पार्वतीवाक्यं—शिवस्य परब्रह्मत्व-निरूपणम् (Pārvatī’s Discourse: Establishing Śiva as Parabrahman)

Verse 1

पार्वत्युवाच । एतावद्धि मया ज्ञातं कश्चिदन्योयमागतः । इदानीं सकलं ज्ञातमवध्यस्त्वम्विशेषतः

ပါရဝတီက ပြော၏—“ငါသိခဲ့သည်မှာ ဤနေရာသို့ အခြားသူတစ်ဦး ရောက်လာသည်ဟုသာ။ ယခုမူ အရာအားလုံး ပြတ်သားလာပြီ—အထူးသဖြင့် သင်သည် မသတ်နိုင်သော၊ မအနိုင်ယူနိုင်သောသူ ဖြစ်၏။”

Verse 2

त्वयोक्तं विदितं देव तदलीकं न चान्यथा । यदि त्वयोदितं स्याद्वै विरुद्धं नोच्यते त्वया

“အို ဒေဝရေ၊ သင်ပြောသောစကားသည် အမှန်ဟု သိကြ၏—မလိမ်မညာ၊ မကွဲပြားနိုင်။ အကယ်၍ ဆန့်ကျင်မှုတစ်စုံတစ်ရာ ရှိမည်ဆိုလျှင် သင်၏နှုတ်မှ မထွက်လာနိုင်ပါ။”

Verse 3

कदाचिद्दृश्यते तादृक् वेषधारी महेश्वरः । स्वलीलया परब्रह्म स्वरागोपात्तविग्रहः

တခါတရံ မဟာဒေဝသည် ထိုသို့သော ဝတ်စုံအလားအလာဖြင့် မြင်တွေ့ရသည်။ အမြင့်ဆုံး ဗြဟ္မန်တော်သည် မိမိ၏ ဒေဝလီလာဖြင့် မိမိအလိုတော်နှင့် ပျော်ရွှင်မှုအတိုင်း ထင်ရှားသော ရုပ်ကာယကို ခံယူတော်မူသည်။

Verse 4

ब्रह्मचारिस्वरूपेण प्रतारयितुमुद्यतः । आगतश्छलसंयुक्तं वचोवादीः कुयुक्तितः

ဗြဟ္မစာရီ (သီလရှင်/အကျင့်သန့်ရှင်းသော တပသီ) အဖြစ်ကို ယူဆောင်ကာ သူမကို လှည့်ဖြားရန် ရည်ရွယ်၍ ရောက်လာသည်။ စိတ်ထဲတွင် လှည့်ကွက်ကိုင်ထားပြီး မမှန်ကန်သော အကြောင်းပြချက်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော စကားများကို ပြောဆို하였다။

Verse 5

शंकरस्य स्वरूपं तु जानामि सुविशेषतः । शिवतत्त्वमतो वच्मि सुविचार्य्य यथार्हतः

ရှင်ကရ (Śaṅkara) ၏ အမှန်တကယ်သော သဘောသဘာဝကို ကျွန်ုပ်သည် အထူးသဖြင့် ထင်ရှားစွာ သိရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သင့်လျော်သကဲ့သို့ စဉ်းစားသုံးသပ်ပြီးနောက် ယခု ရှိဝတတ္တဝ (Śiva-tattva) ကို ပြောကြားမည်။

Verse 6

वस्तुतो निर्गुणो ब्रह्म सगुणः कारणेन सः । कुतो जातिर्भवेत्तस्य निर्गुणस्य गुणात्मनः

အမှန်တကယ်အားဖြင့် ဘြဟ္မန် (အမြင့်ဆုံးသတ္တဝါ) သည် ဂုဏ်သုံးပါးကို ကျော်လွန်သည်။ သို့သော် အကြောင်းရင်းအခြေခံဖြစ်စေရန်အတွက် ဂုဏ်ရှိသကဲ့သို့ ဆိုကြသည်။ ထိုဂုဏ်ကင်းသော်လည်း ဂုဏ်တို့၏ အခြေခံဖြစ်သော အရာ၌ “မွေးဖွားခြင်း” မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 7

स सर्वासां हि विद्यानामधिष्ठानं सदाशिवः । किं तस्य विद्यया कार्य्यं पूर्णस्य परमात्मनः

စဒါရှီဝသည် ဗိဒ္ဓာအားလုံး၏ အခြေခံနှင့် အထောက်အပံ့ ဖြစ်တော်မူသည်။ ပြည့်စုံပြီးသား အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်အတွက် ဗိဒ္ဓာကို မည်သို့ အကူအညီအဖြစ် လိုအပ်မည်နည်း။

Verse 8

वेदा उच्छ्वासरूपेण पुरा दत्ताश्च विष्णवे । शंभुना तेन कल्पादौ तत्समः कोऽस्ति सुप्रभुः

ရှေးကာလ၌ ဝေဒများသည် ရှမ္ဘု၏ အသက်ရှူသံအဖြစ် ပေါ်ထွန်း၍ ဗိෂ္ဏုထံ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကလ္ပအစ၌ ထိုအလွန်တောက်ပသော အရှင် ရှမ္ဘုနှင့် တူညီသူ မည်သူရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 9

सर्वेषामादिभूतस्य वयोमानं कुतस्ततः । प्रकृतिस्तु ततो जाता किं शक्तेस्तस्य कारणम्

အားလုံး၏ မူလအရင်းအမြစ်ဖြစ်တော်မူသော သူ့အတွက် အသက်အရွယ်ကို တိုင်းတာခြင်းသည် ဘယ်ကနေ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။ ထို့ပြင် ပရကృతిသည် သူ့ထံမှ ပေါ်ထွန်းသည်ဟု ဆိုလျှင်၊ သူ၏ ရှက္တိအတွက် အကြောင်းရင်းဟူသည် အဘယ်နည်း။

Verse 10

ये भजंति च तं प्रीत्या शक्तीशं शंकरं सदा । तस्मै शक्तित्रयं शंभुः स ददाति सदाव्ययम्

ချစ်ခင်သဒ္ဓါဖြင့် အမြဲတမ်း ရှက္တိ၏ အရှင် ရှမ္ဘု-ရှင်ကာရကို ကိုးကွယ်သူတို့အား ရှမ္ဘုသည် မပျက်မယွင်း အစဉ်တည်သော သုံးမျိုးသော ရှက္တိကို ပေးသနားတော်မူ၏။

Verse 11

तस्यैव भजनाज्जीवो मृत्युं जयति निर्भयः । तस्मान्मृत्युंजयन्नाम प्रसिद्धम्भुवनत्रये

သူတော်မူသော အရှင်တစ်ပါးတည်းကို ပူဇော်ကိုးကွယ်ခြင်းဖြင့် ဇီဝအတ္တသည် သေခြင်းကို အနိုင်ယူကာ မကြောက်မရွံ့ ဖြစ်လာ၏။ ထို့ကြောင့် သုံးလောကလုံးတွင် «မృత్యုञ्जယ»—သေခြင်းကို အနိုင်ယူသူ ဟူသော နာမတော်ဖြင့် ထင်ရှား၏။

Verse 12

तस्यैव पक्षपातेन विष्णुर्विष्णुत्वमाप्नुयात् । ब्रह्मत्वं च यथा ब्रह्मा देवा देवत्वमेव च

သူတော်မူသော အရှင်၏ ကရုဏာအနုဂ्रहတော်တစ်ပါးတည်းကြောင့်ပင် ဝိෂ္ဏုသည် ဝိෂ္ဏုဖြစ်ခြင်းကို ရရှိနိုင်၏။ ထိုနည်းတူ ဘြဟ္မာသည် ဘြဟ္မာဖြစ်ခြင်းကို ရရှိကာ၊ ဒေဝတားတို့လည်း မိမိတို့၏ ဒေဝဖြစ်ခြင်းကို ရရှိကြ၏။

Verse 13

दर्शनार्थं शिवस्यादौ यथा गच्छति देवराट् । भूतादयस्तत्परस्य द्वारपालाश्शिवस्य तु

နတ်ဘုရင်သည် အစဉ်အလာအတိုင်း ရှိဝ၏ ဒർശန (darśana) ကို ရယူရန် အစဉ်ဦးစွာ သွားသကဲ့သို့၊ ရှိဝကိုသာ အမြဲတမ်း အာရုံစိုက်နေသော ဘူတများနှင့် အခြားအဖော်အပါများသည် ရှိဝ၏ တံခါးစောင့်များအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ကြသည်။

Verse 14

दण्डैश्च मुकुटं विद्धं मृष्टं भवति सर्वतः । किं तस्य बहुपक्षेण स्वयमेव महाप्रभुः

တံတားများဖြင့် ထိုးနှက်၍ ထိခိုက်စေသော မကူဋ် (သရဖူ) သည် အရပ်ရပ်မှ တောက်ပချောမွေ့လာသည်။ ထို့အကြောင်း အငြင်းပွားစကားများ များစွာလိုအပ်သလော? မဟာပရဘု (အရှင်ကြီး) ကိုယ်တိုင်ပင် အဆုံးစွန် အာဏာပိုင်ဖြစ်သည်။

Verse 15

कल्याणरूपिणस्तस्य सेवयेह न किं भवेत् । किं न्यूनं तस्य देवस्य मामिच्छति सदाशिवः

မင်္ဂလာသဘောတရားကိုယ်တိုင်ဖြစ်သော အရှင်ကို ဆည်းကပ်ဝတ်ပြုလျှင် ဤလောက၌ ကောင်းကျိုးမဖြစ်နိုင်သည့်အရာ ရှိမည်လော? ထိုဘုရား၌ ဘာအရာချို့တဲ့နေသနည်း၊ စဒါရှိဝသည် ငါ့ကို လိုလားရမည်နည်း။

Verse 16

सप्तजन्मदरिद्रः स्यात्सेवेन्नो यदि शंकरम् । तस्यैतत्सेवनाल्लोको लक्ष्मीः स्यादनपायिनी

လူတစ်ယောက်သည် ရှင်ကရာ (Śaṅkara) ကို မဆည်းကပ် မပူဇော်လျှင် မွေးဖွားခြင်း ခုနှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ဆင်းရဲနေမည်။ သို့သော် ထိုဆည်းကပ်ပူဇော်ခြင်းကြောင့်ပင် လက္ရှ္မီ (Lakṣmī) သော စည်းစိမ်ကံကောင်းမှုသည် မပျောက်မကွယ် အမြဲတည်မည်။

Verse 17

यदग्रे सिद्धयोष्टौ च नित्यं नृत्यंति तोषितुम् । अवाङ्मुखास्सदा तत्र तद्धितं दुर्ल्लभं कुतः

အရှင်၏ ရှေ့မှောက်တွင် စစ်ဓိ (Siddhi) အရှစ်ပါးပင် စိတ်တော်ပျော်စေရန် အစဉ်အမြဲ ကခုန်ကြပြီး၊ အမြဲတမ်း မျက်နှာချ၍ ရိုသေစွာ နေကြသည်။ ထိုသို့သော အရှင်က ပေးသနားသော အမြင့်ဆုံး အကျိုးကျေးဇူးသည် မည်သို့လျှင် ရခက်ခဲနိုင်မည်နည်း။

Verse 18

यद्यस्य मंगालानीह सेवते शंकरस्य न । यथापि मंगलन्तस्य स्मरणादेव जायते

ဤလောက၌ လူတစ်ယောက်သည် ရှင်ကရာ (Śaṅkara) နှင့် ဆက်နွယ်သော မင်္ဂလာအကျင့်များကို မကျင့်သော်လည်း၊ မင်္ဂလာရှင်ကို သတိရခြင်းသာဖြင့်ပင် သူ့အတွက် မင်္ဂလာကောင်းမှု ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 19

यस्य पूजाप्रभावेण कामास्सिद्ध्यन्ति सर्वशः । कुतो विकारस्तस्यास्ति निर्विकारस्य सर्वदा

အရှင်ကို ပူဇော်ခြင်း၏ အာနုဘော်တန်ခိုးကြောင့် လိုလားသမျှ ရည်မှန်းချက်အားလုံး အစုံအလင် ပြည့်စုံလာသည်။ ထိုသို့ အစဉ်မပြောင်းလဲသော အရှင်၌ ပြောင်းလဲမှု သို့မဟုတ် ချို့ယွင်းမှု မည်သို့ ရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 20

शिवेति मंगलन्नाम मुखे यस्य निरन्तरम् । तस्यैव दर्शनादन्ये पवित्रास्संति सर्वदा

နှုတ်ခမ်းပေါ်၌ မင်္ဂလာရှိသော «ရှီဝ» နာမတော်ကို အစဉ်မပြတ် ရွတ်ဆိုနေသူရှိလျှင်—ထိုဘက်တော်သားကို မြင်ရုံသာဖြင့် အခြားသူတို့လည်း အမြဲတမ်း သန့်စင်ပူဇော်ခံရသည်။

Verse 21

यद्यपूतम्भवेद्भस्म चितायाश्च त्वयोदितम् । नित्यमस्यांगगं देवैश्शिरोभिर्द्धार्यते कथम्

မင်းပြောသလို မီးသင်္ဂြိုဟ်စင် (चिता) က ထွက်တဲ့ ပြာဟာ မသန့်ဘူးဆိုရင်၊ ဘာကြောင့် နတ်တို့က ဒီသန့်ရှင်းသော ပြာကို ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်မှာ အမြဲတမ်း လိမ်းထားကြပြီး—အထူးသဖြင့် ခေါင်းပေါ်မှာတောင် ထမ်းဆောင်ထားကြသလဲ။

Verse 22

यो देवो जगतां कर्ता भर्ता हर्ता गुणान्वितः । निर्गुणश्शिवसंज्ञश्च स विज्ञेयः कथम्भवेत्

ဂုဏ်သုံးပါးနှင့် ဆက်နွယ်နေသော်လည်း လောကများကို ဖန်ဆင်း၊ ထိန်းသိမ်း၊ ပြန်လည်သိမ်းယူသော ဘုရားသည် တစ်ဖက်တွင် ဂုဏ်ကင်း (နိရ္ဂုဏ) ဖြစ်ပြီး ‘ရှီဝ’ ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရ၏။ ထိုဘုရားကို အမှန်တကယ် ဘယ်လို သိမြင်နိုင်မည်နည်း။

Verse 23

अगुणं ब्रह्मणो रूपं शिवस्य परमात्मनः । तत्कथं हि विजानन्ति त्वादृशास्तद्बहिर्मुखाः

အရည်အသွေးကင်းသော (နိရ္ဂုဏ) ဗြဟ္မ၏သဘောတရားသည် အမြတ်ဆုံးအတ္တဖြစ်သော ရှီဝ၏ရূপတည်း။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ထိုအရာမှ အပြင်ဘက်သို့ မျက်နှာလှည့်နေသူ သင်တို့ကဲ့သို့သောသူတို့သည် ဘယ်လိုမှ အမှန်တကယ် သိနိုင်မည်နည်း။

Verse 24

दुराचाराश्च पापाश्च देवेभ्यस्ते विनिर्गताः । तत्त्वं ते नैव जानन्ति शिवस्यागुणरूपिणः

အကျင့်ဆိုးသူ၊ အပြစ်ပြည့်သူတို့သည် (ဒေဝတို့မှ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း) ဂုဏ်ကင်းသော (နိရ္ဂုဏ) ရှီဝ၏ အမှန်တရားကို လုံးဝ မသိကြ။

Verse 25

शिवनिन्दां करोतीह तत्त्वमज्ञाय यः पुमान् । आजन्मसंचितं पुण्यं भस्मीभवति तस्य तत्

ဤလောက၌ ရှီဝ၏ တတ္တဝကို မသိဘဲ အပြစ်တင်နိန္ဒာပြုသူ မည်သူမဆို၊ မွေးကတည်းက စုဆောင်းထားသော ကုသိုလ်အားလုံးသည် ပြာဖြစ်သွား၏။

Verse 26

त्वया निंदा कृता यात्र हरस्यामित तेजसः । त्वत्पूजा च कृता यन्मे तस्मात्पापम्भजाम्यहम्

ဟရ (သီဝ) ၏ မတိုင်းတာနိုင်သော တေဇောကို အဲဒီနေရာမှာ သင်က အပြစ်တင်ပြောဆိုခဲ့သဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် ငါ့အား ပူဇော်ခဲ့သဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထို့ကြောင့် ထိုအပြစ်ကို ငါသည် ကိုယ်ပေါ်သို့ ခံယူမည်။

Verse 27

शिवविद्वेषिणं दृष्ट्वा सचेलं स्नानमाचरेत् । शिवविद्वेषिणं दृष्ट्वा प्रायश्चितं समाचरेत्

ရှီဝကို မုန်းသူကို မြင်လျှင် အဝတ်မချွတ်ဘဲ အဝတ်နှင့်တကွ သန့်စင်ရေချိုးရမည်။ ထို့ပြင် ရှီဝကို မုန်းသူကို မြင်လျှင်လည်း သင့်တော်သကဲ့သို့ ပရာယရှ္စိတ္တ (အပြစ်ဖြေ) ကို ဆောင်ရွက်ရမည်။

Verse 28

रे रे दुष्ट त्वया चोक्तमहं जानामि शंकरम् । निश्चयेन न विज्ञातश्शिव एव सनातनः

“ဟေ့ မကောင်းသူရေ! မင်းက ‘ငါ သင်္ကရကို သိတယ်’ လို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမယ့် အမှန်တကယ် မင်းက အနန္တကာလ ရှီဝကို မသိသေးဘူး—သူတစ်ပါးတည်းကပဲ စနာတန (အစမရှိ၊ အမြဲတည်သော အရှင်) ဖြစ်တယ်။”

Verse 29

यथा तथा भवेद्रुद्रो यथा वा बहुरूपवान् । ममाभीष्टतमो नित्यं निर्विकारी सतां प्रियः

ရုဒြာသည် ဘယ်လိုပုံစံဖြစ်စေ—ဒီလိုဖြစ်စေ၊ ဟိုလိုဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် အရုပ်အဆင်း မရေမတွက်နိုင်အောင် ဖြစ်စေ—သူသည် အမြဲတမ်း ငါ့အတွက် အချစ်ဆုံးဖြစ်၏။ သူသည် မပြောင်းလဲသူ (နိရ္ဝိကာရီ) ဖြစ်ပြီး သီလရှိသူနှင့် ပညာရှိတို့အတွက် အစဉ်ချစ်ခင်ရသူ ဖြစ်၏။

Verse 30

विष्णुर्ब्रह्मापि न समस्तस्य क्वापि महात्मनः । कुतोऽन्ये निर्जराद्याश्च कालाधीनास्सदैवतम्

ဗိဿနုနှင့် ဗြဟ္မာတောင်မှ အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသည့် အမြင့်ဆုံး မဟာအတ္တမန် မဟုတ်ကြ။ ထို့ထက်မက အခြားသော ဒေဝများ—“မသေ” ဟုခေါ်ကြသည့် နိရ္ဇရတို့မှ စ၍—သူတို့၏ ဒေဝတန်ခိုးနှင့်တကွ အမြဲတမ်း ကာလ (Kāla) ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင်သာ ရှိနေကြသည်။

Verse 31

इति बुध्या समालोक्य स्वया सत्या सुतत्त्वतः । शिवार्थं वनमागत्य करोमि विपुलं तपः

ထိုသို့ မိမိ၏ အမှန်တကယ်သော ခွဲခြားသိမြင်မှုဖြင့် စဉ်းစားကြည့်ပြီး အရာအမှန်ကို အမှန်အတိုင်း နားလည်သွားကာ၊ ရှိဝကို ရရှိရန်အတွက် တောသို့ လာရောက်ပြီး တပသ (အာစတေရ) ကို အလွန်ကြီးမားစွာ ကျင့်ဆောင်하였다။

Verse 32

स एव परमेशानस्सर्वेशो भक्तवत्सलः । संप्राप्तुम्मेऽभिलाषो हि दीनानुग्रहकारकम्

ထိုသူတော်တည်းသာ ပရမေရှာန၊ အားလုံး၏ အရှင်၊ ဘက္တများကို ချစ်မြတ်နိုးသော အရှင်ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ် ငါ၏ ဆန္ဒသည် ထိုသူတော်ကို ရောက်ရှိလိုခြင်း—နှိမ့်ချ၍ ဒုက္ခရောက်သူတို့အား ကရုဏာတော် ပေးသနားသော အရှင်ကို ရယူလိုခြင်းဖြစ်၏။

Verse 33

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा गिरिजा सा हि गिरीश्वरसुता मुने । विरराम शिवं दध्यो निर्विकारेण चेतसा

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်—ဤသို့ ပြောပြီးနောက်၊ တောင်ရှင်၏ သမီး ဂိရိဇာသည်၊ အို မုနိ၊ တိတ်ဆိတ်သွား၍ စိတ်မပြောင်းမလဲ တည်ငြိမ်သော စိတ်ဖြင့် သီဝကို သမาธိဖြင့် စူးစမ်းတော်မူ၏။

Verse 34

तदाकर्ण्य वचो देव्या ब्रह्मचारी स वै द्विजः । पुनर्वचनमाख्यातुं यावदेव प्रचक्रमे

ဒေဝီ၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ ထိုဗြဟ္မစာရီ—အမှန်တကယ် ဒွိဇ—သည် ချက်ချင်းပင် ထပ်မံ၍ မိမိ၏ အဖြေစကားကို ကြေညာရန် စတင်လေ၏။

Verse 35

उवाच गिरिजा तावत्स्वसखीं विजयां द्रुतम् । शिव सक्तमनोवृत्तिश्शिवनिंदापराङ्मुखी

ထို့နောက် ဂီရိဂျာသည် သူမ၏သူငယ်ချင်း ဝိဇယအား အမြန်ပြောလိုက်သည်—သူမ၏စိတ်သည် ရှီဝါးအပေါ်၌သာ အာရုံစိုက်နေပြီး ရှီဝါးအား ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချခြင်းမှ လွှဲဖယ်ထားလေသည်။

Verse 36

गिरिजोवाच । वारणीयः प्रयत्नेन सख्ययं हि द्विजाधमः । पुनर्वक्तुमनाश्चैव शिवनिंदां करिष्यति

ဂီရိဂျာက မိန့်တော်မူသည်မှာ- "ဤယုတ်ညံ့သော ပုဏ္ဏားကို အားထုတ်၍ တားဆီးသင့်သည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ရန်ဖြစ်ရန် ရည်ရွယ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထပ်မံ၍ စကားပြောရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် သူသည် ရှီဝါးအား ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချမှုကို ပြုလိမ့်မည်။"

Verse 37

न केवलम्भवेत्पापं निन्दां कर्तुश्शिवस्य हि । यो वै शृणोति तन्निन्दां पापभाक् स भवेदिह

သခင်ရှီဝကို အပြစ်တင်စော်ကားသူတစ်ဦးတည်းသာ အပြစ်ကို ခံယူရသည်မဟုတ်။ ထိုအပြစ်ပြောဆိုမှုကို နားထောင်သူမည်သူမဆို ဤဘဝ၌ပင် အပြစ်ကို မျှဝေခံရသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 38

शिवनिन्दाकरो वध्यस्सर्वथा शिवकिंकरैः । ब्राह्मणश्चेत्स वै त्याज्यो गन्तव्यं तत्स्थलाद्द्रुतम्

ရှီဝကို နိန္ဒာပြုသူသည် ရှီဝ၏ ကင်ကရများ (အမှုထမ်းများ) က အမျိုးမျိုးသောနည်းဖြင့် အပြစ်ပေးရန် ထိုက်တန်သည်။ ထိုသူသည် ဘြာဟ္မဏ ဖြစ်သော်လည်း စွန့်ပစ်ရမည်၊ ထိုနေရာမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာရမည်။

Verse 39

अयं दुष्टः पुनर्निन्दां करिष्यति शिवस्य हि । ब्राह्मणत्वादवध्यश्चैत्त्याज्योऽदृश्यश्च सर्वथा

“ဤလူဆိုးသည် သခင်ရှီဝကို ထပ်မံနိန္ဒာပြုလိမ့်မည်။ သို့သော် ဘြာဟ္မဏ ဖြစ်သောကြောင့် သတ်မရ; ထို့ကြောင့် စွန့်ပစ်၍ မမြင်ရအောင်—နည်းလမ်းအားလုံးဖြင့် ဝေးကွာစေရာ၏။”

Verse 40

हित्वैतत्स्थलमद्येव यास्यामोऽन्यत्र मा चिरम् । यथा संभाषणं न स्यादनेनाऽविदुषा पुनः

“ဒီနေ့ပဲ ဒီနေရာကို စွန့်ခွာပြီး မနှောင့်နှေးဘဲ အခြားနေရာသို့ သွားကြစို့။ ဒီမသိနားမလည်သူနဲ့ ထပ်မံ စကားမပြောရအောင်ပဲ” ဟု ဆို၏။

Verse 41

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा चोमया यावत्पादमुत्क्षिप्यते मुने । असौ तावच्छिवस्साक्षादालंबे प्रियया स्वयम्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်— «အို မုနိ၊ ဥမာသည် ထိုသို့ဆိုပြီး ခြေထောက်ကို မြှောက်မည်ဟု ဖြစ်စဉ်တုန်းကပင်၊ ထိုခဏ၌ပဲ သခင်ရှီဝသည် ကိုယ်တိုင် ထင်ရှားပေါ်ထွန်း၍ မိမိချစ်သူအဖြစ် စိတ်လိုလက်လို နားခိုရာ အထောက်အကူ ဖြစ်လာတော်မူ၏»။

Verse 42

कृत्वा स्वरूपं सुभगं शिवाध्यानं यथा तथा । दर्शयित्वा शिवायै तामुवाचावाङ्मुखीं शिवः

ရှီဝသည် ရှီဝဓ്യာနအတွက် သင့်တော်သကဲ့သို့ မင်္ဂလာနှင့် လှပသော ကိုယ်ရုပ်ကို ခံယူ၍၊ ထိုရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ရှီဝာ (ပါရဝတီ) ထံ ပြသတော်မူ၏။ ထို့နောက် မျက်နှာကို အောက်ချ၍ ရိုသေသိမ်မွေ့စွာ ရပ်နေသော နាងအား ရှီဝသည် မိန့်တော်မူ၏။

Verse 43

शिव उवाच । कुत्र यास्यसि मां हित्वा न त्वं त्याज्या मया पुनः । प्रसन्नोऽस्मि वरं ब्रूहि नादेयम्विद्यते तव

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်— «ငါ့ကို စွန့်၍ ဘယ်သို့ သွားမည်နည်း။ နင်ကို ငါက ထပ်မံ မစွန့်ပစ်ရတော့။ ငါ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ပြီ—ဆုတောင်းတစ်ပါးကို ပြောလော့။ နင့်အတွက် ငါ မပေးနိုင်သည့် အရာ မရှိ»။

Verse 44

अद्यप्रभृति ते दासस्तपोभिः क्रीत एव ते । क्रीतोऽस्मि तवसौन्दर्यात्क्षणमेकं युगाय ते

«ယနေ့မှစ၍ ငါသည် နင့်ကျွန်ဖြစ်၏—နင့်အတွက် ငါ့တပေါ်တည်းသော တပသဖြင့် ဝယ်ယူထားသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ နင့်အလှအပကြောင့် ငါသည် နင်က ဝယ်ယူထားသကဲ့သို့ မောဟမိ၏; ငါ့အတွက် နင့်နှင့်အတူ တစ်ခဏသည်ပင် တစ်ယုဂ်တစ်ခေတ်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာ၏»။

Verse 45

त्यज्यतां च त्वया लज्जा मम पत्नी सनातनी । गिरिजे त्वं हि सद्बुध्या विचारय महेश्वरि

အို ဂိရိဇာ (Girijā)၊ ဤရှက်ကြောက်မှုကို စွန့်လွှတ်ပါ။ သင်သည် ငါ၏ ထာဝရ ဇနီးတော် ဖြစ်သည်။ အို မဟေရှဝရီ (Maheśvarī)၊ သင်၏ ကောင်းမြတ်သော ဉာဏ်ပညာဖြင့် ဤအရာကို ကောင်းစွာ စဉ်းစားပါ။

Verse 46

मया परीक्षितासि त्वं बहुधा दृढमानसे । तत्क्षमस्वापराधम्मे लोकलीलानुसारिणः

အို စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာသူ၊ ငါသည် သင့်ကို နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် စမ်းသပ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အရှင်၏ လောကလီလာ (līlā) အတိုင်း ပြုမူခဲ့သော ငါ၏ အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။

Verse 47

न त्वादृशीम्प्रणयिनीं पश्यामि च त्रिलोकके । सर्वथाहं तवाधीनस्स्वकामः पूर्य्यतां शिवे

သုံးလောကလုံးတွင် သင်ကဲ့သို့ ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်ကောင်းသူကို ငါမမြင်မိပါ။ ငါသည် အရာရာတွင် သင့်လက်အောက်၌ ရှိနေပါ၏၊ အို မင်္ဂလာရှိသော ရှီဝါး၊ ငါ၏ အလိုဆန္ဒ ပြည့်ဝပါစေသတည်း။

Verse 48

एहि प्रिये मत्सकाशं पत्नी त्वं मे वरस्तव । त्वया साकं द्रुतं यास्ये स्वगृहम्पर्वत्तोत्तमम्

ချစ်သူ၊ ငါ့အနီးသို့ လာခဲ့ပါ။ သင်သည် ငါ၏ဇနီးဖြစ်ပြီး သင်၏ဆုတောင်း ပြည့်ဝခဲ့ပြီ။ သင်နှင့်အတူ ငါတို့၏ ခမ်းနားသော အိမ်တော်—တောင်တန်းများထဲတွင် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော တောင်သို့ အမြန်သွားကြကုန်အံ့။

Verse 49

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ते देवदेवेन पार्वती मुदमाप सा । तपोजातं तु यत्कष्टं तज्जहौ च पुरातनम्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်မှာ- နတ်တို့၏အရှင်က ဤသို့မိန့်ကြားသောအခါ ပါရဝတီသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံလေ၏။ သူမ၏ ခြိုးခြံချွေတာမှုမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ယခင်က ဆင်းရဲဒုက္ခများကိုလည်း သူမ စွန့်ပယ်လိုက်လေသည်။

Verse 50

सर्वः श्रमो विनष्टोभूत्स त्यास्तु मुनिसत्तम । फले जाते श्रमः पूर्वो जन्तोर्नाशमवाप्नुयात्

အမြတ်ဆုံး မုနိရေ၊ အကျိုးफल ရရှိသည့်အခါ ယခင်က အပင်ပန်းအားလုံးသည် ပျောက်ကွယ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ သတ္တဝါတစ်ဦးအတွက် အကျိုးရလဒ် ပေါ်ထွန်းလာသည်နှင့် ယခင်ဒုက္ခပင်ပန်းမှုသည် လျော့ပါး၍ မခံစားတော့ပေ။