शिवरूपदर्शनम् (Menā’s Vision of Śiva’s Divine Form)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नन्तरे त्वं हि विष्णुना प्रेरितो द्रुतम् । अनुकूलयितुं शंभुमयास्तन्निकटे मुने

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ ထိုအချိန်အတွင်း၌ သင်သည် ဗိဿဏု၏ လှုံ့ဆော်မှုကြောင့် လျင်မြန်စွာ သမ္ဘုထံသို့ ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်၊ မုနိရေ၊ ထိုသခင်၏ အနုဂ्रहကို ရယူရန်အတွက်။

Verse 2

तत्र गत्वा स वै रुद्रो भवता सुप्रबोधितः । स्तोत्रैर्नानाविधैस्स्तुत्वा देवकार्यचिकीर्षया

ထိုနေရာသို့ ရောက်သော် သင်က ရုဒ္ဒရကို အပြည့်အဝ နိုးကြားစေ၍ လှုပ်ရှားစေ하였다။ ထို့နောက် နတ်တို့၏ သာသနာရေးတာဝန်ကို ပြီးမြောက်စေလိုသော စိတ်ဖြင့် မျိုးစုံသော စတုတ္တရများဖြင့် ချီးမွမ်း하였다။

Verse 3

श्रुत्वा त्वद्वचनं प्रीत्या शंभुना धृतमद्भुतम् । स्वरूपमुत्तमन्दिव्यं कृपालुत्वं च दर्शितम्

သင်၏စကားကို ကြားသော် သမ္ဘုသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် အံ့ဩဖွယ် အနေအထားကို ဆောင်ယူ하였다။ ထို့နောက် အမြင့်မြတ်သော ဒိဗ္ဗရုပ်သဘောကို ထင်ဟပ်ပြသကာ ကရုဏာတော်ကိုလည်း ဖော်ပြ하였다။

Verse 4

तद्दृष्ट्वा सुन्दरं शम्भुं स्वरूपम्मन्मथा धिकम् । अत्यहृष्यो मुने त्वं हि लावण्यपरमायनम्

ထိုအလွန်လှပသော သမ္ဘူကို မြင်သောအခါ—သူ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် မန္မထ (ချစ်ခြင်း၏နတ်) ထက်ပင် ကျော်လွန်သဖြင့်—အို မုနိ၊ သင်သည် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်လှ၏။ အကြောင်းမူ သူသည် အလှအပ အားလုံး၏ အမြင့်ဆုံး အာသ్రယ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

Verse 5

स्तोत्रैर्नानाविधैस्स्तुत्वा परमानन्दसंयुतः । आगच्छस्त्वं मुने तत्र यत्र मेना स्थिताखिलैः

သီချင်းတော်မျိုးစုံဖြင့် သခင်ကို ချီးမွမ်းကာ အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒဖြင့် ပြည့်ဝလျက်၊ သူက ပြော၏—“အို မုနိ၊ မေနာသည် အားလုံးတို့နှင့် ဝိုင်းရံ၍ ရပ်နေရာ ထိုနေရာသို့ လာပါ” ဟု။

Verse 6

तत्रागत्य सुप्रसन्नो मुनेऽतिप्रेमसंकुलः । हर्षयंस्तां शैलपत्नी मेनान्त्वं वाक्यमब्रवीः

ထိုနေရာသို့ ရောက်လာသောအခါ၊ အို မုနိ၊ သူသည် အလွန်ပင် ကြည်နူးဝမ်းမြောက်၍ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ပြည့်လျှံနေ၏။ ဟိမဝတ်၏ ဇနီး မေနာ—တောင်မိခင်မယ်တော်ကို ပျော်ရွှင်စေကာ ဤစကားကို ပြောတော်မူ၏။

Verse 7

नारद उवाच । मेने पश्य विशालाक्षि शिवरूपमनुत्तमम् । कृता शिवेन तेनैव सुकृपा करुणात्मना

နာရဒက ပြောသည်—“အို မျက်လုံးကျယ်သောသူမ၊ အထူးထက်မြက်သော ရှိဝ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ကြည့်လော့။ ကရုဏာသဘောရှိသော ထိုရှိဝတော်မူ၏ အလှူတော်ကရုဏာ (sukṛpā) သည် အမှန်တကယ် ပေးအပ်ပြီးပြီ” ဟု။

Verse 8

ब्रह्मोवाच । श्रुत्वा सा तद्वचो मेना विस्मिता शैलकामिनी । ददर्श शिवरूपन्तत्परमानन्ददायकम्

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—ထိုစကားကို ကြားသော် မေနာ၊ တောင်မိခင်မယ်တော်သည် အံ့ဩသွား၏။ ထို့နောက် အမြင့်ဆုံးသော အာနန္ဒကို ပေးစွမ်းသော ရှိဝ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 9

कोटिसूर्यप्रतीकाशं सर्वावयवसुन्दरम् । विचित्रवसनं चात्र नानाभूषणभूषितम्

ကိုဋိနေ၏ နေရောင်ကဲ့သို့ တောက်ပလင်းလက်၍ အင်္ဂါအစိတ်အပိုင်းတိုင်း လှပပြည့်စုံ၏။ ထိုနေရာ၌ အံ့ဖွယ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ အမျိုးမျိုးသော အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 10

सुप्रसन्नं सुहासं च सुलावण्यं मनोहरम् । गौराभं द्युतिसंयुक्तं चन्द्ररेखाविभूषितम्

အလွန်ပင် ကြည်နူးသက်သာ၍ နူးညံ့စွာ ပြုံးလျက်၊ အလှအပပြည့်စုံကာ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်၏။ ဖြူဝင်းသော တောက်ပမှုနှင့် ပြည့်စုံ၍ လမင်းလက်တံ (လခြမ်း) အမှတ်တံဆိပ်ဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။

Verse 11

सर्वैर्देवगणैः प्रीत्या विष्ण्वाद्यस्सेवितं तथा । सूर्येण च्छत्रितं मूर्ध्नि चन्द्रेण च विशोभितम्

ဒေဝဂဏအပေါင်းတို့က ချစ်ခင်ပျော်ရွှင်စွာ—ဗိဿနုတို့ အစရှိသဖြင့်—ဝတ်ပြုဆောင်ရွက်ကြ၏။ ၎င်း၏ ဦးခေါင်းကို နေမင်းက မင်းရဲ့ ထီးကဲ့သို့ အရိပ်ပေးကာ၊ လမင်းကလည်း ထပ်မံ အလှဆင်တောက်ပစေ၏။

Verse 12

सर्वथा रमणीयं च भूषितस्य विभूषणैः । वाहनस्य महाशोभा वर्णितुं नैव शक्यते

အလှဆင်ပစ္စည်း အမျိုးမျိုးဖြင့် အပြည့်အဝ တန်ဆာဆင်ထားသဖြင့်၊ ထိုသန့်ရှင်းသော ယာဉ်သည် အလွန်လှပစွာ စွဲမက်ဖွယ် ဖြစ်ပေါ်၏။ ၎င်း၏ မဟာတောက်ပမှုနှင့် အလှကို စကားဖြင့် အပြည့်အစုံ မဖော်ပြနိုင်။

Verse 13

गंगा च यमुना चैव विधत्तः स्म सुचामरे । सिद्धयोऽष्टौ पुरस्तस्य कुर्वन्ति स्म सुनर्त्तनम्

ဂင်္ဂါနှင့် ယမုနာတို့ကိုလည်း လှပသော စာမရ (cāmara) များဖြင့် ပန်ကာခတ်ဝတ်ပြုရန် ခန့်အပ်ခဲ့ကြ၏။ ထို့ပြင် ရှေ့ဘက်၌ ရပ်နေသော စိဒ္ဓိ အရှစ်ပါးသည် မင်္ဂလာအက 춤ကို ကပြကြ၏။

Verse 14

मया चैव तदा विष्णुरिन्द्राद्या ह्यमरास्तथा । स्वं स्वं वेषं सुसम्भूष्य गिरिशेनाचरन्युताः

ထိုအခါ ငါနှင့်အတူ ဗိဿနု၊ အိန္ဒြာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့လည်း မိမိတို့၏ သီးသန့်ဝတ်စုံကို လှပစွာ အလှဆင်ဝတ်ဆင်ကာ ဂိရီရှ (ရှီဝဘုရား) နှင့်အတူ လှုပ်ရှားသွားလာကြ၏။

Verse 15

तथा जयेति भाषन्तो नानारूपा गणास्तदा । स्वलङ्कृतमहामोदा गिरीशपुरतोऽचरन्

ထိုအခါ ဂဏာတို့သည် အံ့ဩဖွယ် ပုံသဏ္ဍာန်မျိုးစုံကို ယူဆောင်ကာ ဂိရီရှ၏ ရှေ့တွင် “အောင်ပွဲ! အောင်ပွဲ!” ဟု ကြွေးကြော်လျက် လှုပ်ရှားသွားလာကြ၏။ မိမိတို့၏ အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး အလွန်ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေကြ၏။

Verse 16

सिद्धाश्चोपसुरास्सर्वे मुनयश्च महासुखाः । ययुश्शिवेन सुप्रीतास्सकलाश्चापरे तथा

စိဒ္ဓများ၊ ဥပသုရများနှင့် မုနိများအားလုံးသည် မဟာပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ၊ ရှီဝဘုရားကို အလွန်နှစ်သက်ကြ၍ ထွက်ခွာသွားကြ၏။ အခြားသူတို့လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်၏။

Verse 17

एवन्देवादयस्सर्वे कुतूहलसमन्विताः । परंब्रह्म गृणन्तस्ते स्वपत्नीभिरलंकृताः

ထို့ကြောင့် နတ်တော်တို့နှင့် အခြားသော ကောင်းကင်သတ္တဝါတို့သည် စိတ်ဝင်စားအံ့ဩမှုဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန် (သီဝ) ကို ချီးမွမ်းကြ၏။ ထို့နောက် မိမိတို့၏ ဇနီးများနှင့်အတူ အလှတရားဖြင့် တန်ဆာဆင်လျက် ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။

Verse 18

विश्वावसुमुखास्तत्र ह्यप्सरोगणसंयुताः । गायन्तोप्यग्रतस्तस्य परमं शाङ्करं यशः

ထိုနေရာ၌ ဝိශ්ဝာဝಸುကို ဦးဆောင်၍ အပ်ဆရာအဖွဲ့များနှင့်အတူ၊ သူတို့သည် သူ့ရှေ့တွင် သင်္ကရ (သီဝ) ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဂုဏ်သတင်းကို သီဆိုကြ၏။

Verse 19

इत्थं महोत्सवस्तत्र बभूव मुनिस त्तम । नानाविधो महेशे हि शैलद्वारि च गच्छति

ဤသို့ဖြင့် မုနိတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးရေ၊ ထိုနေရာ၌ မဟာပွဲတော်ကြီး ပေါ်ပေါက်လာ၏။ မဟာဒေဝသည် သೈလဒွာရသို့ ချီတက်သွားသောအခါ၊ ကရုဏာနှင့် မောက္ခကို ပေးသနားတော်မူသော သခင်အပေါ် သဒ္ဓါကြောင့် အမျိုးမျိုးသော ပွဲလမ်းသဘင်တို့ သဘာဝအလျောက် ဖြစ်ပေါ်လာကြ၏။

Verse 20

तस्मिंश्च समये तत्र सुषमा या परात्मनः । वर्णितुं तां विशेषेण कश्शक्नोति मुनीश्वर

ထိုအချိန်၌ ထိုနေရာတည်းမှာပင် အမြင့်ဆုံး အတ္တမ (သီဝ) ၏ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ထူးကဲမြတ်နိုးဖွယ် အလှတရားနှင့် ဂုဏ်တော်သည် ထင်ရှားတောက်ပလာ၏။ မုနိတို့၏ အရှင်ရေ၊ ထိုဂုဏ်တော်ကို အသေးစိတ်ပြည့်စုံစွာ ဖော်ပြနိုင်မည့် အင်အားကို မည်သူက ရှိနိုင်ပါမည်နည်း။

Verse 21

तथाविधं च तन्दृष्ट्वा मेना चित्रगता इव । क्षणमासीत्ततः प्रीत्या प्रोवाच वचनं मुने

ထိုသဏ္ဌာန်အတိုင်း သူ့ကို မြင်သော် မေနာသည် ပန်းချီကားထဲကပုံရိပ်ကဲ့သို့ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်၍ အံ့ဩကာ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေ၏။ ထို့နောက် ချစ်ခင်ပီတိဖြင့် မုနိရေ၊ ဤစကားတို့ကို ပြောလေ၏။

Verse 22

मेनोवाच । धन्या पुत्री मदीया च यया तप्तं महत्तपः । यत्प्रभावान्महेशान त्वं प्राप्त इह मद्गृहे

မေနာက ပြောသည်—“ငါ့သမီးသည် အလွန်ကံကောင်း၏၊ အကြောင်းမှာ သူမသည် မဟာတပဿာကို ကျင့်ဆောင်ခဲ့သည်။ မဟေရှာနာရေ၊ ထိုတပဿာ၏ အာနုဘော်ကြောင့် သင်သည် ဤနေရာ ငါ့အိမ်သို့ ရောက်လာခဲ့၏။”

Verse 23

मया कृता पुरा या वै शिवनिन्दा दुरत्यया । तां क्षमस्व शिवास्वामिन्सुप्रसन्नो भवाधुना

အတိတ်ကာလ၌ ကျွန်မပြုခဲ့သော သခင်ရှီဝကို မလွယ်ကူစွာ ကျော်လွှားမရသော အပြစ်ကြီးသော နိန္ဒာကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ အို ရှီဝအရှင်၊ ကျွန်မ၏ သခင်။ ယခုမှစ၍ အလွန်ပင် ကြင်နာ၍ ကျေနပ်တော်မူပါ။

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्थं सम्भाष्य सा मेना संस्तूयेन्दुललाटकम् । साञ्जलिः प्रणता शैलप्रिया लज्जापराऽभवत्

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ပြောပြီးနောက် မေနာသည် တောင်၏ချစ်သူ—နဖူးပေါ်တွင် လဝက်တံဆိပ်တင်ထားသော သခင်ကို ချီးမွမ်းလေ၏။ လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်ကန်တော့သဖြင့် ရှိုင်လပရိယာ (ပါဝတီ) သည် အလွန်ရှက်ကြောက်သွားလေ၏။

Verse 25

तावत्स्त्रियस्समाजग्मुर्हित्वा कामाननेकशः । बह्व्यस्ताः पुरवासिन्यश्शिवदर्शनलालसाः

ထိုအခါ မိန်းမများအများအပြား စုဝေးလာကြ၍ လောကီဆန္ဒအမျိုးမျိုးကို စွန့်လွှတ်ကြလေ၏။ မြို့နေမိန်းမများ အလွန်များပြီး အားလုံးသည် သခင်ရှီဝ၏ မင်္ဂလာဒർശနကို မြင်လိုစိတ်ပြင်းပြလေ၏။

Verse 26

मज्जनं कुर्वती काचित्तच्चूर्णसहिता ययौ । द्रष्टुं कुतूहलाढ्या च शङ्करं गिरिजावरम्

ထို့နောက် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် ရေချိုးနေစဉ် အနံ့သာမှုန့်ကို ယူဆောင်လျက်၊ စူးစမ်းလိုစိတ်ပြည့်ဝကာ ဂိရိဇာ၏ မြတ်နိုးဖွယ် သတို့သား သင်္ကရ (Śaṅkara) ကို မြင်တွေ့ရန် ထွက်သွား၏။

Verse 27

काचित्तु स्वामिनस्सेवां सखीयुक्ता विहाय च । सुचामरकरा प्रीत्यागाच्छम्भोर्दर्शनाय वै

သို့သော် မိန်းကလေးတစ်ဦးသည် မိတ်ဆွေနှင့်အတူ မိမိသခင်မ၏ အမှုဆောင်ခြင်းကို ခဏထားကာ၊ ယက်မြီးပန်ကာကောင်းကို လက်တွင်ကိုင်လျက် ဝမ်းမြောက်စွာ သမ္ဘု (Śambhu) ကို မြင်တွေ့ရန် သွား၏။

Verse 28

काचित्तु बालकं हित्वा पिबन्तं स्तन्यमादरात् । अतृप्तं शङ्करन्द्रष्टुं ययौ दर्शनलालसा

အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် မိမိရင်သားမှ နို့ကို အားရပါးရ သောက်နေသော်လည်း မပြည့်ဝသေးသော ကလေးငယ်ကို ထားခဲ့ကာ၊ သင်္ကရ၏ မင်္ဂလာဒർശနကို လိုလားတောင့်တလျက် ထွက်သွား၏။

Verse 29

रशनां बध्नती काचित्तयैव सहिता ययौ । वसनं विपरीतं वै धृत्वा काचिद्ययौ ततः

မိန်းမတစ်ယောက်သည် ခါးပတ်ကိုချည်နေစဉ် အခြားမိန်းမတစ်ယောက်နှင့်အတူ ထွက်ခွာသွား၏။ ထို့နောက် မိန်းမတစ်ယောက်က အဝတ်ကို ပြောင်းပြန်ဝတ်လျက် ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 30

भोजनार्थं स्थितं कान्तं हित्वा काचिद्ययौ प्रिया । द्रष्टुं शिवावरं प्रीत्या सतृष्णा सकुतूहला

အစားအစာအတွက် ထိုင်နေသော ချစ်သူကို ချန်ထား၍ ချစ်မြတ်နိုးသော မိန်းမတစ်ယောက်သည် ပျော်ရွှင်စိတ်ဖြင့် ထွက်ခွာကာ အထွတ်အမြတ် သခင်ရှီဝကို မြင်တွေ့လိုသဖြင့် ဆန္ဒနှင့် စူးစမ်းလိုစိတ် ပြည့်နှက်နေ၏။

Verse 31

काचिद्धस्ते शलाकां च धृत्वांजनकरा प्रिया । अञ्जित्वैकाक्षि सन्द्रष्टुं ययौ शैलसुतावरम्

ချစ်ခင်ရသော မိန်းမတစ်ဦးသည် လက်ထဲတွင် မျက်ခုံးဆေးတံကို ကိုင်ကာ အန်ဇန (collyrium) ကိုလည်း ယူဆောင်၍ မျက်လုံးတစ်ဖက်ကိုသာ လိမ်းပြီး တောင်သမီးအထူးမြတ်သော ပါర్వတီကို တွေ့မြင်ရန် သွားလေ၏။

Verse 32

काचित्तु कामिनी पादौ रञ्जयन्ती ह्यलक्तकैः । श्रुत्वा घोषं च तद्धित्वा दर्शनार्थमुपागता

မိန်းမငယ်တစ်ဦးသည် ခြေထောက်ကို အနီရောင် လက် (lac) ဖြင့် ဆေးရောင်တင်နေစဉ် ဆူညံသံကို ကြားလျှင် ထိုအလုပ်ကို ချက်ချင်းပစ်ထားကာ ဖြစ်ပျက်သမျှကို မြင်လိုသဖြင့် ရှေ့သို့ လာရောက်လေ၏။

Verse 33

इत्यादि विविधं कार्यं हित्वा वासं स्त्रियो ययुः । दृष्ट्वा तु शांकरं रूपं मोहं प्राप्तास्तदाऽभवन्

ဤသို့ မိန်းမတို့သည် အိမ်မှုကိစ္စ အမျိုးမျိုးကို ပစ်ထားကာ အပြင်သို့ ထွက်သွားကြ၏။ သို့ရာတွင် ရှင်ကရာ (ရှီဝ) ၏ ရူပသဏ္ဍာန်ကို မြင်လျှင် ချက်ချင်း မောဟဖြစ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားမိကြ၏။

Verse 34

ततस्ताः प्रेमसंविग्नाश्शिवदर्शनहर्षिताः । निधाय हृदि तन्मूर्तिं वचनं चेदमब्रुवन्

ထို့နောက် ထိုမိန်းမတို့သည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားကာ၊ သီဝ၏ ဒർശနကို မြင်ရသဖြင့် ဝမ်းမြောက်လှ၏။ ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်ကို နှလုံးထဲ၌ ထားပြီး ဤစကားတို့ကို ပြောကြ၏။

Verse 35

पुरवासिन्य ऊचुः । नेत्राणि सफलान्यासन्हिमवत्पुरवासिनाम् । यो योऽपश्यददो रूपं तस्य वै सार्थकं जनुः

မြို့နေမိန်းမတို့က ပြောကြသည်– “ဟိမဝတ်မြို့နေသူတို့၏ မျက်စိတို့သည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းလှ၏။ ထိုအံ့ဩဖွယ် ရုပ်ကို မြင်သူမည်သူမဆို၊ ထိုသူအတွက် မွေးဖွားခြင်းသည် အဓိပ္ပါယ်ပြည့်စုံသွား၏။”

Verse 36

तस्यैव सफलं जन्म तस्यैव सफलाः क्रियाः । येन दृष्टश्शिवस्साक्षात्सर्वपापप्रणाशकः

ထိုသူ၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အမှန်တကယ် အောင်မြင်ပြည့်စုံ၏၊ ထိုသူ၏ လုပ်ဆောင်မှုများလည်း အကျိုးသီးပွင့်၏—အကြောင်းမှာ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးတော်မူသော သခင်ရှင် ရှိဝကို တိုက်ရိုက် မြင်တွေ့ရသူဖြစ်သောကြောင့်။

Verse 37

पार्वत्या साधितं सर्वं शिवार्थं यत्तपः कृतम् । धन्येयं कृतकृत्येयं शिवा प्राप्य शिवम्पतिम्

ရှီဝအတွက် ပါဝတီ ပြုလုပ်ခဲ့သော တပသ (အာသီတ) အားလုံးသည် ပြည့်စုံစွာ အောင်မြင်ပြီးပြီ။ ဤရှီဝါ (ပါဝတီ) သည် အလွန်ကံကောင်းမြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်၍ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံသွားသည်—ရှီဝကို မိမိ၏ အရှင်နှင့် ခင်ပွန်းအဖြစ် ရရှိခဲ့သောကြောင့်။

Verse 38

यदीदं युगलं ब्रह्मा न युंज्याच्छिवयोर्मुदा । तदा च सकलोऽप्यस्य श्रमो निष्फलतामियात्

ဘြဟ္မာသည် ဝမ်းမြောက်စိတ်ဖြင့် ဤစုံတွဲ—ရှီဝနှင့် ပါဝတီ—ကို လင်မယားအဖြစ် မပေါင်းစည်းပေးလျှင်၊ ဤကိစ္စ၌ သူ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှု အားလုံးသည် အကျိုးမဲ့ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

Verse 39

सम्यक् कृतं तथा चात्र योजितं युग्ममुत्तमम् । सर्वेषां सार्थता जाता सर्वकार्यसमुद्भवा

“အရာအားလုံးကို မှန်ကန်စွာ ပြုလုပ်ပြီး၊ ဤနေရာ၌ အထူးမြတ်ဆုံးသော စုံတွဲကို သင့်လျော်စွာ ပေါင်းစည်းပြီးပြီ။ ထို့ကြောင့် အားလုံး၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံသွားကာ၊ ဤပေါင်းစည်းမှုမှ ကြီးမြတ်သော လုပ်ငန်းအရာရာ ပေါ်ပေါက်နိုင်သည်။”

Verse 40

विना तु तपसा शम्भोर्दर्शनं दुर्लभन्नृणाम् । दर्शनाच्छंकरस्यैव सर्वे याताः कृतार्थताम्

တပသမရှိလျှင်၊ အို သမ္ဘု၊ လူသားတို့အတွက် ရှီဝ၏ ဒർശန (မြင်တွေ့ခြင်း) ကို ရရှိရန် ခက်ခဲသည်။ သို့သော် သင်္ကရ၏ ဒർശန တစ်ခုတည်းကြောင့်ပင်၊ သူတို့အားလုံးသည် ဘဝ၏ အဓိပ္ပါယ်မှန်ကို ရောက်ရှိကာ ပြည့်စုံသူများ ဖြစ်လာကြသည်။

Verse 41

लक्ष्मीर्नारायणं लेभे यथा वै स्वामिनम्पुरा । तथासौ पार्वती देवी हरम्प्राप्य सुभूषिता

ယခင်က လက္ခမီသည် နာရာယဏကို သခင်အဖြစ် ရရှိသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ ပာဝတီဒေဝီသည် ဟရ (ရှီဝ) ကို သခင်အဖြစ် ရရှိကာ မင်္ဂလာတန်ခိုးနှင့် ပြည့်စုံ၍ လှပစွာ အလှဆင်တောက်ပလေ၏။

Verse 42

ब्रह्माणं च यथा लेभे स्वामिनं वै सरस्वती । तथासौ पार्वती देवी हरम्प्राप्य सुभूषिता

ယခင်က စရஸဝတီသည် ဘြဟ္မာကို သခင်အဖြစ် ရရှိသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူ ပာဝတီဒေဝီသည် ဟရ (ရှီဝ) ကို သာသနာတော်၏ အဖော်အဖြစ် ရရှိကာ လှပစွာ အလှဆင်တောက်ပ၍ ပြည့်စုံလေ၏။

Verse 43

वयन्धन्याः स्त्रियस्सर्वाः पुरुषास्सकला वराः । ये ये पश्यन्ति सर्वेशं शंकरं गिरिजापतिम्

«ကျွန်ုပ်တို့သည် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူများပင်—မိန်းမအားလုံးလည်း ကံကောင်းကြ၏၊ ယောက်ျားအားလုံးလည်း အလွန်ကံကောင်းကြ၏—မည်သူမဆို အရာအားလုံး၏ အရှင် စင်္ကရ၊ မင်္ဂလာရှင်၊ ဂိရီဇာ၏ သခင်ကို မြင်တွေ့သူတို့သည်»။

Verse 44

ब्रह्मोवाच इत्थमुक्त्वा तु वचनं चन्दनैश्चाक्षतैरपि । शिवं समर्चयामासुर्लाजान्ववृषुरादरात्

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ ထိုစကားများကို ပြောပြီးနောက် သူတို့သည် စန္ဒနလိမ်းနှင့် မကွဲအောင်ထားသော ဆန်စေ့တို့ဖြင့် သီဝရှင်ကို ပူဇော်ကာ၊ ရိုသေကြည်ညိုစိတ်ပြည့်ဝ၍ လှော်ထားသော စပါးစေ့များကို ပူဇော်အဖြစ် မိုးကဲ့သို့ ချခဲ့ကြသည်။

Verse 45

तस्थुस्तत्र स्त्रियः सर्वा मेनया सह सोत्सुकाः । वर्णयन्त्योऽधिकम्भाग्यम्मेनायाश्च गिरेरपि

ထိုနေရာတွင် မေနာနှင့်အတူ မိန်းမအားလုံး စိတ်လှုပ်ရှားပျော်ရွှင်စွာ ရပ်နေကြပြီး၊ မေနာ၏ ထူးကဲသော ကံကောင်းခြင်းနှင့် တောင်ဘုရင် ဟိမဝန္တ၏ ကံကောင်းခြင်းကိုလည်း ချီးမွမ်းပြောဆိုနေကြသည်။

Verse 46

कथास्तथाविधाश्शृण्वंस्तद्वामा वर्णिताश्शुभाः । प्रहृष्टोऽभूत्प्रभुः सर्वैर्मुने विष्ण्वादिभिस्तदा

အို မုနိရေ၊ ဝါမာက မင်္ဂလာဖြစ်စေသည့်အတိုင်း သေချာစွာဖော်ပြသော ထိုကഥာများကို ကြားသော်၊ အရှင် (သီဝ) သာယာပျော်ရွှင်လာပြီး၊ ဗိဿဏုမှစ၍ စုဝေးနေသော ဒေဝတားအားလုံးလည်း ပျော်ရွှင်ကြ၏။