देवगुरुप्रेषणम् (Himālaya Mission of the Gods’ Preceptor / The Gods Send Their Guru)
အဓ್ಯಾಯ ၃၁ တွင် ဘြဟ္မာသည် နာရဒအား ပြောကြားသည်မှာ အင်ဒြာဦးဆောင်သော ဒေဝတော်များက ဟိမဝန္တနှင့် သမီး ပါရဝတီတို့၏ ရှီဝအပေါ် မလွဲမသွေ မပြောင်းလဲသော အမြင့်ဆုံး ဘက္တိ (avyabhicāriṇī parā bhakti) ကို သိမြင်ကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ဒေဝများက လက်တွေ့ကျကျ ဆွေးနွေးပြီး ဟိမဝန္တက တစ်စိတ်တစ်လုံး ဘက္တိဖြင့် သမီးကို ရှီဝထံ ပေးအပ်လျှင် ချက်ချင်း ကောင်းမြတ်သော ကံကြမ္မာ—ဒေဝသဘောသို့ မြှင့်တင်ခြင်း၊ ရှီဝ၏ လောကသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်၊ နောက်ဆုံး မောက္ခရရှိခြင်း—ကို ရမည်ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ ထို့ပြင် “ရတနဂರ್ಭာ” ဟု ခေါ်သော မြေကြီးသည် အနန္တရတနာများကို ထောက်ထားသူ ဟိမဝန္တ ထွက်ခွာသွားလျှင် အဓိပ္ပါယ်တရားအရ ထိခိုက်မည်ဟု ဆိုကာ သူ၏ ကောသမစ် အရေးပါမှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ထို့ကြောင့် ဟိမဝန္တသည် တည်ငြိမ်သော တောင်တန်းသဘော (sthāvaratva) ကို စွန့်၍ ဒေဝရုပ်သို့ ပြောင်းလဲကာ တြိရှူလကိုင် မဟာဒေဝထံ သမီးကို ပူဇော်ပေးပြီး မဟာဒေဝနှင့် စာရူပျ (sārūpya) ရကာ အကျိုးပေးများ ခံစားပြီး နောက်ဆုံး လွတ်မြောက်မည်ဟု ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ ထို့နောက် ဒေဝများသည် ကိုယ်ကျိုးပါဝင်သော်လည်း ဂုရုအား ဂါရဝပြု၍ ဟိမဝန္တ၏ နေရာသို့ သွားကာ မိမိတို့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြီးမြောက်စေရန် တောင်းဆိုကြသည်။ မဟာဗျူဟာမှာ စကားဖြင့် တိုက်ခိုက်သည့် နည်းဖြစ်ပြီး ဂုရုအား ရှီဝ (śūlin/pinākin) ကို ဝေဖန်နှိမ့်ချရန် တောင်းဆိုကာ ထိုအပြန်အလှန်ကြောင့် ဟိမဝန္တက မလိုလားသော်လည်း လက်ထပ်ရေးကို မြန်မြန် သဘောတူစေရန် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဒုရ္ဂါသည် ရှီဝမှတပါး အခြား သတို့သားကို မခံယူကြောင်း အဓိက အတည်ပြုထားသည်။
Shlokas
Verse 1
ब्रह्मोवाच । तयोर्भक्तिं शिवे ज्ञात्वा परामव्यभिचारिणीम् । सर्वे शक्रादयो देवाश्चिचिन्तुरिति नारद
ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူ၏—အို နာရဒာ၊ ထိုနှစ်ပါး၏ သီဝဘုရားထံသို့ အမြင့်ဆုံး၊ မလွဲမသွေသော ဘက္တိကို သိမြင်ပြီးနောက်၊ သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) မှစ၍ နတ်အားလုံးသည် နက်ရှိုင်းစွာ စဉ်းစားဆင်ခြင်ကြ၏။
Verse 2
देवा ऊचुः । एकान्तभक्त्या शैलश्चेत्कन्यां तस्मै प्रदास्यति । ध्रुवं निर्वाणता सद्यस्स प्राप्स्यति च भारते
ဒေဝတော်များ မိန့်ကြ၏—အို ဘာရတ၊ တောင်တန်းဟိမာလယသည် တစ်စိတ်တစ်သဘော ဘက္တိဖြင့် သူ၏သမီးကို ထိုသခင်ထံ ပေးအပ်လျှင်၊ အမှန်တကယ် ချက်ချင်းပင် နိဗ္ဗာန (လွတ်မြောက်ခြင်း) အခြေအနေကို ရောက်လိမ့်မည်။
Verse 3
अनन्तरत्नाधारश्चेत्पृथ्वी त्यक्त्वा प्रयास्यति । रत्नगर्भाभिधा भूमिर्मिथ्यैव भविता ध्रुवम्
အနန္တရတနာတို့၏ အထောက်အပံ့ဖြစ်သော မြေကြီးသည် မိမိသဘာဝကို စွန့်၍ ထွက်ခွာသွားလျှင်၊ “ရတနဂರ್ಭာ” ဟု ခေါ်သော မြေပြင်သည် အမှန်တကယ် မုသာအမည်တစ်ခုသာ ဖြစ်သွားမည်။
Verse 4
स्थावरत्वं परित्यज्य दिव्यरूपं विधाय सः । कन्यां शूलभृते दत्त्वा शिवलोकं गमिष्यति
မလှုပ်မရှားသော အခြေအနေကို စွန့်ပယ်၍ ဒိဗ္ဗရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူကာ၊ သုံးမြှားကိုင်ရှင် (သီဝဘုရား) ထံ သမီးကို ပူဇော်ပေးအပ်ပြီးနောက် သီဝလောကသို့ သွားရောက်လိမ့်မည်။
Verse 5
महादेवस्य सारूप्यं लप्स्यते नात्र संशयः । तत्र भुक्त्वा वरान्भोगांस्ततो मोक्षमवाप्स्यति
မဟာဒေဝနှင့် တူညီသော သဘော (သာရူပျ) ကို မသံသယမရှိဘဲ ရရှိလိမ့်မည်။ ထိုနေရာ၌ ထိုအခြေအနေက ပေးအပ်သော မြတ်သော သာယာမှုများကို ခံစားပြီးနောက် အဆုံးတွင် ရှိဝ၏ ကရုဏာဖြင့် မောက္ခ (အပြီးသတ်လွတ်မြောက်မှု) ကို ရရှိလိမ့်မည်။
Verse 6
ब्रह्मोवाच । इत्यालोच्य सुरास्सर्वे कृत्वा चामन्त्रणं मिथः । प्रस्थापयितुमैच्छंस्ते गुरुं तत्र सुविस्मिताः
ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ ထိုသို့ စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီးနောက် နတ်တို့အားလုံးသည် အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်ခွင့်တောင်းကာ ထိုနေရာ၌ အလွန်အံ့ဩလျက် ရပ်နေကြပြီး မိမိတို့၏ ဂုရုကို မစ်ရှင်သို့ စေလွှတ်လိုကြသည်။
Verse 7
ततः शक्रादयो देवास्सर्वे गुरुनिकेतनम् । जग्मुः प्रीत्या सविनया नारद स्वार्थसाधकाः
ထို့နောက် အင်ဒြာနှင့် အခြားနတ်တို့အားလုံးသည်—အို နာရဒာ—ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် နှိမ့်ချသော ဂရုဏာဖြင့် ဂုရု၏ နေရာသို့ သွားကြပြီး မိမိတို့လိုလားသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြည့်စုံစေလိုကြသည်။
Verse 8
गत्वा तत्र गुरुं नत्वा सर्वे देवास्सवासवाः । चक्रुर्निवेदनं तस्मै गुरवे वृत्तमादरात्
ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ပြီး နတ်တို့အားလုံး—အင်ဒြာနှင့်အတူ—ဂုရုကို ဦးချကန်တော့ကြသည်။ ထို့နောက် လေးစားစွာဖြင့် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ထိုဂုရုထံ တင်ပြကြသည်။
Verse 9
देवा ऊचुः । गुरो हिमालयगृहं गच्छास्मत्कार्य्यसिद्धये । तत्र गत्वा प्रयत्नेन कुरु निन्दाञ्च शूलिनः
နတ်တို့က ဆိုကြသည်။ «အို ဂုရုရေ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အလုပ်အကြံ အောင်မြင်စေရန် ဟိမာလယ၏ အိမ်သို့ သွားပါ။ ထိုနေရာသို့ ရောက်လျှင် ကြိုးစားအားထုတ်၍ သုလိန် (သီဝရှင်) ကို ရည်ရွယ်စွာ အပြစ်တင်စကား ပြောပါ»။
Verse 10
पिनाकिना विना दुर्गा वरं नान्यं वरिष्यति । अनिच्छया सुतां दत्त्वा फलं तूर्णं लभिष्यति
ပိနာကင် (ပိနာကာဓနုကိုင်ရှင် သီဝဘုရား) မရှိလျှင် ဒုရ္ဂါဒေဝီသည် အခြားသတို့သားကို မရွေးချယ်မည်မဟုတ်။ မလိုလားဘဲ သမီးကို ပေးအပ်စေကာမူ ထိုလုပ်ရပ်၏ မလွဲမသွေ အကျိုးကို မကြာခင် ခံစားရလိမ့်မည်။
Verse 11
कालेनैवाधुना शैल इदानीं भुवि तिष्ठतु । अनेकरत्नाधारं तं स्थापय त्वं क्षितौ गुरौ
ကာလ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဤတောင်သည် ယခု မြေပြင်ပေါ်၌ တည်မြဲနေပါစေ။ အို အလေးအနက်ခံရသူ၊ ရတနာများစွာ၏ အထောက်အကူနှင့် အခိုက်အတန့်ဖြစ်သော ဤတောင်ကို မြေကြီးပေါ်တွင် ခိုင်မြဲစွာ တင်ထားပါ။
Verse 12
ब्रह्मोवाच । इति देववचः श्रुत्वा प्रददौ कर्णयोः करम् । न स्वीचकार स गुरुस्स्मरन्नाम शिवेति च
ဗြဟ္မာက ပြောသည်—ဒေဝတို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ဂုရုသည် နားနှစ်ဖက်ပေါ်သို့ လက်တင်လိုက်သည်။ သို့သော် သူသည် မလက်ခံခဲ့၊ အတွင်းစိတ်၌ «သီဝ» ဟူသော နာမတော်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ သတိရနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
Verse 13
अथ स्मृत्वा महादेवं बृहस्पतिरुदारधीः । उवाच देववर्यांश्च धिक्कृत्वा च पुनः पुनः
ထို့နောက် ဗြဟ္စပတိသည် ဉာဏ်ပညာမြင့်မြတ်သူဖြစ်၍ မဟာဒေဝကို သတိရလာသည်။ ထို့ပြင် နတ်တို့အထက်မြတ်သူများကို အကြိမ်ကြိမ် ပြစ်တင်ကာ ထပ်မံပြောဆိုလေ၏။
Verse 14
बृहस्पतिरुवाच । सर्वे देवास्स्वार्थपराः परार्थध्वंसकारकाः । कृत्वा शंकरनिंदा हि यास्यामि नरकं ध्रुवम्
ဗြဟ္စပတိက ပြောသည်— “နတ်အားလုံးသည် ကိုယ့်အကျိုးကိုသာလိုက်၍ အခြားသူတို့၏ ကောင်းကျိုးကို ဖျက်ဆီးနေကြသည်။ သင်္ကရကို အပြစ်တင်စော်ကားခဲ့သဖြင့် ငါသည် နరకသို့ သေချာစွာ သွားရမည်။”
Verse 15
कश्चिन्मध्ये च युष्माकं गच्छेच्छैलान्तिकं सुराः । संपादयेत्स्वाभिमतं शैलेन्द्रं प्रतिबोध्य च
«အို ဒေဝတားတို့၊ သင်တို့အနက် တစ်ဦးဦးက တောင်အနီးသို့ သွားပါစေ။ တောင်၏ အရှင်ကို နိုးကြားစေ၍ သတင်းပို့ပြီးနောက် သင်တို့လိုလားသည့် အမှုကို ပြီးစီးစေပါစေ»။
Verse 16
अनिच्छया सुतां दत्त्वा सुखं तिष्ठतु भारते । तस्मै भक्त्या सुतां दत्त्वा मोक्षं प्राप्स्यति निश्चितम्
အို ဘာရတ၊ မလိုလားဘဲ သမီးကို ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း ထို့နောက် သက်သာချမ်းသာစွာ နေထိုင်စေ။ သို့ရာတွင် ထိုသင့်တော်သူထံ သမီးကို ဘက္တိဖြင့် ပေးအပ်သူသည် မောက္ခကို မလွဲမသွေ ရရှိမည်။
Verse 17
पश्चात्सप्तर्षयस्सर्वे बोधयिष्यन्ति पर्वतम् । पिनाकिना विना दुर्गा वरं नान्यं वरिष्यति
ထို့နောက် ရှင်ရသီ ခုနစ်ပါးအားလုံးက ပရဝတ (ဟိမဝန္တ) ကို သင်ကြားညွှန်ပြကြမည်။ ပိနာကင် (ပိနာက ဓနုကိုင်ရှင် သီဝ) မရှိလျှင် ဒုရ္ဂါသည် အခြားသော အရွေးအချယ်ကို မရွေးချယ်ဘဲ၊ သူ့အပြင် မည်သူကိုမျှ မလက်ခံမည်။
Verse 18
अथवा गच्छत सुरा ब्रह्मलोकं सवासवाः । वृत्तं कथयत स्वं तत्स वः कार्यं करिष्यति
«မဟုတ်လျှင်၊ အို နတ်တို့—အင်ဒြာနှင့်အတူ—ဗြဟ္မာလောကသို့ သွားကြလော့။ ဖြစ်ပျက်သမျှကို အပြည့်အစုံ ပြောကြားလော့; သင်တို့အတွက် လုပ်ဆောင်ရမည့် ကိစ္စကို သူက ပြီးမြောက်စေမည်»။
Verse 19
ब्रह्मोवाच । तच्छ्रुत्वा ते समालोच्याजग्मुर्मम सभां सुराः । सर्वे निवेदयांचक्रुर्नत्वा तद्गतमादरात्
ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်—ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် နတ်တို့သည် အတူတကွ ဆွေးနွေးကာ ငါ၏ စည်းဝေးခန်းသို့ လာရောက်ကြသည်။ ရိုသေစွာ ဦးချပြီး၊ ဖြစ်ပျက်သမျှကို အတိအကျ တင်ပြကြ၏။
Verse 20
देवानां तद्वचः श्रुत्वा शिवनिन्दाकरं तदा । वेदवक्ता विलप्याहं तानवोचं सुरान्मुने
မုနိရေ၊ ဒေဝတို့၏ စကားကို ကြားသော်—ရှီဝကို နိန္ဒာပြုသကဲ့သို့ ဖြစ်သော စကားများကို—ဝేదကို ရွတ်ဆိုသူ ငါသည် ဝမ်းနည်းငိုကြွေးကာ ထိုဒေဝတို့အား ပြောဆိုလေ၏။
Verse 21
ब्रह्मोवाच । नाहं कर्तुं क्षमो वत्साः शिवनिन्दां सुदुस्सहाम् । संपद्विनाश रूपाञ्च विपदां बीजरूपिणीम्
ဗြဟ္မာက ပြော၏—“ချစ်သားတို့၊ ငါသည် ရှီဝကို မခံနိုင်လောက်အောင် ဆိုးရွားသော နိန္ဒာကို ပြောဆိုရန် မစွမ်းနိုင်။ ထိုနိန္ဒာသည် စည်းစိမ်ပျက်စီးစေပြီး ဒုက္ခအန္တရာယ်တို့၏ မျိုးစေ့ ဖြစ်လာ၏။”
Verse 22
सुरा गच्छत कैलासं सन्तोषयत शंकरम् । प्रस्थापयत तं शीघ्रं हिमालयगृहं प्रति
အို ဒေဝတားတို့၊ ကိုင်လာသသို့ သွား၍ သင်္ကရာကို ပျော်ရွှင်စေကြလော့။ ဟိမာလယ၏ အိမ်တော်သို့ မြန်မြန် ထွက်ခွာရန် ကိုယ်တော်ကို အလျင်အမြန် တိုက်တွန်းကြလော့။
Verse 23
स गच्छेदुपशैलेशमात्मनिन्दां करोतु वै । परनिन्दाविनाशाय स्वनिन्दा यशसे मता
သူသည် တောင်၏ အရှင်ထံ နီးကပ်သွား၍ ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ကို နှိမ့်ချကာ ကိုယ်တိုင်အပြစ်တင်စကား ပြောစေ။ အခြားသူကို ကဲ့ရဲ့ခြင်းကို ဖျက်ဆီးရန် ကိုယ်ကိုယ်တိုင် အပြစ်တင်ခြင်းသည် စစ်မှန်သော ဂုဏ်သိက္ခာ၏ အကြောင်းဟု ဆိုကြသည်။
Verse 24
ब्रह्मोवाच । श्रुत्वेति मद्वचो देवा मां प्रणम्य मुदा च ते । कैलासं प्रययुः शीघ्रं शैलानामधिपं गिरिम्
ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ ငါ၏စကားကို ဤသို့ ကြားပြီးနောက် ဒေဝတားတို့သည် ဝမ်းမြောက်စွာ ငါ့ကို ဦးညွှတ်ကန်တော့ကြ၍ တောင်တန်းတို့၏ အရှင်ဖြစ်သော အမြင့်မြတ်သည့် ကိုင်လာသသို့ အလျင်အမြန် ထွက်ခွာသွားကြသည်။
Verse 25
तत्र गत्वा शिवं दृष्ट्वा प्रणम्य नतमस्तकाः । सुकृतांजलयस्सर्वे तुष्टुवुस्तं सुरा हरम्
ထိုနေရာသို့ သွားရောက်၍ သခင်ရှီဝကို မြင်တွေ့သော် ဒေဝတားတို့သည် ခေါင်းငုံ့ကာ ဦးချကန်တော့ကြ၏။ လက်နှစ်ဖက်ကို အန်ဇလီဖြင့် ရိုသေစွာ ပေါင်းစည်း၍ အားလုံးက ဟရ—ရှီဝ၊ ချည်နှောင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကို ဖယ်ရှားတော်မူသူကို ချီးမွမ်းကြ၏။
Verse 26
देवा ऊचुः । देवदेव महादेव करुणाकर शंकर । वयं त्वां शरणापन्नाः कृपां कुरु नमोऽस्तु ते
ဒေဝတားတို့က ဆိုကြသည်– “ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ မဟာဒေဝ၊ ကရုဏာရှင် ရှင်ကရာ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သင့်ထံသို့ ခိုလှုံလာကြပါပြီ။ ကျေးဇူးကရုဏာ ပြုတော်မူပါ။ သင့်အား နမಸ್ಕာရ ဖြစ်ပါစေ။”
Verse 27
त्वं भक्तवत्सलः स्वामिन्भक्तकार्यकरस्सदा । दीनोद्धरः कृपासिन्धुर्भक्तापद्विनिमोचकः
အရှင်ဘုရား၊ သင်သည် ဘက္တတို့ကို အမြဲချစ်ခင်တော်မူပြီး ဘက္တတို့၏ အလုပ်အကိုင်ကို အစဉ်အမြဲ ပြီးမြောက်စေတော်မူ၏။ သင်သည် နိမ့်ကျသူနှင့် ဒုက္ခရောက်သူကို မြှောက်တင်တော်မူပြီး ကရုဏာ၏ သမုဒ္ဒရာဖြစ်တော်မူကာ ဘက္တတို့ကို ဘေးအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်စေတော်မူ၏။
Verse 28
ब्रह्मोवाच । इति स्तुत्वा महेशानं सर्वे देवास्सवासवाः । सर्वं निवेदयांचक्रुस्तद्वृत्तं तत आदरात्
ဗြဟ္မာက ပြောသည်– “ဤသို့ မဟေရှာနကို ချီးမွမ်းပြီးနောက် အင်ဒြာနှင့်အတူ ဒေဝတားအားလုံးသည် ဖြစ်ပွားခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာတစ်လျှောက်လုံးကို ရိုသေစွာ တင်ပြကြ၏။”
Verse 29
तच्छ्रुत्वा देववचनं स्वीचकार महेश्वरः । देवान् सुयापयामास तानाश्वास्य विहस्य सः
ဒေဝတားတို့၏ စကားကို ကြားသော် မဟာဒေဝသည် ၎င်းတို့၏ တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံတော်မူ၏။ သူသည် ပြုံးလျက် ဒေဝတားတို့ကို နှစ်သိမ့်ကာ စိတ်ပူပန်မှုကို ဖယ်ရှား၍ ငြိမ်းချမ်းစေတော်မူ၏။
Verse 30
देवा मुमुदिरे सर्वे शीघ्रं गत्वा स्वमंदिरम् । सिद्धं मत्वा स्वकार्य्यं हि प्रशंसन्तस्सदाशिवम्
ဒေဝတော်အားလုံး ဝမ်းမြောက်ကြသည်။ အလျင်အမြန် မိမိတို့၏ နန်းတော်များသို့ ပြန်သွားကာ မိမိတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြီးမြောက်ပြီဟု ယုံကြည်၍ အမြဲမင်္ဂလာရှိသော သဒာရှီဝကို ချီးမွမ်းကြသည်။
Verse 31
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे शिवमायावर्णनं नामैकत्रिंशोऽध्यायः
ဤသို့ဖြင့် “ရှရီ ရှီဝ မဟာပုရာဏ” ၏ ဒုတိယပိုင်း ရုဒ္ဒရသံဟိတာ အတွင်း တတိယပိုင်း ပါရဝတီခဏ္ဍ၌ “ရှီဝ၏ မာယာ ဖော်ပြချက်” ဟူသော အမည်ရှိ သုံးဆယ့်တစ်မြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။
Verse 32
यदा शैलस्सभामध्ये समुवास मुदान्वितः । बन्धुवर्गैः परिवृतः पार्वतीसहितस्स्वयम्
ထိုအခါ တောင်ရှင် ဟိမာလယ သည် စည်းဝေးခန်းမအလယ်၌ ဝမ်းမြောက်စွာ ထိုင်နေရာယူ၏။ မိသားစုဝင်များက ဝိုင်းရံထားပြီး၊ ပါర్వတီသည် ဘေးတွင် အတူထိုင်နေ၏။
Verse 33
एतस्मिन्नन्तरे तत्र ह्याजगाम सदाशिवः । दण्डी छत्री दिव्यवासा बिभ्रत्तिलकमुज्ज्वलम्
ထိုအချိန်တည်းက ထိုနေရာ၌ စဒါရှီဝ သည် ရောက်လာ၏။ လက်တွင် တောင်တံ (ဒဏ္ဍ) နှင့် ထီး (ချတ်တ) ကို ကိုင်ဆောင်ကာ၊ ဒိဗ္ဗဝတ်စုံဝတ်ပြီး၊ နဖူးပေါ်တွင် တောက်ပသော တိလကကို ဆင်မြန်းထား၏။
Verse 34
करे स्फटिकमालाञ्च शालग्रामं गले दधत् । जपन्नाम हरेर्भक्त्या साधुवेषधरौ द्विजः
လက်တွင် ကြည်လင်သော စဖတိက မာလာကို ကိုင်၍ လည်ပင်းတွင် ရှာလဂြာမကို ဆောင်ထားသော ဒွိဇသည် အပြင်ပန်းအားဖြင့် သာဓုရုပ်ဝတ်ဆင်ကာ ဟရီ၏ နာမကို ဘက္တိဖြင့် မပြတ် ဂျပ်ရွတ်နေ하였다။
Verse 35
तं च दृष्ट्वा समुत्तस्थौ सगणोऽपि हिमालयः । ननाम दण्डवद्भूमौ भक्त्यातिथिमपूर्वकम्
ထိုအရှင်ကို မြင်သည်နှင့် ဟိမာလယသည် အဖွဲ့အစည်းအပေါင်းနှင့်တကွ ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ဘက္တိဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် တုတ်တန်းကဲ့သို့ လဲကျ ဦးချကန်တော့၍ ထိုသန့်ရှင်းသော ဧည့်သည်အား မကြုံဖူးသည့် ဂုဏ်ပြုမှုကို ဆက်ကပ်하였다။
Verse 36
ननाम पार्वती भक्त्या प्राणेशं विप्ररूपिणम् । ज्ञात्वा तं मनसा देवी तुष्टाव परया मुदा
ပါရဝတီသည် ဘက္တိဖြင့် မိမိ၏ အသက်ရှင်သခင်ကို ဦးချကန်တော့하였다။ ထိုသခင်သည် ဗြာဟ္မဏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူထား၏။ အတွင်းစိတ်ဖြင့် သိမြင်ပြီးနောက် ဒေဝီသည် အမြင့်ဆုံးသော ဝမ်းမြောက်မှုဖြင့် ချီးမွမ်းတော်မူ하였다။
Verse 37
आशिषं युयुजे विप्रस्सर्वेषां प्रीतितश्शिवः । शिवाया अधिकं तात मनोभिलषितं हृदा
အားလုံးကို နှစ်သက်သော ရှိဝသည် ရှင်သန်သူတော်များအား ကောင်းချီးပေးတော်မူ၏။ သို့သော် ချစ်သားရေ၊ ရှိဝါ (ပါရဝတီ) အတွက်တော့ ပိုမို၍—သူမ၏ နှလုံးသားက 오래ကတည်းက ဆန္ဒပြုခဲ့သမျှကို တိတိကျကျ ပေးတော်မူ하였다။
Verse 38
मधुपर्कादिकं सर्वं जग्राह ब्राह्मणो मुदा । दत्तं शैलाधिराजेन हिमांगेन महादरात्
ဗြာဟ္မဏသည် မဓုပရ္က အစရှိသည့် ပူဇာပစ္စည်း အားလုံးကို ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံ하였다။ ထိုအရာတို့ကို တောင်တန်းတို့၏ အရှင် ဟိမာလယက အလွန်အမင်း ရိုသေစွာ ဆက်ကပ်ခဲ့သည်။
Verse 39
पप्रच्छ कुशलं चास्य हिमाद्रिः पर्वतोत्तमः । तं द्विजेन्द्रं महाप्रीत्या सम्पूज्य विधिवन्मुने
ထို့နောက် တောင်တန်းတို့အထွဋ်အမြတ် ဟိမာဒြီသည် ထိုဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်ကို မဟာပျော်ရွှင်စွာ ဓမ္မနည်းတကျ ပူဇော်ကန်တော့ပြီး၊ အို မုနိ၊ သူ၏ ကျန်းမာချမ်းသာမှုကို မေးမြန်းလေ၏။
Verse 40
पुनः पप्रच्छ शैलेशस्तं ततः को भवानिति । उवाच शीघ्रं विप्रेन्द्रो गिरीद्रं सादरं वचः
ထို့နောက် တောင်၏အရှင်သည် ထပ်မံမေးမြန်းလေ၏—“သင်သည် မည်သူနည်း?” ထိုအခါ ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်သည် တောင်ဘုရင်အား လေးစားသည့်စကားဖြင့် ချက်ချင်း ပြောကြားလေ၏။
Verse 41
विप्रेन्द्र उवाच । ब्राह्मणोऽहं गिरिश्रेष्ठ वैष्णवो बुधसत्तमः । घटिकीं वृतिमाश्रित्य भ्रमामि धरणीतले
ဝိပရိန္ဒြက ပြောသည်—“အို တောင်တို့အထွဋ်အမြတ် (ဂိရိရှ) ရေ၊ ကျွန်ုပ်သည် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး၊ ဝိෂ္ဏုကို ကိုးကွယ်သူ၊ ပညာရှိတို့အထွဋ်အမြတ် ဖြစ်၏။ ဂဋိကာတစ်ခဏစာ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းကို အားကိုးကာ မြေပြင်ပေါ်၌ လှည့်လည်နေ၏။”
Verse 42
मनोयायी सर्व गामी सर्वज्ञोहं गुरोर्बलात् । परोपकारी शुद्धात्मा दयासिन्धुर्विकारहा
ဂုရု၏ အာနုဘော်ကြောင့် ငါသည် စိတ်ကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ သွားလာနိုင်၍ နေရာအနှံ့ ရောက်နိုင်ကာ အရာအားလုံးကို သိမြင်သူ ဖြစ်၏။ ငါသည် အခြားသူတို့၏ ကောင်းကျိုးကို ဆောင်ရွက်သူ၊ စိတ်ဝိညာဉ် သန့်ရှင်းသူ၊ ကရုဏာပင်လယ်နှင့် အတွင်းက မသန့်မှုများကို ဖျက်ဆီးသူ ဖြစ်၏။
Verse 43
मया ज्ञातं हराय त्वं स्वसुतां दातुमिच्छसि । इमां पद्मसमां दिव्यां वररूपां सुलक्षणाम्
သင်သည် မိမိ၏ သမီးကို ဟရ (ရှီဝ) ထံ ပေးအပ်လိုကြောင်း ငါသိမြင်ပြီးပြီ။ ဤကညာသည် ဒေဝီသဘောရှိ၍ ကြာပန်းကဲ့သို့ သန့်ရှင်းလှပကာ အလှအပ အထူးကောင်းမွန်ပြီး မင်္ဂလာလက္ခဏာများ ပြည့်စုံသူ ဖြစ်၏။
Verse 44
निराश्रयायासंगाय कुरूपायागुणाय च । श्मशानवासिने व्यालग्राहिरूपाय योगिने
အမှီအခိုမဲ့၍ အစွဲအလမ်းမဲ့သော အရှင်အား နမောတော်တင်ပါ၏။ ကြောက်မက်ဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိပြီး ဂုဏ်သုံးပါးကို ကျော်လွန်သူ၊ သင်္ချိုင်းမြေ၌ နေထိုင်သူ၊ မြွေတို့ကို ဖမ်းဆီးသည့်ရုပ်ဖြင့် ထင်ရှားသူ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး ယောဂီဖြစ်တော်မူသူအား နမောတော်တင်ပါ၏။
Verse 45
दिग्वाससे कुगात्राय व्यालभूषणधारिणे । अज्ञातकुलनाम्ने च कुशीलायाविहारिणे
အရပ်လေးမျက်နှာကို အဝတ်အစားအဖြစ် ဝတ်ဆင်သူ၊ ကိုယ်ခန္ဓာကြမ်းတမ်း၍ မအလှဆင်သူ၊ မြွေတို့ကို အလှဆင်ပစ္စည်းအဖြစ် ဆောင်သူ၊ လူသိသော မျိုးရိုးနာမည်ကို ကျော်လွန်သူ၊ လွတ်လပ်၍ ထုံးတမ်းမလိုက်သော တပသီအဖြစ် လှည့်လည်သူအား နမောတော်တင်ပါ၏။
Verse 46
विभूतिदिग्धदेहाय संक्रुद्धायाविवेकिने । अज्ञातवयसेऽतीव कुजटाधारिणे सदा
အမြဲတမ်း ဇဋာဆံပင်ကို ဆောင်ထားပြီး ကိုယ်ခန္ဓာကို သန့်ရှင်းသော ပြာ (ဗိဘူတိ) ဖြင့် လိမ်းထားကာ၊ အလွန်ပြင်းထန်စွာ ဒေါသထွက်သကဲ့သို့ ခွဲခြားမစဉ်းစားသူပမာ ထင်ရှားသည်။ အသက်အရွယ်ကိုပင် မသိနိုင်လောက်အောင် ထူးကဲသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ထိုသို့ရှိတော်မူ၏။
Verse 47
सर्वाश्रयाय भ्रमिणे नागहाराय भिक्षवे । कुमार्गनिरतायाथ वेदाऽध्वत्यागिने हठात्
အားလုံး၏ အားကိုးရာဖြစ်တော်မူ၍ လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်တော်မူသော၊ မြွေများကို ပန်းကုံးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်တော်မူသော၊ ဘိက္ခုသဘောဖြင့် နေထိုင်တော်မူသော သခင်ရှီဝအား နမောတော်မူ၏။ ထို့ပြင် မာနကြီးသူတို့ကို မောဟစေလို၍ တားမြစ်လမ်း၌ ပါဝင်သကဲ့သို့ ထင်မြင်စေတော်မူပြီး၊ မိမိအာဏာတော်ဖြင့် ဝေဒပွဲတော်ပုံစံ၏ လမ်းကြောင်းကို အတင်းအကျပ် စွန့်ပစ်တော်မူသော သခင်အားလည်း နမောတော်မူ၏။
Verse 48
इयं ते बुद्धिरचल न हि मंगलदा खलु । विबोध ज्ञानिनां श्रेष्ठ नारायणकुलोद्भव
အို မတုန်မလှုပ်သောသူ၊ သင်၏ ဉာဏ်မြင်ဉာဏ်သဘောသည် အမှန်တကယ် မင်္ဂလာမဖြစ်နိုင်။ အို ပညာရှိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ နာရာယဏ မျိုးရိုးမှ ပေါက်ဖွားသူ၊ မှန်ကန်သော ခွဲခြားသိမြင်မှုသို့ နိုးထလော့။
Verse 49
न ते पात्रानुरूपश्च पार्वतीदानकर्मणि । महाजनः स्मेरमुखः श्रुतमात्राद्भविष्यति
ပါရဝတီ၏ နာမဖြင့် ဒါနပြုရာတွင် သင်သည် ထိုက်တန်သော လက်ခံသူနှင့် ကိုက်ညီသကဲ့သို့ မပြုမူပါ။ လူထုကြီးသည် ကြားရုံမျှဖြင့်ပင် ပြုံးရယ်ကာ လှောင်ပြောင်သဘော ဖြစ်လာလိမ့်မည်။
Verse 50
पश्य शैलाधिप त्वं च न तस्यैकोस्ति बान्धवः । महारत्नाकरस्त्वञ्च तस्य किञ्चिद्धनं न हि
ကြည့်ပါ၊ တောင်တန်းတို့၏ အရှင်ရေ—သူ့မှာ ဆွေမျိုးတစ်ယောက်တောင် မရှိ။ သင်သည် မဟာရတနာသိုက်ကြီး ဖြစ်သော်လည်း သူ့တွင် ငွေကြေးဥစ္စာ အနည်းငယ်မျှ မရှိ။ (သို့ရာတွင် အပြင်ပန်းချို့တဲ့မှုသည် သီဝ၏ အာဏာတော်ကို မလျော့စေ; သီဝသည် ကိုယ်တိုင်ပြည့်စုံ၍ သဒ္ဓါနှင့် မောက္ခကို အမှန်တကယ်သော ဥစ္စာအဖြစ် ပေးတော်မူ၏။)
Verse 51
बान्धवान्मेनकां कुध्रपते शीघ्रं सुतांस्तथा । सर्वान्पृच्छ प्रयत्नेन पण्डितान्पार्वती विना
«သင်၏ဆွေမျိုးများနှင့် မေနကာကိုလည်း၊ ထို့ပြင် သားများကိုလည်း အမြန်မေးမြန်းလော့။ ကြိုးစား၍ ပညာရှိအပေါင်းတို့နှင့် တိုင်ပင်လော့—သို့သော် ပါရဝတီကို မပါဝင်စေဘဲ။»
Verse 52
रोगिणो नौषधं शश्वद्रोचते गिरिसत्तम । कुपथ्यं रोचतेऽभीक्ष्णं महादोषकरं सदा
အို တောင်တန်းတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ နာမကျန်းသူအတွက် အမှန်တကယ်သော ဆေးသည် အမြဲမနှစ်သက်စရာ ဖြစ်တတ်၏။ သို့သော် မသင့်လျော်သော အစာအဟာရသည် မကြာခဏ နှစ်သက်ဖွယ် ထင်ရသော်လည်း အမြဲတမ်း ကြီးမားသော အပြစ်ဒုက္ခကို ဖြစ်စေ၏။
Verse 53
ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा ब्राह्मणः शीघ्रं स वै भुक्त्वा मुदान्वितः । जगाम स्वालयं शान्तो नानालीलाकर श्शिवः
ဗြဟ္မာက ဆိုသည်—ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ထိုဗြာဟ္မဏသည် အမြန်စားသောက်ကာ ပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်ဝလျက် မိမိအိမ်သို့ ထွက်ခွာသွား၏။ လီလာအမျိုးမျိုးကို ပြုတော်မူသော ငြိမ်းချမ်းသည့် သီဝသည်လည်း မိမိလမ်းကို ဆက်လက်သွားတော်မူ၏။
Frequently Asked Questions
The devas, realizing Himālaya and Pārvatī’s steadfast devotion to Śiva, decide to send their guru to Himālaya’s home to expedite the offering of Pārvatī to Śiva, even employing strategic criticism of Śiva as a persuasive tactic.
The chapter frames ekānta-bhakti as immediately transformative: devotion leads to divine proximity (Śiva-loka), sārūpya with Mahādeva, and culminates in mokṣa—showing a graded soteriology grounded in Śaiva theism.
Śiva is invoked as Śūlin and Pinākin, emphasizing his iconic martial-ascetic sovereignty; these names function as theological identifiers while the narrative insists that Durgā/Pārvatī will accept no other vara, reinforcing Śiva’s singular status.