हिमालयस्य निर्णयः — शिवाय पार्वत्याः प्रदाने (Himālaya’s Resolution to Give Pārvatī to Śiva)

Verse 1

ब्रह्मोवाच । वसिष्ठस्य वचः श्रुत्वा सगणोपि हिमालयः । विस्मितो भार्य्यया शैलानुवाच स गिरीश्वरः

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ ဝသိဋ္ဌ၏စကားကို ကြားသော် ဟိမာလယသည် မိမိ၏အဖွဲ့အပါအဝင် အံ့ဩသွား၏။ ထို့နောက် တောင်တော်တို့၏အရှင်ဖြစ်သော သူသည် မိမိဇနီး မေနာအား မိန့်ကြား하였다။

Verse 2

हिमालय उवाच । हे मेरो गिरिराट् सह्य गन्धमादन मन्दर । मैनाक विन्ध्य शैलेन्द्रास्सर्वे शृणुत मद्वचः

ဟိမာလယက မိန့်သည်။ «အို မေရု၊ တောင်တို့၏ဘုရင်ရေ; အို သဟျ၊ ဂန္ဓမာဒန၊ မန္ဒရ; အို မိုင်နာက၊ ဝိန္ဓျ—တောင်မြတ်တို့အားလုံး၊ ငါ၏စကားကို နားထောင်ကြလော့»။

Verse 3

वसिष्ठो हि वदत्येवं किं मे कार्य्यं विचार्य्यते । यथा तथा च शंसध्वं निर्णीय मनसाखिलम्

ဝသိဋ္ဌက ဤသို့ဆို၏။ «ငါ၏တာဝန်ကို အဘယ်ကြောင့် စဉ်းစားဆွေးနွေးရမည်နည်း။ အရာအားလုံးကို စိတ်ထဲ၌ ပြည့်စုံစွာ ဆုံးဖြတ်ကြပြီးနောက်၊ သင့်တို့သင့်လျော်သည်ဟု ထင်သမျှအတိုင်း ငါ့အား ညွှန်ကြားကြလော့»။

Verse 4

ब्रह्मोवाच । तच्छुत्वा वचनं तस्य सुमेरुप्रमुखाश्च ते । प्रोचुर्हिमालयं प्रीत्या सुनिर्णीय महीधराः

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ ထိုသူ၏စကားကို ကြားသော် စုမေရုကို ဦးဆောင်သော တောင်ကြီးများသည် ကောင်းစွာ ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ဝမ်းမြောက်စွာ ဟိမာလယအား ပြောကြား하였다။

Verse 5

शैला ऊचुः । अधुना किं विमर्शेन कृतं कार्य्यं तथैव हि । उत्पन्नेयं महाभाग देवकार्यार्थमेव हि

တောင်ရှင်တို့က ဆိုကြသည်။ «ယခုအခါ ဆင်ခြင်ညှိနှိုင်းခြင်းသည် အဘယ်အကျိုးရှိသနည်း။ လုပ်ရမည့်ကိစ္စသည် ပြီးစီးပြီးသားပင်။ အလွန်ကံကောင်းသူရေ၊ ဤသမီးသည် နတ်တို့၏ အမှုတော်အတွက်သာ မွေးဖွားလာခြင်းဖြစ်သည်»။

Verse 6

प्रदातव्या शिवायेति शिवस्यार्थेवतारिणी । अनयाराधितो रुद्रो रुद्रेण यदि भाषिता

«‘(အိုမ်) ရှိဝါယ’ မန္တရဖြင့် ပေးအပ်ရမည်—အကြောင်းမှာ သူမသည် ရှိဝ၏ အလိုတော်ကို ဆောင်ရွက်စေသော အဝတාරရုပ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။ သူမအားဖြင့် ရုဒြကို ပူဇော်လျှင်၊ ရုဒြကိုယ်တိုင် ပြောကြား၍ အတည်ပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်»။

Verse 7

ब्रह्मोवाच । एतच्छ्रुत्वा वचस्तेषाम्मेर्वादीनां हिमाचलः । सुप्रसन्नतरोभूद्वै जहास गिरिजा हृदि

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ မေရုနှင့် အခြားသူတို့၏ စကားကို ကြားသော် ဟိမာချလ (ဟိမလယ) သည် ပိုမိုပျော်ရွှင်ကြည်နူးလာ၏။ ထို့ပြင် ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) သည် မိမိနှလုံးအတွင်း၌ ပြုံးလျက်ရှိ၏။

Verse 8

अरुन्धती च तां मेनां बोधयामास कारणात् । नानावाक्यसमूहेनेतिहासैर्विविधैरपि

အကြောင်းအရာမှန်ကန်သဖြင့် အရုန္ဓတီသည် မေနာကို သင်ကြားကာ နားလည်မှုကို နိုးထစေ하였다—စကားပေါင်းများစွာနှင့် သာသနာ့သမိုင်းမှ ဥပမာဇာတ်ကြောင်းမျိုးစုံကိုလည်း အသုံးပြု၍။

Verse 9

अथ सा मेनका शैलपत्नी बुद्ध्वा प्रसन्नधीः । मुनीनरुन्धतीं शैलं भोजयित्वा बुभोज च

ထို့နောက် ဟိမလယ၏ ဇနီး မေနကာသည် အခြေအနေကို နားလည်ကာ စိတ်ငြိမ်းချမ်းပျော်ရွှင်လာ၏။ သူမသည် မုနိတို့ကို အရုန္ဓတီနှင့်အတူ၊ ထို့ပြင် သဲလ (ဟိမလယ) ကိုပါ အရင်ကျွေးမွေးပြီးနောက် မိမိကိုယ်တိုင်လည်း စားသောက်하였다။

Verse 10

अथ शैलवरो ज्ञानी सुसंसेव्य मुनींश्च ताम् । उवाच साञ्जलिः प्रीत्या प्रसन्नात्मागतभ्रमः

ထို့နောက် ပညာရှိသော ရှိုင်လဝရသည် ထိုရဟန်းမုနိတို့နှင့် သူမကိုလည်း သင့်တော်စွာ ဝတ်ပြုစေဝင်ပြီးနောက်၊ လက်အုပ်ချီကာ ချစ်မြတ်နိုးသည့် ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် ပြောဆို하였다—စိတ်ငြိမ်သက်၍ မောဟလည်း ပျောက်ကင်းသွား၏။

Verse 11

हिमाचल उवाच । सप्तर्षयो महाभागा वचः शृणुत मामकम् । विस्मयो मे गतस्सर्वश्शिवयोश्चरितं श्रुतम्

ဟိမာချလက ပြောသည်—«ကံကောင်းမြတ်သော စပ္တရ္ဓိတို့၊ ကျွန်ုပ်၏စကားကို နားထောင်ကြပါ။ ရှီဝနှင့် သူ၏သမယာ (ကြင်ယာတော်) ၏ သန့်ရှင်းသော အတ္ထုပ္ပတ္တိကို ကြားရသဖြင့် ကျွန်ုပ်၏ အံ့ဩမှုသည် အပြည့်အဝ ပေါ်ထွန်းလာပါသည်»။

Verse 12

मदीयं च शरीरम्वै पत्नी मेना सुतास्सुता । ऋद्धिस्सिद्धिश्च चान्यद्वै शिवस्यैव न चान्यथा

«အမှန်တကယ်တော့ ကျွန်ုပ်၏ကိုယ်ခန္ဓာတောင်မှ ထိုသခင်၏ပိုင်ရာကဲ့သို့ပင် ဖြစ်၏။ ကျွန်ုပ်၏ဇနီး မေနာနှင့် မြေးသမီးလည်း ထိုသခင်၏ပိုင်ရာ။ ဣဒ္ဓိ (Ṛddhi)၊ စိဒ္ဓိ (Siddhi) နှင့် အခြားရှိသမျှတို့သည် ရှီဝ၏ပင် ဖြစ်ကြသည်—အခြားမဟုတ်»။

Verse 13

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा स तदा पुत्रीं दृष्ट्वा तत्सादरं च ताम् । भूषयित्वा तदङ्गानि ऋष्युत्संगे न्यवेशयेत्

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် သူသည် သမီးကို လေးစားချစ်ခင်စွာ ကြည့်၏။ ထို့နောက် သူမ၏ ကိုယ်အင်္ဂါတို့ကို အလှဆင်ပြီး ရဟန်းမုနိ၏ ပေါင်ပေါ်၌ ထိုင်စေ하였다။

Verse 14

उवाच च पुनः प्रीत्या शैलराज ऋषींस्तदा । अयं भागो मया तस्मै दातव्य इति निश्चितम्

တောင်ဘုရင် ဟိမာလယသည် ဝမ်းမြောက်ပီတိဖြင့် ထပ်မံ၍ ရှင်ရသေ့တို့အား မိန့်ကြားသည်— «ဤအပိုင်းကို ငါက သူ့အား ပေးအပ်ရမည်ဟု အတည်ပြုဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ»။

Verse 15

ऋषय ऊचुः । शंकरो भिक्षुकस्तेथ स्वयं दाता भवान् गिरे । भैक्ष्यञ्च पार्वती देवी किमतः परमुत्तमम्

ရသီတို့က ပြောကြသည်– «အို တောင်မင်းကြီး၊ ထိုနေရာ၌ ရှင်ကာရ (သင်္ကရ) ကိုယ်တိုင်ပင် ဘိက္ခုဖြစ်ပြီး၊ သင်သည် ကိုယ်တိုင်လက်ဖြင့် ပေးကမ်းသူ ဖြစ်၏။ ဒေဝီ ပါర్వတီတော်လည်း ဘိက္ခာကို လက်ခံသူ ဖြစ်သည်—ဤထက် ပိုမို အမြင့်မြတ်သော မင်္ဂလာရှိသေးသလော?»

Verse 16

हिमवन् शिखराणान्ते यद्धेतोस्सदृशी गतिः । धन्यस्त्वं सर्वशैलानामधिपस्सर्वतो वरः

အို ဟိမဝန်၊ သင်၏ တောင်ထိပ်များ၏ အဆုံး၌ သင်၏ အကြောင်းရင်းနှင့် ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသော ကံကြမ္မာသို့ ရောက်ရှိခဲ့ပြီ။ သင်သည် တောင်တန်းအားလုံး၏ အရှင်၊ အရပ်ရပ်၌ အထူးမြတ်သော မင်္ဂလာရှိသူ ဖြစ်၏။

Verse 17

ब्रह्मोवाच । एवमुक्त्वा तु कन्यायै मुनयो विमलाशयाः । आशिषं दत्तवन्तस्ते शिवाय सुखदा भव

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– ထိုသို့ ကညာအား ပြောပြီးနောက် စိတ်ရင်းသန့်ရှင်းသော မုနိတို့သည် ကောင်းချီးပေးကြ၍ “ရှီဝအား ပျော်ရွှင်မှု ပေးစွမ်းသူ ဖြစ်ပါစေ” ဟု ဆုတောင်းကြ၏။

Verse 18

स्पृष्ट्वा करेण तां तत्र कल्याणं ते भविष्यति । शुक्लपक्षे यथा चन्द्रो वर्द्धन्तां त्वद्गुणास्तथा

ထိုနေရာ၌ သင်၏လက်ဖြင့် သူမကို ထိတွေ့လျှင် မင်္ဂလာကောင်းမှုသည် သင်ထံသို့ မလွဲမသွေ ရောက်လာမည်။ လင်းလက်သော လဆန်းကာလ၌ လကဲ့သို့ တိုးပွားသကဲ့သို့ သင်၏ဂုဏ်သတ္တိတို့လည်း တိုးပွားပါစေ။

Verse 19

इत्युक्त्वा मुनयस्सर्वे दत्त्वा ते गिरये मुदा । पुष्पाणि फलयुक्तानि प्रत्ययं चक्रिरे तदा

ထိုသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် မုနိအားလုံးသည် ဝမ်းမြောက်စွာ တောင်ပန်းများနှင့် အသီးများကို ထိုတောင်သို့ ပူဇော်ကြ၏။ ထိုအခါ ယုံကြည်မှုနှင့် သဘောတူညီမှု၏ သေချာသော အမှတ်အသားကိုလည်း တည်စေကာ မိမိတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အတည်ပြုကြ၏။

Verse 20

अरुन्धती तदा तत्र मेनां सा सुसुखी मुदा । गुणैश्च लोभयामास शिवस्य परमा सती

ထိုအခါ ထိုနေရာ၌ အရုန္ဓတီသည် ပျော်ရွှင်အေးချမ်းလျက် မေနာကို ဝမ်းမြောက်စေ하였다။ ထို့နောက် သီဝ၏ ဂုဏ်တော်များကို ချီးမွမ်းပြောဆို၍ မေနာ၏ စိတ်ကို သီဝဘက်သို့ ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ အရုန္ဓတီသည် အလွန်သန့်ရှင်းသည့် သစ္စာရှိသော သီလဝတီဖြစ်၏။

Verse 21

हरिद्राकुंकुमैश्शैलश्मश्रूणि प्रत्यमार्जयत् । लौकिकाचारमाधाय मंगलायनमुत्तमम्

နံနက်နီရောင် ကုင်ကူမနှင့် နနွင်းတို့ဖြင့် ကျောက်တောင်ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်ကပ်နေသည့် မျက်နှာပြင်များကို နူးညံ့စွာ သုတ်သင်သန့်စင်하였다။ ထို့နောက် လောကဓလေ့ထုံးတမ်းကို လိုက်နာကာ မင်္ဂလာသို့ ဦးတည်စေသော အလွန်ကောင်းမြတ်သည့် မင်္ဂလာကိစ္စကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 22

ततश्च ते चतुर्थेह्नि संधार्य्य लग्नमुत्तमम् । परस्परं च सन्तुष्य संजग्मुश्शिवसन्निधिम्

ထို့နောက် စတုတ္ထနေ့၌ အလွန်မင်္ဂလာရှိသော အချိန်ကို သတ်မှတ်ကာ၊ အချင်းချင်း စိတ်ကျေနပ်ညီညွတ်လျက် သီဝ၏ အနီးတော်သို့ သွားရောက်ကြ하였다။

Verse 23

तत्र गत्वा शिवं नत्वा स्तुत्वा विवि धसूक्तिभिः । ऊचुः सर्वे वसिष्ठाद्या मुनयः परमेश्वरम्

ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ကာ သီဝကို ဦးညွှတ်ပူဇော်၍ စီစဉ်ကောင်းမွန်သော စတုတ္တိများစွာဖြင့် ချီးမွမ်းကြသည်။ ထို့နောက် ဝသိဋ္ဌမှ စ၍ မုနိအပေါင်းတို့သည် ပရမေရှဝရကို လျှောက်ထားကြ하였다။

Verse 24

ऋषय ऊचुः । देवदेव महादेव परमेश महाप्रभो । शृण्वस्मद्वचनं प्रीत्या यत्कृतं सेवकैस्तव

ရသီတို့က လျှောက်ကြသည်– «ဒေဝဒေဝ မဟာဒေဝ၊ ပရမေရှ၊ မဟာပရဘုရား၊ သင်၏ အစေခံတို့ ပြုလုပ်ခဲ့သမျှကို အကြောင်းပြု၍ ကျွန်ုပ်တို့၏ စကားကို ကြည်နူးဝမ်းမြောက်စွာ နားထောင်တော်မူပါ» ဟု။

Verse 25

बोधितो गिरिराजश्च मेना विविधसूक्तिभिः । सेतिहासं महेशान प्रबुद्धोसौ न संशयः

အို မဟေရှာနာ၊ ဂိရိရာဇာနှင့် မေနာတို့ကို စကားလုံးကောင်းမွန်များစွာနှင့် အစဉ်အလာသမိုင်းဓမ္မကഥာတို့ပါဝင်စေ၍ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ ထိုသူသည် အမှန်တကယ် နားလည်သဘောပေါက်လာပြီ—သံသယမရှိ။

Verse 26

वाक्यदत्ता गिरीन्द्रेण पार्वती ते हि नान्यथा । उद्वाहाय प्रगच्छ त्वं गणैर्देवैश्च संयुतः

«ဂိရိန္ဒြ (ဟိမာလယ) သည် မိမိ၏ သစ္စာစကားဖြင့် ပါဝတီကို သင်ထံ ပေးအပ်မည်ဟု ကတိပြုထားသည်—သံသယမရှိ။ ထို့ကြောင့် မင်္ဂလာအတွက် ထွက်ခွာလော့၊ သင်၏ ဂဏများနှင့် နတ်ဒေဝများပါ ပေါင်းစည်း၍»။

Verse 27

गच्छ शीघ्रं महादेव हिमाचलगृहं प्रभो । विवाहय यथा रीतिः पार्वतीमात्मजन्मने

«အို မဟာဒေဝ၊ အရှင်ဘုရား၊ ဟိမာချလ၏ အိမ်သို့ အမြန်သွားလော့။ ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ပါဝတီနှင့် မင်္ဂလာဆောင်ပေးလော့၊ သင်၏ ကိုယ်ပိုင် သာသနာတော်ပေါ်ထွန်းခြင်းအတွက်»။

Verse 28

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा वचनं तेषां लौकिकाचारतत्परः । प्रहृष्टात्मा महेशानः प्रहस्येदमुवाच सः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်—သူတို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် လောကဓမ္မအကျင့်ကို လိုက်နာသူ မဟေရှာနာသည် အတွင်းစိတ်ပျော်ရွှင်လျက် ဖြစ်လာ၏။ ထို့နောက် ပြုံးလျက် ဤသို့ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 29

महेश उवाच । विवाहो हि महाभागा न दृष्टो न श्रुतो मया । यथा पुरा भवद्भिस्तद्विधिः प्रोच्यो विशेषतः

မဟေရှာက မိန့်တော်မူသည်—«အို ကံကောင်းလှသူ၊ ဤသို့သော မင်္ဂလာကို ငါ မမြင်ဖူး မကြားဖူး။ ထို့ကြောင့် ယခင်က သင်တို့က သတ်မှတ်ထားသကဲ့သို့ ထိုအထူးသဖြင့် အခမ်းအနားနည်းလမ်းကို အသေးစိတ် ငါ့အား ပြောကြားလော့»။

Verse 30

ब्रह्मोवाच । तदाकर्ण्य महेशस्य लौकिकं वचनं शुभम् । प्रत्यूचुः प्रहसन्तस्ते देवदेवं सदाशिवम्

ဗြဟ္မာက ပြော၏—မဟေရှ၏ မင်္ဂလာရှိသော လူလောကဆန်သည့် စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ပြုံးရယ်လျက် နတ်တို့၏နတ် စဒါရှီဝအား ပြန်လည်ဖြေကြားကြ၏။

Verse 31

ऋषय ऊचुः । विष्णुमाहूय वै शीघ्रं ससमाजं विशेषतः । ब्रह्माणं ससुतं प्रीत्या तथा देवं शतक्रतुम्

ရသီတို့က ဆိုကြသည်။ “အထူးသဖြင့် မိမိ၏ စည်းဝေးအဖွဲ့အစည်းအပြည့်အစုံနှင့်အတူ သခင် ဗိဿဏုကို အလျင်အမြန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ကြပြီး၊ ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ဘြဟ္မာကို သားတော်နှင့်တကွလည်း ခေါ်ယူကာ၊ ထို့အတူ သတကရတု (အိန္ဒြာ) ကိုလည်း ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်”။

Verse 32

तथा ऋषिगणान्सर्वान् यक्षगन्धर्वकिन्नरान् । सिद्धान् विद्याधरांश्चैव तथा चैवाप्सरोगणान्

ထို့အတူ ရသီအဖွဲ့အစည်းအားလုံး၊ ယက္ခများ၊ ဂန္ဓဗ္ဗများနှင့် ကိန္နရာများ၊ စိဒ္ဓများနှင့် ဝိဒ္ဓာဓရများ၊ ထို့ပြင် အပ္ဆရာအစုအဝေးများကိုလည်း စုဝေးစေ하였다။

Verse 33

एतांश्चान्यान्प्रभो सर्वानानय स्वेह सादरम् । सर्वं संसाधयिष्यन्ति त्वत्कार्य्यं ते न संशयः

အို သခင်၊ ဤသူတို့နှင့် အခြားသူအားလုံးကိုလည်း သင်၏ ရှေ့တော်သို့ လေးစားစွာ ခေါ်ဆောင်လာပါ။ သင်၏ အမှုတော်အားလုံးကို သူတို့က ပြီးစီးအောင် ဆောင်ရွက်မည်—သံသယမရှိပါ။

Verse 34

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा सप्त ऋषयस्तदाज्ञां प्राप्य ते मुदा । स्वधाम प्रययुस्सर्वे शंसन्तः शङ्करीं गतिम्

ဘြဟ္မာက ဆိုသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက်၊ ရသီ ခုနစ်ပါးသည် မုဒာဖြင့် သူမ၏ အမိန့်ကို လက်ခံရရှိကာ၊ အားလုံး မိမိတို့၏ နေရာဌာနသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာသွားကြပြီး၊ ရှင်ကရီ (မဟာမိခင်) ထံသို့ ရောက်စေသော မင်္ဂလာလမ်းကို ချီးမွမ်းကြလေသည်။

Verse 36

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे सप्तऋषिवचनं नाम षट्त्रिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် ဂုဏ်တော်မြင့် သီဝ မဟာပုရာဏ၏ ဒုတိယပိုင်း ရုဒ္ဒရသံဟိတာ၌ တတိယပိုင်း ပါရဝတီခဏ္ဍအတွင်း «ဧကရာသီ ခုနစ်ပါး၏ မိန့်ကြားချက်» ဟူသော အမည်ရှိ သုံးဆယ့်ခြောက်မြောက် အခန်း ပြီးဆုံး၏။