अध्याय ४९ — विवाहानुष्ठाने ब्रह्मणः काममोहः (Brahmā’s Enchantment by Desire during the Wedding Rites)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथो ममाज्ञया विप्रैस्संस्थाप्यानलमीश्वरः । होमं चकार तत्रैवमङ्के संस्थाप्य पार्वतीम्

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—ထို့နောက် ငါ၏ အမိန့်အရ ဗိပရ (ပုဏ္ဏား) များသည် ယဇ္ဉာမီးကို သင့်တင့်စွာ တည်ထောင်하였다။ ထိုနေရာ၌ပင် အရှင်သည် ပါရဝတီကို မိမိရင်ခွင်ပေါ် ထိုင်စေပြီး ဟောမ (မီးပူဇော်) ကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 2

ऋग्यजुस्साममन्त्रैश्चाहुतिं वह्नौ ददौ शिवः । लाजाञ्जलिं ददौ कालीभ्राता मैनाकसंज्ञकः

ဋ္ဌဂ်၊ ယဇုစ်၊ သာမ ဝေဒ မန္တရများကို ရွတ်ဆို၍ သီဝဘုရားသည် သန့်ရှင်းသော မီးအဂ္ဂိ၌ အဟုတိများကို ပူဇော်တင်လှူတော်မူ၏။ ထို့နောက် ကာလီ၏ အစ်ကိုဟု ခေါ်သော မိုင်နာက သည် မင်္ဂလာပွဲအတွက် လာဇာဉ္ဇလိ—လှော်ထားသော စပါးကောက်တစ်လက်ဆုပ်ကို ဆက်ကပ်လေ၏။

Verse 3

अथ काली शिवश्चोभौ चक्रतुर्विधिवन्मुदा । वह्निप्रदक्षिणां तात लोकाचारं विधाय च

ထို့နောက် ကာလီနှင့် သီဝဘုရားတို့ နှစ်ပါးသည် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ဓမ္မနည်းတကျ အခမ်းအနားကို ဆောင်ရွက်ကြ၏။ အို ချစ်သူရေ၊ သန့်ရှင်းသော မီးအဂ္ဂိကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ပြီးနောက် လောကဓလေ့ထုံးတမ်းကိုလည်း လိုက်နာကြ၏။

Verse 4

तत्राद्भुतमलञ्चक्रे चरितं गिरिजापतिः । तदेव शृणु देवर्षे तवस्नेहाद्ब्रवीम्यहम्

အဲဒီမှာ ဂိရိဇာ၏ အရှင် (သီဝတော်) သည် အံ့ဩဖွယ် သာသနာတော်ကြီးတစ်ရပ်ကို ပြုလုပ်တော်မူ၏။ ဒေဝရ္ဓိရေ၊ ထိုဇာတ်ကြောင်းကို နားထောင်လော့။ သင်အပေါ် ချစ်ခင်မှုကြောင့် ငါ ပြောပြမည်။

Verse 5

तस्मिन्नवसरे चाहं शिवमायाविमोहितः । अपश्यञ्चरणे देव्या नखेन्दुञ्च मनोहरम्

ထိုအခိုက်အတန့်၌ ငါလည်း ရှိဝ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်ကာ၊ ဒေဝီ၏ ခြေဖဝါးပေါ်တွင် လက်သည်းထိပ်၏ လမင်းကဲ့သို့ လှပသော တောက်ပမှုကို မြင်ရ၏။

Verse 6

दर्शनात्तस्य च तदाऽभूवं देवमुने ह्यहम् । मदनेन समाविष्टोऽतीव क्षुभितमानसः

ထိုအခိုက်၌ ဒေဝမုနိအို၊ သူမကို မြင်သည့်အခါ ငါသည် လုံးဝလွှမ်းမိုးခံရကာ၊ ကာမ၏ အင်အားက ဖမ်းဆီးသကဲ့သို့ စိတ်သည် အလွန်တုန်လှုပ်သွား၏။

Verse 7

मुहुर्मुहुरपश्यं वै तदंगं स्मरमोहितः । ततस्तद्दर्शनात्सद्यो वीर्यं मे प्राच्युतद्भुवि

ကာမကြောင့် မောဟဖြစ်နေသဖြင့် ငါသည် သူမ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများကို မကြာခဏ ထပ်ထပ်ကြည့်မိ၏။ ထိုမြင်ကွင်းကြောင့်ပင် ငါ၏ ပုရుషဗီရိယသည် ချက်ချင်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွား၏။

Verse 8

रेतसा क्षरता तेन लज्जितोहं पितामहः । मुने व्यमर्द तच्छिन्नं चरणाभ्यां हि गोपयन्

“ထိုသုတ်ရည် စီးထွက်လာသဖြင့် ငါ—ပိတামဟ ဘြဟ္မာ—အလွန်အမင်း ရှက်ကြောက်သွား၏။ မုနိအို၊ ဖုံးကွယ်ရန်အတွက် ကျသွားသော အစိတ်အပိုင်းကို ငါသည် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖိချေခဲ့၏။”

Verse 9

तज्ज्ञात्वा च महादेवश्चुकोपातीव नारद । हन्तुमैच्छत्तदा शीघ्रं वां विधिं काममोहितम्

အို နာရဒာ၊ မဟာဒေဝသည် ဤအကြောင်းကို သိသွားသောအခါ အလွန်ပြင်းထန်စွာ ဒေါသထွက်၍၊ ကာမ (လိုလားတဏ္ဟာ) ကြောင့် မောဟဖြစ်နေသော ဗိဓိ (ဗြဟ္မာ) ကို ချက်ချင်း မြန်မြန် သတ်လိုတော်မူ၏။

Verse 10

हाहाकारो महानासीत्तत्र सर्वत्र नारद । जनाश्च कम्पिरे सर्व्वे भय मायाति विश्वभृत्

အို နာရဒာ၊ ထိုနေရာအနှံ့အပြား၌ ဝမ်းနည်းငိုကြွေးသံကြီး ပေါ်ထွန်းလာ၏။ လူအပေါင်းတို့သည် တုန်လှုပ်ကြပြီး စကြဝဠာကို ထိန်းသိမ်းသူအပေါ် ကြောက်ရွံ့မှု ကျရောက်လာ၏။

Verse 11

ततस्तंन्तुष्टुवुश्शम्भुं विष्ण्वाद्या निर्जरा मुने । सकोपम्प्रज्वलन्तन्तन्तेजसा हन्तुमुद्यतम्

ထို့နောက် မုနိရေ၊ ဗိဿဏုတို့အစရှိသော မသေမပျက် နတ်တို့သည် သမ္ဘုကို ချီးမွမ်းကြ၏။ သူသည် ဒေါသတေဇဖြင့် တောက်လောင်ကာ သတ်ဖျက်ရန် အသင့်ရပ်တည်၏။

Verse 12

देवा ऊचुः । देवदेव जगद्व्यापिन्परमेश सदाशिव । जगदीश जगन्नाथ सम्प्रसीद जगन्मय

ဒေဝတို့က ဆိုကြသည်— ဒေဝဒေဝ၊ စကြဝဠာအနှံ့ပြန့်နှံ့တော်မူသော ပရမေရှ၊ စဒါရှီဝ၊ လောက၏အရှင်၊ စကြဝဠာ၏နာထ၊ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးဖြစ်တော်မူသောအရှင်၊ ကျွန်ုပ်တို့အား ကရုဏာပြုပါ။

Verse 13

सर्वेषामपि भावानान्त्वमात्मा हेतुरीश्वरः । निर्विकारोऽव्ययो नित्यो निर्विकल्पोऽक्षरः परः

သတ္တဝါနှင့် အရှိတရားအပေါင်းတို့၏ အတ္တမူလသည် သင်ပင်ဖြစ်၏။ သင်သည် အရှင်၊ အကြောင်းအရင်းအမြစ် အဆုံးစွန်ဖြစ်၏။ မပြောင်းလဲ၊ မပျက်စီး၊ အနန္တကာလတည်မြဲ၊ အယူအဆခွဲခြားမှုကင်း၊ မယိုယွင်းသော အက္ခရာတရား—အထွတ်အမြတ်ဖြစ်၏။

Verse 14

आद्यन्तावस्य यन्मध्यमिदमन्यदहम्बहिः । यतोऽव्ययः सनैतानि तत्सत्यम्ब्रह्म चिद्भवान्

အစနှင့်အဆုံးတို့ ပါဝင်နေသော အမှန်တရား၊ ဤအရာအားလုံး၏ အလယ်ဖြစ်သော အရာ၊ «ဤ» နှင့် «ငါ» တို့ထက်လည်း အခြားဖြစ်ပြီး ထို့ထက်လည်း ကျော်လွန်သော အရာ—ဤအတွေ့အကြုံအမျိုးအစားများ ပေါ်ထွန်းလာရာ မဖျက်မပျက် အရှိတရားတော်သည် စစ်မှန်သော သတ္တ၊ ဗြဟ္မန်၊ အသိဉာဏ်တော်—သင်သည် ထိုအရာပင် ဖြစ်သည်။

Verse 15

तवैव चरणाम्भोजम्मुक्तिकामा दृढव्रताः । विसृज्योभयतस्संगं मुनयस्समुपासते

မုတ်တိကို လိုလား၍ ဝတ်တရားတွင် တည်ကြည်သော မုနိများသည် လောကီအာရုံပျော်ရွှင်မှုနှင့် ထွက်ခွာခြင်း၏ မာနတောင်ပါ အဖက်ဖက်က ဆက်နွယ်မှုကို စွန့်လွှတ်ကာ သင်၏ ကြာပန်းခြေတော်ကိုသာ အမြဲ အာရాధနာပြုကြသည်။

Verse 16

त्वम्ब्रह्म पूर्णममृतं विशोकं निर्गुणम्परम् । आनंदमात्रमव्यग्रमविकारमनात्मकम्

သင်သည် ဗြဟ္မန်—ပြည့်စုံကာ အပြည့်အဝ၊ မသေမပျက် အမృత၊ ဝမ်းနည်းမှုကင်းသော၊ ဂုဏ်သတ္တိမဲ့ အမြင့်ဆုံး အမှန်တရားဖြစ်သည်။ သင်သည် အာနန္ဒတည်းဟူသော သန့်ရှင်းသော ပျော်ရွှင်မှုသာ—မလှုပ်ရှား မပြောင်းလဲ၊ ကန့်သတ်ထားသော ကိုယ်ပိုင်အတ္တကို ကျော်လွန်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 17

विश्वस्य हेतुरुदयस्थितिसंयमनस्य हि । तदपेक्षतयात्मेशोऽनपेक्षस्सर्वदा विभुः

အမှန်တကယ် သူသည် ကမ္ဘာလောက၏ ပေါ်ထွန်းခြင်း၊ တည်တံ့ခြင်းနှင့် ထိန်းချုပ်၍ ပျက်ကွယ်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် အတ္တ၏ အရှင် အာတ್ಮေရှဝရ၊ အလုံးစုံပျံ့နှံ့သော ဝိဘူသည် အရာအားလုံးက သူ့ကို မူတည်နေသော်လည်း အမြဲတမ်း လွတ်လပ်၍ မည်သည့်အရာကိုမျှ မလိုအပ်သူ ဖြစ်တော်မူသည်။

Verse 19

अज्ञानतस्त्वयि जनैर्विकल्पो विदितो यतः । तस्माद्भ्रमप्रतीकारो निरुपाधेर्न हि स्वतः

အဝိဇ္ဇာကြောင့် လူတို့က သင့်အပေါ် အယူအဆခွဲခြားမှုများကို တင်မြှောက်ထားကြသဖြင့်၊ ထိုကြောင့် မောဟကို ကုစားခြင်းသည် ဥပာဓိမဲ့ (nirupādhi) သခင်တော်ထံမှ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းလာသော အရာမဟုတ်။ မှန်ကန်သော နားလည်မှုနှင့် စည်းကမ်းတကျ အကျင့်အားဖြင့် မောဟရှိသော ဝိညာဉ်က ကိုယ်တိုင် ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 20

धन्या वयं महेशान तव दर्शनमात्रतः । दृढभक्तजनानन्दप्रदश्शम्भो दयां कुरु

အို မဟေရှာနာ၊ သင်၏ ဒർശန ကိုသာ မြင်ရုံဖြင့်ပင် ကျွန်ုပ်တို့ အလွန်ကံကောင်းပါ၏။ အို သမ္ဘု၊ တည်ကြည်သော ဘက္တများအား အာနန္ဒ ပေးသူ၊ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကရုဏာပြပါ။

Verse 21

त्वमादिस्त्वमनादिश्च प्रकृतेस्त्वं परः पुमान् । विश्वेश्वरो जगन्नाथो निर्विकारः परात्परः

သင်သည် အစဖြစ်သော်လည်း အစမရှိသူလည်း ဖြစ်၏။ ပရကృతိ ကို ကျော်လွန်၍ သင်သည် အမြင့်ဆုံး ပုရုෂ—ဗိශ්ဝေရှွရ၊ ဇဂန္နာထ၊ ပြောင်းလဲမှုမရှိသူ၊ အမြင့်ဆုံးထက်ပင် မြင့်သူ ဖြစ်၏။

Verse 22

योऽयं ब्रह्मास्तिऽ रजसा विश्वमूर्तिः पितामहः । त्वत्प्रसादात्प्रभो विष्णुस्सत्त्वेन पुरुषोत्तमः

အို प्रभု၊ ရဇသဖြင့် ကမ္ဘာ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်လာ၍ ပိတாமဟ ဟု ခေါ်သော ဤ ဘြဟ္မာ သည် သင်၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် တည်ရှိ၏။ ထိုနည်းတူ သင်၏ အနုဂ्रहကြောင့် စတ္တဝဖြင့် တည်သော ဗိෂ္ဏု သည် ပုရုෂောတ္တမ ဖြစ်လာ၏။

Verse 23

कालाग्निरुद्रस्तमसा परमात्मा गुणः परः । सदा शिवो महेशानस्सर्वव्यापी महेश्वरः

သူသည် ကာလာဂ္နိရုဒ္ရ—အချိန်၏ မီးတောက်ကဲ့သို့ အရာအားလုံးကို လောင်ကျွမ်းစေသူ ဖြစ်၏။ သူသည် ဂုဏများကို ကျော်လွန်သော ပရမာတ္မာ၊ အမြင့်ဆုံးထက်ပင် မြင့်သူ ဖြစ်၏။ သူသည် စဒါရှီဝ၊ မဟေရှာန—အရာအားလုံး၌ ပျံ့နှံ့သော မဟာဒေဝ၊ မဟေရှွရ ဖြစ်၏။

Verse 24

व्यक्तं महच्च भूतादिस्तन्मात्राणीन्द्रियाणि च । त्वयैवाधिष्ठितान्येव विश्वमूर्ते महेश्वर

အို မဟေရှဝရ၊ ကမ္ဘာလောကတစ်ခုလုံးကို ကိုယ်ရုပ်အဖြစ် ထင်ရှားသောအရှင်၊ ထင်ရှားသောလောက၊ မဟတ် (ကောစမစ်ဉာဏ်), ဗူတာဒိ (ဓာတ်တို့၏ မူလအခြေ), တန်မာတ်ရာများနှင့် အင်ဒြိယများ အားလုံးကို သင်တစ်ပါးတည်းက ထိန်းသိမ်းအုပ်စိုးထား၏။

Verse 25

महादेव परेशान करुणाकर शंकर । प्रसीद देवदेवेश प्रसीद पुरुषोत्तम

အို မဟာဒေဝ၊ အမြင့်ဆုံးအရှင်၊ ကရုဏာရေစီးရှင် ရှင်ကရ၊ ကျေးဇူးပြု၍ သနားတော်မူပါ။ ဒေဝတို့၏ ဒေဝရှင်၊ ကျေနပ်တော်မူပါ။ ပုရုရှောတ္တမ၊ ကျေနပ်တော်မူပါ။

Verse 26

वासांसि सागरास्सप्त दिशश्चैव महाभुजाः । द्यौर्मूर्द्धा ते विभोर्नाभिः खं वायुर्नासिका ततः

အရှင်၏ ဝတ်ရုံသည် သမုဒ္ဒရာ ခုနစ်ပါး ဖြစ်၍၊ အရပ်ဒిశများသည် အရှင်၏ မဟာလက်မောင်းများ ဖြစ်၏။ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော प्रभု၊ ကောင်းကင်သည် အရှင်၏ ခေါင်း၊ အာကာသသည် နာဘီ၊ လေသည် နှာခေါင်း ဖြစ်၏။

Verse 27

चक्षूंष्यग्नी रविस्सोमः केशा मेघास्तव प्रभो । नक्षत्रतारकाद्याश्च ग्रहाश्चैव विभूषणम्

အရှင်၊ အရှင်၏ မျက်စိများသည် မီး၊ နေ၊ လ ဖြစ်၏။ အရှင်၏ ဆံပင်သည် မိုးတိမ်အစုအဝေး ဖြစ်၏။ နက္ခတ်စုများ၊ ကြယ်များနှင့် ဂြိုဟ်များသည် အရှင်၏ အလှဆင်တန်ဆာ ဖြစ်ကြ၏။

Verse 28

कथं स्तोष्यामि देवेश त्वां विभो परमेश्वर । वाचामगोचरोऽसि त्वं मनसा चापि शंकर

ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ အလုံးစုံပြန့်နှံ့သော ပရမေရှ్వర၊ အရှင်ကို ငါ မည်သို့ ချီးမွမ်းနိုင်မည်နည်း။ ဟေ သင်္ကရ၊ အရှင်သည် စကား၏ အလှမ်းမမီ၊ စိတ်၏ အလှမ်းမမီ ဖြစ်၏။

Verse 29

पञ्चास्याय च रुद्राय पञ्चाशत्कोटिमूर्तये । त्र्यधिपाय वरिष्ठाय विद्यातत्त्वाय ते नमः

မျက်နှာငါးပါးရှိသော ရုဒြာ၊ ကိုဋိငါးဆယ်သော ရုပ်ပုံအဖြစ် ထင်ရှားတော်မူသော အရှင်ထံ နမಸ್ಕာရ။ လောကသုံးပါး၏ အဓိပတိ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး၊ သာသနာဗိဒ္ယာတတ္တဝ၏ အခြေခံတရားဖြစ်သော အရှင်ထံ ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 30

अनिदेंश्याय नित्याय विद्युज्ज्वालाय रूपिणे । अग्निवर्णाय देवाय शंकराय नमोनमः

ညွှန်ပြ၍မရသော၊ နిత్యတည်မြဲသော၊ လျှပ်စီးမီးလျှံကဲ့သို့ ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော၊ မီးရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပသော ဒေဝသင်္ကရထံ နမိုနမಃ—ထပ်ခါထပ်ခါ ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 31

विद्युत्कोटिप्रतीकाशमष्टकोणं सुशोभनम् । रूपमास्थाय लोकेऽस्मिन्संस्थिताय नमो नमः

ဤလောက၌ တည်ရှိနေသော အလွန်လှပသည့် အရှစ်ထောင့်ပုံသဏ္ဌာန်ကို ခံယူ၍ မိုးကြိုးအလင်း တစ်ကောဋိတန်ခိုးကဲ့သို့ တောက်ပသော ထိုဘုရားသခင်အား နမောနမဟု ထပ်မံကန်တော့ပါ၏။

Verse 32

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां प्रसन्नः परमेश्वरः । ब्रह्मणो मे ददौ शीघ्रमभयं भक्तवत्सलः

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—သူတို့၏စကားကို ကြားနာပြီးနောက် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်သည် ကြည်နူးတော်မူ၏။ ဘက္တများကို ချစ်မြတ်နိုးသော ထိုအရှင်သည် ငါ ဗြဟ္မာအား အလျင်အမြန် အဘယ—ကြောက်ရွံ့ကင်းခြင်းကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 33

अथ सर्वे सुरास्तत्र विष्ण्वाद्या मुनयस्तथा । अभवन्सुस्मितास्तात चक्रुश्च परमोत्सवम्

ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ ဗိဿနုကို ဦးဆောင်သော နတ်တို့အားလုံးနှင့် မုနိတို့လည်း၊ ချစ်သားရေ၊ နူးညံ့စွာ ပြုံးရွှင်လာကြပြီး အမြင့်မြတ်ဆုံး ပွဲတော်ကြီးကို ကျင်းပကြ၏။

Verse 34

मम तद्रेतसा तात मर्दितेन मुहुर्मुहुः । अभवन्कणकास्तत्र भूरिशः परमोज्ज्वलाः

«ချစ်သားရေ၊ ငါ၏ အစေ့သည် မကြာခဏ ထပ်ထပ်ကြိတ်နှိပ်ခံရသောအခါ ထိုနေရာ၌ အလွန်တောက်ပသော ရွှေမှုန်အမှုန်များ များစွာပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်» ဟု ဆို၏။

Verse 35

ऋषयो बहवो जाता वालखिल्यास्सहस्रशः । कणकैस्तैश्च वीर्यस्य प्रज्वलद्भिः स्वतेजसा

ထို့နောက် ထိုဗီရိယတန်ခိုး၏ အာနုဘော်ကြောင့် ရှင်ရသီများ မရေမတွက် ပေါ်ထွန်းလာကြ၏—ဝါလခိလျာ ရသီများသည် ထောင်ပေါင်းများစွာ၊ ကိုယ်သေးငယ်သော်လည်း ကိုယ်ပိုင်တေဇောဖြင့် ရွှေမီးစက်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်ကြ၏။

Verse 36

अथ ते ह्यृषयस्सर्वे उपतस्थुस्तदा मुने । ममान्तिकं परप्रीत्या तात तातेति चाब्रुवन्

ထို့နောက် အဲဒီရသီအားလုံးသည် မုနိရေ၊ ကျွန်ုပ်အနီးသို့ လာရောက်ရပ်တည်ကြ၏။ အလွန်ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာဖြင့် “ချစ်သောကလေး၊ ချစ်သောကလေး” ဟု ထပ်တလဲလဲ ခေါ်ဆိုကြ၏။

Verse 37

ईश्वरेच्छाप्रयुक्तेन प्रोक्तास्ते नारदेन हि । वालखिल्यास्तु ते तत्र कोपयुक्तेन चेतसा

အမှန်တကယ် ထိုစကားများကို နာရဒသည် ဣရှ္ဝရ—သီဝဘုရား၏ အလိုတော်ကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံကာ ပြောခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုနေရာရှိ ဝါလခိလျာ ရသီများသည် စိတ်၌ ဒေါသကပ်လျက် အမျက်ဖြင့် တုံ့ပြန်ကြ၏။

Verse 38

नारद उवाच । गच्छध्वं संगता यूयं पर्वतं गन्धमादनम् । न स्थातव्यम्भवद्भिश्च न हि वोऽत्र प्रयोजनम्

နာရဒက ပြော၏—“ဒီမှာ စုဝေးလာကြသော သင်တို့အားလုံး၊ ဂန္ဓမာဒန တောင်သို့ ချက်ချင်း သွားကြလော့။ သင်တို့သည် ဒီမှာ မနေသင့်ကြ၊ ဤကိစ္စ၌ သင်တို့အတွက် ဒီမှာနေရန် အကြောင်းမရှိ။”

Verse 39

तत्र तप्त्वा तपश्चाति भवितारो मुनीश्वराः । सूर्य्यशिष्याश्शिवस्यैवाज्ञया मे कथितन्त्विदम्

ထိုနေရာ၌ တပသျာကို ပြင်းထန်စွာ ကျင့်ပြီးနောက် ထိုမဟာမုနိတို့သည် အမှန်တကယ် ပြည့်စုံအောင်မြင်သူများ ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။ ဤအကြောင်းကို သီဝရှင်၏ အမိန့်တော်အတိုင်း နေ၏ တပည့်များက ငါ့အား ပြောကြားခဲ့သည်။

Verse 40

ब्रह्मोवाच । इत्युक्तास्ते तदा सर्वे बालखिल्याश्च पर्वतम् । सत्वरम्प्रययुर्नत्वा शंकरं गन्धमादनम्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်– ထိုသို့ညွှန်ကြားခံရသဖြင့် ထိုအခါ ဘာလခိလျ မုနိအားလုံးသည် တောင်သို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာကြ၏။ ဂန္ဓမာဒန၌ ရှင်ကရာကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက် လျင်မြန်စွာ သွားကြ၏။

Verse 41

विष्ण्वादिभिस्तदाभूवं श्वासितोहं मुनीश्वर । निर्भयः परमेशानप्रेरितैस्तैर्महात्मभिः

အို မုနိအရှင်ကြီး၊ ထိုအခါ ဗိဿနုနှင့် အခြားသူတို့က—ပရမေရှာန (သီဝ) ၏ လှုံ့ဆော်မှုဖြင့် လုပ်ဆောင်သော မဟာသတ္တဝါတို့က—ငါ့ကို ပြန်လည်အသက်ရှင်စေ၍ အသက်ရှူနိုင်အောင် ပြုကြသဖြင့် ငါသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းမဲ့လာ၏။

Verse 42

अस्तवञ्चापि सर्वेशं शंकरम्भक्तवत्सलम् । सर्वकार्यकरं ज्ञात्वा दुष्टगर्वापहारकम्

သင်္ကရသည် အလုံးစုံ၏ အရှင်ဖြစ်၍၊ ဘက္တများကို မေတ္တာဖြင့် ချစ်ခင်ကာကွယ်သူ၊ လုပ်ငန်းအပေါင်းကို ပြီးမြောက်စေသူ၊ မကောင်းသော မာန်မာနကို ဖယ်ရှားပေးသူဟု သိမြင်ပြီး နာမတော်ကို ချီးမွမ်းသီချင်းများဖြင့်လည်း ဆုတောင်းတင်ပြ하였다။

Verse 43

देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । त्वमेव कर्ता सर्वस्य भर्ता हर्त्ता च सर्वथा

အို နတ်တို့၏ နတ် မဟာဒေဝ၊ ကရုဏာသမုဒ္ဒရာ အရှင်ဘုရား၊ အရာအားလုံး၏ ပြုလုပ်သူသည် သင်တစ်ပါးတည်း၊ ထိန်းသိမ်းသူလည်း သင်တစ်ပါးတည်း၊ အဆုံးသတ်၍ ပြန်လည်ယူဆောင်သူလည်း အစဉ်အမြဲ သင်တစ်ပါးတည်း ဖြစ်ပါသည်။

Verse 44

त्वदिच्छया हि सकलं स्थितं हि सचराचरम् । तन्त्यां यथा बलीवर्दा मया ज्ञातं विशेषतः

အမှန်တကယ် သင်၏အလိုတော်တစ်ခုတည်းကြောင့် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးပါဝင်သော စကြဝဠာတစ်လုံးလုံးသည် တည်တံ့နေသည်။ နွားများကို ကြိုးတန်းဖြင့် ချည်ကာ ဦးဆောင်သကဲ့သို့၊ အရာအားလုံးသည် သင်၏အုပ်စိုးမှုအောက်တွင်ရှိကြောင်းကို ကျွန်ုပ် အထူးသဖြင့် နားလည်သိမြင်ခဲ့သည်။

Verse 45

इत्येवमुक्त्वा सोहं वै प्रणामं च कृताञ्जलिः । अन्येऽपि तुष्टुवुस्सर्वे विष्ण्वाद्यास्तं महेश्वरम्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက်၊ ကျွန်ုပ်လည်း လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်ပူဇော်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဗိဿဏုမှစ၍ အခြားသူအားလုံးလည်း မဟာဒေဝ မဟေရှဝရကို ချီးမွမ်းတော်မူကြသည်။

Verse 46

अथाकर्ण्य नुतिं शुद्धां मम दीनतया तदा । विष्ण्वादीनाञ्च सर्वेषां प्रसन्नोऽभून्महेश्वरः

ထို့နောက် ကျွန်ုပ်၏ နိမ့်ချသော ဆုတောင်းနှင့် ဗိဿဏုမှစ၍ နတ်အားလုံး၏ သန့်ရှင်းသော ချီးမွမ်းသံကို ကြားသော် မဟေရှဝရ (ရှီဝ) သည် ကြည်နူးပျော်ရွှင်၍ ကရုဏာတော်ဖြစ်လာတော်မူ၏။

Verse 47

ददौ सोतिवरं मह्यमभयं प्रीतमानसः । सर्वे सुखमतीवापुरत्यमोदमहं मुने

စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်တော်မူ၍ မဟာအကျိုးရှိသော အပေးအယူကို ကျွန်ုပ်အား ပေးတော်မူ၏—အဘယ (ကြောက်ရွံ့မှုကင်းခြင်း) ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အားလုံးသည် အလွန်ပျော်ရွှင်ချမ်းသာကြပြီး၊ အို မုနိ၊ ကျွန်ုပ်လည်း အလွန်ဝမ်းမြောက်လေ၏။

Verse 49

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे विधिमोहवर्णनं नाम नवचत्वारिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သရီ ရှီဝ မဟာပုရာဏ» ၏ ဒုတိယပိုင်း ရုဒြသံဟိတာ အတွင်း၊ တတိယအခန်းကဏ္ဍ ပါရဝတီခဏ္ဍ၌ «ဗြဟ္မာ၏ မောဟကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အမည်ရှိ အခန်း ၄၉ သည် ပြီးဆုံး၏။