गिरिजातपः-परीक्षा तथा सप्तर्षि-आह्वानम् (Girijā’s Austerity-Test and the Summoning of the Seven Sages)

Verse 1

नारद उवाच । गतेषु तेषु देवेषु विधि विष्ण्वादिकेषु च । सर्वेषु मुनिषु प्रीत्या किं बभूव ततः परम्

နာရဒက မေးလျှောက်၏—ဗြဟ္မာ၊ ဗိဿနုနှင့် အခြားဒေဝတော်များ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ မုနိတို့အားလုံးလည်း ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်သွားကြသော်၊ ထို့နောက် ဘာဖြစ်ပွားသနည်း။

Verse 2

किं कृतं शंभुना तात वरं दातुंसमागतः । कियत्कालेन च कथं तद्वद प्रीतिमावहन्

«အဖေကြီးရေ၊ ရှမ္ဘု (သီဝ) သည် ကောင်းချီးပေးရန် လာရောက်တော်မူစေသည့်အတွက် ဘာကို ပြုတော်မူသနည်း။ အချိန်ဘယ်လောက်ကြာပြီးနောက်၊ ဘယ်လိုပုံစံဖြင့် ကြွလာတော်မူသနည်း။ စိတ်ကို ပီတိဖြစ်စေမည့်အတိုင်း ပြောပြပါ»။

Verse 3

ब्रह्मोवाच । गतेषु तेषु देवेषु ब्रह्मादिषु निजाश्रमम् । तत्तपस्सु परीक्षार्थं समाधिस्थोऽभवद्भवः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူ၏—ဗြဟ္မာအစရှိသော ဒေဝတော်များသည် မိမိတို့၏ နေရာဌာနသို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ဘဝ (သီဝ) သည် ထိုတပသ၏ အမှန်တရားနှင့် ခိုင်မာမှုကို စမ်းသပ်ရန် သမာဓိ၌ တည်နေတော်မူ၏။

Verse 4

स्वात्मानमात्मना कृत्वा स्वात्मन्येव व्यचिंतयत् । परात्परतरं स्वस्थं निर्माय निरवग्रहम्

မိမိ၏ အာနုဘော်ဖြင့် မိမိအတ္တကို မိမိအတ္တ၌ တည်စေပြီး၊ မိမိအတ္တအတွင်း၌သာ စူးစမ်းတော်မူ၏။ ထို့နောက် အမြင့်ဆုံးထက်ပင် မြင့်သော သတ္တဝါမဟုတ်သည့် သဘောတရားကို ဖန်ဆင်းထင်ရှားစေ၍၊ မိမိ၌ မိမိတည်မြဲကာ အပြစ်အနာအဆာနှင့် ကန့်သတ်မှုကင်းစင်စေတော်မူ၏။

Verse 5

तद्वस्तुभूतो भगवानीश्वरो वृषभध्वजः । अविज्ञातगतिस्सूतिस्स हरः परमेश्वरः

ထိုအရာဝတ္ထု၏ အမှန်တရားကိုယ်တိုင်အဖြစ် ဘုရားရှင် ဣရှ္ဝရ၊ နွားတံဆိပ်တော်ကို ထမ်းဆောင်သော ဝೃಷဘဓ္ဝဇ ဖြစ်တော်မူ၏။ ထိုဘုရား၏ လမ်းကြောင်းသည် မသိနိုင်၊ ထင်ရှားပေါ်ထွန်းခြင်းသည် သာမန်အသိဉာဏ်ကို ကျော်လွန်၏။ ထိုဘုရားသည် ဟရ၊ အမြင့်ဆုံး ပရမေရှ္ဝရ ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 6

ब्रह्मोवाच । गिरिजा हि तदा तात तताप परमं तपः । तपसा तेन रुद्रोऽपि परं विस्मयमागतः

ဗြဟ္မာက ပြောတော်မူသည်—ချစ်သားရေ၊ ထိုအခါ ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) သည် အမြင့်ဆုံး တပစ်ကို ဆောင်ရွက်၏။ ထိုတပစ်၏ အာနုဘော်ကြောင့် ရုဒြ (ရှီဝ) တောင် အလွန်အံ့ဩသွားတော်မူ၏။

Verse 7

समाधेश्चलितस्सोऽभूद्भक्ताधीनोऽपि नान्यथा । वसिष्ठादीन्मुनीन्सप्त सस्मार सूतिकृद्धरः

သူသည် သမာဓိ၌ တည်နေသော်လည်း ထိုသမာဓိမှ လှုပ်ရှားထွက်လာတော်မူ၏—အခြားအကြောင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဘက်တော်သားတို့၏ ဘက္တိကြောင့်သာ ဖြစ်၏၊ အကြောင်းမူ သူသည် အမြဲ ဘက်တော်သားတို့အပေါ် တုံ့ပြန်တော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဒုက္ခဖယ်ရှားရှင် မဟာဘုရားသည် ဝသိဋ္ဌ စသည့် မုနိ ခုနစ်ပါးကို သတိရတော်မူ၏။

Verse 8

सप्तापि मुनयश्शीघ्रमाययुस्स्मृति मात्रतः । प्रसन्नवदनाः सर्वे वर्णयंतो विधिं बहु

မုနိ ခုနစ်ပါးလုံးသည် သတိရခြင်းတစ်ခါတည်းဖြင့် ခေါ်ယူသကဲ့သို့ အလျင်အမြန် ရောက်လာကြ၏။ အားလုံး မျက်နှာပျော်ရွှင်လျက် သင်္ကာရပွဲ၏ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းမှန်ကန်မှုကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် ရှည်လျားစွာ ရှင်းလင်းပြောကြားကြ၏။

Verse 9

प्रणम्य तं महेशानं तुष्टुवुर्हर्षनिर्भराः । वाण्या गद्गदया बद्धकरा विनतकंधराः

မဟေရှာန မဟာသခင်ကို ဦးချကန်တော့ပြီးနောက်၊ သူတို့သည် ဝမ်းမြောက်လွန်ကဲစွာ ချီးမွမ်းတော်မူကြ၏—အသံသည် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တုန်ယင်ကာ၊ လက်အုပ်ချီ၍ ရိုသေကန်တော့ပြီး၊ လည်ပင်းကို ငုံ့၍ နိမ့်ချစွာ ရပ်တည်ကြ၏။

Verse 10

सप्तर्षय ऊचुः । देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । जाता वयं सुधन्या हि त्वया यदधुना स्मृताः

ခုနစ်ဦးသော ရှိတော်မူသော ရှင်တော်များက ဆိုကြသည်– “ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ မဟာဒေဝ၊ ကရုဏာပင်လယ်ဖြစ်သော အရှင်ဘုရား၊ ယခုအခါ သင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို သတိရခေါ်ယူသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းမြတ်နိုးသူများ ဖြစ်လာပါပြီ။”

Verse 11

किमर्थं संस्मृता वाथ शासनं देहि तद्धि नः । स्वदाससदृशीं स्वामिन्कृपां कुरु नमोऽस्तु ते

“ကျွန်ုပ်တို့ကို အဘယ်အကြောင်းကြောင့် သတိရခေါ်ယူပါသနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အမိန့်တော်ကို ပေးတော်မူပါ—ဘာကို လုပ်ရမည်ကို ပြောကြားတော်မူပါ။ အရှင်၊ မိမိ၏ ကျွန်များကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်တို့အပေါ်လည်း ကရုဏာပြုတော်မူပါ။ သင့်အား နမಸ್ಕာရပါ၏။”

Verse 12

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य नीनां तु विज्ञप्तिं करुणानिधिः । प्रोवाच विहसन्प्रीत्या प्रोत्फुल्लनयनाम्बुजः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ ထိုမိန်းမတို့၏ တောင်းပန်ချက်ကို ကြားပြီးနောက် ကရုဏာ၏ သမုဒ္ဒရာတော်သည် ပျော်ရွှင်စွာ ပြုံးလျက် မိန့်တော်မူ၏၊ ကြာပန်းကဲ့သို့ မျက်လုံးတော်တို့ ပွင့်လန်းလျက်။

Verse 13

महेश्वर उवाच । हे सप्तमुनयस्ताताश्शृणुतारं वचो मम । अस्मद्धितकरा यूयं सर्वज्ञानविचक्षणाः

မဟေရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်။ «အို မုနိခုနစ်ပါးတို့၊ ချစ်လှစွာသောသူတို့၊ ငါ၏စကားကို သေချာစွာ နားထောင်ကြလော့။ သင်တို့သည် ငါတို့၏ အကျိုးကို ဆောင်ရွက်သူများ၊ ဗဟုသုတအားလုံး၌ ခွဲခြားသိမြင်တတ်သော ပညာရှင်များ ဖြစ်ကြ၏»။

Verse 14

तपश्चरति देवेशी पार्वती गिरिजाऽधुना । गौरीशिखरसंज्ञे हि पार्वते दृढमानसा

ယခုအခါ တောင်သမီး ပာရဝတီ ဒေဝီသည် “ဂေါရီ-ရှိခရ” ဟု ခေါ်သော တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် စိတ်ဓာတ်မလျော့ဘဲ တပသကို ကျင့်လျက်ရှိပြီး၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်ကိုသာ အာရုံပြုလျက်ရှိသည်။

Verse 15

मां पतिं प्राप्तुकामा हि सा सखीसेविता द्विजाः । सर्वान्कामान्विहायान्यान्परं निश्चयमागता

အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ မိတ်ဆွေများ၏ အကူအညီနှင့်အတူ သူမသည် ကျွန်ုပ်ကို ခင်ပွန်းအဖြစ် ရယူလိုသော ဆန္ဒကြောင့် အခြားလောကီဆန္ဒအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ကာ အမြင့်ဆုံး မလှုပ်မယှက်သော ဆုံးဖြတ်ချက်သို့ ရောက်ရှိလာ၏။

Verse 16

तत्र गच्छत यूयं मच्छासनान्मुनिसत्तमाः । परीक्षां दृढतायास्तत्कुरुत प्रेमचेतसः

“အို မုနိအမြတ်တို့၊ ငါ၏ အမိန့်အတိုင်း ထိုနေရာသို့ သွားကြလော့။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ဘက္တိဖြင့် ပြည့်ဝသော စိတ်ဖြင့် တည်ကြည်ခိုင်မာမှု (ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ယုံကြည်ခြင်း) ကို စမ်းသပ်ကြလော့။”

Verse 17

सर्वथा छलसंयुक्तं वचनीयं वचश्च वः । न संशयः प्रकर्तव्यश्शासनान्मम सुव्रताः

အရာရာတွင် သင်တို့သည် သေချာသိမ်မွေ့သော နည်းလမ်းနှင့် တွဲဖက်သည့် စကားများကို ပြောရမည်၊ ထိုအတိုင်းပင် အမှန်တကယ် ပြောရမည်။ ငါ၏ အမိန့်အရ၊ သီလကောင်းသောသူတို့၊ သံသယ သို့မဟုတ် တွန့်ဆုတ်မှု မရှိစေရ။

Verse 18

ब्रह्मोवाच । इत्याज्ञप्ताश्च मुनयो जग्मुस्तत्र द्रुतं हि ते । यत्र राजति सा दीप्ता जगन्माता नगात्मजा

ဗြဟ္မာက ပြော၏—ဤသို့ အမိန့်ခံရသော မုနိတို့သည် အလျင်အမြန် ထိုနေရာသို့ သွားကြ၏။ ထိုနေရာ၌ ကမ္ဘာမိခင်၊ တောင်သမီး ပါရဝတီသည် တောက်ပစွာ ဂုဏ်ရောင်ထွန်းလင်းနေ၏။

Verse 19

तत्र दृष्ट्वा शिवा साक्षात्तपःसिद्धिरिवापरा । मूर्ता परमतेजस्का विलसंती सुतेजसा

ထိုနေရာ၌ သီဝါကို တိုက်ရိုက်မြင်တွေ့ရာတွင်—တပဿ၏ စိဒ္ဓိအောင်မြင်မှုကို ကိုယ်တိုင်သရုပ်ဖော်သကဲ့သို့—သူမသည် ရုပ်သဏ္ဍာန်ဖြင့် ပေါ်ထွန်း၍ အလွန်တောက်ပသော တေဇောဖြင့် ကိုယ်ပိုင်အလင်းရောင်ကို ထွန်းလင်းနေ하였다။

Verse 20

हृदा प्रणम्य तां ते तु ऋषयस्सप्त सुव्रताः । सन्नता वचनं प्रोचुः पूजिताश्च विशेषतः

ထို့နောက် သီလဝတီကတိတည်သော ရှင်ရသီ ခုနစ်ပါးသည် စိတ်နှလုံးမှ နမස්ကာရပြု၍ ဦးညွှတ်ကြ၏။ အထူးသဖြင့် ပူဇော်ဂုဏ်ပြုခံရပြီးနောက်၊ နှိမ့်ချစွာဖြင့် ဤစကားတို့ကို ပြောကြ၏။

Verse 21

ऋषय ऊचुः । शृणु शैलसुते देवी किमर्थं तप्यते तपः । इच्छसि त्वं सुरं कं च किं फलं तद्वदाधुना

ရသီတို့က ပြောကြသည်– «နားထောင်ပါ၊ တောင်သမီးတော် ဒေဝီရေ— ဘာကြောင့် ဤတပဿာကို ကျင့်နေပါသနည်း။ သင်သည် မည်သည့် ဒေဝတာကို ဆန္ဒရှိသနည်း၊ မည်သည့် အကျိုးဖလကို ရှာဖွေနေသနည်း။ ယခုပင် ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပါ»။

Verse 22

ब्रह्मोवाच । इत्युक्ता सा शिवा देवी गिरींद्रतनया द्विजैः । प्रत्युवाच वचस्सत्यं सुगूढमपि तत्पुरः

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ ဒွိဇပညာရှိတို့က မေးမြန်းပြောဆိုသဖြင့် တောင်မင်း၏သမီး သီဝါဒေဝီသည် သူတို့ရှေ့၌ အဓိပ္ပါယ်နက်ရှိုင်းစွာ ဖုံးကွယ်နေသော်လည်း သစ္စာတရားပြည့်ဝသော စကားဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 23

पार्वत्युवाच । मुनीश्वरास्संशृणुत मद्वाक्यं प्रीतितो हृदा । ब्रवीमि स्वविचारं वै चिंतितो यो धिया स्वया

ပါရဝတီမိန့်တော်မူသည်။ “အို မုနိရှင်အထွဋ်အမြတ်တို့၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် ပျော်ရွှင်သောနှလုံးဖြင့် ငါ့စကားကို နားထောင်ကြလော့။ ငါ၏ကိုယ်ပိုင်ဉာဏ်ဖြင့် စဉ်းစားဆင်ခြင်ထားသော အမြင်ကို ငါပြောမည်။”

Verse 24

करिष्यथ प्रहासं मे श्रुत्वा वाचो ह्यसंभवाः । संकोचो वर्णनाद्विप्रा भवत्येव करोमि किम्

“ငါ့စကားတို့သည် မဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ ထင်ရသဖြင့် နားထောင်ပြီးလျှင် သင်တို့ ငါ့ကို ရယ်မောနိုင်သည်။ အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ဖော်ပြရာတွင် သဘာဝအလျောက် ရှက်ကြောက်ခြင်း ဖြစ်ပေါ်သည်; ရှက်စိတ်က နိဒါန်းတင်လာသဖြင့် ငါ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။”

Verse 25

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखंडे सप्तर्षिंकृतपरीक्षावर्णनो नाम पंचविशोऽध्याय

ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝ မဟာပုရာဏ» ၏ ဒုတိယ ရုဒ္ရသံဟိတာအတွင်း၊ တတိယ အပိုင်းဖြစ်သော ပါရဝတီခဏ္ဍ၌ «ရသီခုနစ်ပါး ပြုလုပ်သော စမ်းသပ်မှု၏ ဖော်ပြချက်» ဟူသော ခေါင်းစဉ်ဖြင့် အခန်း (၂၅) ပြီးဆုံး၏။

Verse 26

सुरर्षेश्शासनं प्राप्य करोमि सुदृढं तपः । रुद्रः पतिर्भवेन्मे हि विधायेति मनोरथम्

ရသီတို့အထဲမှ အရှင်၏ အမိန့်ကို ရရှိပြီးနောက်၊ ငါသည် အလွန်တင်းကျပ်၍ မခိုင်မလဲသော တပသကို ဆောင်ရွက်မည်။ စိတ်ထဲ၌ ဤဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထားမည်— «ရုဒ္ရသည် ငါ၏ ခင်ပွန်း ဖြစ်ပါစေ၊ ထိုသို့ပင် ကံတော်က သတ်မှတ်ပါစေ» ဟူ၍။

Verse 27

अपक्षो मन्मनः पक्षी व्योम्नि उड्डीयते हठात् । तदाशां शंकरस्वामी पिपर्त्तु करुणानिधिः

အတောင်မရှိသော်လည်း စိတ်မူးယစ်သော ငှက်သည် ကောင်းကင်သို့ ရုတ်တရက် အတင်းအကျပ် ပျံတက်လို၏; ကရုဏာရတနာ သခင် ရှင်ကရ (သီဝ) သည် ထိုမျှော်လင့်ချက်ကို ပြည့်စုံစေပါစေ။

Verse 28

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्या विहस्य मुनयश्च ते । संमान्य गिरिजां प्रीत्या प्रोचुश्छलवचो मृषा

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်—သူမ၏စကားကို ကြားသော် မုနိတို့သည် ရယ်မောကြ၏။ ထို့နောက် ဂိရိဇာ (ပါဝတီ) ကို ပျော်ရွှင်စွာ ဂုဏ်ပြုကာ ကစားသဘောဖြင့် လှည့်စားသော စကား—အမှန်မဟုတ်သော စကား—ကို ပြောကြ၏။

Verse 29

ऋषय ऊचुः । न ज्ञातं तस्य चरितं वृथापण्डितमानिनः । देवर्षेः कूरमनसः सुज्ञा भूत्वाप्यगात्मजे

ရသီတို့က ဆိုကြသည်– «အို တောင်၏သမီး၊ သိမြင်နားလည်လာပြီးနောက်တောင် ထိုဒေဝရသီ၏ အကျင့်အကြံ အမှန်ကို မသိမမြင်သေးပါ။ သူ၏စိတ်သည် မထက်မြက်သော်လည်း ပညာရှိဟု မိမိကိုယ်ကို အလကားအထင်ကြီးနေသည်»။

Verse 30

नारदः कूटवादी च परचित्तप्रमंथकः । तस्य वार्त्ताश्रवणतो हानिर्भवति सर्वथा

နာရဒသည် လှည့်ကွက်စကားပြောသူ၊ အခြားသူတို့၏စိတ်ကို လှုပ်ရှားစေသူ ဖြစ်၏။ သူ၏စကားကို နားထောင်ရုံသာဖြင့်ပင် အမျိုးမျိုးသော အန္တရာယ်သည် မလွဲမသွေ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 31

तत्र त्वं शृणु सद्बुध्या चेतिहासं सुशोभितम् । क्रमात्त्वां बोधयंतो हि प्रीत्या तमुपधारय

ထို့ကြောင့် ထိုနေရာ၌ သမာဓိရှိသော ဉာဏ်ကောင်းဖြင့် အလှဆင်ထားသည့် ဓမ္မသမိုင်းတော်ကို နားထောင်လော့။ အဆင့်ဆင့် ချစ်ခင်စွာ သင်ကြားပေးမည်ဖြစ်သဖြင့် စိတ်နှလုံးထဲတွင် သတိပြု၍ လက်ခံထားလော့။

Verse 32

ब्रह्मपुत्रो हि यो दक्षस्सुषुवे पितुराज्ञया । स्वपत्न्यामयुतं पुत्रानयुंक्त तपसि प्रियान्

ဗြဟ္မာ၏သား ဒက္ခသည် ဖခင်၏အမိန့်တော်အရ မိမိဇနီးနှင့်အတူ ချစ်မြတ်နိုးရသော သားတစ်သောင်းကို မွေးဖွားစေပြီး ထိုသူတို့ကို တပစ် (tapas) အကျင့်သီလအပေါ် တင်ပို့စေ하였다။

Verse 33

ते सुताः पश्चिमां दिशि नारायणसरो गताः । तपोर्थे ते प्रतिज्ञाय नारदस्तत्र वै ययौ

ထိုသားတို့သည် အနောက်ဘက်သို့ သွားကာ နာရာယဏ-ဆရ (Nārāyaṇa-saras) ဟုခေါ်သော သန့်ရှင်းသည့် ရေကန်သို့ ရောက်ကြသည်။ တပစ်ပြုရန် ကတိသစ္စာပြုထားသဖြင့် နာရဒလည်း ထိုနေရာသို့ အမှန်တကယ် သွားရောက်하였다။

Verse 34

कूटोपदेशमाश्राव्य तत्र तान्नारदो मुनिः । तदाज्ञया च ते सर्वे पितुर्न गृहमाययुः

ထိုနေရာ၌ မုနိ နာရဒသည် သူတို့အား လှည့်ကွက်ဆန်သော အကြံဉာဏ်ကို ကြားစေ하였다။ ထို့နောက် သူ၏ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သူတို့အားလုံးသည် ဖခင်၏အိမ်သို့ မပြန်ကြတော့။

Verse 35

तच्छ्रुत्वा कुपितो दक्षः पित्राश्वासितमानसः । उत्पाद्य पुत्रान्प्रायुंक्त सहस्रप्रमितांस्ततः

ထိုသတင်းကို ကြားသော် ဒက္ခသည် ဒေါသထွက်လွန်စွာ ဖြစ်သော်လည်း ဖခင်၏နှစ်သိမ့်စကားကြောင့် စိတ်တည်ငြိမ်လာ하였다။ ထို့နောက် သားများကို မွေးဖွားစေပြီး တစ်ထောင်အရေအတွက်ဖြင့် သူတို့ကို စေလွှတ်하였다။

Verse 36

तेऽपि तत्र गताः पुत्रास्तपोर्थं पितुराज्ञया । नारदोऽपि ययौ तत्र पुनस्तत्स्वोपदेशकृत्

ထိုသားတို့လည်း ဖခင်၏အမိန့်ကိုလိုက်နာ၍ တပဿာကျင့်ရန် ထိုနေရာသို့ သွားကြ၏။ နာရဒမုနိလည်း ထိုနေရာသို့ ထပ်မံသွားကာ သူတို့အား ထပ်မံ ဩဝါဒပေးသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 37

ददौ तदुपदेशं ते तेभ्यो भ्रातृपथं ययुः । आययुर्न पितुर्गेहं भिक्षुवृत्तिरताश्च ते

နာရဒမုနိက ထိုဩဝါဒကို ပေးပြီးနောက် သူတို့သည် ညီအစ်ကိုသဟာယလမ်းကို လျှောက်ကြ၏။ ဖခင်အိမ်သို့ မပြန်ကြဘဲ၊ ဘိက္ခုဘဝကို နှစ်သက်ကာ ဆွမ်းခံ၍ အသက်မွေးကြ၏။

Verse 38

इत्थं नारदसद्वृत्तिर्विश्रुत्ता शैलकन्यके । अन्यां शृणु हि तद्वृत्तिं वैराग्यकरणीं नृणाम्

ဤသို့ဖြင့် တောင်သမီးတော်ရေ၊ နာရဒမုနိ၏ သုစရိုက်အကြောင်းအရာသည် ကျော်ကြားစွာ ပြောပြီးလေပြီ။ ယခု လူတို့၌ ဝိရာဂျ (မကပ်ငြိ) ကို ဖြစ်ပေါ်စေသော အခြားအကြောင်းတစ်ရပ်ကို နားထောင်လော့။

Verse 39

विद्याधरश्चित्रकेतुर्यो बभूव पुराकरोत् । स्वोपदेशमयं दत्त्वा तस्मै शून्यं च तद्गृहम्

တစ်ခါတုန်းက စိတြကေတု ဟုခေါ်သော ဝိဒ္ယာဓရ တစ်ဦးရှိ၏။ မိမိ၏ ဓမ္မဉာဏ်မှ ပေါက်ဖွားသော ဩဝါဒကို ပေးအပ်ပြီးနောက်၊ လောကရေးချည်နှောင်မှုကင်းစေ၍ စိဝမဟာပတိထံသို့ စိတ်ကိုပြန်လှည့်ကာ မောက္ခကို ရှာဖွေရန် အိမ်ကို အလွတ်ထားပေးခဲ့သည်။

Verse 40

प्रह्लादाय स्वोपदेशान्हिरण्यकशिपोः परम् । दत्त्वा दुखं ददौ चायं परबुद्धिप्रभेदकः

ဟိရဏ္ယကသိပု၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်လျက် ပရဟ္လာဒအား မိမိ၏ အမြင့်ဆုံး ဩဝါဒကို ပေးအပ်ပြီးနောက်၊ ထိုဆရာသည် မိမိအပေါ် ဒုက္ခကိုသာ ဆောင်လာခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် အမြင့်ဉာဏ်ကို နိုးထစေ၍ အခြားသူ၏ မကောင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခွဲဖျက်နိုင်သူ ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။

Verse 41

मुनिना निजविद्या यच्छ्राविता कर्णरोचना । स स्वगेहं विहायाशु भिक्षां चरति प्रायशः

မုနိထံမှ နားဝင်ချိုမြိန်သော မိမိ၏ သန့်ရှင်းသည့် ဗိဒ္ယာကို ကြားနာပြီးနောက်၊ သူသည် အိမ်ထောင်ကို ချက်ချင်း စွန့်ခွာကာ အများအားဖြင့် ဘိက္ခာတောင်း၍ လှည့်လည်နေထိုင်လေ၏။

Verse 42

नारदो मलिनात्मा हि सर्वदो ज्ज्वलदेहवान् । जानीमस्तं विशेषेण वयं तत्सहवासिनः

“နာရဒသည် စိတ်သဘော မသန့်ရှင်းသူပင် ဖြစ်သော်လည်း အရာအားလုံးကို ပေးကမ်းသူဖြစ်၍ ကိုယ်ခန္ဓာလည်း တောက်ပ၏။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူနှင့် အတူနေထိုင်သူများဖြစ်သဖြင့် သူ့ကို အထူးသဖြင့် ထင်ရှားစွာ သိကြ၏။”

Verse 43

बकं साधुं वर्णयंति न मत्स्यानत्ति सर्वथा । सहवासी विजानीयाच्चरित्रं सहवासिनाम्

လူတို့သည် ငါးမစားသကဲ့သို့ ထင်ရသောကြောင့် ဗက (ဟေရွန်) ကို “သာဓု” ဟု ချီးမွမ်းနိုင်သည်။ သို့သော် အနီးကပ် အတူနေသူကသာ အတူနေထိုင်သူတို့၏ အကျင့်စရိုက်အမှန်ကို သိမြင်နိုင်၏။

Verse 44

लब्ध्वा तदुपदेशं हि त्वमपि प्राज्ञसंमता । वृथैव मूर्खीभूता तु तपश्चरसि दुष्करम्

ထိုသင်ကြားချက်ကို သင်လည်း ရရှိပြီး ပညာရှိဟု ချီးမွမ်းခံရသော်လည်း၊ သင်သည် မိုက်မဲသွားကာ အလွန်ခက်ခဲသော တပဿာကို အကျိုးမဲ့ ဆောင်ရွက်နေ၏။

Verse 45

यदर्थमीदृशं बाले करोषि विपुलं तपः । सदोदासी निर्विकारो मदनारिर्नसंशयः

«အဘယ်အကြောင်းကြောင့်နည်း၊ မိန်းကလေးငယ်ရေ၊ ဤမျှကြီးမားသော တပဿာကို ဆောင်ရွက်သနည်း? ကာမ၏ ရန်သူ ရှိဝသည် အမြဲတမ်း ကင်းလွတ်တည်ငြိမ်၍ မပြောင်းလဲသူ ဖြစ်သည်—သံသယမရှိ»။

Verse 46

अमंगलवपुर्धारी निर्लज्जोऽसदनोऽकुली । कुवेषी प्रेतभूतादिसंगी नग्नौ हि शूलभृत्

«သူ၏ရုပ်သဏ္ဌာန်သည် မင်္ဂလာမရှိသကဲ့သို့ မြင်ရ၏; အရှက်မရှိ၊ အိမ်မရှိ၊ မတည်ငြိမ်သူ။ အဝတ်အစားမသင့်တော်၊ ပရေတ၊ ဘူတ စသည့်အဖော်များနှင့် ပေါင်းသင်း၏—အမှန်တကယ် အဝတ်မဝတ်ဘဲ သုံးချွန်တံ (ตรีศूल) ကို ကိုင်ဆောင်သူ»။

Verse 47

स धूर्तस्तव विज्ञानं विनाश्य निजमायया । मोहयामास सद्युक्त्या कारयामास वै तपः

ထိုလှည့်စားသူသည် မိမိ၏ မာယာဖြင့် သင်၏ ခွဲခြားသိမြင်မှုကို ဖျက်ဆီးကာ၊ အကြောင်းပြချက်ချိုသာစွာဖြင့် သင်ကို မောဟစေပြီး တပဿာကို လုပ်ဆောင်စေ하였다။

Verse 49

प्रथमं दक्षजां साध्वी विवाह्य सुधिया सतीम् । निर्वाहं कृतवान्नैव मूढः किंचिद्दिनानि हि

အစတွင် ဒက္ခ၏သမီး သီလရှင် စတီကို လက်ထပ်ပြီးနောက် ထိုမောဟသူသည် စတီက ပညာရှိသော်လည်း အိမ်ထောင်ရေးကို မိန့်မိန့်မောင်းမောင်း ထိန်းသိမ်းမထားနိုင်ဘဲ ရက်အနည်းငယ်တောင် မပြုမူနိုင်ခဲ့။

Verse 50

तां तथैव स वै दोषं दत्त्वात्याक्षीत्स्वयं प्रभुः । ध्यायन्स्वरूप मकलमशोकमरमत्सुखी

ထို့ကြောင့် အရှင်တော်ကိုယ်တိုင် ထိုအပြစ်ကို သူမထံသို့ လွှဲပေးပြီးနောက် စွန့်ပစ်တော်မူ၏။ မိမိ၏ စစ်မှန်သော သဘောသဏ္ဌာန်—အပိုင်းမရှိ၊ ဝမ်းနည်းမှုမရှိ၊ မသေမပျက်—ကို သမာဓိဖြင့် စူးစမ်းတော်မူလျက် အာနန္ဒ၌ တည်နေတော်မူ၏။

Verse 51

एकलः परनिर्वाणो ह्यसंगोऽद्वय एव च । तेन नार्याः कथं देवि निर्वाहः संभविष्यति

ထိုသခင်သည် တစ်ပါးတည်းဖြစ်၍ အမြင့်ဆုံး နိဗ္ဗာန်အခြေအနေ၌ တည်ရှိကာ မကပ်ငြိ၊ ဒွိမရှိသူ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အို ဒေဝီ၊ မိန်းမတစ်ယောက်၏ လောကီအသက်မွေးဝမ်းကျောင်းနှင့် အိမ်ထောင်ရေးသည် ထိုသခင်နှင့် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။

Verse 52

अद्यापि शासनं प्राप्य गृहमायाहि दुर्मतिम् । त्यजास्माकं महाभागे भविष्यति च शं तव

ယခုတိုင်ပင် ငါတို့၏ အမိန့်ကို လက်ခံပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်သွား၍ ဤမှားယွင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စွန့်လွှတ်လော့။ အို ကံကောင်းသော မိန်းမမြတ်၊ သင်လိုက်နာပါက သင့်အတွက် ကောင်းကျိုးနှင့် မင်္ဂလာသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်လာမည်။

Verse 53

त्वद्योग्यो हि वरो विष्णुस्सर्वसद्गुणवान्प्रभुः । वैकुण्ठवासी लक्ष्मीशो नानाक्रीडाविशारदः

သင်နှင့်သင့်တော်သော သတို့သားမှာ သဒ္ဂုဏ်အလုံးစုံ ပြည့်စုံသည့် အရှင်ဗိဿနု ဖြစ်၏။ သူသည် ဝိုင်ကుంఐဋ္ဌ၌ နေထိုင်၍ လက္ခမီ၏ အရှင်ဖြစ်ကာ နတ်ဘုရားလီလာ အမျိုးမျိုး၌ ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်သည်။ (သို့ရာတွင် ရှိုင်ဝအမြင်အရ ဤချီးမွမ်းခြင်းသည် မောက္ခပေးသခင် ပတိအဖြစ်ရှိသော သီဝ၏ အထွတ်အမြတ်ကို မလျော့ပါ။)

Verse 54

तेन ते कारयिष्यामो विवाहं सर्वसौख्यदम् । इतीदृशं त्यज हठं सुखिता भव पार्वति

ဤနည်းဖြင့် သင်၏ မင်္ဂလာပွဲကို စီစဉ်ပေးမည်၊ အပျော်အပါးနှင့် သုခအားလုံးကို ပေးစွမ်းမည့် မင်္ဂလာပွဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အို ပါရဝတီ၊ ဤသို့သော ခေါင်းမာမှုကို စွန့်လွှတ်၍ စိတ်အေးချမ်းစွာ နေပါ။

Verse 55

ब्रह्मोवाच । इत्येदं वचनं श्रुत्वा पार्वती जगदम्बिका । विहस्य च पुनः प्राह मुनीन्ज्ञान विशारदान्

ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ ဤစကားကို ကြားပြီးနောက် ကမ္ဘာလောက၏ မိခင် ပါရဝတီသည် ပြုံးရယ်ကာ၊ ထို့နောက် ဉာဏ်ပညာ၌ ကျွမ်းကျင်သော မုနိများအား ထပ်မံ ပြောကြား하였다။

Verse 56

पार्वत्युवाच । सत्यं भवद्भिः कथितं स्वज्ञानेन मुनीश्वराः । परंतु मे हठो नैव मुक्तो भवति वै द्विजाः

ပါရဝတီက ပြောသည်။ အို မုနိအရှင်တို့၊ သင်တို့၏ ကိုယ်တိုင်သိမြင်သော ဉာဏ်ဖြင့် ပြောသောစကားသည် အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် အို ဒွိဇတို့၊ ကျွန်မ၏ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်သည် မလျော့မပျော့ပဲ ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။

Verse 57

स्वतनोः शैलजातत्वात्काठिन्यं सहजं स्थितम् । इत्थं विचार्य सुधिया मां निषेद्धुं न चार्हथ

ကျွန်မ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် တောင်မှ မွေးဖွားလာသောကြောင့် ခိုင်မာမှုနှင့် သည်းခံနိုင်စွမ်းသည် သဘာဝအလျောက် ကျွန်မ၌ တည်ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် ဉာဏ်ဖြင့် စဉ်းစားပြီးနောက် ကျွန်မ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တားမြစ်ရန် မသင့်ပါ၊ အို သင်တို့။

Verse 58

सुरर्षेर्वचनं पथ्यं त्यक्ष्ये नैव कदाचन । गुरूणां वचनं पथ्यमिति वेदविदो विदुः

ဒေဝမုနိ၏ အကျိုးရှိသော အကြံဉာဏ်ကို ကျွန်မ မည်သည့်အခါမျှ မစွန့်လွှတ်ပါ။ အမှန်တကယ်ပင် ဝေဒကို သိသူတို့က ဂုရုတို့၏ အမိန့်သည် အကျိုးပြု၍ လိုက်နာသင့်သည်ဟု သိကြသည်။

Verse 59

गुरूणां वचनं सत्यमिति येषां दृढा मतिः । तेषामिहामुत्र सुखं परमं नासुखं क्वचित्

«ဂုရုတို့၏ ဝစနသည် သစ္စာတရား» ဟူသော ယုံကြည်ချက် ခိုင်မာသူတို့သည် ဤလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ပါးလုံး၌ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သုခကို ရရှိကြ၏။ ထိုသူတို့အတွက် မည်သည့်နေရာ၌မျှ ဒုက္ခ မပေါ်ပေါက်။

Verse 60

गुरूणां वचनं सत्यमिति यद्धृदये न धीः । इहामुत्रापि तेषां हि दुखं न च सुखं क्वचित्

နှလုံးသား၌ «ဂုရု၏ ဝစနသည် သစ္စာ» ဟူသော သဘောတရား မတည်မခိုင်သူတို့သည် မည်သည့်အခါမျှ သုခမတွေ့။ အမှန်တကယ် ဤလောကနှင့် နောက်လောက နှစ်ပါးလုံး၌ သူတို့၏ အစိတ်အပိုင်းမှာ ဒုက္ခသာ ဖြစ်၏။

Verse 61

सर्वथा न परित्याज्यं गुरूणां वचनं द्विजाः । गृहं वसेद्वा शून्यं स्यान्मे हठस्सुखदस्सदा

အို ဒွိဇတို့၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဂုရုတို့၏ အမိန့်ဝစနကို မစွန့်ပစ်သင့်။ အိမ်သည် လွတ်လပ်ဗလာ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်၏ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်သည် အမြဲတမ်း ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ကောင်းကျိုးသုခကို ပေးစွမ်းပါစေ။

Verse 62

यद्भवद्भिस्सुभणितं वचनं मुनिसत्तमाः । तदन्यथा तद्विवेकं वर्णयामि समासतः

အို မုနိအထွတ်အမြတ်တို့၊ သင်တို့ ပြောကြားသော စကားသည် အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်လှ၏။ သို့သော် အဓိပ္ပါယ်မှန်ကို မှန်ကန်စွာ နားလည်စေရန်၊ အခြားနည်းဖြင့် ၎င်း၏ विवेक (ခွဲခြားသိမြင်မှု) ကို အကျဉ်းချုပ် ရှင်းလင်းမည်။

Verse 63

गुणालयो विहारी च विष्णुस्सत्यं प्रकीर्तितः । सदाशिवोऽगुणः प्रोक्तस्तत्र कारण मुच्यते

ဗိဿဏုသည် ဂုဏ (guṇa) များအတွင်း နေထိုင်၍ ထိုဂုဏများအတွင်း လှုပ်ရှားသူဟု ချီးမွမ်းကြသဖြင့် ထိုကဏ္ဍ၌ «သစ္စာ (satya)» ဟု ခေါ်ဆိုကြ၏။ သို့ရာတွင် စဒါရှီဝ (Sadāśiva) သည် ဂုဏများကို ကျော်လွန်သော နိရ္ဂုဏ (nirguṇa) ဟု ဆိုကြသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် အရာအားလုံး၏ အဆုံးစွန် အကြောင်းရင်း (kāraṇa) ဟု သင်ကြားကြ၏။

Verse 64

शिवो ब्रह्माविकारः स भक्तहेतोर्धृताकृतिः । प्रभुतां लौकिकीं नैव संदर्शयितुमिच्छति

ရှီဝသည် ဘြဟ္မာ၏ ပြောင်းလဲဖြစ်ပေါ်မှုမှ ထွက်ပေါ်လာသောအရာ မဟုတ်။ သို့သော် ဘက္တများ၏ အကျိုးအတွက် ထင်ရှားသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူတော်မူသည်။ ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း လောကီဆန်သော အာဏာသခင်မှုကို မပြသလိုတော်မူ။

Verse 65

अतः परमहंसानां धार्यये सुप्रिया गतिः । अवधूतस्वरूपेण परानंदेन शंभुना

ထို့ကြောင့် ပရမဟံသများ (အမြင့်ဆုံး သာသနာ့စွန့်လွှတ်သူများ) အတွက် အချစ်ဆုံးနှင့် ထိန်းသိမ်းပေးသော အားကိုးရာမှာ—အဝဓူတ ရုပ်သဘော၌ တည်နေ၍ အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒ၏ ကိုယ်တော်ဖြစ်သော သမ္ဘုကို စိတ်၌ ထောက်ထားကာ ဆင်ခြင်ပူဇော်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Verse 66

भूषूणादिरुचिर्मायार्लिप्तानां ब्रह्मणो न च । स प्रभुर्निर्गुणोऽजो निर्मायोऽलक्ष्यगतिर्विराट्

အပြင်အဆင်အလှကြောင့် တောက်ပနေသော်လည်း မာယာက လိမ်းကပ်ထားသူတို့၏ ဘြဟ္မန် မဟုတ်။ ထိုသူတော်တည်းသာ အမြင့်ဆုံး အရှင်—နိရ္ဂုဏ၊ မမွေးဖွား၊ မာယာမကပ်၊ အာရုံနှင့် စိတ်က မဖမ်းမိနိုင်သော လမ်းကြောင်းရှိပြီး၊ သို့ရာတွင် အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်လွှမ်းမိုးသော ဗိရာဋ္ (ကောသမိက ပုရုಷ) ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 67

धर्मजात्यादिभिश्शम्भुर्नानुगृह्णाति व द्विजाः । गुरोरनुग्रहेणैव शिवं जानामि तत्त्वतः

အို ဒွိဇများ၊ သမ္ဘုသည် ဓမ္မ၊ ဇာတိ/အမျိုးအစား စသည့် အပြင်လက္ခဏာများအပေါ် မူတည်၍ ကရုဏာမပေးတော်မူ။ ဂုရု၏ အနုဂြဟာတော်ဖြင့်သာ ရှီဝကို အမှန်တကယ် သဘောတရားအတိုင်း သိမြင်နိုင်သည်။

Verse 68

चेच्छिवस्स हि मे विप्रा विवाहं न करिष्यति । अविवाहा सदाहं स्यां सत्यं सत्यं वदाम्यहम्

“အို ဗြာဟ္မဏများ၊ ကျွန်မ၏ ရှီဝက မင်္ဂလာပွဲကို မပြုလုပ်ပေးလျှင်၊ ကျွန်မသည် အမြဲတမ်း မလက်ထပ်ဘဲ နေမည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တရား—အမှန်တရားပင် ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်မ ကြေညာသည်။”

Verse 69

उदयति यदि भानुः पश्चिमे दिग्विभागे प्रचलति यदि मेरुश्शीततां याति वह्निः । विकसति यदि पद्मं पर्वताग्रे शिलायां न हि चलति हठो मे सत्यमेतद्ब्रवीमि

နေမင်းသည် အနောက်ဘက်တွင် ထွက်ပေါ်လာပါစေ၊ မေရုတောင်သည် လှုပ်ရှားရွေ့လျားပါစေ၊ မီးသည် အအေးသို့ ပြောင်းလဲပါစေ၊ တောင်ထိပ်ကျောက်ပေါ်တွင် ကြာပန်း ပွင့်ပါစေ—သို့သော်လည်း ငါ၏ အဓိဋ္ဌာန်သည် မလှုပ်မယှက် မပြောင်းလဲ။ ဤသည်ကို အမှန်တရားအဖြစ် ငါကြေညာ၏။

Verse 70

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा तान्प्रणम्याशु मुनीन्सा पर्वतात्मजा । विरराम शिवं स्मृत्वा निर्विकारेण चेतसा

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—ထိုသို့ ဆိုပြီးနောက် တောင်သမီးဒေဝီသည် မုနိတို့အား လျင်မြန်စွာ ဦးချကန်တော့၏။ ရှီဝကို သတိရလျက် စိတ်သည် မလှုပ်မယှက် အပြောင်းအလဲကင်းစင်သဖြင့် တိတ်ဆိတ်ကာ တည်ငြိမ်နေ၏။

Verse 71

ऋषयोऽपीत्थमाज्ञाय गिरिजायास्सुनिश्चयम् । प्रोचुर्जयगिरं तत्र ददुश्चाशिषमुत्तमाम्

ဤသို့ဖြင့် ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) ၏ မခိုင်မလဲ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ရှိသမျှ ရှင်ရသီတို့ နားလည်သိမြင်ကာ ထိုနေရာ၌ အောင်မြင်ခြင်း၏ စကားများကို ကြွေးကြော်၍ အမြင့်မြတ်ဆုံး အာသီသကို ပေးအပ်ကြ၏။

Verse 72

अथ प्राणम्य तां देवीं मुनयो हृष्टमानसाः । शिवस्थानं द्रुतं जग्मुस्तत्परीक्षाकरा मुने

ထို့နောက် ထိုဒေဝီကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီး စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်သော မုနိတို့သည် ရှီဝ၏ သန့်ရှင်းသော နေရာသို့ အလျင်အမြန် သွားကြကာ ၎င်း၏ ဂုဏ်တော်ကို စမ်းသပ်၍ အတည်ပြုလိုကြ၏၊ အို မုနိ။

Verse 73

तत्र गत्वा शिवं नत्वा वृत्तांतं विनिवेद्य तम् । तदाज्ञां समनुप्राप्य स्वर्लोकं जग्मुरादरात्

ထိုနေရာသို့ ရောက်သော် ရှီဝဘုရားကို ဦးညွှတ်ကာ ဖြစ်ရပ်အကြောင်းအရာ အားလုံးကို တင်ပြကြ၏။ ထို့နောက် အမိန့်တော်ကို လက်ခံရရှိပြီး လေးစားစွာဖြင့် စွဝဂ္ဂလောက (ကောင်းကင်လောက) သို့ ထွက်ခွာကြ၏။