ရွှင်မှု၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်လာမည်။ ဂိရိဇာအတွက် သတို့သားသည် မျိုးရိုးမြင့်မြတ်၍ မင်္ဂလာလက္ခဏာများ ပြည့်စုံသူ ဖြစ်မည်” ဟု။

Verse 7

प्राणप्रिया सुता मे हि सुखिता स्याद्यथा प्रिय । सद्वरं प्राप्य सुप्रीता तथा कुरु नमोऽस्तु ते

“အချစ်တော်ရေ၊ ကျွန်မ၏အသက်ချစ်သမီး ပျော်ရွှင်စေမည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ပေးပါ။ ကောင်းမြတ်သော သတို့သားကို ရရှိပြီး အပြည့်အဝ ကျေနပ်ပျော်ရွှင်စေပါစေ။ သင့်အား ဦးညွှတ်ပါ၏” ဟု။

Verse 8

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ताश्रुमुखी मेना पत्यंघ्र्योः पतिता तदा । तामुत्थाप्य गिरिः प्राह यथावत्प्रज्ञसत्तमः

ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် မျက်နှာတွင် မျက်ရည်စိုနေသော မေနာသည် မိမိခင်ပွန်း၏ ခြေတော်၌ လဲကျ၍ ဦးချခဲ့သည်။ ထိုအခါ တောင်မင်း ဟိမာလယသည် ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၍ သူမကို ထူထောင်ကာ သင့်လျော်စွာ နားလည်မှုနှင့်အတူ ပြောကြား하였다။

Verse 9

हिमालय उवाच । शृणु त्वं मेनके देवि यथार्थं वच्मि तत्त्वतः । भ्रमं त्यज मुनेर्वाक्यं वितथं न कदाचन

ဟိမာလယက ပြောသည်။ “ဒေဝီ မေနကာ၊ ငါ့စကားကို နားထောင်ပါ။ အမှန်တရားနှင့် အမြင့်ဆုံးသော တတ္တဝအတိုင်း ငါသည် သင်အား တိတိကျကျ ပြောမည်။ သံသယကို စွန့်လွှတ်ပါ—မုနိ၏စကားသည် မည်သည့်အခါမျှ မမှားယွင်း” ဟု။

Verse 10

यदि स्नेहः सुतायास्ते सुतां शिक्षय सादरम् । तपः कुर्याच्छंकरस्य सा भक्त्या स्थिरचेतसा

သင်၏ သမီးအပေါ် အချစ်စိတ် တကယ်ရှိလျှင် သမီးကို ဂရုတစိုက် သင်ကြားပါ။ သံကရအား အပူဇော်တပသ ပြုစေ၍၊ စိတ်တည်ငြိမ်ခိုင်မာစွာ ဘက္တိဖြင့် ဆောင်ရွက်စေပါ။

Verse 11

चेत्प्रसन्नः शिवः काल्याः पाणिं गृह्णाति मेनके । सर्वं भूयाच्छुभं नश्येन्नारदोक्तममंगलम्

အို မေနကာ၊ သခင် ရှိဝသည် ကာလီအပေါ် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၍ လက်ထပ်ရန် လက်ကို လက်ခံယူလျှင်၊ အရာအားလုံး မင်္ဂလာဖြစ်လာမည်၊ နာရဒ ပြောခဲ့သော အမင်္ဂလာသည်လည်း ပျက်စီးသွားမည်။

Verse 12

अमंगलानि सर्वाणि मंगलानि सदाशिवे । तस्मात्सुतां शिवप्राप्त्यै तपसे शिक्षय द्रुतम्

မင်္ဂလာမရှိသမျှသည် စဒါရှီဝ၌ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မင်္ဂလာအပေါင်းတို့သည် စဒါရှီဝ၌ တည်ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် သင်၏သမီးကို တပဿ (အာဓိဋ္ဌာန်တရား) တွင် အလျင်အမြန် လေ့ကျင့်ပေးလော့၊ သို့မှသာ ရှီဝကို ရရှိနိုင်မည်။

Verse 13

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य गिरेर्वाक्यं मेना प्रीततराऽभवत् । सुतोपकंठमगमदुपदेष्टुं तदोरुचिम्

ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ ဟိမာလယ၏ စကားကို ထိုသို့ ကြားနာပြီးနောက် မေနာသည် ပိုမိုပျော်ရွှင်လာ၏။ ထို့နောက် သူမသည် သမီးအနီးသို့ သွားကာ ထိုမြတ်သော ဆုံးဖြတ်ချက်အကြောင်း အကြံဉာဏ်ပေးရန် နီးကပ်သွား하였다။

Verse 14

सुताङ्गं सुकुमारं हि दृष्ट्वातीवाथ मेनका । विव्यथे नेत्रयुग्मे चाश्रुपूर्णेऽभवतां द्रुतम्

သမီး၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကိုယ်အင်္ဂါကို မြင်သော် မေနကာသည် အလွန်တုန်လှုပ်သွား၏။ မျက်စိနှစ်လုံးလည်း နာကျင်ကာ ချက်ချင်း မျက်ရည်ပြည့်လျှံလာ၏။

Verse 15

अथ सा कालिका देवी सर्वज्ञा परमेश्वरी । उवाच जननीं सद्यः समाश्वास्य पुनः पुनः

ထို့နောက် အရာအားလုံးကို သိမြင်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်မ ကာလိကာဒေဝီသည် မိခင်ကို ချက်ချင်းပင် အကြိမ်ကြိမ် သက်သာစေကာ ပြောကြားလေ၏။

Verse 17

पार्वत्युवाच । मातश्शृणु महाप्राज्ञेऽद्यतने ऽजमुहूर्तके । रात्रौ दृष्टो मया स्वप्नस्तं वदामि कृपां कुरु

ပါဝတီက ပြောသည်—“အမေ၊ နားထောင်ပါ။ အလွန်ပညာရှိသော မိခင်ရေ—ယနေ့ အဇမုဟူရ္တ ဟူသော သန့်ရှင်းသော အရုဏ်ခဏ၌၊ ညအတွင်း၌ ကျွန်မ အိပ်မက်တစ်ခု မြင်ခဲ့သည်။ ထိုအိပ်မက်ကို ပြောမည်၊ ကျွန်မကို ကရုဏာပြုပါ။”

Verse 18

विप्रश्चैव तपस्वी मां सदयः प्रीतिपूर्वकम् । उपादिदेश सुतपः कर्तुं मातश्शिवस्य वै

ကရုဏာရှိသော တပသ္ဝီ ဗြာဟ္မဏ ရှင်တော်သည် ချစ်ခင်မေတ္တာဖြင့် ကျွန်မကို ညွှန်ကြား၍—အမေ—ရှီဝကို အမှန်တကယ် ရရှိရန် အလွန်ပြင်းထန်သော တပသ်ကို ပြုလုပ်စေ하였다။

Verse 19

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा मेनका शीघ्रं पतिमाहूय तत्र च । तत्स्वप्नं कथयामास सुता दृष्टमशेषतः

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ ထိုစကားကိုကြားသဖြင့် မေနကာသည် ခင်ပွန်းကို ချက်ချင်းခေါ်လာကာ၊ သမီးမြင်ခဲ့သော အိပ်မက်အလုံးစုံကို ပြည့်စုံစွာ ပြောပြလေ၏။

Verse 20

सुतास्वप्नमथाकर्ण्य मेनकातो गिरीश्वरः । उवाच परमप्रीतः प्रियां सम्बोधयन्गिरा

မေနကာထံမှ သမီး၏အိပ်မက်ကို ကြားသိပြီးနောက် တောင်တန်းတို့၏အရှင် (ဟိမာလယ) သည် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားကာ၊ ချစ်ဇနီးကို ချိုသာသောစကားဖြင့် နှိုးဆော်၍ ပြောလေ၏။

Verse 21

गिरीश्वर उवाच । हे प्रियेऽपररात्रान्ते स्वप्नो दृष्टो मयापि हि । तं शृणु त्वं महाप्रीत्या वच्म्यहं तं समादरात्

ဂိရီဣရှ္ဝရ မိန့်တော်မူသည်။ “ချစ်သူရေ၊ ညအဆုံးပိုင်းတွင် ငါလည်း အိပ်မက်တစ်ခုကို အမှန်တကယ် မြင်ခဲ့သည်။ အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ နားထောင်ပါ; ငါသည် လေးစားစွာ ပြောပြမည်။”

Verse 22

एकस्तपस्वी परमो नारदोक्तवरां गधृक् । पुरोपकंठं सुप्रीत्या तपः कर्तुं समागतः

နာရဒ မိန့်ကြားသော ကောင်းချီးကို ရရှိထားသည့် အမြင့်မြတ်ဆုံး တပသီတစ်ဦးသည်၊ အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ မြို့အပြင်ဘက်သို့ ရောက်လာပြီး တပသ (အာစကေတ) ပြုလုပ်ရန် ရည်ရွယ်လေ၏။

Verse 23

गृहीत्वा स्वसुतां तत्रागमं प्रीततरोप्यहम् । मया ज्ञातस्स वै शम्भुर्नारदो क्तवरः प्रभुः

အဲဒီနေရာမှ ကိုယ့်သမီးကို ခေါ်ယူပြီး၊ ပိုမိုဝမ်းမြောက်စိတ်ဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။ ထို့နောက် နာရဒ (Nārada) ပြောခဲ့သည့်စကားမှန်ကြောင်းကြောင့်၊ သမ္ဘူ (Śambhu) သည် အမြင့်ဆုံးအရှင်တော် ဖြစ်ကြောင်းကို ငါသိမြင်ခဲ့သည်။

Verse 24

सेवार्थं तस्य तनयामुपदिश्य तपस्विनः तं । वै प्रार्थितवांस्तस्यां न तदांगीचकार सः

အမှုတော်ဆောင်ရန်အတွက် တပသ္ဝီသည် အဲဒီ ရှင်တော်၏ သမီးကို သူ့အား ညွှန်ပြပေး하였다။ သူက အမှန်တကယ် လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခဲ့သော်လည်း အဲဒီအချိန်တွင် သူမက မလက်ခံခဲ့။

Verse 25

अभूद्विवादस्तुमहान्सांख्यवेदान्तसंमतः । ततस्तदाज्ञया तत्र संस्थितासीत्सुता मम

ထို့နောက် စာṅခယ (Sāṅkhya) နှင့် ဝေဒန္တ (Vedānta) နှစ်ဖက်လုံး လက်ခံနိုင်သည့် အကြောင်းပြချက်များဖြင့် ကြီးမားသော အငြင်းပွားမှု ဖြစ်ပွား하였다။ ထို့နောက် သူ၏ အမိန့်အရ ငါ့သမီးသည် အဲဒီနေရာ၌ တည်မြဲစွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။

Verse 26

निधाय हृदि तं कामं सिषेवे भक्तितश्च सा । इति दृष्टं मया स्वप्नं प्रोक्तवांस्ते वरानने

အဲဒီဆန္ဒကို နှလုံးထဲတွင် ထားကာ၊ သူမသည် ဘက္တိ (bhakti) ဖြင့် သစ္စာတရားအပြည့်နဲ့ ဝတ်ပြု၍ အမှုတော်ဆောင်하였다။ “အလှမျက်နှာရှင်ရေ၊ ငါကိုယ်တိုင် မြင်ခဲ့သော အိပ်မက်ကို ဤသို့ သင့်အား ပြောပြပြီးပြီ” ဟု ဆို၏။

Verse 27

ततो मेने कियत्कालं परीक्ष्यं तत्फलं प्रिये । योग्यमस्तीदमेवेह बुध्यस्व त्वं मम ध्रुवम्

ထို့နောက် ချစ်သူရေ၊ အချိန်အနည်းငယ် စဉ်းစား၍ အကျိုးရလဒ်ကို စိစစ်ပြီးနောက် ငါသည် “ဤအရာတစ်ခုတည်းသာ ဒီနေရာတွင် သင့်လျော်သည်။ ဤသည်ကို ငါ၏ တည်ကြည်မပြောင်းလဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်ဟု နားလည်လော့” ဟု သတ်မှတ်하였다။

Verse 28

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा गिरिराजश्च मेनका वै मुनीश्वर । सन्तस्थतुः परीक्षन्तीं तत्फलं शुद्धचेतसौ

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်— «ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ အို မုနိအရှင်မြတ်၊ တောင်ဘုရင် ဟိမဝန်နှင့် မေနကာတို့သည် စိတ်သန့်ရှင်း၍ ထိုနေရာ၌ ရပ်တည်ကာ၊ ပါရဝတီ၏ သတ္တိနှင့် တပဿာ စမ်းသပ်မှု၏ အကျိုးရလဒ်ကို စောင့်ကြည့်နေကြ၏»။

Verse 29

इत्थम्व्यतीतेऽल्पदिने परमेशः सतां गतिः । सतीविरहसुव्यग्रो भ्रमन्सर्वत्र सूतिकृत्

အချိန်အနည်းငယ်သာ ကုန်လွန်ပြီးနောက်၊ သတ္တဝါသုခ၏ အဆုံးစွန်အမီတော်ဖြစ်သော ပရမေရှဝရ ရှီဝသည် စတီနှင့် ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် အလွန်စိတ်ပူပန်ကာ နေရာအနှံ့ လှည့်လည်၍ သတ္တဝါတို့ကို ငိုကြွေးဒုက္ခရောက်စေ၏။

Verse 30

तत्राजगाम सुप्रीत्या कियद्गुणयुतः प्रभुः । तपः कर्तुं सतीप्रेमविरहाकुलमानसः

ထို့နောက် သင့်လျော်သော ဒေဝဂုဏ်တော်များဖြင့် ပြည့်စုံသည့် အရှင်သည် မေတ္တာပျော်ရွှင်စိတ်ဖြင့် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာပြီး၊ စတီအပေါ် ချစ်မြတ်နိုးမှုနှင့် ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ တပဿာ ပြုရန် လာတော်မူ၏။

Verse 31

तपश्चकार स्वं तत्र पार्वती सेवने रता । सखीभ्यां सहिता नित्यं प्रसन्नार्थमभूत्तदा

ထိုနေရာ၌ ပါရဝတီသည် မိမိ၏ တပဿာကို ပြုလုပ်ကာ ဘုရားရှင်အား ဆည်းကပ်ဝန်ဆောင်မှု၌ စိတ်နှစ်မြုပ်နေ၏။ မိတ်သဟာယမများနှင့် အမြဲတကွရှိ၍ ထိုအခါ ရှီဝ၏ ကရုဏာတော်ကို ရရှိရန်သာ အားထုတ်ပြုမူ၏။

Verse 32

विद्धोऽऽपि मार्गणैश्शम्भुर्विकृतिं नाप स प्रभुः । प्रेषितेन सुरैस्स्वात्ममोहनार्थं स्मरेण वै

မြားများဖြင့် ထိခိုက်ခံရသော်လည်း၊ အရှင်မြတ် သမ္ဘူသည် အပြောင်းအလဲ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့။ ကာမဒေဝကို ဒေဝတော်များက မိမိအတ္တကို မောဟစေလို၍ စေလွှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ရှီဝသည် လုံးဝ မလှုပ်မယှက် တည်ငြိမ်တော်မူ၏။

Verse 33

दग्ध्वा स्मरं च तत्रैव स्ववह्निनयनेन सः । स्मृत्वा मम वचः क्रुद्धो मह्यमन्तर्दधे ततः

ထိုနေရာ၌ပင် သူသည် မိမိ၏ မျက်စိမှ ထွက်သော မီးဖြင့် ကာမ (စမရ) ကို လောင်ကျွမ်းစေ하였다။ ထို့နောက် ငါ၏ စကားကို သတိရကာ ဒေါသထွက်၍ ငါ့ထံမှ ပျောက်ကွယ်သွား하였다။

Verse 34

ततः कालेन कियता विनाश्य गिरिजामदम् । प्रसादितस्सुतपसा प्रसन्नोऽभून्महेश्वरः

ထို့နောက် အချိန်အနည်းငယ်ကြာသော် မဟာဒေဝသည် ဂိရိဇာ (ပါဝတီ) ၏ မာနကို ဖျက်ဆီးတော်မူ၏။ သူမ၏ မြင့်မြတ်သော တပသ (အကျင့်တရား) ကြောင့် ပျော်ရွှင်၍ သဘောကျကာ မဟေရှဝရသည် သူမအပေါ် ကရုဏာတော်နှင့် ကျေးဇူးတော် ပြုတော်မူ하였다။

Verse 35

लौकिकाचारमाश्रित्य रुद्रो विष्णुप्रसादितः । कालीं विवाहयामास ततोऽभूद्बहुमंगलम्

လောကီထုံးတမ်းအတိုင်း လိုက်နာ၍ ရုဒြသည် ဗိဿနု၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ပျော်ရွှင်ကျေနပ်ကာ ကာလီကို လက်ထပ်တော်မူ၏။ ထိုမှစ၍ မင်္ဂလာအလွန်များစွာ ပေါ်ပေါက်လာ하였다။

Verse 36

इत्येतत्कथितं तात समासाच्चरितं विभोः । शंकरस्य परं दिव्यं किं भूयः श्रोतुमि च्छसि

ချစ်သား၊ ဤသို့ဖြင့် အလုံးစုံတန်ခိုးရှင် ရှံကရ၏ မြတ်သော၊ နတ်တို့နှင့်ဆိုင်သော အကြောင်းအရာကို ငါသည် အကျဉ်းချုပ်၍ ဟောကြားခဲ့ပြီ။ သင်သည် အဘယ်အရာကို ထပ်မံကြားနာလိုသနည်း။