पार्वतीजन्मवर्णनम् / Description of Pārvatī’s Birth

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ संस्मरतुर्भक्त्या दम्पती तौ भवाम्बिकाम् । प्रसूतिहेतवे तत्र देवकार्यार्थमादरात्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—ထို့နောက် ထိုဇနီးမောင်နှံသည် ဘက်တိဖြင့်လည်းကောင်း၊ လေးစားသဒ္ဓါဖြင့်လည်းကောင်း အဲဒီနေရာ၌ ဘဝအမ္ဗိကာကို သတိရအောက်မေ့ကြသည်။ သားဖွားဖြစ်ပေါ်စေရန်နှင့် နတ်တို့၏ လုပ်ငန်းတာဝန် ပြည့်စုံစေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 2

ततस्सा चण्डिका योगात्त्यक्तदेहा पुरा पितुः । ईहया भतितुं भूयस्समैच्छद्रिरिदारतः

ထို့နောက် အမိနတ်မ ချဏ္ဍိကာသည် ယောဂအင်အားဖြင့် ယခင်က ဖခင်အိမ်၌ ကိုယ်ခန္ဓာကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုမူ ကိုယ့်စိတ်အလိုတော်ဖြင့် ထပ်မံ၍ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ရပ်ကို ခံယူကာ ထိန်းသိမ်းလိုကြောင်း ဆန္ဒပြန်လည်ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဤတောင်ပေါ်၌ ခိုလှုံလိုက်သည်။

Verse 3

सत्यं विधातुं स्ववचः प्रसन्नाखिलकामदा । पूर्णांशाच्छैलचित्ते सा विवेशाथ महेश्वरी

မိမိ၏စကားကို သစ္စာဖြစ်စေရန်၊ ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးသနားသော ကြင်နာရှင် နတ်မဟာမယ်တော်သည် မိမိ၏ ပြည့်စုံသော အံ့သြဖွယ် အစိတ်အပိုင်းဖြင့် တောင် (ဟိမာလယ) ၏ စိတ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ မဟေရှဝရီအဖြစ် ထိုနေရာ၌ တည်ရှိလာ하였다။

Verse 4

विरराज ततस्सोतिप्रमदोपूर्वसुद्युतिः । हुताशन इवाधृष्यस्तेजोराशिर्महामनाः

ထို့နောက် ထိုတောက်ပသောသတ္တဝါသည် ယခင်တောက်ပမှုကိုလွန်ကဲ၍ ထွန်းလင်းပေါ်လာ၏—သန့်ရှင်းသော အဂ္နိမီးကဲ့သို့ မအနိုင်ယူနိုင်သော ဝိညာဉ်မီးတေဇောအစုကြီးဖြစ်၍ မဟာစိတ်ရှိသူတစ်ပါးဖြစ်၏။

Verse 5

ततो गिरिस्स्वप्रियायां परिपूर्णं शिवांशकम् । समाधिमत्वात्समये समधत्त सुशंकरे

ထို့နောက် သုရှင်ကရာ သင်္ကရသည် သမာဓိ၌ တည်မြဲနေသောကြောင့် အချိန်တော်တည့်တော်၌ တောင်သမီးဖြစ်သော ချစ်မြတ်နိုးသူထံသို့ မိမိ၏ သီဝအံශကို ပြည့်စုံစွာ ထည့်သွင်းပေးတော်မူ၏။

Verse 6

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे पार्वतीजन्मवर्णनं नाम षष्टोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် “ပါရဝတီ၏ မွေးဖွားခြင်းဖော်ပြချက်” ဟူသော အမည်ရှိသည့် ခြောက်မြောက်အခန်းသည် ရုဒ္ရသံဟိတာ (ဒုတိယစာအုပ်) ၏ တတိယပိုင်း ပါရဝတီခဏ္ဍ၌ သီဝမဟာပုရာဏ (သီရိသီဝ) အတွင်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 7

गिरिप्रिया सर्वजगन्निवासासंश्रयाधिकम् । विरेजे सुतरां मेना तेजोमण्डलगा सदा

ဂိရိပရိယာ (ပါရဝတီ) သည် လောကအလုံးစုံ၏ အားထားရာနှင့် နေရာတည်ရာ ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ထိုသမီး၏ မိခင်နှင့် အထူးကာကွယ်ရာ ဖြစ်သောကြောင့် မေနာသည် အလင်းရောင်ဝိုင်းအတွင်း အမြဲတမ်း တောက်ပလှပစွာ ပိုမိုထင်ရှားလေ၏။

Verse 8

सुखोदयं स्वभर्तुश्च मेना दौहृदलक्षणम् । दधौ निदानन्देवानामानन्दस्येप्सितं शुभम्

မေနာသည် မိမိခင်ပွန်းထံ၌ ပျော်ရွှင်မှု တက်ပေါ်လာခြင်းကို မြင်တွေ့၏။ ထို့ပြင် မေနာကိုယ်တိုင်လည်း ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်း၏ မင်္ဂလာလက္ခဏာများကို ဆောင်ထား၏—ဒေဝတားတို့အတွက် အာနန္ဒ၏ အကြောင်းကောင်း၊ အလိုတော်တူသော ရွှင်လန်းမှု၏ အရင်းမြစ် ဖြစ်လေ၏။

Verse 9

देह सादादसंपूर्णभूषणा लोध्रसंमुखा । स्वल्पभेन्दुक्षये कालं विचेष्यर्क्षा विभावरी

သူမ၏ကိုယ်ခန္ဓာမှာ နွမ်းနယ်လျော့ရဲ၍ အလှဆင်ပစ္စည်းများလည်း မပြည့်စုံသေး။ လောဓြာပင်ဘက်သို့ မျက်နှာလှည့်ထားစဉ် ကြယ်များဖြင့်အမှတ်အသားပြုသော ညသည် ခဏတာကြာမြင့်သကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး လသည် ပါးပါးလေးသာ ကျန်သွားလေ၏။

Verse 10

तदाननं मृत्सुरभिनायं तृप्तिं गिरीश्वरः । मुने रहस्युपाघ्राय प्रेमाधिक्यं बभूव तत्

အို မုနိ၊ ထိုအခါ ဂိရိဿဝရ (သခင်ရှီဝ) သည် လျှို့ဝှက်စွာ နီးကပ်လာ၍ သူမ၏မျက်နှာမှ မြေသင်းရနံ့ကို ရှူရှိုက်တော်မူ၏။ ထိုကြောင့် စိတ်နှလုံးပြည့်ဝသော ကျေနပ်မှု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး၊ သူမအပေါ် မေတ္တာတော်သည် ပို၍တိုးပွားလေ၏။

Verse 11

मेना स्पृहावती केषु न मे शंसति वस्तुषु । किंचिदिष्टं ह्रियापृच्छदनुवेलं सखी गिरिः

မေနာသည် ဆန္ဒပြင်းပြသော်လည်း မိမိလိုချင်သည့်အရာကို ကျွန်ုပ်အား မဖော်ပြခဲ့။ သို့သော် မိတ်ဆွေ ဂိရီသည် ကျွန်ုပ်လိုလားနိုင်သမျှကို အရှက်သဘောဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် မေးမြန်းလေ၏။

Verse 12

उपेत्य दौहदं शल्यं यद्वव्रेऽपश्यदाशु तत् । आनीतं नेष्टमस्याद्धा नासाध्यं त्रिदिवैऽपि हि

သူမထံ ချဉ်းကပ်သွားရာတွင်၊ သူမ၏ ဆန္ဒတောင့်တမှုကြောင့် ဖြစ်သော နာကျင်သည့် ဆူးတံကို ချက်ချင်း သိမြင်လေ၏—နှလုံးထဲက ရွေးချယ်ထားသည့် အရာပင်။ အမှန်တကယ် သူမနှစ်သက်သော အရာကို ချက်ချင်း ယူဆောင်လာနိုင်ခဲ့သည်; ဘုရားရည်ရွယ်ချက်ကို ဆောင်ရွက်သူတို့အတွက် သုံးလောက၏ ဒေဝများအတွက်တောင် မဖြစ်နိုင်ဟူ၍ မရှိ။

Verse 13

प्रचीयमानावयवा निस्तीर्य दोहदव्यथाम् । रेजे मेना बाललता नद्धपत्राधिका यथा

ကိုယ်ဝန်ဆောင်နာကျင်မှုကို ကျော်လွန်ပြီး၊ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းများ ပြန်လည်ပြည့်ဝလာသဖြင့် မေနာသည် တောက်ပလှပလာ၏—လတ်ဆတ်သော ရွက်သစ်များဖြင့် အလှဆင်ထားသည့် နူးညံ့သော ငယ်ရွယ်သော လျှောပင်ကဲ့သို့။

Verse 14

गिरिस्सगर्भां महिषीममंस्त धरणीमिव । निधानगर्भामभ्यन्तर्लीनवह्निं शमीमिव

သူတို့သည် ထိုမဟိသီမဟာမိဖုရားကို တောင်တန်းများကို ဝမ်းထဲတွင် ဆောင်ထားသည့် မြေကြီးကဲ့သို့—အရာအားလုံးကို ထောက်ပံ့သည့် ဓရဏီကဲ့သို့ဟု ထင်မြင်ကြ၏။ ထို့ပြင် အတွင်း၌ ဓနသိုက်ကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး မီးကိုလည်း အတွင်း၌ လျှို့ဝှက်ထားသည့် ရှမီပင်ကဲ့သို့ဟုလည်း သတ်မှတ်ကြ၏။

Verse 15

प्रियाप्रीतेश्च मनसः स्वार्जितद्रविणस्य च । समुन्नतैः श्रुतेः प्राज्ञः क्रियाश्चक्रे यथोचिताः

ချစ်မြတ်နိုးရာကြောင့် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်၍၊ ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေစုဆောင်းထားသော ဥစ္စာဓနနှင့်အတူ၊ ပညာရှိသူသည် မြင့်မြတ်သော ဝေဒသရုတိ၏ အမိန့်ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း သင့်တော်စွာ ကရိယာပူဇာများကို ဆောင်ရွက်လေ၏။

Verse 16

ददर्श काले मेनां स प्रतीतः प्रसवोन्मुखीम् । अभ्रितां च दिवं गर्भगृहे भिषगधिष्ठिते

အချိန်တော်တန်လာသောအခါ မေနာသည် တောက်ပ၍ မွေးဖွားရန် အသင့်ဖြစ်နေကာ မွေးခန်းအတွင်း ဆရာဝန်များ စောင့်ရှောက်ကူညီနေသကဲ့သို့ ကောင်းကင်ကိုပင် ထောက်ထားထားသလို မြင်တော်မူ၏။

Verse 17

दृष्ट्वा प्रियां शुभाङ्गी वै मुमोदातिगिरीश्वरः । गर्भस्थजगदम्बां हि महातेजोवतीन्तदा

မိမိချစ်မြတ်နိုးသော မင်္ဂလာအင်္ဂါရှိ ပာရဝတီကို မြင်သော် ဂိရိရှ္ဝရ (သီဝ) သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်လေ၏။ ထိုအခါ ကမ္ဘာလောက၏ မိခင်တော်သည် ဝမ်းအတွင်း၌ရှိနေသော်လည်း မဟာတေဇောဓာတ်ဖြင့် တောက်ပလင်းလက်နေ하였다။

Verse 18

तस्मिन्नवसरे देवा मुने विष्ण्वादयस्तथा । मुनयश्च समागम्य गर्भस्थां तुष्टुवुश्शिवाम्

ထိုအချိန်တည်းမှာပင်၊ အို မုနိ၊ ဒေဝတို့—ဗိဿနုနှင့် အခြားတို့—နှင့် ရသေ့များ စုပေါင်းလာရောက်၍ ဝမ်းအတွင်း၌ တည်ရှိနေသော သီဝာဒေဝီကို ချီးမွမ်းတော်မူကြ၏။

Verse 19

देवा ऊचुः । दुर्गे जय जय प्राज्ञे जगदम्ब महेश्वरि । सत्यव्रते सत्यपरे त्रिसत्ये सत्यरूपिणी

ဒေဝတို့က ဆိုကြသည်– «အောင်မြင်ပါစေ၊ အောင်မြင်ပါစေ၊ ဒုရ္ဂါမယ်တော်၊ ပညာရှိမယ်တော်၊ လောကမိခင်၊ မဟေရှ္ဝရီ။ သစ္စာကို ကတိပြုသူ၊ သစ္စာ၌ တည်သူ၊ သုံးပါးသစ္စာ၊ သစ္စာရုပ်သဏ္ဌာန်တော်»။

Verse 20

सत्यस्थे सत्यसुप्रीते सत्ययोने च सत्यतः । सत्यसत्ये सत्यनेत्रे प्रपन्नाः शरणं च ते

သစ္စာ၌ တည်နေသူ၊ သစ္စာကို အလွန်နှစ်သက်သူ၊ သစ္စာမှ ပေါက်ဖွားသူ၊ သစ္စာသဘာဝအမှန်တကယ်ရှိသူ၊ သစ္စာရုပ်သဏ္ဌာန်တော်၊ သစ္စာမျက်စိတော်ရှိသူ—ကျွန်ုပ်တို့သည် သင့်ထံ၌ အလုံးစုံအပ်နှံ၍ ခိုလှုံပါ၏; သင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အားကိုးရာဖြစ်၏။

Verse 21

शिवप्रिये महेशानि देवदुःखक्षयंकरि । त्रैलोक्यमाता शर्वाणी व्यापिनी भक्तवत्सला

အို ရှိဝ၏ချစ်မြတ်နိုးရာ မဟေရှာနီ—ဒေဝတို့၏ဒုက္ခကို ပယ်ဖျက်ပေးသူမ! လောကသုံးပါး၏ မိခင် ရှရဝါဏီ၊ အလုံးစုံသို့ ပြန့်နှံ့တော်မူသူ၊ ဘက္တတို့ကို မေတ္တာကရုဏာဖြင့် ချစ်ခင်တော်မူ၏။

Verse 22

आविर्भूय त्रिलोकेशि देवकार्यं कुरुष्व ह । सनाथाः कृपया ते हि वयं सर्वे महेश्वरि

အို သုံးလောကအရှင်မ၊ ကျေးဇူးပြု၍ ကိုယ်တော်ကို ထင်ရှားပေါ်ထွန်းစေပြီး နတ်တို့၏ အလုပ်ကို ဆောင်ရွက်ပါ။ အို မဟေရှဝရီ၊ သင်၏ ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး အကာအကွယ်ရ၍ အားကိုးရာမဲ့ မဟုတ်တော့ပါ။

Verse 23

त्वत्तः सर्वे च सुखिनो लभन्ते सुखमुत्तमम् । त्वाम्विना न हि किंचिद्वै शोभते त्रिभवेष्वपि

သင်ထံမှသာ သတ္တဝါအားလုံး ပျော်ရွှင်၍ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သုခကို ရရှိကြသည်။ သင်မရှိလျှင် သုံးဘဝလောကတို့၌ပင် မည်သည့်အရာမျှ မလှပ မတောက်ပပါ။

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्थं कृत्वा महेशान्या गर्भस्थाया बहुस्तुतिम् । प्रसन्नमनसो देवास्स्वं स्वं धाम ययुस्तदा

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—ဤသို့ မဟေရှာနီသည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်နေစဉ် အလွန်များစွာ ချီးမွမ်းပူဇော်ပြီးနောက်၊ စိတ်နှလုံး ကြည်နူးတည်ငြိမ်သော နတ်တို့သည် ထိုအခါ တစ်ဦးချင်းစီ မိမိတို့၏ နေရာသို့ ပြန်သွားကြ၏။

Verse 25

व्यतीते नवमे मासे दशमे मासि पूर्णतः । गर्भस्थाया गतिन्द्रध्रे कालिका जगदम्बिका

ကိုးလမြောက် လွန်သွားပြီး ဆယ်လမြောက် ပြည့်စုံစွာ ရောက်လာသောအခါ၊ အချိန်၏ သတ်မှတ်လမ်းစဉ်အတိုင်း ကာလိကာ—လောကမိခင် ဂဂဒမ္ဗိကာ—သည် ကိုယ်ဝန်အတွင်းရှိ အခြေအနေမှ ရွှေ့ပြောင်းထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 26

तदा सुसमयश्चासीच्छान्तभग्रहतारकः । नभः प्रसन्नतां यातं प्रकाशस्सर्वदिक्षु हि

ထိုအခါ မင်္ဂလာရာသီတစ်ရပ် ပေါ်ထွန်းလာ၍ မိုးကောင်းကင်သည် ငြိမ်းချမ်းသွားကာ နေ၊ ဂြိုဟ်၊ ကြယ်တို့၏ တောက်ပမှုသည် နူးညံ့စွာ တိတ်ဆိတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ အာကာသသည် ကြည်လင်သန့်ရှင်း၍ အလင်းရောင်သည် အရပ်ရပ်သို့ ပြန့်နှံ့လေ၏။

Verse 27

मही मंगलभूयिष्ठा सवनग्रामसागरा । सरस्स्रवन्तीवापीषु पुफुल्लुः पंकजानि वै

မြေပြင်သည် အလွန်မင်္ဂလာပြည့်ဝလာ၍ တောတောင်၊ ရွာမြို့နှင့် သမုဒ္ဒရာတို့ဖြင့် တန်ဆာဆင်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ရေကန်များ၊ စီးဆင်းသောမြစ်များနှင့် ရေကန်ငယ်များတွင် ကြာပန်းတို့သည် အမှန်တကယ် ပွင့်လန်းထွန်းကားလေ၏။

Verse 28

ववुश्च विविधा वातास्सुखस्पर्शा मुनीश्वर । मुमुदुस्साधवस्सर्वेऽसतान्दुःखमभूद्द्रुतम्

အို မုနိတို့၏အရှင်၊ အမျိုးမျိုးသောလေများ ပျံ့နှံ့တိုက်ခတ်လာ၍ ထိတွေ့ရာတွင် သက်သာချမ်းမြေ့လေ၏။ သီလရှိသူအားလုံး ဝမ်းမြောက်ကြပြီး၊ အသတ္တမတို့၏ ဒုက္ခသည် လျင်မြန်စွာ ပေါ်ပေါက်လာလေ၏။

Verse 29

दुन्दुभीन्वादयामासुर्नभस्यागत्य निर्जराः । पुष्पवृष्टिरभूत्तत्र जगुर्गन्धर्वसत्तमाः

မိုးကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော အမရဒေဝတို့သည် ဒုန္ဒုဘီတီး၍ မြည်ဟည်းစေကြ၏။ ထိုနေရာ၌ ပန်းမိုးရွာကျလာပြီး ဂန္ဓဗ္ဗအထူးမြတ်တို့က ပွဲတော်သီချင်းများကို သီဆိုကြ၏။

Verse 30

विद्याधरस्त्रियो व्योम्नि ननृतुश्चाप्सरास्तथा । तदोत्सवो महानासीद्देवादीनां नभःस्थले

မိုးကောင်းကင်၌ ဗိဒ္ဓာဓရမိန်းမများက ကပြကြပြီး အပ္စရာများလည်း ထိုနည်းတူ ကပြကြ၏။ ထိုပွဲတော်သည် မိုးလွှာပေါ်၌ ဒေဝတို့နှင့် အခြားကောင်းကင်သတ္တဝါတို့အတွက် အလွန်ကြီးမားသော မဟာပွဲတော်ဖြစ်လာ၏။

Verse 31

तस्मिन्नवसरे देवी पूर्वशक्तिश्शिवा सती । आविर्बभूव पुरतो मेनाया निजरूपतः

ထိုအချိန်တော်တည်းမှာပင် ဒေဝီ—ရှီဝ၏ အရင်က သက္တိဖြစ်သော စတီ—သည် မေနာ၏ ရှေ့တော်၌ တိုက်ရိုက် ပေါ်ထွန်းလာ၍ မိမိ၏ အမှန်ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ထင်ရှားစေ၏။

Verse 32

वसंतर्तौ मधौ मासे नवम्यां मृगधिष्ण्यके । अर्द्धरात्रे समुत्पन्ना गंगेव शशिमण्डलात्

နွေဦးရာသီ၊ မဓုလတွင်၊ လဆန်းကိုးရက်နေ့၊ လသည် မೃဂ (Mṛgaśīrṣa) နက္ခတ်၌ တည်သောအခါ၊ အလယ်ညတွင် သူမ ပေါ်ထွန်းလာ၏—လမဏ္ဍလမှ ဂင်္ဂါမြစ် ထွက်ပေါ်သကဲ့သို့။

Verse 33

समये तत्स्वरूपेण मेनका जठराच्छिवा । समुद्भूय समुत्पन्ना सा लक्ष्मीरिव सागरात्

ကံတော်ချိန်ရောက်သော်၊ ထိုပုံသဏ္ဍာန်အတိုင်းပင် ရှိဝါ (Śivā) သည် မေနကာ၏ ဝမ်းမှ ထွက်ပေါ်၍ မွေးဖွားလာ၏—သမုဒ္ဒရာမှ လက္ခမီ ထွက်ပေါ်သကဲ့သို့။

Verse 34

ततस्तस्यां तु जातायां प्रसन्नोऽभूत्तदा भवः । अनुकूलो ववौ वायुर्गम्भीरो गंधयुक्शुभः

ထို့နောက် သူမ မွေးဖွားလာသောအခါ ဘဝ (သခင် ရှိဝ) သည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏။ အနုကူလ လေတစ်စင်း ပေါက်လာ၍—နက်ရှိုင်းတည်ငြိမ်၊ မွှေးကြိုင်၍ မင်္ဂလာပြည့်စုံသကဲ့သို့—ဒေဝအမိန့်တော်၏ အတည်ပြုခြင်းကို ပြသ၏။

Verse 35

बभूव पुष्पवृष्टिश्च तोयवृष्टि पुरस्सरम् । जज्वलुश्चाग्नयः शान्ता जगर्जुश्च तदा घनाः

ထို့နောက် ပန်းမိုးရွာသကဲ့သို့ ဖြစ်ပေါ်၍၊ အရင်ဆုံး ရေမိုးတစ်စင်း ကျလာ၏။ မီးများသည် ငြိမ်သက်နူးညံ့သော်လည်း တောက်လောင်ထွန်းလင်းလာကြပြီး၊ ထိုအခါ မိုးတိမ်များလည်း အလွန်ကျယ်လောင်စွာ ဂর্জနာသံ ထွက်ပေါ်၏။

Verse 36

तस्यां तु जायमानायां सर्वस्वं समपद्यत । हिमवन्नगरे तत्र सर्व दुःखं क्षयं गतम्

သူမ မွေးဖွားလာသောအခါ မင်္ဂလာအပေါင်းတို့ ပြည့်စုံကာ အရာအားလုံး ပြီးပြည့်စုံသွား၏။ ဟိမဝန်၏ မြို့၌ ဒုက္ခအပေါင်းတို့ ကွယ်ပျောက်သွား၏။

Verse 37

तस्मिन्नवसरे तत्र विष्ण्वाद्यास्सकलास्सुराः । आजग्मुः सुखिनः प्रीत्या ददृशुर्जगदम्बिकाम्

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ဗိဿဏုဦးဆောင်သော နတ်တော်အပေါင်းတို့သည် ပျော်ရွှင်၍ မေတ္တာပြည့်ဝစွာ ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကာ စကြဝဠာမိခင် ဇဂဒမ္ဗိကာကို မြင်တွေ့ကြ၏။

Verse 38

तुष्टुवुस्तां शिवामम्बां कालिकां शिवकामिनीम् । दिव्यारूपां महामायां शिवलोकनिवासिनीम्

သူတို့သည် ထိုသန့်ရှင်းသော မိခင်တော်ကို ချီးမွမ်းကြ၏—ရှီဝါ၊ အမ္ဗာ၊ ကာလီ၊ သခင်ရှီဝ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ—ကောင်းကင်တော်ရုပ်သဏ္ဌာန် တောက်ပလင်းလက်သော မဟာမာယာ-ရှက္တိ၊ ရှီဝလောက၌ နေထိုင်သူ။

Verse 39

देवा ऊचुः । जगदम्ब महादेवि सर्वसिद्धिविधायिनि । देवकार्यकरी त्वं हि सदातस्त्वां नमामहे

နတ်တော်တို့က ဆိုကြ၏—“စကြဝဠာမိခင် မဟာဒေဝီ၊ အစွမ်းအထက်သတ္တိများအားလုံးကို ပေးသနားသူရေ။ သင်သည် နတ်တော်တို့၏ အမှုကိစ္စကို အမြဲတမ်း ပြီးမြောက်စေသူ ဖြစ်သဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အစဉ်မပြတ် သင့်အား ဦးညွှတ်ပူဇော်ပါ၏။”

Verse 40

सर्वथा कुरु कल्याणं देवानां भक्तवत्सले । मेनामनोरथः पूर्णः कृतः कुरु हरस्य च

အို နတ်တော်တို့၏ ဘက္တများကို ချစ်ခင်ကြင်နာသူရေ၊ အရာရာ၌ မင်္ဂလာကောင်းကျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေပါ။ မေနာ၏ အလိုဆန္ဒကို ပြည့်စုံစေပြီး ဟရ (သခင်ရှီဝ) အတွက်လည်း ထိုကိစ္စကို ပြီးမြောက်စေပါ။

Verse 41

ब्रह्मोवाच । इत्थं स्तुत्वा शिवां देवीं विष्ण्वाद्या सुप्रणम्य ताम् । स्वंस्वं धाम ययुः प्रीताश्शंसन्तस्तद्गतिं पराम्

ဗြဟ္မာက ပြောကြား၏—ဤသို့ ဒေဝီရှီဝါကို ချီးမွမ်းပြီးနောက် ဗိဿဏုနှင့် အခြားနတ်တော်တို့သည် အလွန်လေးစားစွာ ဦးညွှတ်ကာ၊ ပျော်ရွှင်လျက် မိမိတို့၏ နေရာနေထိုင်ရာသို့ ပြန်သွားကြပြီး၊ သူမ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အခြေအနေနှင့် အထွတ်အထိပ် ဂတိကို ကြေညာချီးကျူးကြ၏။

Verse 42

तान्तु दृष्ट्वा तथा जातां नीलोत्पलदलप्रभाम । श्यामा सा मेनका देवी मुदमापाति नारद

ထိုသို့ မွေးဖွားလာသည်ကို မြင်လျှင် အပြာရောင် ကြာပန်းရွက်ကဲ့သို့ တောက်ပသော သူမကို ကြည့်၍ အမဲရောင်သွင်ပြင်ရှိသော မေနကာ ဒေဝီ (śyāmā) သည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏၊ အို နာရဒာ။

Verse 43

दिव्यरूपं विलोक्यानु ज्ञानमाप गिरिप्रिया । विज्ञाय परमेशानीं तुष्टावातिप्रहर्षिता

ထိုဒိဗ္ဗရုပ်ကို မြင်ပြီးနောက် ဂိရိပရိယာ (ပါရဝတီ) သည် အသိဉာဏ်ရှင်းလင်းမှုကို ရရှိ၏။ အမြင့်ဆုံး မဟာဒေဝီ ပရမေရှာနီဟု သိမြင်ကာ အလွန်ပီတိဖြင့် ပြည့်နှက်လျက် စိတ်ကျေနပ်စွာ ချီးမွမ်းတော်မူ၏။

Verse 44

मेनोवाच । जगदम्ब महेशानि कृतातिकरुणा त्वया । आविर्भूता मम पुरो विलसन्ती यदम्बिके

မေနာက ပြော၏— အို ကမ္ဘာလောက၏ မိခင်၊ အို မဟေရှာနီ မဟေရှ၏ မဟာမယ်တော်။ သင်၏ ကရုဏာသည် အလွန်အမင်း ဖြစ်၍၊ အို အမ္ဗိကာ၊ ငါ့ရှေ့၌ တောက်ပလင်းလက်စွာ ပေါ်ထွန်းလာခဲ့၏။

Verse 45

त्वमाद्या सर्वशक्तीनां त्रिलोकजननी शिवे । शिवप्रिया सदा देवी सर्वदेवस्तुता परा

အို ရှိဝါ၊ သင်သည် အင်အားတန်ခိုး အားလုံး၏ မူလအရင်းမြစ်၊ သုံးလောကကို မွေးဖွားပေးသော မိခင်ဖြစ်၏။ သခင် ရှိဝ၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ အမြဲတမ်းဖြစ်၍၊ သင်သည် ထာဝရ ဒေဝီ—အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ ဒေဝတားအားလုံး ချီးမွမ်းရာ ဖြစ်၏။

Verse 46

कृपां कुरु महेशानि मम ध्यानस्थिता भव । एतद्रूपेण प्रत्यक्षं रूपं धेहि सुतासमम्

အို မဟေရှာနီ၊ ငါ့အပေါ် ကရုဏာပြုပါ—ငါ၏ ဓ్యာန၌ တည်နေပါ။ ဤရုပ်သဏ္ဌာန်တည်းဖြင့်ပင် မျက်မြင်ထင်ရှားသော ပေါ်ထွန်းမှုကို ခံယူ၍ ငါ့အတွက် သမီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ပေါ်လာပါ။

Verse 47

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्या मेनाया भूधरस्त्रियाः । प्रत्युवाच शिवा देवी सुप्रसवामअरिप्रियाम्

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူ၏—တောင်၏ဇနီး မေနာ၏စကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ သီဝါဒေဝီသည် မင်္ဂလာမိခင်၊ ဒေဝတားတို့ချစ်မြတ်နိုးသူ မေနာအား ပြန်လည်မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 48

देव्युवाच । हे मेने त्वं पुरा मां च सुसेवितवती रता । त्वद्भक्त्या सुप्रसन्नाहं वरन्दातुं गतान्तिकम्

ဒေဝီမိန့်တော်မူ၏—“အို မေနာ၊ အတိတ်ကာလ၌ သင်သည် ငါ့ကို ချစ်ခင်လေးစားစွာ စိတ်နှလုံးအပြည့်ဖြင့် ဆည်းကပ်ပူဇော်ခဲ့၏။ သင်၏ ဘက္တိ (bhakti) ကြောင့် ငါသည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်ကျေနပ်၍ ယခု သင့်အနီးသို့ လာကာ ကောင်းချီးတစ်ပါးကို ပေးအပ်မည်”။

Verse 49

वरं ब्रूहीति मद्वाणीं श्रुत्वा ते तद्वरो वृतः । सुता भव महादेवी सा मे देवहितं कुरु

“ငါ၏ ‘သင်လိုချင်သော ကောင်းချီးကို ပြောလော့’ ဟူသော မိန့်ကြားသံကို ကြားသိပြီးနောက်၊ သင်သည် ထိုကောင်းချီးကိုပင် ရွေးချယ်ခဲ့၏—‘အို မဟာဒေဝီ၊ ငါ၏ သမီးဖြစ်လာပါစေ၊ ထိုအားဖြင့် ဒေဝတားတို့အကျိုးကို ဆောင်ရွက်ပေးပါ’ ဟူ၍။

Verse 50

तथा दत्त्वा वरं तेऽहं गता स्वम्पदमादरात् । समयं प्राप्य तनया भवन्ते गिरिकामिनि

“ထို့ကြောင့် ငါသည် သင့်အား ကောင်းချီးကို ပေးအပ်ပြီး လေးစားစွာ ငါ၏ နေရာတော်သို့ ပြန်သွားခဲ့၏။ ကံကောင်းချိန်ကာလ ရောက်လာသောအခါ၊ အို တောင်၏ချစ်သမီး၊ သင်သည် အမှန်တကယ် သားတော်များ၏ မိခင် ဖြစ်လာမည်”။

Verse 51

दिव्यरूपं धृतं मेद्य यत्ते मत्स्मरणं भवेत् । अन्यथा मर्त्यभावेन तवाज्ञानं भवेन्मयि

“ယနေ့ ငါသည် သန့်ရှင်းသော ဒိဗ္ဗရုပ်ကို ဆောင်ယူထားသည်မှာ သင်၏စိတ်၌ ငါ့ကို သတိရခြင်း ပေါ်ပေါက်စေရန် ဖြစ်၏။ မဟုတ်လျှင် လူ့သဘောအမြင်သာဖြင့် ငါ့အပေါ် မသိမြင်မှု (အဝိဇ္ဇာ) သင်၌ ပေါ်လာလိမ့်မည်။”

Verse 52

युवां मां पुत्रिभावेन दिव्यभावेन वा सकृत् । चिन्तयन्तौ कृतस्नेहौ यातास्स्थो मद्गतिम्पराम्

သင်တို့နှစ်ဦးသည် ငါ့ကို တစ်ကြိမ်သာ သတိရလျှင်ပင်—သမီးအပေါ် မိဘမေတ္တာဖြင့်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဘုရားဘက်တော်မူသော ဘက္တိ (devotional) စိတ်ဖြင့်ဖြစ်စေ—ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ပြည့်ဝလာကာ ငါ၏ အမြင့်ဆုံးအခြေအနေ၊ ငါ၌ အမြတ်ဆုံးခိုလှုံရာကို ရောက်ရှိကြပြီ။

Verse 53

देवकार्यं करिष्यामि लीलां कृत्वा द्भुतां क्षितौ । शम्भुपत्नी भविष्यामि तारयिष्यामि सज्जनान्

ငါသည် နတ်တို့၏ အလုပ်ကို ပြီးမြောက်စေမည်၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် အံ့ဩဖွယ် လီလာ (divine play) ကို ပြုလုပ်မည်။ ငါသည် သမ္ဘု (Śambhu) ၏ ဇနီးဖြစ်မည်၊ သုစရိုက်သူတို့ကို သံသရာပင်လယ်မှ ကူးမြောက်စေမည်။

Verse 54

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वासीच्छिवा तूष्णीमम्बिका स्वात्त्ममायया । पश्यन्त्यां मातरि प्रीत्या सद्योऽऽभूत्तनया तनुः

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—ဤသို့ဆိုပြီးနောက် အမ္ဘိကာ (ပါရဝတီ) သည် ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွား၍ မိမိ၏ ကိုယ်တိုင်ပေါက်ဖွားသော မာယာအာနုဘော်ဖြင့် ဖြစ်၏။ မိခင်က ချစ်မြတ်နိုးစွာ ကြည့်နေစဉ် သမီး၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ချက်ချင်း ပေါ်ပေါက်လာ하였다။