पार्वत्याः पितृगृहगमनं तथा मङ्गलस्वागतम् | Pārvatī’s Return to Her Father’s House and the Auspicious Welcome

Verse 1

नारद उवाच । विधे तात महाभाग धन्यस्त्वं परमार्थदृक् । अद्भुतेयं कथाश्रावि त्वदनुग्रहतो मया

နာရဒာက မိန့်ဆိုသည်— «အို ဗိဓေ (ဗြဟ္မာ) အဖေတော်၊ အို မဟာဘဂါ၊ သင်သည် အမြင့်ဆုံး သတ္တဝါအမှန်တရားကို မြင်နိုင်သူဖြစ်သဖြင့် အလွန်ကံကောင်းမြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်၏။ သင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ဤအံ့ဖွယ် သာသနာတော်ဇာတ်လမ်းကို ကျွန်ုပ် ကြားနာခွင့်ရခဲ့ပါသည်»။

Verse 2

गते हरे स्वशैले हि पार्वती सर्वमंगला । किं चकार गता कुत्र तन्मे वद महामते

ဟရီသည် မိမိ၏ တောင်တန်းနိဝါသသို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ အလုံးစုံ မင်္ဂလာပြည့်ဝသော ပါရဝတီသည် ဘာကို ပြုလုပ်၍ ဘယ်သို့ သွားခဲ့သနည်း။ အမြင်ကျယ်သောသူရေ၊ ကျွန်ုပ်အား ပြောပါ။

Verse 3

श्रुत्वा सुगीतं तद्दृष्ट्वा सुनृत्यं च मनोहरम् । सहसा मुमुहुस्सर्वे मेनापि च तदा मुने

အို မုနိ၊ ထိုသီချင်းအလွန်ချိုမြိန်သံကို ကြား၍ စွဲမက်ဖွယ် အလွန်လှပသော အကကို မြင်သော်၊ အားလုံးသည် ချက်ချင်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်ကဲကာ မူးမေ့သွားကြ၏—ထိုအခါ မေနာလည်း ထိုနည်းတူပင်။

Verse 4

पार्वत्यपि सखीयुक्ता रूपं कृत्वा तु सार्थकम् । जगाम स्वपितुर्गेहं महादेवेति वादिनी

ပါရဝတီလည်း မိတ်သဟာယများနှင့်အတူ သင့်လျော်၍ အဓိပ္ပါယ်ပြည့်ဝသော အလှအပကို ဆင်ယင်ကာ၊ “မဟာဒေဝ” ဟု အမြဲတမ်း ဆိုလျက် ဖခင်၏ အိမ်သို့ သွားလေ၏။

Verse 5

पार्वत्यागमनं श्रुत्वा मेना च स हिमाचलः । दिव्यं यानं समारुह्य प्रययौ हर्षविह्वलः

ပါရဝတီ ရောက်လာသည်ဟု ကြားသိသော် မေနာနှင့် တောင်တန်းအရှင် ဟိမာချလတို့သည် ဝမ်းမြောက်လွန်ကဲ၍ စိတ်လှုပ်ရှားသွားကြ၏။ ထို့နောက် ဒိဗ္ဗယာနကို စီးနင်းကာ ချက်ချင်း ထွက်ခွာကြ၏။

Verse 6

पुरोहितश्च पौराश्च सख्यश्चैवाप्यनेकशः । सम्वन्धिनस्तथान्ये च सर्वे ते च समाययुः

အိမ်တော်ပူဇော်ဆရာများ၊ မြို့သူမြို့သားများနှင့် မိတ်ဆွေများစွာ၊ ထို့ပြင် ဆွေမျိုးများနှင့် အခြားသူများပါ—သူတို့အားလုံး တစ်နေရာတည်းတွင် စုပေါင်းရောက်လာကြ၏။

Verse 7

भ्रातरः सकला जग्मुर्मैनाकप्रमुखास्तदा । जयशब्दं प्रब्रुवन्तो महाहर्षसमन्विताः

ထို့နောက် မိနာကကို ဦးဆောင်၍ ညီအစ်ကိုအားလုံး အတူတကွ ထွက်ခွာကြပြီး “အောင်မြင်ပါစေ!” ဟု အောင်ပွဲသံကြွေးကာ မဟာပျော်ရွှင်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြ၏။

Verse 8

संस्थाप्य मंगलघटं राजवर्त्मनि राजिते । चन्दनागरुकस्तूरीफलशाखासमन्विते

တန်ခိုးမင်္ဂလာအိုး (maṅgala-ghaṭa) ကို အလှဆင်တင့်တယ်သော မင်းလမ်းပေါ်တွင် တည်ထောင်ပြီး၊ စန္ဒကူး၊ အဂရု၊ ကတ္တူရီ (musk) နှင့် သီးပင်ခက်များဖြင့် အတူတကွ စီစဉ်ကာ ပူဇော်ပွဲ၏ မင်္ဂလာတောက်ပစေ하였다။

Verse 9

सपुरोधोब्राह्मणैश्च मुनिभिर्ब्रह्मवादिभिः । नारीभिर्नर्तकीभिश्च गजेन्द्राद्रिसुशोभितैः

အိမ်တော်ပူဇော်ဆရာများနှင့်အတူ—ဗြာဟ္မဏများ၊ ရှင်မုနိများ၊ ဗြဟ္မတရားကို ဟောပြောသူများ—ထို့ပြင် မိန်းမများနှင့် အကသမားမိန်းကလေးများလည်း ပါဝင်ကြ၏။ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးသည် အင်မတန်တင့်တယ်၍ မဟာဆင်များနှင့် တောင်တန်းကြီးကဲ့သို့ ဂုဏ်ရောင်ဖြင့် အလှတင်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 10

परितः परितो रंभास्तम्भवृन्दसमन्विते । पतिपुत्रवतीयोषित्समूहैर्दीपहस्तकैः

ပတ်လည်ပတ်လည်တွင် ငှက်ပျောတိုင်အစုအဝေးများဖြင့် အလှဆင်ထားပြီး၊ လက်ထဲတွင် မီးအိမ်ကိုင်ထားသော လင်နှင့်သားရှိသည့် မိန်းမအုပ်စုများက ဝိုင်းဝန်းနေကြ၏။

Verse 11

द्विजवृन्दैश्च संयुक्ते कुर्वद्भिर्मङ्गलध्वनिम् । नानाप्रकारवाद्यैश्च शंखध्वनिभिरन्विते

ထိုနေရာသည် ဒွိဇဘရဟ္မဏအုပ်စုများဖြင့် ပြည့်နှက်၍ မင်္ဂလာသံများကို ထုတ်လွှင့်နေကြသည်။ တူရိယာမျိုးစုံ၏ သံနှင့် သင်္ခါသံတုန်လှုပ်မှုတို့က နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့လျက်ရှိသည်။

Verse 12

एतस्मिन्नन्तरे दुर्गा जगाम स्वपुरान्तिकम् । विशंती नगरं देवी ददर्श पितरौ पुनः

ထိုအချိန်တွင် ဒုရ္ဂါဒေဝီသည် မိမိမြို့တော်အနီးသို့ သွားရောက်하였다။ မြို့ထဲသို့ ဝင်လာသောအခါ ဒေဝီသည် မိဘနှစ်ပါးကို ထပ်မံမြင်တွေ့하였다။

Verse 13

सुप्रसन्नौ प्रधावन्तौ हर्षविह्वलमानसौ । दृष्ट्वा काली सुप्रहृष्टा स्वालिभिः प्रणनाम तौ

နှစ်ဦးစလုံးသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် တောက်ပလျက် ရှေ့သို့ ပြေးလာကြပြီး စိတ်နှလုံးသည် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် လှုပ်ရှားနေ하였다။ သူတို့ကို မြင်သောအခါ ကာလီလည်း အလွန်ဝမ်းမြောက်ကာ မိမိအမျိုးသမီးအဖော်များနှင့်အတူ သူတို့အား ဦးချကန်တော့하였다။

Verse 14

तौ सम्पूर्णाशिषं दत्त्वा चक्रतुस्तौ स्ववक्षसि । हे वत्से त्वेवमुच्चार्य रुदन्तौ प्रेमविह्वलौ

သူတို့သည် ပြည့်စုံသော အာသီသများကို ပေးကာ မိမိတို့ရင်ခွင်သို့ ဆွဲကပ်ဖက်ထားကြသည်။ “အို ကလေးရေ၊ ဒီလိုပဲ” ဟု ဆိုလျက် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် မျက်ရည်ကျနေကြသည်။

Verse 15

ततस्स्वकीया अप्यस्या अन्या नार्यापि संमुदा । भ्रातृस्त्रियोपि सुप्रीत्या दृढालिंगनमादधुः

ထို့နောက် မိမိဘက်မှ အမျိုးသမီးများနှင့် အခြားအမျိုးသမီးများလည်း ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်ကြပြီး၊ အစ်ကို/ညီအကိုတို့၏ ဇနီးများတောင် အလွန်ချစ်ခင်စွာ ခိုင်ခိုင်မာမာ ဖက်တွယ်ကြသည်။

Verse 16

साधितं हि त्वया सम्यक्सुकार्यं कुलतारणम् । त्वत्सदाचरणेनापि पाविताः स्माखिला वयम्

အမှန်တကယ် သင်သည် မျိုးရိုးကို ကယ်တင်သော ကုသိုလ်ကောင်းကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ပြီးပြီ။ သင်၏ သဒ္ဓါနှင့် တရားသဘောရှိသော အကျင့်အကြံကြောင့်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံး သန့်စင်ပူဇော်ခံရ၏။

Verse 17

इति सर्वे सुप्रशंस्य प्रणेमुस्तां प्रहर्षिताः । चन्दनैः सुप्रसूनैश्च समानर्चुश्शिवां मुदा

ထို့ကြောင့် သူတို့အားလုံးသည် ထိုမင်္ဂလာရှိသော သီဝါဒေဝီ (ပါရဝတီ) ကို အလွန်ချီးမွမ်းကာ ဝမ်းမြောက်စွာ ဦးညွတ်ပူဇော်ကြ၏။ စန္ဒနလိမ်းနှင့် အလွန်ကောင်းမြတ်သော ပန်းများဖြင့်လည်း ပျော်ရွှင်စွာ အတူတကွ ပူဇော်အာရాధနာ ပြုကြ၏။

Verse 18

तस्मिन्नवसरे देवा विमानस्था मुदाम्बरे । पुष्पवृष्टिं शुभां चक्रुर्नत्वा तां तुष्टुवुः स्तवैः

ထိုအချိန်တည်းကပင် ပျော်ရွှင်သော မိုးကောင်းကင်ထဲ၌ ဗိမာန်တော်များပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဒေဝတားတို့သည် မင်္ဂလာပန်းမိုးကို ရွာချကြ၏။ ထိုနောက် နမಸ್ಕာရပြုကာ သီချင်းသံတော်များဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 19

तदा तां च रथे स्थाप्य सर्वे शोभान्विते वरे । पुरं प्रवेशयामासुस्सर्वे विप्रादयो मुदा

ထို့နောက် တောက်ပလှပစွာ အလှဆင်ထားသော အထူးကောင်းမြတ်သည့် ရထားပေါ်တွင် နាងကို တင်ထားပြီး၊ ဗြာဟ္မဏတို့ ဦးဆောင်ကာ အားလုံးပျော်ရွှင်စွာ မြို့တော်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်ဝင်ရောက်စေကြ၏။

Verse 20

अथ विप्राः पुरोधाश्च सख्योन्याश्च स्त्रियः शिवाम् । गृहं प्रवेशयामासुर्बहुमानपुरस्सरम्

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏများ၊ မိသားစု ပုရောဟိတ်များနှင့် သူမ၏ မိတ်သဟာယ အမျိုးသမီးများသည် သီဝါ (ပါရဝတီ) ကို အလွန်လေးစားဂုဏ်ပြု၍ ရှေ့မှကြိုဆိုကာ အိမ်တော်အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ဝင်ရောက်စေကြ၏။

Verse 21

स्त्रियो निर्मच्छनं चक्रुर्विप्रा युयुजुराशिषः । हिमवान्मेनका माता मुमोदाति मुनीश्वर

အို မုနိဣရှ္ဝရ၊ မိန်းမတို့သည် မင်္ဂလာသန့်စင်ပွဲကို ပြုလုပ်ကြ၏။ ဗိပရတို့သည် အာသီသများကို ချီးမြှင့်ကြ၏။ ဟိမဝန်၊ မေနကာနှင့် မိခင် (သတို့သမီး၏) တို့သည် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်ကြ၏။

Verse 22

ततस्स हिमवान् तात सुप्रहृष्टाः प्रसन्नधीः । सम्मान्य सकलान्प्रीत्या स्नातुं गंगां जगाम ह

ထို့နောက် အို ချစ်သား၊ ဟိမဝန်သည် အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်၍ စိတ်ဉာဏ်ကြည်လင်သက်သာကာ၊ အားလုံးကို ချစ်ခင်လေးစားစွာ ဂုဏ်ပြု၍ ဂင်္ဂါမြစ်သို့ ရေချိုးရန် သွားလေ၏။

Verse 23

ब्राह्मणेभ्यश्च बंदिभ्यः पर्वतेन्द्रो धनं ददौ । मङ्गलं पाठयामास स द्विजेभ्यो महोत्सवम्

တောင်တို့၏အရှင် ဟိမာလယ သည် ဘြာဟ္မဏများနှင့် သီချင်းဆိုကဗျာဆရာများအား ဒါနအဖြစ် ငွေကြေးပေးလှူတော်မူ၏။ ထို့နောက် ဒွိဇများအား မင်္ဂလာမေတ္တာပို့သစာများကို ရွတ်ဖတ်စေ၍ မဟာပွဲတော်အဖြစ် ကျင်းပတော်မူ၏။

Verse 24

एवं स्वकन्यया हृष्टौ पितरौ भ्रातरस्तथा । जामयश्च महाप्रीत्या समूषुः प्रांगणे मुने

ထို့ကြောင့် မုနိရေ၊ မိမိတို့၏သမီးကြောင့် ဝမ်းမြောက်ကြသော မိဘနှစ်ပါး၊ အစ်ကိုများနှင့် အစ်မ/ညီမတို့၏ ခင်ပွန်းမယားများသည် မဟာပျော်ရွှင်မှုဖြင့် အိမ်ဝင်းအတွင်း တစ်စုတစ်စည်း ထိုင်နေကြ၏။

Verse 26

एतस्मिन्नंतरे शंभुस्सुलीलो भक्तवत्सलः । सुनर्तकनटो भूत्वा मेनकासंनिधिं ययौ

ထိုအချိန်တွင် သမ္ဘုသည် လီလာတော်၌ ပျော်ရွှင်ကစားတော်မူ၍ ဘက္တတို့ကို ချစ်ခင်ကာကွယ်တော်မူသူဖြစ်သဖြင့်၊ အကသမား-ဇာတ်သမား အထူးကောင်းမြတ်သော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူကာ မေနကာ၏ အနီးတော်သို့ သွားရောက်တော်မူ၏။

Verse 27

शृंगं वामे करे धृत्वा दक्षिणे डमरु तथा । पृष्ठे कंथां रक्तवासा नृत्यगानविशारदः

လက်ဝဲလက်တွင် ချိုတံတစ်ခုကို ကိုင်ထား၍ လက်ယာလက်တွင် ဒမရု (ḍamaru) ကိုလည်း ကိုင်ထားသည်။ ကျောပေါ်တွင် အဝတ်ကပ် (ကန္ထာ) တင်ထားကာ အနီရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်၍ အကနှင့် သီချင်းတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 28

ततस्सुनटरूपोसौ मेनकाया गणे मुदा । चक्रे सुनृत्यं विविधं गानं चातिमनोहरम्

ထို့နောက် သူသည် အကသမား၏ရုပ်ကိုယူ၍ မေနကာ၏အဖော်အပါးများအလယ်တွင် ဝမ်းမြောက်စွာ အကမျိုးစုံကို လှပစွာကပြကာ၊ စိတ်ကိုဖမ်းစားလောက်အောင် ချိုမြိန်သော သီချင်းကိုလည်း သီဆိုတော်မူ၏။

Verse 29

शृंगं च डमरुं तत्र वादयामास सुध्वनिम् । महतीं विविधां तत्र स चकार मनोहराम्

ထိုနေရာ၌ သူသည် ချိုမြိန်၍ တုန်လှုပ်သံကောင်းသော အသံဖြင့် ချိုင်း (ဟွန်း) နှင့် ဒမရုကို တီးခတ်လေ၏။ ထို့ပြင် ထိုနေရာ၌ ကြီးမား၍ မျိုးစုံကွဲပြားကာ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်သော တေးဂီတကို ဖန်တီးလေ၏။

Verse 30

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे पार्वतीप्रत्यागमनमहोत्सववर्णनं नाम त्रिंशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် မြတ်စွာသော ရှီဝမဟာပုရာဏ၏ ဒုတိယပိုင်း ရုဒ္ရသံဟိတာအတွင်း တတိယအခန်း ပာရဝတီခဏ္ဍ၌ «ပာရဝတီ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း မဟောৎসဝ ဖော်ပြချက်» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ပါ သုံးဆယ်မြောက် အধ্যာယ ပြီးဆုံး၏။

Verse 32

मूर्च्छां संप्राप्य सा दुर्गा सुदृष्ट्वा हृदि शंकरम् । त्रिशूलादिकचिह्नानि बिभ्रतं चातिसुन्दरम्

မူးလဲသွားသော ဒုရ္ဂါမယ်တော်သည် မိမိနှလုံးအတွင်း၌ သင်္ကရကို မြင်တွေ့၏—အလွန်လှပ၍ တြိရှူလနှင့် အခြားသင်္ကေတများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

Verse 33

विभूतिविभूषितं रम्यमस्थिमालासमन्वितम् । त्रिलोचनोज्ज्वलद्वक्त्रं नागायज्ञोपवीतकम्

ဗိဘူတိ (သန့်ရှင်းသောပြာ) ဖြင့် အလှဆင်ထား၍ လှပတောက်ပကာ အရိုးပန်းကုံးကို ဝတ်ဆင်သည်။ မျက်နှာတောက်ပ၍ မျက်စိသုံးလုံးရှိပြီး မြွေကို ယဇ္ဉောပဝီတ (သန့်ကြိုး) အဖြစ် ဆောင်ထားသော သုဘမင်္ဂလာရှင် သီဝ၏ ပေါ်ထွန်းရုပ်သဏ္ဌာန် ဖြစ်သည်။

Verse 34

वरं वृण्वित्युक्तवन्तं गौरवर्णं महेश्वरम् । दीनबन्धु दयासिन्धुं सर्वथा सुमनोहरम्

သူတို့သည် “အကျိုးတော်ကို ရွေးချယ်လော့” ဟု မိန့်ကြားတော်မူသော အဖြူရောင်တောက်ပသည့် မဟေရှဝရ (မဟာဒေဝ) ကို မြင်တွေ့ကြ၏။ အရှုံးအနာရှိသူတို့၏ မိတ်ဆွေ၊ ကရုဏာ၏ သမုဒ္ဒရာ၊ စိတ်ကို အလွန်ပင် ဆွဲဆောင်လှပသော အရှင်ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 35

हृदयस्थं हरं दृष्ट्वेदृशं सा प्रणनाम तम् । वरं वव्रे मानसं हि पतिर्मे त्वं भवेति च

သူမ၏ နှလုံးအတွင်း၌ ထိုသို့တည်ရှိနေသော ဟရ (ရှီဝ) ကို မြင်လျှင် သူမသည် ထိုအရှင်အား ဦးချတော်မူ၏။ ထို့နောက် စိတ်အတွင်း၌ အကျိုးတော်တစ်ပါးကို ရွေးကာ “သခင်သည် ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်ပါစေ” ဟု ဆုတောင်း၏။

Verse 36

वरं दत्त्वा शिवं चाथ तादृशं प्रीतितो हृदा । अन्तर्धाय पुनस्तत्र सुननर्त्त स भिक्षुकः

သီဝနတ်မင်းအား ထိုသို့သော ဆုလာဘ်ကို ပေးသနားပြီးနောက်၊ ထိုရဟန်းသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ စိတ်နှလုံးဖြင့် ကွယ်ပျောက်သွားကာ ထိုနေရာ၌ပင် တစ်ဖန် အလွန်လှပစွာ ကပြခဲ့လေသည်။

Verse 37

ततो मेना सुरत्नानि स्वर्णपात्रस्थितानि च । तस्मै दातुं ययौ प्रीत्या तद्भूति प्रीतमानसः

ထို့နောက် မေနာဒေဝီသည် ထိုမင်္ဂလာရှိသော ကံကြမ္မာကြောင့် ဝမ်းမြောက်သောစိတ်ဖြင့် ရွှေခွက်များတွင် ထည့်ထားသော အဖိုးတန်ရတနာများကို ဆက်သရန် ဝမ်းမြောက်စွာ သွားလေသည်။

Verse 38

तानि न स्वीचकारासौ भिक्षां याचे शिवां च ताम् । पुनस्सुनृत्यं गानश्च कौतुकात्कर्तुमुद्यतः

သူသည် ထိုအလှူပစ္စည်းများကို လက်မခံဘဲ၊ ထိုမင်္ဂလာရှိသော အမျိုးသမီး (သီဝါ၊ ပါရဝတီ) ထံမှ ဆွမ်းခံလေသည်။ ထို့နောက် ကစားလိုသော စိတ်ဆန္ဒဖြင့် ကခုန်ခြင်းနှင့် သီဆိုခြင်းတို့ကို တစ်ဖန် ပြုလုပ်ရန် ပြင်ဆင်လေသည်။

Verse 39

मेना तद्वचनं श्रुत्वा चुकोपाति सुविस्मिता । भिक्षुकं भर्त्सयामास बहिष्कर्तुमियेष सा

မေနာသည် ထိုစကားကို ကြားသော် အလွန်အံ့ဩကာ ဒေါသကြီးလှ၏။ သူမသည် ဘိက္ခုကို ပြစ်တင်ဆဲဆို၍ အပြင်သို့ ထုတ်ပယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လေသည်။

Verse 40

एतस्मिन्नन्तरे तत्र गंगातो गिरिराययौ । ददर्श पुरतो भिक्षुं प्रांगणस्थं नराकृतिम्

ထိုအချိန်၌ တောင်မင်း ဟိမဝန္တသည် ဂင်္ဂါမြစ်မှ လာရောက်၏။ သူ့ရှေ့တွင် လူသဏ္ဌာန်ရှိသော ဘိက္ခုတစ်ပါးသည် အိမ်ဝင်းအတွင်း ရပ်နေသည်ကို မြင်၏။

Verse 41

श्रुत्वा मेनामुखाद्वृत्तं तत्सर्वं सुचुकोप सः । आज्ञां चकारानुचरान्बहिष्कर्तुञ्च तं नटम्

မေနာ၏နှုတ်မှ ဖြစ်ပျက်သမျှကို အကုန်ကြားသိသော် တောင်မင်းသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်၏။ ထို့နောက် အစေခံများအား ထိုဇာတ်သမားကို အစည်းအဝေးမှ ထုတ်ပယ်ရန် အမိန့်ပေး၏။

Verse 42

महाग्निमिव दुःस्पर्शं प्रज्वलन्तं सुतेजसम् । न शशाक बहिष्कर्तुं कोपि तं मुनिसत्तम

အို မုနိမြတ်ကြီး၊ မည်သူမျှ ထိုသူကို မထုတ်ပယ်နိုင်ခဲ့။ သူသည် ထိမရသော မဟာမီးကဲ့သို့၊ ကိုယ်ပိုင်တေဇောဖြင့် တောက်လောင်လျက် ရှိ၏။

Verse 43

ततस्स भिक्षुकस्तात नानालीलाविशारदः । दर्शयामास शैलाय स्वप्रभावमनन्तकम्

ထို့နောက် အို ချစ်သား၊ လီလာမျိုးစုံ၌ ကျွမ်းကျင်သော ထိုဘိက္ခုသည် တောင်မင်း ဟိမဝန္တအား မိမိ၏ အနန္တသဘာဝတေဇနှင့် မဟာတန်ခိုးကို ထင်ရှားပြသ၏။

Verse 44

शैलो ददर्श तं तत्र विष्णुरूपधरं द्रुतम् । किरीटिनं कुण्डलिनं पीतवस्त्रं चतुर्भुजम्

ထိုနေရာ၌ ရှိုင်လ (ဟိမဝန္တ) သည် ဗိဿဏုရုပ်ကို ဆောင်ထားသော သူကို လျင်မြန်စွာ မြင်တွေ့၏—မကွတ်ဆောင်း၍၊ နားကပ်ဝတ်၍၊ အဝါရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ကာ၊ လက်လေးဖက်ရှိသူဖြစ်၏။

Verse 45

यद्यत्पुष्पादिकं दत्तं पूजाकाले गदाभृते । गात्रे शिरसि तत्सर्वं भिक्षुकस्य ददर्श ह

ဂဒါကိုင်သခင်အား ပူဇော်ချိန်တွင် ပန်းနှင့် အလှူပစ္စည်းတို့ကို ပေးအပ်ခဲ့သမျှ အားလုံးကို ထိုသူတော်စင် (ဘိက္ခု) ၏ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် ခေါင်းပေါ်တွင် တင်လျက်ရှိသည်ဟု သူမြင်တော်မူ၏။

Verse 46

ततो ददर्श जगतां स्रष्टारं स चतुर्मुखम् । रक्तवर्णं पठन्तञ्च श्रुतिसूक्तं गिरीश्वरः

ထို့နောက် တောင်အရှင် ဂိရီဣශ්ဝရ (သီဝ) သည် လောကတို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်၊ မျက်နှာလေးမျက်နှာရှိသော ဘြဟ္မာကို မြင်တော်မူ၏။ သူသည် အနီရောင်တောက်ပ၍ သြတိ (ဝေဒ) မှ ဆုတောင်းသီချင်းများကို ရွတ်ဖတ်နေ၏။

Verse 47

ततस्सूर्य्यस्वरूपञ्च जगच्चक्षुस्स्वरूपकम् । ददर्श गिरिराजस्स क्षणं कौतुककारिणाम्

ထို့နောက် ဂိရိရာဇ (ဟိမဝန္တ) သည် အံ့ဩဖွယ်ရာကို မိနစ်ခဏ မြင်၏။ ၎င်းသည် နေမင်း၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်၊ “လောက၏ မျက်စိ” ဟူသော ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်၍ မြင်သူအားလုံးကို အံ့အားသင့်စေ၏။

Verse 48

ततो ददर्श तं तात रुद्ररूपं महाद्भुतम् । पार्वती सहितं रम्यं विहसन्तं सुतेजसम्

ထို့နောက် အို ချစ်သောသူရေ၊ သူသည် အလွန်အံ့ဩဖွယ် ရုဒြရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ထင်ရှားသော သခင်ကို မြင်၏။ လှပ၍ အမြင့်မြတ်သော တေဇောဖြင့် တောက်ပကာ နူးညံ့စွာ ပြုံးလျက် ပါရဝတီနှင့်အတူရှိ၏။

Verse 49

ततस्तेजस्स्वरूपञ्च निराकारं निरंजनम् । निरुपाधिं निरीहञ्च महाद्भुतमरूपकम्

ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော တောက်ပမှုကို သဘာဝအဖြစ်ထားသော အမှန်တရားသည် ပေါ်ထွန်းလာ၏—ရုပ်မဲ့၊ အညစ်အကြေးကင်း၊ ကန့်သတ်အထောက်အကူများမရှိ၊ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးပမ်းမှုမရှိ၊ အံ့ဩဖွယ်အလွန်၊ သို့သော် ပစ္စည်းရုပ်သဏ္ဌာန်မရှိသော အရာတည်း။ ရှైవအမြင်၌ ဤသည်မှာ ပတိဖြစ်သော သီဝ၏ အလွန်မြင့်သော အလင်းတော်၊ နိရ္ဂုဏသဘောတည်း။

Verse 50

एवं बहूनि रूपाणि तस्य तत्र ददर्श सः । सुविस्मितो बभूवाशु परमानन्दसंयुतः

ထို့ကြောင့် ထိုနေရာ၌ပင် သူသည် ထိုအရှင်၏ ရုပ်ပုံအမျိုးမျိုးကို မြင်တွေ့၏။ ချက်ချင်းပင် အံ့ဩတုန်လှုပ်ကာ အမြင့်ဆုံးသော အာနန္ဒဖြင့် ပြည့်ဝ၍ သီဝ၏ မျိုးစုံသော ထင်ရှားမှုကို မင်္ဂလာမြင်ကွင်းအဖြစ် ခံစားလျက် မောဟိုက်သွား၏။

Verse 51

अथासौ भिक्षुवर्य्यो हि तस्मात्तस्याश्च सूतिकृत् । भिक्षां ययाचे दुर्गान्तां नान्यज्जग्राह किञ्चन

ထို့နောက် ထိုအထက်မြတ်ဆုံး ဘိက္ခူ—နាងအတွက် မွေးဖွားရေး အခမ်းအနားကို ဆောင်ရွက်ပေးခဲ့သူ—သည် ဒုရ္ဂါဒေဝီထံမှပင် ဆွမ်းတောင်းလေ၏။ သူသည် အခြားအရာ မည်သည့်အရာမျှ မလက်ခံခဲ့။

Verse 52

न स्वीचकार शैलैन्द्रो मोहितश्शिवमायया । भिक्षुः किंचिन्न जग्राह तत्रैवान्तर्दधे ततः

ရှီဝ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်သဖြင့် တောင်မင်းသည် မသဘောတူခဲ့။ ဘိက္ခုသည် အရာတစ်စုံတစ်ရာမျှ မယူဘဲ ထိုနေရာတင်ပင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 53

तदा बभूव सुज्ञानं मेनाशैलेशयोरिति । आवां शिवो वञ्चयित्वा स्वस्थानं गतवान्प्रभुः

ထိုအခါ မေနာနှင့် တောင်မင်းတို့တွင် အသိဉာဏ်ရှင်းလင်းလာ၍—“အရှင်ရှီဝသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကစားကာ လှည့်စားပြီး ယခု မိမိ၏ နေရာတော်သို့ ပြန်သွားတော်မူပြီ” ဟု သိမြင်ကြ၏။

Verse 54

तयोर्विचिन्त्य तत्रैव शिवे भक्तिरभूत्परा । महामोक्षकरी दिव्या सर्वानन्दप्रदायिनी

ထိုနှစ်ပါးကို ထိုနေရာ၌ပင် စိတ်ဖြင့်ဆင်ခြင်ရာမှ သီဝဘုရားထံသို့ အလွန်မြင့်မြတ်သော ဘက္တိ ပေါ်ထွန်းလာ၏—ဒိဗ္ဗသဘောရှိ၍ မဟာမောက္ခကို ပေးစွမ်းကာ အာနန္ဒအပြည့်ကို ချီးမြှင့်၏။