अनरण्य-वंशवर्णनम् तथा पिप्पलादस्य कामोत्पत्तिः (Genealogy of King Anaraṇya and Pippalāda’s arousal of desire)

Verse 1

वसिष्ठ उवाच । मनोर्वंशोद्भवो राजा सोऽनरण्यो नृपेश्वर । इन्द्रसावर्णिसंज्ञस्य चतुर्दशमितस्य हि

ဝသိဋ္ဌက ပြောသည်။ အို မင်းတို့၏ အရှင်၊ အနရဏ္ယ မင်းသည် မနု၏ မျိုးဆက်မှ မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် အိန္ဒြ-သာဝရဏိ ဟု ခေါ်သော မန်ဝန္တရ၊ အစဉ်အလာအရ ဆယ့်လေးမြောက်တွင် ပါဝင်သည်။

Verse 2

अनरण्यो नृपश्रेष्ठस्स प्तद्वीपमहीपतिः । शम्भुभक्तो विशेषेण मङ्गलारण्यजो बली

အနရဏ္ယ မင်းမြတ်သည် တိုက်ကြီးခုနစ်ခုပါသော မြေကြီး၏ အရှင်မင်းတော်ဖြစ်၍ အင်အားကြီးမားသူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထူးခြားစွာ သမ္ဘု (ရှီဝ) ကို အလွန်သဒ္ဓါဖြင့် ဘက္တဖြစ်ကာ မင်္ဂလာအရဏ္ယ တောမြတ်၌ မွေးဖွားလာသူ ဖြစ်၏။

Verse 3

भृगुं पुरोधसं कृत्वा शतं यज्ञांश्चकार सः । न स्वीचकार शक्रत्वं दीयमानं सुरैरपि

ဘൃဂု ရှင်ကို ပုရောဟိတ်အဖြစ် ခန့်အပ်၍ ယဇ္ဉပူဇာ တစ်ရာကို ပြုလုပ်하였다။ သို့ရာတွင် နတ်တို့ကပင် အင်ဒြာအာဏာ (သက္ကရတဝ) ကို ပေးအပ်သော်လည်း ထိုအင်ဒြာဘဝကို မလက်ခံခဲ့။

Verse 4

बभूवश्शतपुत्राश्च राज्ञस्तस्य हिमालय । कन्यैका सुन्दरी नाम्ना पद्मा पद्मालया समा

ဟိမာလယာ အို— ထိုမင်းတွင် သားတော်တစ်ရာ ရှိ၏။ ထို့ပြင် သမီးတော်တစ်ပါးသာ ရှိပြီး “ပဒ္မာ” ဟု အမည်ရသော အလှတရားပြည့်ဝသည့် မိန်းကလေးဖြစ်၍ ပဒ္မာလယာ (လက္ခ္မီ) ကဲ့သို့ ကြာပန်းနေရပ်၏ တောက်ပသန့်ရှင်းမှုနှင့် တူ၏။

Verse 5

यस्स्नेहः पुत्रशतके कन्यायाञ्च ततोऽधिकः । नृपस्य तस्य तस्यां हि बभूव नगसत्तम

အို တောင်မြတ်ကြီး— ထိုမင်း၏ သမီးတော်အပေါ် ချစ်ခင်မေတ္တာသည် သားတော်တစ်ရာအပေါ် ချစ်ခင်မှုထက်ပင် ပိုမိုလွန်ကဲ၏။ အမှန်တကယ် ထိုသမီးတော်အပေါ် အလွန်နက်ရှိုင်းသော တွယ်တာမှုသည် မင်း၏နှလုံး၌ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့၏။

Verse 6

प्राणाधिकाः प्रियतमा महिष्यस्सर्वयोषितः । नृपस्य पत्न्यः पञ्चासन्सर्वास्सौभाग्यसंयुता

မဟိသီကြီးများသည် မင်းကြီးအတွက် အသက်ထက်ပင် ပို၍ ချစ်မြတ်နိုးရသော အလွန်ချစ်ခင်သည့် မိန်းမများဖြစ်ကြသည်။ မင်းကြီးတွင် ဇနီးငါးပါးရှိ၍ အားလုံးသည် ကံကောင်းခြင်းနှင့် မင်္ဂလာရှိသော အိမ်ထောင်ရေးသုခဖြင့် ပြည့်စုံကြ၏။

Verse 7

सा कन्या यौवनस्था च बभूव स्वपितुर्गृहे । पत्रं प्रस्थापयामास सुवरान यनायसः

ထိုသမီးက ယောဝနအရွယ်ရောက်သော်လည်း မိဘအိမ်၌ပင် နေထိုင်လျက်၊ စာတစ်စောင်ကို ပို့လွှတ်ကာ ကောင်းမြတ်သောသူများကို သံတမန်အဖြစ် စေလွှတ်하였다။

Verse 8

एकदा पिप्पलादर्षिर्गर्न्तुं स्वाश्रममुत्सुकः । तपःस्थाने निर्जने च गन्धर्वं स ददर्श ह

တစ်ခါတစ်ရံ ရှင်ပိပ္ပလာဒ ရသီသည် မိမိအာရှရမ်သို့ ပြန်ရန် စိတ်အားထက်သန်လျက်၊ တပဿာပြုရာ တိတ်ဆိတ်သောနေရာ၌ ဂန္ဓဗ္ဗတစ်ဦးကို တွေ့မြင်하였다။

Verse 9

स्त्रीयुतं मग्नचित्तं च शृङ्गारे रससागरे । विहरन्तं महाप्रेम्णा कामशास्त्रविशारदम्

သူသည် မိန်းမတစ်ဦးနှင့်အတူရှိ၍ စိတ်သည် နက်ရှိုင်းစွာ စွဲလမ်းလျက်၊ မဟာမေတ္တာဖြင့် ကာမရသ၏ ပင်လယ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်ကစားနေပြီး ကာမရှာස්တရကို ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်하였다။

Verse 10

दृष्ट्वा तं मुनिशार्दूलः सकामः संबभूव सः । तपत्स्वदत्तचित्तश्चाचिंतयद्दारसंग्रहम्

သူမကို မြင်သော် မုနိတို့အတွင်း ကျားတော်ဟုခေါ်ရသော ထိုရသီသည် ကာမစိတ် လှုပ်ရှားလာ하였다။ တပဿာ၌ အာရုံစိုက်နေသော်လည်း စိတ်သည် လှည့်ကာ ဇနီးယူခြင်းကို စဉ်းစားလေ၏။

Verse 11

एवंवृत्तस्य तस्यैव पिप्पलादस्य सन्मुनेः । कियत्कालो गतस्तत्र कामोन्मथितचेतसः

ဤသို့ဖြစ်နေစဉ် အလွန်မြတ်သော မုနိ ပိပ္ပလာဒ၏ စိတ်သည် ကာမကြောင့် လှုပ်ရှားရောင့်ရဲနေသဖြင့် ထိုအခြေအနေ၌ အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသနည်း။

Verse 12

एकदा पुष्पभद्रायां स्नातुं गच्छन्मुनीश्वरः । ददर्श पद्मां युवतीं पद्मामिव मनोरमाम्

တစ်နေ့တွင် မုနိအရှင်သည် ပုဿပဘဒ္ရာမြစ်၌ ရေချိုးရန် သွားစဉ် လိုတော်မူရာ၌ ပဒ္မာဟုခေါ်သော မိန်းကလေးကို မြင်တော်မူ၏—ပဒ္မပန်းကဲ့သို့ စွဲမက်ဖွယ် လှပ၏။

Verse 13

केयं कन्येति पप्रच्छ समीपस्थाञ्जनान्मुनिः । जना निवेदयांचक्रुर्नत्वा शापनियन्त्रिताः

မုနိသည် အနီးရှိသူများကို “ဤမိန်းကလေးသည် မည်သူနည်း” ဟု မေးတော်မူ၏။ ထိုသူတို့သည် ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး ကျိန်စာကြောင့် ထိန်းချုပ်ခံရသူများဖြစ်သဖြင့် အကြောင်းအရာကို တင်ပြကြ၏။

Verse 14

जना ऊचुः । अनरण्यसुतेयं वै पद्मा नाम रमापरा । वरारोहा प्रार्थ्यमाना नृपश्रेष्ठैर्गुणालया

လူတို့က ဆိုကြသည်– «ဤသူမသည် အနရဏ္ယ၏ သမီးတော် အမှန်ပင် ဖြစ်၍ ပဒ္မာဟု အမည်ရ၊ ရမာ၏ အထွတ်အထိပ်တော်တည်း။ ရုပ်သွင်ပြေပြစ် မြင့်မြတ်သော မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး၊ ဂုဏ်သတ္တိတို့၏ အိမ်ရာဖြစ်သဖြင့် မင်းမြတ်တို့က မင်္ဂလာတောင်းခံကြ၏»။

Verse 15

ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा स मुनिर्वाक्यं जनानां तथ्यवादिनाम् । चुक्षोभातीव मनसि तल्लिप्सुर भवच्च सः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်– «အမှန်တရားကို ပြောသော လူတို့၏ စကားကို ကြားသော် မုနိသည် စိတ်၌ အလွန်လှုပ်ရှားကာ ထိုအရာကိုပင် ရယူလိုသော ဆန္ဒ ပြင်းထန်လာ၏»။

Verse 16

मुनिः स्नात्वाभीष्टदेवं सम्पूज्य विधिवच्छिवम् । जगाम कामी भिक्षार्थमनरण्यसभां गिरे

ရေချိုးပြီးနောက် မုနိသည် မိမိရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံစေလိုသော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် မိမိရွေးချယ်သည့် အိष्टဒေဝတားဖြစ်သော သခင်ရှီဝကို ဓမ္မနည်းလမ်းအတိုင်း စနစ်တကျ ပူဇော်ကန်တော့၏။ ထို့နောက် အနရဏ్యတောင်ရှိ စည်းဝေးခန်းမသို့ သွားကာ ဆွမ်းခံရန် ထွက်သွား၏။

Verse 17

राजा शीघ्रं मुनिं दृष्ट्वा प्रणनाम भयाकुलः । मधुपर्कादिकं दत्त्वा पूजयामास भक्तितः

ဘုရင်သည် မုနိကို ချက်ချင်းမြင်လျှင် ကြောက်ရွံ့စိတ်ဖြင့် တုန်လှုပ်ကာ အမြန် ဦးချကန်တော့၏။ ထို့နောက် မဓုပရ္ကာနှင့် အခြားဂုဏ်ပြုအရာများကို ပူဇော်ပြီး ဘက်တိဖြင့် ရိုသေစွာ ပူဇော်ကန်တော့လေ၏။

Verse 18

कामात्सर्वं गृहीत्वा च ययाचे कन्यकां मुनिः । मौनी बभूव नृपतिः किञ्चिनिर्वक्तुमक्षमः

ထို့နောက် ကာမစိတ်ကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရသော မုနိသည် အရာအားလုံးကို လက်ခံယူပြီး မိန်းကလေးကို တောင်းဆို하였다။ သို့ရာတွင် ဘုရင်သည် စကားတစ်လုံးမျှ မထွက်နိုင်ဘဲ တိတ်ဆိတ်နေ하였다။

Verse 19

मुनिर्ययाचे कन्यां स तां देहीति नृपेश्वर । अन्यथा भस्मसात्सर्वं करिष्यामि क्षणेन च

မုနိသည် မိန်းကလေးကို တောင်းဆိုကာ “အို မင်းတို့အထဲမှ အရှင်ဘုရင်၊ သူမကို ငါ့အား ပေးလော့။ မဟုတ်လျှင် ခဏချင်းအတွင်း အရာအားလုံးကို ပြာဖြစ်အောင် ငါလုပ်မည်” ဟု ဆို하였다။

Verse 20

सर्वे बभूववुराच्छन्ना गणास्तत्तेजसा मुने । रुरोद राजा सगणो दृष्ट्वा विप्रं जरातुरम्

အို မုနိရေ၊ မုနိ၏ ထိုတေဇောအလင်းကြောင့် ဂဏာတို့အားလုံး ဖုံးလွှမ်း၍ မောဟိုင်းသွားကြသည်။ အိုမင်းနှင့် အစောင့်အရှောက်တို့သည် အိုမင်းရင့်ရော်သော ဗြာဟ္မဏကို မြင်၍ မျက်ရည်ကျလေသည်။

Verse 21

महिष्यो रुरुदुस्सर्वा इतिकर्त्तव्यताक्षमाः । मूर्च्छामाप महाराज्ञी कन्यामाता शुचाकुला

ကျွဲမများအားလုံးသည် ဘာလုပ်ရမည်မသိ အကူအညီမဲ့စွာ ငိုကြွေးကြ၏။ ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် မိဖုရား—မိန်းကလေး၏ မိခင်—သည် စိတ်နာကျင်၍ မူးလဲသွား၏။

Verse 22

बभूवुस्तनयास्सर्वे शोकाकुलि तमानसाः । सर्वं शोकाकुलं जातं नृपसम्बन्धि शैलप

မင်းသားတို့အားလုံး၏ စိတ်သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။ နန်းတော်နှင့် ဆက်နွယ်သမျှ၊ တောင်ပေါ်နေ ဆွေမျိုးသားချင်းတို့ပါ အားလုံးလည်း အလွန်အမင်း ဝမ်းနည်းခြင်းသို့ ကျရောက်၏။

Verse 23

एतस्मिन्नन्तरे प्राज्ञो द्विजो गुरुरनुत्तमः । पुरोहितश्च मतिमानागतो नृपसन्निधिम्

ထိုအချိန်အတွင်း ပညာရှိ၍ အထူးမြတ်သော ဒွိဇဂုရု—အမြော်အမြင်ရှိသော နန်းတော်ပုရောဟိတ်—သည် မင်းကြီး၏ ရှေ့တော်သို့ ရောက်လာ၏။

Verse 24

राजा प्रणम्य सम्पूज्य रुरोद च तयोः पुरः । सर्वं निवेदयांचक्रे पप्रच्छोचितमाशु तत्

မင်းသည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ ထိုသူတို့ကို သင့်တော်စွာဂုဏ်ပြု၏။ ထို့နောက် သူတို့ရှေ့တွင် မျက်ရည်ကျလျက် အကြောင်းအရာအားလုံးကို ဖော်ပြပြီး လုပ်သင့်သည့်အရာကို အလျင်အမြန် မေးမြန်း၏။

Verse 25

अथ राज्ञो गुरुर्विप्रः पण्डितश्च पुरोहितः । अपि द्वौ शास्त्रनीतिज्ञौ बोधयामासतुर्नृपम्

ထို့နောက် မင်း၏ဆရာတော်ဖြစ်သော ပညာရှိဗြာဟ္မဏနှင့် မင်း၏ပုရောဟိတ်တို့သည်၊ သာသနာကျမ်းနှင့် နီတိဓမ္မကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သူနှစ်ဦးဖြစ်၍ မင်းကို သင့်တော်သောလမ်းကြောင်းကို နားလည်စေကာ သင်ကြားပေး၏။

Verse 26

शोकाकुलाश्च महिषीर्नृपबालांश्च कन्यकाम् । उत्तमा नीतिमादृत्य सर्वेषां हितकारिणीम्

မဟိသီများ၊ မင်းသားငယ်များနှင့် ကညာသည် ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် လွှမ်းမိုးနေကြ၏။ သို့သော် အုတ္တမာသည် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော နီတိဉာဏ်ကို လက်ခံကာ အားလုံး၏ အကျိုးအတွက် ပြုမူခဲ့၏။

Verse 27

गुरुपुरोधसावूचतुः । शृणु राजन्महाप्राज्ञ वचो नौ सद्धितावहम् । मा शुचः सपरीवारश्शास्त्रे कुरु मतिं सतीम्

ဂုရုနှင့် ရာဇပုရောဟိတ်တို့က ပြောကြသည်—“အို မင်းကြီး၊ ဉာဏ်ပညာကြီးမားသူ၊ အမှန်တကယ် အကျိုးဖြစ်စေသော ကျွန်ုပ်တို့၏ စကားကို နားထောင်ပါ။ အဖော်အပါများနှင့်အတူ မဝမ်းနည်းပါနှင့်။ သာස්တရ (သင်္ကြန်ကျမ်း) ထဲတွင် စိတ်ကို တည်မြဲစွာ ထားပါ။”

Verse 28

अद्य वाब्ददिनान्ते वा दातव्या कन्यका नृप । पात्राय विप्रायान्यस्मै कस्मै चिद्वा विशेषतः

အို မင်းကြီး၊ ယနေ့ပင်ဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် နှစ်ကုန်နေ့ကုန်အဆုံးတွင်ဖြစ်စေ၊ သမီးကညာကို မင်္ဂလာပေးအပ်ရမည်။ အထူးသဖြင့် သင့်တော်သော ဗြာဟ္မဏ်ကောင်းတစ်ဦးထံသို့၊ မဟုတ်လျှင် သင့်လျော်သူ အခြားတစ်ဦးထံသို့ ပေးအပ်ပါ။

Verse 29

सत्पात्रं ब्राह्मणादन्यन्न पश्यावो जगत्त्रये । सुतां दत्त्वा च मुनये रक्ष स्वां सर्वसम्पदम्

လောကသုံးပါးတွင် စစ်မှန်သော ဗြာဟ္မဏ်ထက် သင့်တော်သော လက်ခံသူကို မမြင်ရပါ။ ထို့ကြောင့် သမီးကို မဟာမုနိထံ ပေးအပ်ပါ၊ ထိုသို့ဖြင့် မင်း၏ စုံလင်သော စည်းစိမ်နှင့် ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို ကာကွယ်ပါ။

Verse 30

राजन्नेकनिमित्तेन सर्वसंपद्विनश्यति । सर्वं रक्षति तं त्यक्त्वा विना तं शरणागतम्

အို မင်းကြီး၊ အကြောင်းတစ်ခုတည်း မမှန်ကန်လျှင် စည်းစိမ်အားလုံး ပျက်စီးနိုင်သည်။ အရာအားလုံးကို ကာကွယ်သော တစ်ပါးတည်းသော အရှင်ကို စွန့်ပစ်၍ အခြားနေရာတွင် ခိုလှုံလျှင် အမှန်တကယ်သော အကာအကွယ်မှ ကင်းလွတ်သွားသည်။

Verse 31

वसिष्ठ उवाच । राजा प्राज्ञवचः श्रुत्वा विलप्य च मुहुर्मुहुः । कन्यां सालंकृतां कृत्वा मुनीन्द्राय ददौ किल

ဝသိဋ္ဌက ပြောသည်။ မင်းကြီးသည် ပညာရှိ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ထပ်ခါထပ်ခါ ငိုကြွေးလျက် ဝမ်းနည်း하였다။ ထို့နောက် သမီးကို အလှဆင်၍ မုနိအရှင်ထံ အမှန်တကယ် ပေးအပ်ခဲ့သည်။

Verse 32

कान्तां गृहीत्वा स मुनिर्विवाह्य विधिवद्गिरे । पद्मां पद्मोपमां तां वै मुदितस्स्वालयं ययौ

ထိုမုနိသည် ချစ်မြတ်နိုးသော ပဒ္မာကို လက်ခံယူ၍ တောင်ပေါ်တွင် ထုံးတမ်းအတိုင်း မင်္ဂလာပွဲကို သေချာစွာ ကျင်းပ하였다။ စိတ်နှလုံး ပျော်ရွှင်လျက် ကြာပန်းနှင့်တူသော ပဒ္မာကို ခေါ်ဆောင်ကာ မိမိ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်သွား하였다။

Verse 33

राजा सर्वान्परित्यज्य दत्त्वा वृद्धाय चात्मजाम् । ग्लानिं चित्ते समाधाय जगाम तपसे वनम्

ဘုရင်သည် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်၍ မိမိသမီးကို အိုမင်းသူထံ မင်္ဂလာဆောင်ပေး하였다။ ထို့နောက် စိတ်ထဲတွင် လေးလံသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို တည်စေကာ၊ လောကီချည်နှောင်မှုမှ လှည့်ကာ တပစ် (tapas) လမ်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် တောသို့ ထွက်ခွာ하였다—ပသု (paśu) ကို လွတ်မြောက်စေသော ပတိ (Pati) သခင် ရှိဝသို့ ဦးတည်၍။

Verse 34

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डेऽनरण्यचरितवर्णनं नाम चतुस्त्रिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝ မဟာပုရာဏ» တွင်၊ ဒုတိယ ရုဒ္ရသံဟိတာ၏ တတိယပိုင်း ပါရဝတီခဏ္ဍ၌ «အနရဏျ၏ လုပ်ရပ်ဖော်ပြချက်» ဟူသော အခန်း သုံးဆယ်လေး ပြီးဆုံး၏။

Verse 35

पूज्याः पुत्राश्च भृत्याश्च मूर्च्छामापुर्नृपं विना । शुशुचुः श्वाससंयुक्तं ज्ञात्वा सर्वेपरे जनाः

ဘုရင်မရှိသဖြင့် ဂုဏ်သရေရှိသော အကြီးအကဲများ၊ သားတော်များနှင့် အမှုထမ်းများသည် မူးလဲသွားကြသည်။ ထို့ပြင် အခြားလူအားလုံးက သူသည် အသက်ရှူနေသေးကြောင်း သိမြင်၍ အော်ဟစ်ငိုကြွေးကြသည်။

Verse 36

अनरण्यो वनं गत्वा तपस्तप्त्वाति शंकरम् । समाराध्य ययौ भक्त्या शिवलोकमनामयम्

အနရဏ္ယသည် တောသို့သွားကာ ပြင်းထန်သော တပသ္ယာကို ကျင့်၍ သင်္ကရ (ရှီဝ) ကို အလွန်နက်ရှိုင်းသော ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်လျက် အပြည့်အဝ ပရသနာပြုနိုင်သဖြင့် ဒုက္ခကင်း ရောဂါကင်းသော ရှီဝ၏ နိဗ္ဗာနသဘော «ရှီဝလောက» သို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 37

नृपस्य कीर्तिमान्नाम्ना ज्येष्ठपुत्रोथ धार्मिकः । पुत्रवत्पालयामास प्रजा राज्यं चकार ह

မင်း၏အကြီးဆုံးသားသည် «ကီර්တိမာန်» ဟုအမည်ရ၍ တရားဓမ္မပြည့်စုံသူဖြစ်၏။ သူသည် ပြည်သူတို့ကို မိမိသားသမီးကဲ့သို့ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ကာ နိုင်ငံကို သင့်တော်စွာ အုပ်ချုပ်하였다။

Verse 38

इति ते कथितं शैलानरण्यचरितं शुभम् । कन्यां दत्त्वा यथारक्षद्वंशं चाप्यखिलं धनम्

ဤသို့ပင် ဟိမာလယတောင်မင်းနှင့် တောနေသူ၏ မင်္ဂလာကောင်းသော အကြောင်းအရာကို သင်တို့အား ငါပြောပြပြီးပြီ။ သမီးကို မင်္ဂလာပေးအပ်ပြီးနောက် သူသည် မိမိမျိုးရိုးကို ကာကွယ်ကာ ဥစ္စာဓနအားလုံးကိုလည်း ထိန်းသိမ်းထား하였다။

Verse 39

शैलराज त्वमप्येवं सुतां दत्त्वा शिवाय च । रक्ष सर्वकुलं सर्वान्वशान्कुरु सुरानपि

အို တောင်မင်းကြီး၊ သင်လည်း ထိုနည်းတူ—သမီးကို သီဝ (Śiva) ထံ မင်္ဂလာပေးအပ်ပြီးနောက်—မိမိအမျိုးအနွယ်တစ်လုံးလုံးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်လော့။ အားလုံးကို သဟဇာတညီညွတ်စွာ အုပ်ထိန်းကာ တေဝတားတို့ကိုပင် သင့်တော်သည့် စည်းကမ်းအတွင်း ထားလော့။