Adhyaya 29
Rudra SamhitaParvati KhandaAdhyaya 2942 Verses

पार्वतीप्रार्थना—हिमवत्पार्श्वे भिक्षुरूपेण याचनम् | Pārvatī’s Request: Śiva to Seek Her in Beggar-Form at Himālaya’s Court

အဓ್ಯಾಯ ၂၉ တွင် နာရဒ–ဗြဟ္မာ ဆွေးနွေးမှုကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ နာရဒ၏ “နောက်ထပ် ဘာဖြစ်သနည်း” ဟူသော မေးခွန်းကြောင့် ဗြဟ္မာသည် ပါర్వတီ၏ စကားပြီးနောက် ချက်ချင်းဖြစ်ပွားသည့် အကြောင်းကို ပြောပြသည်။ ဟရ (ရှီဝ) သည် အတွင်းစိတ်၌ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ကာ ပါర్వတီ၏ ချစ်ခင်ညွှန်ကြားသည့် စကားကို လက်ခံသည်။ ပါర్వတီသည် ရှီဝကို မိမိ၏ အရှင်အဖြစ် ခေါ်ဆိုကာ ဒက္ခယဇ္ဉ၏ ကမ္ဘာလောကဆိုင်ရာ ဖြစ်ရပ်နှင့် ထိုယဇ္ဉကို အင်အားကြီးစွာ ဖျက်ဆီးခဲ့မှုကို သတိရစေပြီး၊ တာရကကြောင့် ဒေဝတားတို့ ဒုက္ခရောက်နေသည့် အခြေအနေနှင့် ယခုမွေးဖွားမှု၊ တာဝန်ကို ဆက်စပ်ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် မေတ္တာကရုဏာဖြင့် မိမိကို ဇနီးအဖြစ် လက်ခံရန် တောင်းဆိုသော်လည်း၊ လူမှုနှင့် ဓမ္မပညာအရ လူသိရှင်ကြား အစီအစဉ်ဖြင့် ဆောင်ရွက်ရန် အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုသည်။ မိဘအိမ်သို့ သွားခွင့်တောင်းပြီး ဟိမဝတ်ဘက်သို့ ရှီဝက လာကာ ဘိက္ခု (တောင်းစားသူ) ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို လီလာအဖြစ် ယူဆောင်၍ လက်ထပ်ခွင့်ကို တရားဝင် တောင်းရန် ဆိုသည်။ ဤအခန်းသည် ဓမ္မအတည်ပြုမှု၊ ကမ္ဘာလောက၌ ယသ (ဂုဏ်သတင်း) နှင့် တပသီဘဝနှင့် အိမ်ထောင်ရေးပုံစံကို ညှိနှိုင်းပေါင်းစည်းခြင်းကို အလေးပေးကာ၊ သာသနာတော်ဆိုင်ရာ သမဂ္ဂကို လူသိရှင်ကြား အသိအမှတ်ပြုစေပြီး ကမ္ဘာလောကရည်ရွယ်ချက်ကို ပြည့်စုံစေမည့် အခြေခံကို ခင်းပေးသည်။

Shlokas

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन् विधे महाभाग किं जातं तदनन्तरम् । तत्सर्वं श्रोतुमिच्छामि कथय त्वं शिवायशः

နာရဒက ပြော၏— «အို ဘြဟ္မန်၊ အို ဖန်ဆင်းရှင် ဝိဓာ၊ ကံကောင်းကြီးမြတ်သူရေ၊ ထို့နောက် ဘာဖြစ်ပွားသနည်း။ အားလုံးကို ကြားလိုပါသည်။ အို ရှိဝ၏ဂုဏ်တော်ကို ပြောဆိုသူ ရှိဝာယရှ၊ ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ»။

Verse 2

ब्रह्मोवाच । देवर्षे श्रूयतां सम्यक्कथयामि कथां मुदा । तां महापापसंहर्त्रीं शिवभक्तिविवर्द्धिनीम्

ဘြဟ္မာက ပြော၏— «အို ဒေဝရ္သိ၊ သေချာစွာ နားထောင်ပါ။ ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ငါသည် ပုံပြင်တော်ကို ပြောမည်—မဟာအပြစ်များကိုပင် ဖျက်ဆီး၍ ရှိဝဘုရားသို့ ဘက္တိကို တိုးပွားစေသော ပုံပြင်တော်ကို»။

Verse 3

पार्वती वचनं श्रुत्वा हरस्स परमात्मनः । दृष्ट्वानन्दकरं रूपं जहर्षातीव च द्विज

အို ဗြာဟ္မဏ၊ ပါရဝတီ၏စကားကို ကြားသော် ဟရ—အမြင့်ဆုံး အတ္တမ—သည် ပျော်ရွှင်မှု ပေးသော သူမ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်၍ အလွန် ဝမ်းမြောက်လှ၏။

Verse 4

प्रत्युवाच महा साध्वी स्वोपकण्ठस्थितं विभुम् । अतीव सुखिता देवी प्रीत्युत्फुल्लानना शिवा

ထို့နောက် သီလမြင့် မဟာသဒ္ဓါရှင် မယ်တော်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်၍ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် မျက်နှာပန်းပွင့်သကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ၊ ဘေးနား၌ နီးကပ်စွာ နားနေသော အလုံးစုံပြန့်နှံ့သည့် သခင်ထံ ပြန်လည်ဆို၏။

Verse 5

पार्वत्युवाच । त्वं नाथो मम देवेश त्वया किं विस्मृतम्पुरा । दक्षयज्ञविनाशं हि यदर्थं कृतवान्हठात्

ပါရဝတီက ဆိုသည်—“အို ဒေဝေရှ၊ သင်သည် ကျွန်မ၏ သခင်နှင့် ကာကွယ်ရှင် ဖြစ်၏။ အတိတ်ကာလမှ သင်မေ့လျော့သွားသည့် အရာကား—ဒက္ခယဇ္ဉ်ကို အဘယ်ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ရုတ်တရက် ဖျက်ဆီးခဲ့သနည်း?”

Verse 6

स त्वं साहं समुत्पन्ना मेनयां कार्य्यसिद्धये । देवानां देव देदेश तारकाप्ताऽसुखात्मनाम्

အို ဒေဝတို့၏ သခင်၊ အို ဓမ္မတော်မင်းမြတ်၊ သင်နှင့် ကျွန်မသည် မေနာမှတစ်ဆင့် ပေါ်ထွန်းလာခြင်းသည် ဒေဝတို့၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန်—တာရကကြောင့် ဒေဝတို့ ခံစားရသော ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားရန် ဖြစ်၏။

Verse 7

यदि प्रसन्नो देवेश करोषि च कृपां यदि । पतिर्भव ममेशान मम वाक्यं कुरु प्रभो

“အို ဒေဝတို့၏ သခင်၊ သင် ပျော်မြူးနှစ်သက်ပါက—ကရုဏာပြုလိုပါက—အို ဣရှာန၊ ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်ပါ။ အို သခင်၊ ကျွန်မ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ပြည့်စုံစေပါ။”

Verse 8

पितुर्गेहे मया सम्यग्गम्यते त्वदनुजया । प्रसिद्धं क्रियतां तद्वै विशुद्धं परमं यशः

သင်၏ညီမငယ်က အဖော်လိုက်လာသဖြင့် ငါသည် အဖေ၏အိမ်သို့ မှန်ကန်စွာ သွားရောက်နေ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုကိစ္စကို လူသိရှင်ကြား ကြေညာစေ၍ အပြစ်ကင်းသန့်ရှင်းသော အမြင့်မြတ်ဂုဏ်သိက္ခာကို တည်စေပါ။

Verse 9

गन्तव्यं भवता नाथ हिमवत्पार्श्वतं प्रभो । याचस्व मां ततो भिक्षु भूत्वा लीलाविशारदः

အရှင်၊ အုပ်စိုးရှင်တော်—ဟိမဝန်ဘေးသို့ သွားပါ၊ အို ပရဘု။ ထို့နောက် လီလာတော်၌ ကျွမ်းကျင်သော ဘိက္ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ငါ့ကို (လက်ထပ်ရန်) ချဉ်းကပ်၍ တောင်းခံပါ။

Verse 10

तथा त्वया प्रकर्तव्यं लोके ख्यापयता यशः । पितुर्मे सफलं सर्वं कुरुष्वैवं गृहा मम्

ထိုနည်းတူ သင်သည် လောက၌ သင်၏ဂုဏ်သတင်း ပျံ့နှံ့ကြေညာအောင် ပြုလုပ်ပါ။ ထို့ကြောင့် အဖေ၏ ရည်မှန်းချက်အားလုံးကို အကျိုးဖြစ်ထွန်းစေပြီး ဤသို့ဖြင့် ကျွန်မ၏လက်ကို မင်္ဂလာဖြင့် လက်ခံပါ။

Verse 11

ऋषिभिर्बोधितः प्रीत्या स्वबन्धुपरिवारितः । करिष्यति न संदेहस्तव वाक्यं पिता मम

“ကျွန်မ၏အဖေသည် ရှင်ရသီတို့၏ ချစ်ခင်စွာ အကြံပေးမှုကို ခံယူပြီး မိမိဆွေမျိုးများ ဝိုင်းရံလျက်၊ သင်၏စကားကို အမှန်တကယ် ဆောင်ရွက်မည်—သံသယမရှိပါ။”

Verse 12

दक्षकन्या पुराहं वै पित्रा दत्ता यदा तव । यथोक्तविधिना तत्र विवाहो न कृतस्त्वया

ယခင်က ဒက္ခ၏သမီးအဖြစ်၊ အဖေက ကျွန်မကို သင်ထံ ပေးအပ်သောအခါ၊ သင်သည် ထိုနေရာ၌ သတ်မှတ်ထားသော ထုံးတမ်းအတိုင်း မင်္ဂလာပွဲကို မကျင်းပခဲ့ပါ။

Verse 13

न ग्रहाः पूजितास्तेन दक्षेण जनकेन मे । ग्रहाणां विषयस्तेन सच्छिद्रोयं महानभूत्

“ကျွန်မ၏အဖေ ဒက္ခ (Dakṣa) သည် ဂြဟာများ (ဂြိုဟ်နတ်များ) ကို မပူဇော်ခဲ့ပါ။ ထိုလျစ်လျူရှုမှုကြောင့် ဂြဟာတို့၏ သက်ရောက်မှုသည် ဤကိစ္စ (နှင့် ကျွန်မ) အပေါ် ချို့ယွင်းချက်များပြည့်နှက်သော ကြီးမားသည့် ဒုက္ခဖြစ်လာခဲ့သည်။”

Verse 14

तस्माद्यथोक्तविधिना कर्तुमर्हसि मे प्रभो । विवाहं त्वं महादेव देवानां कार्य्यसिद्धये

ထို့ကြောင့် အရှင်မင်း၊ သတ်မှတ်ထားသော ထုံးတမ်းအတိုင်း မင်္ဂလာပွဲကို ပြုလုပ်ပေးရန် သင်သည် သင့်တော်ပါသည်။ အို မဟာဒေဝ (Mahādeva)၊ နတ်တို့၏ ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန် ဤမင်္ဂလာကို အောင်မြင်စေပါ။

Verse 15

विवाहस्य यथा रीतिः कर्तव्या सा तथा धुवम् । जानातु हिमवान् सम्यक् कृतं पुत्र्या शुभं तपः

မင်္ဂလာဆောင်ပွဲ၏ အခမ်းအနားများကို ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း တိတိကျကျ ဆောင်ရွက်ရမည်၊ အမှန်တကယ်ပင်။ ဟိမဝန်သည် မိမိသမီးက မင်္ဂလာရှိသော တပဿ (tapas) ကို ပြည့်စုံအောင် ဆောင်ရွက်ပြီးကြောင်း ထင်ရှားစွာ သိပါစေ။

Verse 16

ब्रह्मोवाच इत्येवं वचनं श्रुत्वा सुप्रसन्नस्सदाशिवः । प्रोवाच वचनं प्रीत्या गिरिजां प्रहसन्निव

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—ဤသို့ သူမ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် စဒါရှီဝသည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်လာ၏။ ချစ်ခင်ကြင်နာမှုဖြင့်၊ အနည်းငယ်ပြုံးသကဲ့သို့၊ ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) ထံသို့ စကားတော်ကို မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 17

शिव उवाच । शृणु देवि महेशानि परमं वचनं मम । यथोचितं सुमाङ्गल्यमविकारि तथा कुरु

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်—နားထောင်ပါ၊ ဒေဝီ မဟေရှာနီ၊ ငါ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အမိန့်တော်ကို ကြားပါ။ သင့်လျော်သကဲ့သို့ မင်္ဂလာပေးသော အခမ်းအနားကို မလှုပ်မယှက်၊ မတုန်လှုပ်ဘဲ ဆောင်ရွက်လော့။

Verse 18

ब्रह्मादिकानि भूतानि त्वनित्यानि वरानने । दृष्टं यत्सर्वमेतच्च नश्वरं विद्धि भामिनि

အလှမျက်နှာရှိသော မိန်းမရေ၊ ဗြဟ္မာတို့ကဲ့သို့သော သတ္တဝါများတောင် မတည်မြဲကြပါ။ တောက်ပသော မိန်းမရေ၊ မြင်ရသမျှ အရာအားလုံး—အကုန်လုံးပင်—ပျက်စီးနိုင်သော အရာဟု သိထားလော့။

Verse 19

एकोनेकत्वमापन्नो निर्गुणो हि गुणान्वितः । ज्योत्स्नया यो विभाति परज्योत्स्नान्वितोऽभवत्

အင်္ဂါရပ်မဲ့သော (နိရ္ဂုဏ) အရှင်သည် ထင်ရှားပြသရန်အတွက် အင်္ဂါရပ်ရှိသော (သဂုဏ) အဖြစ်ကိုလည်း ခံယူတော်မူ၏။ တစ်ပါးတည်းဖြစ်သော်လည်း များစွာအဖြစ် ထင်ပေါ်တော်မူ၏။ လမင်းသည် လရောင်ဖြင့် တောက်ပသကဲ့သို့၊ အရှင်သည် ထိုထက်မြင့်သော အလွန်တောက်ပသည့် အလင်းတော်နှင့်အတူ ထင်ရှားတော်မူ၏။

Verse 20

स्वतन्त्रः परतन्त्रश्च त्वया देवि कृतो ह्यहम् । सर्वकर्त्री च प्रकृतिर्महामाया त्वमेव हि

အို ဒေဝီ၊ သင်ကြောင့်ပင် ငါသည် လွတ်လပ်သူလည်း ဖြစ်လာ၍ အခြားအပေါ် မူတည်သူလည်း ဖြစ်လာသည်။ အရာရာကို ပြုလုပ်နိုင်သော ပရကృతိ၊ မဟာမာယာသည် သင်တစ်ဦးတည်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 21

मायामयं कृतमिदं च जगत्समग्रं सर्वात्मना हि विधृतं परया स्वबुद्ध्या । सवार्त्मभिस्सुकृतिभिः परमात्मभावैस्संसिक्तमात्मनि गणः परिवेष्टितश्च

ဤစကြဝဠာတစ်ခုလုံးသည် မာယာဖြင့် ဖန်ဆင်းထားသော်လည်း၊ အမြင့်ဆုံးအရှင်သည် အရာအားလုံး၏ အတွင်းအတ္တဖြစ်၍ မိမိ၏ အမြင့်ဆုံး သတိဉာဏ်ဖြင့် အလုံးစုံကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ထို့ပြင် သတ္တဝါအစုအဝေးသည်—ကုသိုလ်ကံရှိ၍ ပရမအတ္တ၏ အာရုံခံစားမှုတွင် စိမ့်ဝင်နေသော အသိဉာဏ်ရှိသူများ—ထိုအတ္တအတွင်း၌ပင် ဝန်းရံကာ တည်မြဲနေကြသည်။

Verse 22

के ग्रहाः के ऋतुगणाः के वान्येपि त्वया ग्रहाः । किमुक्तं चाधुना देवि शिवार्थं वरवर्णिनि

«ဘယ်ဂြဟာများလဲ၊ ဘယ်ရာသီအုပ်စုများလဲ၊ ထို့ပြင် အခြားသက်ရောက်မှုများကိုလည်း သင်ဘယ်လိုတွက်ချက်ထားသနည်း။ ယခုတော့၊ ဒေဝီ—အင်္ဂါရပ်လှပသူ—ရှီဝအကျိုးအတွက် မည်သို့ကြေညာထားသနည်း»

Verse 23

गुणकार्य्यप्रभेदेनावाभ्यां प्रादुर्भवः कृतः । भक्तहेतोर्जगत्यस्मिन्भक्तवत्सलभावतः

«ဂုဏ် (guṇa) များမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော လုပ်ဆောင်ချက်ကွဲပြားမှုအရ ငါတို့နှစ်ဦးသည် ဤလောက၌ ပေါ်ထွန်းလာကြသည်။ ဤပေါ်ထွန်းခြင်းသည် ဘက္တ (bhakta) များအတွက် ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမူကား ဤကမ္ဘာလောက၌ ငါတို့သည် ဘက္တတို့ကို ချစ်ခင်ကြင်နာသော သဘာဝရှိကြသည်»

Verse 24

त्वं हि वै प्रकृतिस्सूक्ष्मा रजस्सत्त्वतमोमयी । व्यापारदक्षा सततं सगुणा निर्गुणापि च

«သင်သည် အလွန်သိမ်မွေ့သော ပရကృతి (Prakṛti) ဖြစ်ပြီး ရဇස්၊ သတ္တဝ၊ တမောတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ လှုပ်ရှားမှုကို အမြဲတမ်း ဖြစ်ပေါ်စေရာတွင် ကျွမ်းကျင်ပြီး၊ သင်သည် သဂုဏ (saguṇā) လည်း ဖြစ်သကဲ့သို့ နိရ္ဂုဏ (nirguṇā) လည်း ဖြစ်သည်»

Verse 25

सर्वेषामिह भूतानामहमात्मा सुमध्यमे । निर्विकारी निरीहश्च भक्तेच्छोपात्तविग्रहः

အို ခါးလှသော မိဖုရားရေ၊ ငါသည် ဤလောကရှိ သတ္တဝါအားလုံး၏ အတ္တမဖြစ်၏။ ငါသည် မပြောင်းလဲ မလိုအပ်မမှီခိုသူ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဘက္တ၏ ဆန္ဒနှင့် ချစ်မြတ်နိုးမှုကြောင့် ကိုးကွယ်နိုင်သော ရုပ်သဏ္ဍာန်ကို ခံယူ၏။

Verse 26

हिमालयं न गच्छेयं जनकं तव शैलजे । ततस्त्वां भिक्षुको भूत्वा न याचेयं कथंचन

အို တောင်မွေးသမီး (ပါရဝတီ) ရေ၊ ငါသည် ဟိမဝန္တာသို့ မသွားဘဲ သင်၏ဖခင်ထံ မချဉ်းကပ်မည်။ ထို့ပြင် ငါသည် တောင်းစားသူ ဖြစ်လာသော်လည်း သင့်ထံမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ မတောင်းခံမည်။

Verse 27

महागुणैर्गरिष्ठोपि महात्मापि गिरीन्द्रजे । देहीतिवचनात्सद्यः पुरुषो याति लाघवम्

အို တောင်ဘုရင်၏ သမီးရေ၊ ဂုဏ်သတ္တိများစွာဖြင့် ကြီးမြတ်သော မဟာအတ္တရှိသူတောင်ပင် “ပေးပါ” ဟူသော စကားကို ပြောလိုက်သည့်ခဏမှာပင် တန်ခိုးကျဆင်းသကဲ့သို့ သေးငယ်သွား၏။

Verse 28

इत्थं ज्ञात्वा तु कल्याणि किमस्माकं वदस्यथ । कार्य्यं त्वदाज्ञया भद्रे यथेच्छसि तथा कुरु

“အို မင်္ဂလာရှိသော မိဖုရားရေ၊ ဤသို့ သိပြီးနောက် ငါတို့အား နောက်ထပ် ဘာကို ပြောမည်နည်း။ အို ကောင်းမြတ်သူရေ၊ အမှုကိစ္စသည် သင်၏ အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ရမည်—သင်လိုသလို ထိုအတိုင်း ပြုလော့။”

Verse 29

ब्रह्मोवाच । तेनोक्तापि महादेवी सा साध्वी कमलेक्षणा । जगाद शंकरं भक्त्या सुप्रणम्य पुनः पुनः

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—ထိုသို့ ပြောဆိုခံရသော်လည်း၊ လောတစ်မျက်စိရှိ၍ သီလပြည့်စုံသော မဟာဒေဝီသည်၊ သင်္ကရအား ဘက္တိဖြင့် ပြန်လည် ပြောကြားကာ အကြိမ်ကြိမ် ဦးချကန်တော့လေ၏။

Verse 30

पार्वत्युवाच । त्वमात्मा प्रकृतिश्चाहं नात्र कार्य्या विचारणा । स्वतन्त्रौ भक्तवशगौ निर्गुणौ सगुणावपि

ပါဝတီက မိန့်တော်မူသည်– «သင်သည် အမြင့်မြတ်သော အတ္တမန် (အာတ್ಮာ) ဖြစ်ပြီး ငါသည် ပရကృతိ (မူလအင်အား) ဖြစ်၏။ ဤအကြောင်းကို စဉ်းစားဆွေးနွေးရန် မလို။ ငါတို့သည် လွတ်လပ်သော်လည်း ဘက္တတို့၏ ချစ်မြတ်နိုးမှုအောက်၌ နှစ်ဦးစလုံး လိုက်နာရ၏။ ဂုဏ်မဲ့ (နိရ္ဂုဏ) ဖြစ်သော်လည်း ဂုဏ်ရှိ (သဂုဏ) အဖြစ်လည်း ပေါ်ထွန်း၏»။

Verse 31

प्रयत्नेन त्वया शम्भो कार्यं वाक्यं मम प्रभो । याचस्व मां हिमगिरेस्सौभाग्यं देहि शङ्कर

အို ရှမ္ဘု၊ အရှင်တော်—ကြိုးပမ်းအားထုတ်၍ ငါ့စကားတောင်းဆိုချက်ကို ပြည့်စုံစေပါ။ ဟိမာလယထံသို့ သွားကာ ငါ့ကို တောင်းခံပါ။ အို ရှင်ကရ၊ သင်၏ ဇနီးဖြစ်ရသော ကံကောင်းခြင်းကို ငါ့အား ပေးသနားပါ။

Verse 32

कृपां कुरु महेशान तव भक्तास्मि नित्यशः । तव पत्नी सदा नाथ ह्यहं जन्मनि जन्मनि

အို မဟေရှာန၊ ကရုဏာပြုပါ။ ငါသည် အမြဲတမ်း သင်၏ ဘက္တ ဖြစ်၏။ အရှင်တော်၊ မွေးဖွားမှုတိုင်း မွေးဖွားမှုတိုင်း၌ ငါသည် အမြဲ သင်၏ ဇနီးဖြစ်၏။

Verse 33

त्वं ब्रह्म परमात्मा हि निर्गुणः प्रकृतेः परः । निर्विकारी निरीहश्च स्वतन्त्रः परमेश्वरः

သင်သည် အမှန်တကယ် ဘြဟ္မန်၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်ဖြစ်၏။ ဂုဏ်သုံးပါးကို ကျော်လွန်၍ ပရကృతိကို လွန်ကဲတော်မူ၏။ မပြောင်းလဲ မလိုလား မီခိုမထားဘဲ လွတ်လပ်တော်မူသော အမြင့်ဆုံး အရှင် (ပရမေရှဝရ) ဖြစ်၏။

Verse 34

तथापि सगुणोपीह भक्तोद्धारपरायणः । विहारी स्वात्मनिरतो नानालीलाविशारदः

သို့ရာတွင် ဤနေရာ၌လည်း သခင်သည် စဂုဏ (saguṇa) အဖြစ် ထင်ရှားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ၊ ဘက္တများကို ကယ်တင်မြှောက်တင်ရန်သာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားသည်။ သခင်သည် လီလာတော်ဖြင့် ကစားမြူး၍ မိမိအတ္တမ၌ တည်နေကာ၊ မရေတွက်နိုင်သော လီလာများတွင် ကျွမ်းကျင်တော်မူသည်။

Verse 35

सर्वथा त्वामहं जाने महादेव महेश्वर । किमुक्तेन च सर्वज्ञ बहुना हि दयां कुरु

အရာရာအားဖြင့် သခင်ကို မဟာဒေဝ၊ မဟေရှွရ—အကြီးမြတ်ဆုံးသော အရှင်ဟု ကျွန်ုပ်သိပါသည်။ အို အလုံးစုံသိတော်မူသော သခင်၊ ထပ်မံပြောဆိုခြင်းအကျိုးမရှိပါ; ကျေးဇူးကရုဏာ ပြုတော်မူပါ။

Verse 36

विस्तारय यशो लोके कृत्वा लीलां महाद्भुताम् । यत्सुगीय जना नाथांजसोत्तीर्णा भवाम्बुधेः

အို သခင်၊ အံ့ဩဖွယ် မဟာလီလာတော်ကို ပြုတော်မူ၍ လောက၌ သခင်၏ ဂုဏ်သတင်းကို ချဲ့ထွင်တော်မူပါ။ ထိုလီလာကို သီဆိုချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် လူတို့သည် အို ကာကွယ်ရှင်၊ သံသရာပင်လယ်ကို လျင်မြန်စွာ ကူးလွန်နိုင်ကြပါစေ။

Verse 37

ब्रह्मोवाच । इत्येवमुक्त्वा गिरिजा सुप्रणम्य पुनः पुनः । विरराम महेशानं नतस्कन्धा कृतांजलिः

ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် ဂိရိဇာ (ပါဝတီ) သည် မဟေရှာန (သီဝရှင်) ထံသို့ ထပ်ခါထပ်ခါ ရိုသေစွာ ဦးချကန်တော့၏။ ပခုံးကို နှိမ့်ချ၍ လက်နှစ်ဖက်ကို အဉ္ဇလီဖြင့် ဆက်ကပ်ကာ စကားကို ရပ်တန့်၍ တိတ်ဆိတ်နေ၏။

Verse 38

इत्येवमुक्तस्स तया महात्मा महेश्वरो लोकविडम्बनाय । तथेति मत्त्वा प्रहसन्बभूव मुदान्वितः कर्तुमनास्तदेव

သူမက ထိုသို့ လျှောက်ထားသဖြင့် မဟာအတ္မာ မဟေရှွရ (သီဝရှင်) သည် လောကကို သင်ကြားရန် လီလာတော်တစ်ရပ် ပြုလိုသဖြင့် “အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်စေ” ဟု လက်ခံတော်မူ၏။ ပြုံးရွှင်တော်မူကာ ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်နှက်၍ ထိုအရာကိုပင် ဆောင်ရွက်ရန် စိတ်တော်ချမှတ်၏။

Verse 39

ततो ह्यन्तर्हितश्शम्भुर्बभूव सुप्रहर्षितः । कैलासं प्रययौ काल्या विरहाकृष्टमानसः

ထို့နောက် သမ္ဘူ (ရှီဝဘုရား) သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်လျက် မျက်နှာမမြင်အောင် ပျောက်ကွယ်သွားတော်မူ၏။ ကာလီ (ပါရဝတီ) နှင့် ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် စိတ်နှလုံး ဆွဲငင်ခံရကာ ကိုင်လာသသို့ ထွက်ခွာတော်မူ၏။

Verse 40

तत्र गत्वा महेशानो नन्द्यादिभ्यस्स ऊचिवान् । वृत्तान्तं सकलं तम्वै परमानन्दनिर्भरः

ထိုနေရာသို့ ရောက်တော်မူပြီးနောက် မဟေရှာန (မဟာဣရှဝရ) သည် နန္ဒီနှင့် အခြားသူတို့အား မိန့်ကြားတော်မူ၏။ အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒဖြင့် ပြည့်လျှံနေသော အရှင်သည် ဖြစ်ရပ်အကြောင်းအရာ အားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ ပြောပြတော်မူ၏။

Verse 41

तेऽपि श्रुत्वा गणास्सर्वे भैरवाद्याश्च सर्वशः । बभूवुस्सुखिनोत्यन्तं विदधुः परमोत्सवम्

ထိုအကြောင်းကို ကြားသိပြီးနောက် ဂဏများအားလုံးနှင့် ဘဲရဝတို့ အပါအဝင် အရပ်ရပ်မှ အားလုံးသည် အလွန်ပျော်ရွှင်သွားကြ၏။ ထို့နောက် အမြင့်မြတ်ဆုံး ပွဲတော်ကြီးကို စီစဉ်ကျင်းပကြ၏။

Verse 42

सुमंगलं तत्र द्विज बभूवातीव नारद । सर्वेषां दुःखनाशोभूद्रुद्रः प्रापापि संमुदम्

အို နာရဒာ၊ အို မြတ်သော ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ရေ၊ ထိုနေရာ၌ အလွန်မင်္ဂလာကောင်းသော အဖြစ်အပျက် ပေါ်ပေါက်လာ၏။ အားလုံး၏ ဒုက္ခများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရုဒြာတော်လည်း နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ရရှိတော်မူ၏။

Frequently Asked Questions

Pārvatī asks Śiva to go to Himavat’s residence and formally request her hand, even taking on a bhikṣu (mendicant) form as līlā; she also invokes the earlier Dakṣa-yajña destruction as contextual memory.

The narrative encodes the Śiva–Śakti union as grace-mediated and dharma-aligned: supreme divinity adopts humility (bhikṣu) to sanctify social order, showing that transcendence can validate, not negate, worldly rites.

Śiva is highlighted as Hara/Paramātman and as a potential bhikṣu-form (ascetic manifestation), while Pārvatī is shown as the directive Śakti who orchestrates the dharmic visibility of their union.