वैवाहिकानुष्ठानसमापनं दानप्रशंसा च / Completion of Wedding Rites and Praise of Gifts (Dāna)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । ततश्चाहं मुनिगणैश्शेषकृत्यं शिवाज्ञया । अकार्षं नारद प्रीत्या शिवाशिवविवाहतः

ဗြဟ္မာက ဆို၏— ထို့နောက် ရှီဝ၏ အမိန့်တော်အရ ငါသည် မုနိအစုအဝေးတို့နှင့်အတူ ကျန်ရှိသော ကရိယာပူဇာများကို ဆောင်ရွက်ခဲ့၏။ အို နာရဒာ၊ ရှီဝါ(ပါရဝတီ)နှင့် ရှီဝ၏ မင်္ဂလာအိမ်ထောင်ကြောင့် ငါသည် ဝမ်းမြောက်စွာ ပြုလုပ်ခဲ့၏။

Verse 2

तयोश्शिरोऽभिषेकश्च बभूवादरतस्ततः । ध्रुवस्यदर्शनं विप्राः कारयामासुरादरात

ထို့နောက် လေးစားသဒ္ဓါဖြင့် သူတို့၏ ခေါင်းအပေါ် အဘိသေက (သန့်ရှင်းရေချိုးကာ အာသီသပေးခြင်း) ကို ပြုလုပ်하였다။ ထို့နောက် အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ သဒ္ဓါကြီးစွာဖြင့် ဓြုဝ (Dhruva) ၏ မင်္ဂလာ ဒർശန (darśana) ကို စီစဉ်ပေး하였다။

Verse 3

हृदयालम्भनं कर्म बभूव तदनन्तरम् । स्वस्तिपाठश्च विप्रेन्द्र महोत्सवपुरस्सरः

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် နှလုံးကို ပျော်ရွှင်စေသော အခမ်းအနားတစ်ရပ်ကို ပြုလုပ်하였다။ ထို့နောက် အို ဗြာဟ္မဏအမြတ်တို့၊ မဟာပွဲတော်၏ အစပြုအဖြစ် မင်္ဂလာ ဆွတ်စတိ-ပာဋ္ဌ (svasti-pāṭha) ရွတ်ဖတ်ခြင်းကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 4

शिवाशिरसि सिन्दूरं ददौ शम्भुर्द्विजाज्ञया । तदानीं गिरिजाभिख्याद्भुतावर्ण्या बभूव ह

ဗြာဟ္မဏ၏ အမိန့်အရ သမ္ဘူသည် ရှိဝါ၏ ခေါင်းပေါ်၌ စင်ဒူးရ (အနီရောင်မှုန့်) ကို တင်ပေး하였다။ ထိုခဏချင်းပင် ဂိရိဇာသည် အံ့ဩဖွယ် တောက်ပလာ၍ သူမ၏ အလှသည် စကားဖြင့် မဖော်ပြနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်လေသည်။

Verse 5

ततो विप्राज्ञया तौ द्वावेकासनसमास्थितौ । लेभाते परमां शोभां भक्तचित्त मुदावहाम्

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏ၏ အမိန့်အရ ထိုနှစ်ပါးသည် ထိုင်ခုံတစ်ခုတည်းပေါ်၌ အတူတကွ ထိုင်နေကြသည်။ ထိုသူတို့သည် ဘက္တတို့၏ စိတ်ကို ပျော်ရွှင်စေသော အမြင့်မြတ်ဆုံး တောက်ပမှုကို ရရှိကြလေသည်။

Verse 6

ततः स्वस्थानमागत्य संस्रवप्राशनं मुदा । चक्रतुस्तौ निदेशान्मेऽद्भुतलीलाकरौ मुने

ထို့နောက် သူတို့နှစ်ပါးသည် မိမိတို့၏နေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်လာ၍၊ အံ့ဩဖွယ် သာသနာတော်လီလာကို ပြုသူများအဖြစ်၊ ငါ၏ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ဝမ်းမြောက်စွာ ပူဇော်ကျန်ရစ်သော သန့်ရှင်းအစာကို သောက်သုံးကြ၏၊ မုနိရေ။

Verse 7

इत्थं निवृत्ते विधिवद्याज्ञे वैवाहिके शिवः । ब्रह्मणे पूर्णपात्रं मे ददौ लोककृते प्रभुः

ထိုသို့ မင်္ဂလာယဇ္ဈာကို စည်းကမ်းတကျ ပြီးစီးသွားသောအခါ၊ လောကအကျိုးအတွက် ဆောင်ရွက်တော်မူသော အရှင်ရှီဝ—အထွဋ်အမြတ်သခင်—သည် ငါ့ကိုယ်စား ပြည့်စုံလျက်ရှိသော ပူဇော်လက်ဆောင်အိုးတစ်လုံးကို ဘြဟ္မာထံ ပေးတော်မူ၏။

Verse 8

गोदानं विधिवच्छम्भुराचार्याय ददौ ततः । महादानानि च प्रीत्या यानि मङ्गलदानि वै

ထို့နောက် သမ္ဘူသည် ထုံးတမ်းအတိုင်း အာစာရျထံ နွားလှူဒါန်းခြင်းကို ပေးအပ်တော်မူ၏။ ထို့ပြင် ဝမ်းမြောက်သော ဘက္တိဖြင့် မင်္ဂလာတန်ခိုးကို ဆောင်သော မဟာဒါနများကိုလည်း ပူဇော်လှူဒါန်းတော်မူ၏။

Verse 9

ततश्शतसुवर्णं च विप्रेभ्यस्स ददौ पृथक् । बहुभ्यो रत्नकोटीश्च नानाद्रव्याण्यनेकशः

ထို့နောက် သူသည် ဗြာဟ္မဏတို့အား သီးခြားစီ ရွှေတစ်ရာချီကို ဝေငှပေး하였다။ ထို့ပြင် အခြားသူများစွာအား ရတနာအလွန်များ (ကုဋိများ) နှင့် အမျိုးမျိုးသော လှူဒါန်းပစ္စည်းများကို များပြားစွာ ပေးကမ်း하였다။ ရှိုင်ဝအမြင်အရ၊ ဤကဲ့သို့ စေတနာကြီးသော ဒါနကို သဒ္ဓါဖြင့်၊ ဓမ္မကို လေးစားကာ ဆက်ကပ်လှူဒါန်းလျှင် စိတ်ကို သန့်စင်စေသော အထောက်အကူဖြစ်ပြီး သီဝဘုရားထံ တည်ကြည်သော ဘက္တိအတွက် စိတ်ကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။

Verse 10

तदानीममरास्सर्वे परे जीवाश्चराचराः । मुमुदुश्चेतसातीव जयध्वनिः

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် ဒေဝတားအားလုံးနှင့် အခြား သတ္တဝါအားလုံး—လှုပ်ရှားသောနှင့် မလှုပ်ရှားသော—တို့သည် စိတ်နှလုံးအလွန်ပျော်ရွှင်ကြပြီး “အောင်မြင်ပါစေ” ဟူသော အောင်ပွဲသံ ကြီးမားစွာ ထွက်ပေါ်လာ하였다။

Verse 11

मङ्गलध्वनिगानश्च बभूव बहु सर्वतः । वाद्यध्वनिरभूद्रम्यो सर्वानन्दप्रवर्द्धनः

မင်္ဂလာသီချင်းများနှင့် အောင်ပွဲသံများသည် အရပ်ရပ်၌ များစွာ ထွက်ပေါ်လာ၏။ တူရိယာသံ၏ ချိုမြိန်လှသော တုန်ခါသံကလည်း အားလုံး၏ အာနန္ဒကို ပိုမိုတိုးပွားစေ၏။

Verse 12

हरिर्मयाथ देवाश्च मुनयश्चापरेऽखिलाः । गिरिमामन्त्र्य सुप्रीत्या स्वस्थानम्प्रययुर्द्रुतम्

ထို့နောက် ဟရီ (ဗိဿနု)၊ ကျွန်ုပ်နှင့် အခြားသော နတ်များ၊ မုနိများ အားလုံးသည် တောင်တန်း (ဟိမဝန္တ) ကို ချစ်ခင်စွာ နှုတ်ဆက်ပြီး မိမိတို့၏ နေရာနေရာသို့ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 13

तदानीं शैलनगरे स्त्रियश्च मुदिता वरम् । शिवाशिवौ समानीय ययुः कुह वरालयम्

ထိုအခါ တောင်မြို့၌ မိန်းမများသည် အလွန်ပျော်ရွှင်လျက်၊ ရှိဝနှင့် ရှိဝါကို အတူတကွ ခေါ်ဆောင်ကာ ထင်ရှားလှသော မင်္ဂလာအိမ်တော်သို့ သွားကြ၏။

Verse 14

लौकिकाचारमाजह्रुस्ताः स्त्रियस्तत्र चादृताः । महोत्साहो बभूवाथ सर्वतः प्रमुदावहः

ထိုနေရာ၌ ထိုမိန်းမတို့သည် လောကီအကျင့်အကြံကို သင့်တင့်စွာ လိုက်နာကြပြီး ထိုက်တန်စွာ ဂုဏ်ပြုခံရသည်။ ထို့နောက် အနှံ့အပြား၌ အားမာန်မြင့်မားသော စိတ်ဓာတ် (utsāha) ပေါ်ပေါက်လာ၍ ဘက်ပေါင်းစုံကို ပျော်ရွှင်စေ하였다။

Verse 15

अथ तास्तौ समानीय दम्पती जनशंकरौ । वासालयम्महादिव्यं भवाचारं व्यधुर्मुदा

ထို့နောက် သုခမင်္ဂလာကို ပေးတော်မူသော သီဝနှင့် ပါဝတီ—ဒေဝတော်မောင်နှံကို ထိုနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာကြသည်။ ဝမ်းမြောက်စွာ အလွန်တင့်တယ်သော နေထိုင်ရာကို စီမံတည်ဆောက်၍ ဘဝ (သီဝ) အရှင်နှင့် သင့်တော်သော သာသနာရေး အကျင့်အကြံကိုလည်း တည်ထောင်ကြ၏။

Verse 16

अथो समीपमागत्य शैलेन्द्रनगरस्त्रियः । निर्वृत्य मङ्गलं कर्म प्रापयन्दम्पती गृहम्

ထို့နောက် ရှိုင်လေန္ဒရမြို့မှ မိန်းမများ နီးကပ်လာကြသည်။ မင်္ဂလာအခမ်းအနားများကို စနစ်တကျ ပြီးစီးစေပြီးနောက် ဒေဝတော်မောင်နှံကို လိုက်ပါကာ အိမ်တော်သို့ ပို့ဆောင်ကြ၏။

Verse 17

कृत्वा जयध्वनिं चक्रुर्ग्रन्थिनिर्मोचनादिकम् । सस्मितास्सकटाक्षाश्च पुलकाञ्चितविग्रहाः

သူတို့သည် အောင်ပွဲသံကို မြှောက်ကြပြီး အခမ်းအနားအရ ထုံးတမ်းမင်္ဂလာလုပ်ငန်းများ—အထူးသဖြင့် ချည်ထုံးဖြေခြင်း စသည့်အရာများကို ဆောင်ရွက်ကြသည်။ ပြုံးရွှင်လျက် မျက်စောင်းလှည့်ကြည့်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ကြက်သီးထသကဲ့သို့ ပီတိဖြစ်၍ ဘုရားသဒ္ဓါနှင့် သာသနာပီတိဖြင့် ရွှင်လန်းကြ၏။

Verse 18

वासगेहं सम्प्रविश्य मुमुहुः कामिनीवराः । प्रसंशन्त्यस्स्वभाग्यानि पश्यन्तः परमेश्वरम्

နေထိုင်ရာအိမ်သို့ ဝင်ရောက်ကြသော ထိုမိန်းမကောင်းများသည် ပီတိအလွန်ဖြစ်၍ မူးမောသကဲ့သို့ ဖြစ်ကြသည်။ ပရမေရှဝရ (သီဝ) အရှင်ကို မြင်တွေ့လျက် မိမိတို့၏ ကံကောင်းခြင်းကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 19

महासुरूपवेषश्च सर्व लावण्यसंयुतम् । नवीनयौवनस्थञ्च कामिनीचित्तमोहनम्

အရှင်သည် အလွန်လှပသည့် ရုပ်သဏ္ဌာန်နှင့် ဝတ်စုံအလှဖြင့် ပေါ်ထွန်းတော်မူ၍၊ အလှအပအရသာ အမျိုးမျိုးနှင့် ပြည့်စုံလျက်ရှိ၏။ အသစ်တဖန် နုပျိုသော ယောဝနအရွယ်၌ တည်နေပြီး၊ မိန်းမတို့၏ စိတ်နှလုံးကို မောဟန်စေတော်မူ၏။

Verse 20

ईषद्धास्यप्रसन्नास्यं सकटाक्षं सुसुन्दरम् । सुसूक्ष्मवासो बिभ्राणं नानारत्न विभूषितम्

ထိုအခါ သူ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် အလွန်လှပတင့်တယ်၍ မျက်နှာတော်သည် နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးရယ်သေးသေးလေးဖြင့် ကြည်နူးတည်ငြိမ်ကာ၊ မျက်စိတော်သည် ဘေးကွယ်လှည့်ကြည့်သည့် အလှတရားဖြင့် တောက်ပ၏။ အလွန်ပါးလွှာသိမ်မွေ့သော ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ပြီး မဏိရတနာမျိုးစုံဖြင့် အလှဆင်ထား၏။

Verse 21

तदानीन्दिव्यनार्यश्च षोडशारं समाययुः । तौ दम्पती च संद्रष्टुं महादरपुरस्सरम्

ထိုအချိန်တည်းကပင် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဒေဝီမိန်းမများသည် ဆယ့်ခြောက်စက်ဝိုင်းအဖြစ် စုဝေးလာကြပြီး၊ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားတက်ကြွစွာ ထွက်ခွာကာ၊ မဟာကွင်းဆက်ကို ဦးဆောင်လာသော သီဝနှင့် ပါရဝတီ အမြတ်တော်ဇနီးမောင်နှံကို မြင်တွေ့ရန် သွားကြ၏။

Verse 22

सरस्वती च लक्ष्मीश्च सावित्री जाह्नवी तथा । अदितिश्च शची चैव लोपामुद्राप्यरुन्धती

ဆရஸဝတီနှင့် လက္ရှ္မီ၊ ဆာဝိတြီနှင့် ဂျာဟ္နဝီ၊ အဒိတိနှင့် ရှချီတို့လည်းကောင်း—လောပာမုဒြာနှင့် အရုန္ဓတီတို့ပါ အတူတကွ ရှိကြ၏။

Verse 23

अहल्या तुलसी स्वाहा रोहिणी च वसुन्धरा । शतरूपा च संज्ञा च रतिरेतास्सुरस्त्रियः

«အဟလျာ၊ တုလစီ၊ စွာဟာ၊ ရိုဟိဏီနှင့် ဝಸುန္ဓရာ; ထို့ပြင် ရှတရူပါ၊ သံဇ్ఞာ နှင့် ရတိ—ဤတို့သည် ဒေဝတားတို့အနက်ရှိ သုရမိန်းမများ ဖြစ်ကြသည်»။

Verse 24

देवकन्या नागकन्या मुनिकन्या मनोहराः । तत्र या याः स्थितास्तासां सङ्ख्यां कर्तुं च कः क्षमः

အဲဒီနေရာတွင် လှပချောမောသော ကညာများ—ဒေဝတားတို့၏ သမီးများ၊ နာဂတို့၏ သမီးများ၊ မုနိတို့၏ သမီးများ—ရှိနေ하였다။ ထိုနေရာတွင် စုဝေးရပ်တည်နေသူတို့၏ အရေအတွက်ကို ဘယ်သူက ရေတွက်နိုင်မည်နည်း။

Verse 25

ताभी रत्नासने दत्ते तत्रोवास शिवो मुदा । तमूचुः क्रमतो देव्यस्सुहास मधुरं वचः

သူတို့က ရတနာပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်စေပြီးနောက်၊ သီဝ (Śiva) သည် ဝမ်းမြောက်စွာ ထိုနေရာ၌ နေ하였다။ ထို့နောက် အစဉ်လိုက်၊ ပြုံးရွှင်နေသော ဒေဝီတို့က ချိုမြိန်သော စကားဖြင့် သူ့အား လျှောက်하였다။

Verse 26

सरस्वत्युवाच । प्राप्ता सती महादेवाधुना प्राणाधिका मुदा । दृष्ट्वा प्रियास्यञ्चन्द्राभं सन्तापन्त्यज कामुक

စရஸဝတီက ပြော၏—“ယခု စတီသည် မဟာဒေဝထံသို့ ရောက်လာပြီ၊ သူ့အတွက် အသက်ထက်ပိုချစ်မြတ်နိုးရသူဖြစ်၍ မဟာပျော်ရွှင်မှုကို ဆောင်လာ၏။ အလိုဆန္ဒပြင်းသူရေ၊ ချစ်သူ၏ လကဲ့သို့ တောက်ပသော မျက်နှာကို မြင်လျှင် သင်၏ ပူပန်နာကျင်မှုကို စွန့်လွှတ်လော့။”

Verse 27

कालं गमय कालेश सतीसंश्लेषपूर्वकम् । विश्लेषस्ते न भविता सर्वकालं ममाश्रिता

အို ကာလေရှာ၊ အချိန်၏အရှင်၊ စတီနှင့် ပေါင်းစည်း၍ အချိန်ကို ကုန်လွန်စေပါ။ သင်၌ ခွဲခွာခြင်း မရှိတော့မည်; အစဉ်အမြဲ ငါသည် သင်ကို အားကိုး၍ သင်၌ ခိုလှုံမည်။

Verse 28

लक्ष्मीरुवाच । लज्जां विहाय देवेश सतीं कृत्वा स्ववक्षसि । तिष्ठ ताम्प्रति का लज्जा प्राणा यान्ति यया विना

လက္ခ္မီက ပြောသည်– «အို ဒေဝတို့၏အရှင်၊ ရှက်ကြောက်မှုကို ပယ်၍ စတီကို သင်၏ရင်ခွင်ပေါ်တွင် ထားကာ သူမနှင့်အတူ တည်နေပါ။ သူမအပေါ် ရှက်စရာ ဘာရှိသနည်း။ သူမမရှိလျှင် အသက်ရှူသက်တမ်းပင် ထွက်ခွာသွားသည်»။

Verse 29

सावित्र्युवाच । भोजयित्वा सती शम्भो शीघ्रं त्वं भुंक्ष्व मा खिद । तदाचम्य सकर्पूरन्तांबूलं देहि सादरम्

သာဝိတ္ရီက ပြောသည်– «အို ရှမ္ဘု၊ စတီကို ကျွေးပြီးနောက် မြန်မြန် သင်၏အစာကို သုံးဆောင်ပါ၊ စိတ်မပင်ပန်းပါနှင့်။ ထို့နောက် အာစမန (သန့်စင်ရေသောက်ခြင်း) ပြု၍ ကမ္ဖော်ရော တမ်းဘူးလ်ကို လေးစားစွာ လက်ခံပါ»။

Verse 30

जाह्नव्युवाच । स्वर्णकांतिकरां धृत्वा केशान्मार्जय योषितः । कामिन्यास्स्वामिसौभाग्यसुखं नातः परं भवेत्

ဂျာဟ္နဝီက ပြောသည်– «ရွှေရောင်လက် (သို့) ရွှေကံ့ဖြင့် ကိုင်ကာ မိန်းမသည် မိမိဆံပင်ကို သန့်စင်၍ ပြင်ဆင်သင့်သည်။ ချစ်သူဇနီးအတွက် ခင်ပွန်း၏ ကံကောင်းခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်အောက်ရှိ သာယာမှုထက် မြင့်မားသော ပျော်ရွှင်မှု မရှိ»။

Verse 31

अदितिरुवाच । भोजनान्ते शिवः शम्भुं मुखं शुद्ध्यर्थमादरात् । जलं देहि महाप्रीत्या दम्पतिप्रेम दुर्लभम्

အဒိတိက ပြောသည်— “အစာစားပြီးနောက်၊ သီဝါ (သစ္စာရှိသော ဇနီး) သည် သမ္ဘူထံမှ မျက်နှာ/ပါးစပ် သန့်စင်ရန် ရေကို ရိုသေစွာ တောင်းလေ၏။ ‘အလွန်ချစ်ခင်ကြင်နာစွာ ရေကို ပေးပါ—ခင်ပွန်းမယား အချစ်ညီညွတ်မှုသည် အလွန်ရှားပါး၏’ ဟု”။

Verse 32

शच्युवाच । कृत्वा विलापं यद्धेतोः शिवां कृत्वा च वक्षसि । यो बभ्रामानिशं मोहात् का लज्जा ते प्रियाम्प्रति

သချီက ပြောသည်— “ဘယ်သူ့အတွက်ကြောင့် သင် ငိုကြွေးဝမ်းနည်းခဲ့သနည်း—သီဝါကို ရင်ခွင်ထဲ ချုပ်ကိုင်ထားပြီးနောက်တောင်—မောဟကြောင့် တစ်ညလုံး လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်။ သင်၏ ချစ်သူမအပေါ် သင်၌ ရှက်ကြောက်ခြင်း သို့မဟုတ် ထိန်းသိမ်းမှု ဘာကျန်သေးသနည်း”။

Verse 33

लोपामुद्रोवाच । व्यवहारोऽस्ति च स्त्रीणां भुक्त्वा वासगृहे शिव । दत्त्वा शिवायै ताम्बूलं शयनं कर्तुमर्हसि

လောပာမုဒြာက ပြောသည်။ «အို ရှီဝ၊ မိန်းမတို့အတွက် ထုံးတမ်းရှိ၏။ အိမ်တွင် စားပြီးနောက် ရှီဝါ (ပါရဝတီ) ထံ ပန်ရွက် (ကွမ်း) ကို ပူဇော်၍ ထို့နောက် အိပ်ရာဝင် အနားယူသင့်၏»။

Verse 34

अरुन्धत्युवाच । मया दत्तां सतीमेनां तुभ्यन्दातुमनीप्सिताम् । विविधं बोधयित्वेमां सुरतिं कर्तुमर्हसि

အရုန္ဓတီက ပြောသည်။ «မပေးလိုသော်လည်း သီလရှင်မိန်းမဤသူကို သင်ထံ ငါပေးအပ်ခဲ့၏။ နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် သင်ကြားပေးပြီးနောက် လင်မယားသဘောဖြင့် သင့်တော်စွာ ပေါင်းစည်းရမည်»။

Verse 35

अहल्योवाच । वृद्धावस्थाम्परित्यज्य ह्यतीव तरुणो भव । येन मेनानुमन्येत त्वां सुतार्पितमानसा

အဟလျာက ပြောသည်။ «အိုမင်းခြင်းကို စွန့်ပစ်၍ အလွန်ပင် နုပျိုလာပါ။ သို့မှသာ သမီးအပေါ် စိတ်နှလုံးအပြည့်အဝ အပ်နှံထားသော မေနာသည် သင့်ကို သဘောတူမည်»။

Verse 36

तुलस्युवाच । सती त्वया परित्यक्ता कामो दग्धः पुरा कृतः । कथन्तदा वसिष्ठश्च प्रभो प्रस्थापितोऽधुना

တုလသီက ပြောသည်— «အို အရှင်၊ သတီကို သင်တစ်ခါက စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီး၊ ကာမဒေဝကိုလည်း ယခင်က သင် မီးလောင်စေခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် အရှင်၊ ဗသိဋ္ဌကို ယခု ဘယ်လိုကြောင့် စေလွှတ်လိုက်သနည်း?»

Verse 37

स्वाहोवाच । स्थिरो भव महादेव स्त्रीणां वचसि साम्प्रतम् । विवाहे व्यवहारोऽस्ति पुरन्ध्रीणां प्रगल्भता

စွဝါဟာက ပြောသည်— «အို မဟာဒေဝ၊ ယခုအခါ မိန်းမတို့၏ စကားများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် တည်ငြိမ်ခိုင်မာပါ။ မင်္ဂလာကိစ္စများတွင် လောကရေးရာ အပြုအမူများ များစွာရှိပြီး မိန်းမတို့သည် စကားနှင့် အပြုအမူတွင် ရဲရင့်တတ်ကြသည်»။

Verse 38

रोहिण्युवाच । कामम्पूरय पार्वत्याः कामशास्त्रविशारद । कुरु पारं स्वयं कामी कामिनीकामसागरम्

ရိုဟိဏီက ပြောသည်— «ကာမသတ္တဝါသိပ္ပံကို ကျွမ်းကျင်သူရေ၊ ပါရဝတီ၏ ဆန္ဒကို ပြည့်စုံစေပါ။ သင်ကိုယ်တိုင် ကာမရဂါဖြင့် တက်ကြွလျက်၊ မိန်းကလေး၏ ဆန္ဒပင်လယ်ကို အဝေးကမ်းသို့ ကူးမြောက်စေပါ»။

Verse 39

वसुन्धरोवाच । जानासि भावं भावज्ञ कामार्तानां च योषिताम् । न च स्वं स्वामिनं शम्भो ईश्वरं पाति सन्ततम्

ဝသုန္ဓရာက ပြောသည်— «အတွင်းစိတ်ကို သိမြင်သူရေ၊ ကာမကြောင့် နာကျင်သော မိန်းမတို့၏ စိတ်ကို သင်နားလည်၏။ သို့သော် အို သမ္ဘု၊ လှုပ်ရှားလွယ်သော စိတ်သည် မိမိ၏ အရှင်—အမြင့်ဆုံး ဣශ්ဝရ—ကို အမြဲတမ်း မကာကွယ်နိုင်၊ မသစ္စာတည်မနေတတ်»။

Verse 40

शतरूपोवाच । भोगं दिव्यं विना भुक्त्वा न हि तुष्येत्क्षुधातुरः । येन तुष्टिर्भवेच्छंभो तत्कर्तुमुचितं स्त्रियाः

သတရူပါက ပြောသည်— «ဆာလောင်နာကျင်သူသည် သာမန်စားသောက်ခြင်းဖြင့် မတင်းတိမ်နိုင်၊ ဒိဗ္ဗဘောဂမရှိလျှင် မပျော်ရွှင်။ ထို့ကြောင့် အို သမ္ဘု၊ သင်ကို ပျော်ရွှင်စေမည့် အရာကိုပင် မိန်းမသည် သင့်လျော်စွာ ပြုလုပ်သင့်၏»။

Verse 41

संज्ञोवाच । तूर्णं प्रस्थापय प्रीत्या पार्वत्या सह शङ्करम् । रत्नप्रदीपन्ताम्बूलं तल्पं निर्माय निर्जने

သံဇ္ဈာက ပြောသည်—“ချစ်ခင်သဒ္ဓါဖြင့် ပါရဝတီနှင့်အတူ ရှင်ကရကို အမြန်ပို့ဆောင်ပါ။ လူမရှိသောနေရာ၌ အိပ်ရာတင်ခုံကို ပြင်ဆင်၍ ရတနာကဲ့သို့ မီးအိမ်များကို စီစဉ်ကာ ကွမ်းကိုလည်း အသင့်ထားပါ။”

Verse 42

ब्रह्मोवाच । स्त्रीणान्तद्वचनं श्रुत्वा ता उवाच शिवः स्वयम् । निर्विकारश्च भगवान्योगीन्द्राणां गुरोर्गुरुः

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—မိန်းမတို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ပြောင်းလဲမှုကင်းသော ဘဂဝန် ရှိဝတော်မူသောအရှင်သည် ကိုယ်တိုင်ပင် သူတို့အား မိန့်တော်မူ၏—ယောဂီအကြီးတို့၏ ဂုရုတို့ထက်လည်း ဂုရုမြတ်ဆုံး ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 43

शंकर उवाच । देव्यो न ब्रूत वचनमेवंभूतं ममान्तिकम् । जगतां मातरः साध्व्यः पुत्रे चपलता कथम्

ရှင်ကရ (Śaṅkara) မိန့်တော်မူသည်— «အို ဒေဝီတို့၊ ငါ့အနီး၌ ဤသို့သော စကားကို မပြောကြနှင့်။ သင်တို့သည် လောကအပေါင်း၏ မိခင်များ၊ သီလသမာဓိပြည့်ဝသူများ ဖြစ်ကြသည်—ကိုယ့်သားအပေါ် မတည်မြဲခြင်း ဘယ်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း?»

Verse 44

ब्रह्मोवाच । शङ्करस्य वचः श्रुत्वा लज्जितास्सुरयोषितः । बभूवुः सम्भ्रमात्तूष्णीं चित्रपुत्तलिका यथा

ဗြဟ္မာ မိန့်တော်မူသည်— «ရှင်ကရ၏ စကားကို ကြားသော် ဒေဝတို့၏ ဇနီးများသည် အရှက်ရ၍၊ ရုတ်တရက် စိတ်ရှုပ်ထွေးသဖြင့် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်—ပန်းချီဆွဲထားသော ရုပ်တုကလေးများကဲ့သို့»။

Verse 45

भुक्त्वा मिष्टान्नमाचम्य महेशो हृष्टमानसः । सकर्पूरं च तांबूलं बुभुजे भार्य या सह

ချိုမြိန်သော အစာကို စားသုံးပြီး အာစမန (ācamana) ပြုတော်မူကာနောက်၊ မဟေရှ (Maheśa) သည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက်၊ ကမ္ဖော် (camphor) ရောထားသော တာမ္ဘူလ (betel) ကို မိဖုရား ပါရဝတီနှင့်အတူ သုံးဆောင်တော်မူ၏။

Verse 50

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीय पार्वतीखण्डे परिहासवर्णनंनाम पञ्चाशत्तमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် အလွန်မြတ်သော ရှီဝ မဟာပုရာဏ အတွင်း၊ ဒုတိယပိုင်း ရုဒ္ရသံဟိတာ၏ တတိယပိုင်း ပါရဝတီခဏ္ဍ၌ «ပျော်ရွှင်သော အပြောအဆို ဖော်ပြချက်» ဟု အမည်ရသော အခန်း ငါးဆယ်မြောက် ပြီးဆုံး၏။