पार्वत्याः तपः—हिमालयादिभिः उपदेशः / Pārvatī’s Austerity and Counsel from Himālaya and Others

Verse 1

गतेषु तेषु सूर्येषु सखीभिः परिवारिता । तपस्तेपे तदधिकं परमार्थसुनिश्चया

ထိုနေ့ရက်များ ကုန်လွန်သွားသောအခါ၊ သူမသည် မိတ်သဟာယများ ဝန်းရံလျက်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး အဓိပ္ပါယ်တရားကို အတည်ပြုဆုံးဖြတ်ပြီး တပස්ယာကို ယခင်ထက် ပိုမိုပြင်းထန်စွာ ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 2

हिमालयस्तदागत्य पार्वतीं कृतनिश्चयाम् । सभार्यस्ससुतामात्य उवाच परमेश्वरीम्

ထို့နောက် ဟိမာလယ တောင်မင်းသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာသော ပါရဝတီထံသို့ လာရောက်၍ မိဖုရား၊ သမီးနှင့် အမတ်များနှင့်အတူ အမြင့်မြတ်သော ဒေဝီထံ တော်မူ၍ မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 3

हिमालय उवाच । मा खिद्यतां महाभागे तपसानेन पार्वती । रुद्रो न दृश्यते बाले विरक्तो नात्र संशयः

ဟိမာလယက မိန့်တော်မူသည်— «ကံကောင်းမြတ်သော ပါရဝတီရေ၊ ဤတပသျာကြောင့် မစိတ်မကောင်းပါနှင့်။ ကလေးမရေ၊ ရုဒြာကို လွယ်လွယ်မမြင်ရ; သံသယမရှိ—အရှင်သည် အလွန်ဝိရက္တ (ကင်းလွတ်) တော်မူ၏။»

Verse 4

त्वं तन्वी सुकुमारांगी तपसा च विमोहिता । भविष्यसि न संदेहस्सत्यं सत्यं वदामि ते

အို ကိုယ်လုံးပါး၍ အင်္ဂါရပ်နူးညံ့သော မိန်းကလေးရေ—တပသျာ၌ အပြည့်အဝ စူးစိုက်နေသော်လည်း သင်သည် မုချ ပြည့်စုံရာသို့ ရောက်လိမ့်မည်; သံသယမရှိ။ ငါသည် သင့်အား အမှန်ကိုသာ—အမှန်တကယ်ကို ပြော၏။

Verse 5

तस्मादुत्तिष्ठ चैहि त्वं स्वगृहं वरवर्णिनि । किं तेन तव रुद्रेण येन दग्धः पुरा स्मरः

ထို့ကြောင့် ထ၍ လာပါ၊ ကိုယ့်အိမ်သို့ ပြန်သွားပါ၊ အရောင်အဆင်းလှပသော မိန်းမရေ။ ယခင်က ကာမဒေဝ (စမရ) ကို မီးလောင်အမှုန့်ဖြစ်စေခဲ့သော ရုဒြာသည် သင့်အတွက် ဘာအကျိုးရှိသနည်း။

Verse 6

अतो हि निर्विकार त्वात्त्वामादातुं वरां हराः । नागमिष्यति देवेशि तं कथं प्रार्थयिष्यसि

ထို့ကြောင့် ဒေဝီရေ၊ အရှင် ဟရာသည် မပြောင်းလဲ မလှုပ်ရှားသော သဘောရှိသဖြင့် သင့်ကို မင်္ဂလာဆောင်ရန် လာမည်မဟုတ်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် သင်သည် အရှင်ကို မည်သို့ ဆုတောင်းပန်ကြားနိုင်မည်နည်း။

Verse 7

गगनस्थो यथा चंद्रो ग्रहीतुं न हि शक्यते । तथैव दुर्गमं शंभुं जानीहि त्वमिहानघे

ကောင်းကင်၌ တည်သော လမင်းကို မဖမ်းယူနိုင်သကဲ့သို့၊ အပြစ်ကင်းသူရေ၊ ဤနေရာ၌ပင် သမ္ဘု (ရှီဝဘုရား) သည် ရောက်လွယ်မဟုတ်ကြောင်း သိလော့။

Verse 8

ब्रह्मोवाच । तथैव मेनया चोक्ता तथा सह्याद्रिणा सती । मेरुणा मंदरेणैव मैनाकेन तथैव सा

ဗြဟ္မာက ပြော၏။ ထိုနည်းတူ မေနာကလည်း စတီကို သင်ကြားခဲ့၏၊ ထိုနည်းတူ စဟျာတောင်ကလည်း။ ထို့အပြင် မေရု၊ မန္ဒရ၊ မိုင်နာကတို့ကလည်း ထိုနည်းတူပင် အကြံပေးခဲ့ကြ၏။

Verse 9

एवमन्यैः क्षितिभैश्च क्रौंचादिभिरनातुरा । तथैव गिरिजा प्रोक्ता नानावादविधायिभिः

ထိုနည်းတူပင် စိတ်ပူပန်မှုကင်းသော အခြားတောင်ဘုရင်များ—ကရောဉ္စာ စသည်တို့ကလည်း—ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) ကို အမျိုးမျိုးသော အကြောင်းပြချက်များနှင့် အကြံဉာဏ်ပေါင်းများစွာဖြင့် ပြောဆိုခဲ့ကြ၏။

Verse 10

ब्रह्मोवाच । एवं प्रोक्ता यदा तन्वी सा सर्वैस्तपसि स्थिता । उवाच प्रहसंत्येव हिमवंतं शुचिस्मिता

ဗြဟ္မာက ပြော၏။ ထိုသို့ အားလုံးက ပြောဆိုကြသော်လည်း ကိုယ်လုံးသေးသွယ် တောက်ပသော မိန်းကလေးသည် တပသ်၌ မတုန်မလှုပ် တည်နေ၏။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းနူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် ဟိမဝန်ကို ရယ်မောသကဲ့သို့ ပြောဆိုလေ၏။

Verse 11

पार्वत्युवाच । पुरा प्रोक्तं मया तात मातः किं विस्मृतं त्वया । अधुनापि प्रतिज्ञां च शृणुध्वं मम बांधवाः

ပါရဝတီမိဖုရားက မိန့်တော်မူသည်။ «အမေမြတ်ရှင်၊ အရင်က ငါပြောခဲ့သမျှကို မေ့သွားပြီလား။ ယခုတိုင်လည်း ငါ၏ သစ္စာကတိကို နားထောင်ကြလော့၊ ငါ၏ ဆွေမျိုးတို့»။

Verse 12

विरक्तोसौ महादेवो येन दग्धा रुषा स्मरः । तं तोषयामि तपसा शंकरं भक्तवत्सलम्

သူသည် ရာဂကင်းသော မဟာဒေဝ ဖြစ်တော်မူ၏။ အမျက်တော်ကြောင့် စ္မရ (ကာမ) ကို မီးလောင်ပြာကျစေတော်မူသော အရှင်တည်း။ ငါသည် တပသျာဖြင့် ဘက္တဝတ္စလ ဖြစ်တော်မူသော သင်္ကရာကို ပျော်ရွှင်စေလို၏။

Verse 13

सर्वे भवंतो गच्छंतु स्वं स्वं धाम प्रहर्षिताः । भविष्यत्येव तुष्टोऽसौ नात्र कार्य्या विचारणा

“သင်တို့အားလုံး ပျော်ရွှင်စွာ ကိုယ့်ကိုယ့် နေရာသို့ ပြန်သွားကြလော့။ အရှင်သည် မလွဲမသွေ ကျေနပ်တော်မူမည်၊ ဤကိစ္စ၌ ထပ်မံ စဉ်းစားရန် မလို” ဟု ဆို၏။

Verse 14

दग्धो हि मदनो येन येन दग्धं गिरेर्वनम् । तमानयिष्ये चात्रैव तपसा केव लेन हि

ကာမ (မဒန) ကို မီးလောင်ပြာကျစေသော အရှင်တည်း—ထိုအရှင်ကြောင့်ပင် ဤတောင်တန်းတောအုပ်လည်း လောင်ကျွမ်းခဲ့၏။ ဤနေရာ၌ပင် တပသျာတစ်ခုတည်းဖြင့် ငါသည် ရှိဝကို ငါ့ထံသို့ ခေါ်ဆောင်မည်။

Verse 15

तपोबलेन महता सुसेव्यो हि सदाशिवः । जानीध्वं हि महाभागास्सत्यं सत्यं वदामि वः

တပဿာ၏ မဟာအင်အားဖြင့် စဒါရှီဝကို အမှန်တကယ် တည်ကြည်သော ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ရမည်။ မဟာကံကောင်းသူတို့ရေ—ငါသည် သင်တို့အား အမှန်တရားကိုသာ ပြော၏၊ အမှန်တရားပင်။

Verse 16

आभाष्य चैवं गिरिजा च मेनकां मैनाकबंधुं पितरं हिमालयम् । तूष्णीं बभूवाशु सुभाषिणी शिवा समंदरं पर्वतराजबालिका

ဤသို့ ပြောပြီးနောက် ဂိရီဇာသည် မိခင် မေနကာ၊ မိခင်ဘက် ဦးလေး မိုင်နာကာနှင့် ဖခင် ဟိမာလယကို ခေါ်ဆို၍ ပြောကြား하였다။ ထို့နောက် စကားချိုမြိန်သော ရှီဝါ—တောင်တကာ၏ မင်းသမီးငယ်—သည် ပင်လယ်ကဲ့သို့ တည်ငြိမ်၍ ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွား၏။

Verse 17

जग्मुस्तथोक्ताः शिवया हि पर्वता यथागतेनापि विचक्षणास्ते । प्रशंसमाना गिरिजा मुहुर्मुहुस्सुविस्मिता हेमनगेश्वराद्याः

ဤသို့ ရှိဝါ၏ အမိန့်ကို ခံယူပြီးနောက် ဉာဏ်ပညာရှိသော တောင်တန်းအရှင်တို့သည် မိမိတို့ လာခဲ့သည့် လမ်းအတိုင်း ပြန်လည် ထွက်ခွာကြသည်။ ဟေမနဂေရှ္ဝရ စသည့်သူတို့သည် အလွန်အံ့ဩလျက် ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) ကို မကြာခဏ ချီးမွမ်းကြ하였다။

Verse 19

तपसा महता तेन तप्तमासीच्चराचरम् । त्रैलोक्यं हि मुनिश्रेष्ठ सदेवासुरमानुषम्

အို မုနိတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးရေ၊ ထိုကြီးမားသော တပသ်၏ အာနုဘော်ကြောင့် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အားလုံးသည် မီးလောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ တကယ်တမ်း သုံးလောကလုံး—ဒေဝ၊ အသူရ၊ လူတို့နှင့်တကွ—ထိုအပူကြောင့် အလွန်ပင် ပင်ပန်းနာကျင်ခဲ့သည်။

Verse 20

तदा सुरासुराः सर्वे यक्षकिन्नरचारणाः । सिद्धास्साध्याश्च मुनयो विद्याधरमहोरगाः

ထိုအခါ ဒေဝနှင့် အသူရ အားလုံး၊ ယက္ခ၊ ကိန္နရ၊ စာရဏတို့နှင့်တကွ၊ စိဒ္ဓ၊ သာဓျတို့၊ မုနိများ၊ ဝိဒ္ဓျာဓရများနှင့် မဟာနာဂများပါ—အဲဒီနေရာ၌ စုဝေးလာကြ하였다။

Verse 21

सप्रजापतयश्चैव गुह्यकाश्च तथापरे । कष्टात् कष्टतरं प्राप्ताः कारणं न विदुः स्म तत्

ပရာဇာပတိတို့၊ ဂုဟျကတို့နှင့် အခြားသတ္တဝါများပင် ဒုက္ခထက်ပိုဆိုးသော အပူအပင်သို့ ကျရောက်ကြသော်လည်း ထိုဘေးဒုက္ခ၏ အကြောင်းရင်းအမှန်ကို မသိကြသေး။

Verse 22

सर्वे मिलित्वा शक्राद्या गुरुमामंत्र्य विह्वलाः । सुमेरौ तप्तसर्वांगा विधिं मां शरणं ययुः

ထို့နောက် သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) ဦးဆောင်သော နတ်တို့အားလုံး စုဝေးကြ၏။ စိတ်ပူပန်ဝေဒနာဖြင့် ဂုရုကို ဂါရဝပြု၍ လျှောက်တင်နှုတ်ဆက်ကာ၊ စုမေရုတောင်ပေါ်တွင် တပသဖြင့် ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး ပူလောင်သကဲ့သို့ ဖြစ်လျက်၊ ငါ့ထံ—ဗြဟ္မာ (ဝိဓိ) ထံ—ခိုလှုံရန် လာကြ၏။

Verse 23

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तुतीये पार्वतीखंडे पार्वतीसांत्वनशिवदेवदर्शनवर्णनं नाम त्रयोविंशोऽध्यायः

ဤတွင် သီရိသီဝမဟာပုရာဏကျမ်း၊ ရုဒြသံဟိတာ၊ ပါရဝတီခဏ္ဍ မှ 'ပါရဝတီအား နှစ်သိမ့်ခြင်းနှင့် သီဝအရှင်အား ဖူးမြော်ရခြင်းအကြောင်း' ဟု အမည်ရသော နှစ်ဆယ့်သုံးကြိမ်မြောက် အခန်း ပြီးဆုံးပါသည်။

Verse 24

देवा ऊचुः । त्वया सृष्टमिदं सर्वं जगदेतच्चराचरम् । संतप्तमति कस्माद्वै न ज्ञातं कारणं विभो

ဒေဝတို့က ဆိုကြသည်– «အရှင်၏အာဏာဖြင့် လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာ အပါအဝင် ဤလောကတစ်လုံးလုံးကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဒုက္ခအပူအလောင်ဖြင့် လောင်ကျွမ်းနေသည်။ အကြောင်းရင်းကို အဘယ်ကြောင့် မသိရသနည်း၊ အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်တော်မူသော သခင်ရှင်?»

Verse 26

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषामहं स्मृत्वा शिवं हृदा । विचार्य मनसा सर्वं गिरिजायास्तपः फलम्

ဗြဟ္မာက ဆိုသည်– «သူတို့၏စကားကို ထိုသို့ကြားပြီးနောက် ငါသည် နှလုံးသားအတွင်း၌ သခင်ရှီဝကို သတိရ하였다။ ထို့နောက် အရာအားလုံးကို စိတ်ဖြင့် စိစစ်ကာ ဂီရိဇာ၏ တပဿ၏ အကျိုးကို စဉ်းစား하였다»။

Verse 27

दग्धं विश्वमिति ज्ञात्वा तैः सर्वैरिह सादरात् । हरये तत्कथयितुं क्षीराब्धिमगमं द्रुतम्

ကမ္ဘာလုံး မီးလောင်ကျွမ်းသွားသည်ဟု လေးစားစွာ သိမြင်ပြီးနောက်၊ သူတို့အားလုံးသည် ထိုအကြောင်းကို ဟရီ (ဗိဿနု) ထံ ပြောကြားရန် နို့ပင်လယ်သို့ ချက်ချင်း အလျင်အမြန် သွားကြ၏။

Verse 28

तत्र गत्वा हरिं दृष्ट्वा विलसंतं सुखासने । सुप्रणम्य सुसंस्तूय प्रावोचं सांजलिः सुरैः

ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ကာ သက်သာသော အာසနပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ထိုင်နေသော ဟရီ (ဗိဿနု) ကို မြင်ပြီး၊ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်နိမ့်ချစွာ ဦးချကန်တော့၍ ကောင်းစွာ ချီးမွမ်းကာ၊ ထို့နောက် လက်အုပ်ချီ၍ ဒေဝတားတို့ရှေ့တွင် ပြောကြားလေ၏။

Verse 29

त्राहि त्राहि महाविष्णो तप्तान्नश्शरणागतान् । तपसोग्रेण पार्वत्यास्तपत्याः परमेण हि

«ကယ်တင်ပါ၊ ကယ်တင်ပါ၊ မဟာဗိဿနုရှင်! မီးအပူကြောင့် ပူလောင်နေသော ကျွန်ုပ်တို့သည် ခိုလှုံရန် လာရောက်ကြပါသည်။ အကြောင်းမူကား ပါရဝတီ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးနှင့် ပြင်းထန်သော တပသ်ကြောင့် တပသ်၏ အပူသည် တောက်လောင်နေပါသည်»။

Verse 30

इत्याकर्ण्य वचस्तेषामस्मदादि दिवौकसाम् । शेषासने समाविष्टोऽस्मानुवाच रमेश्वरः

ထိုသို့ ကောင်းကင်ဘုံနေ ဒေဝတားတို့၏—ကျွန်ုပ်တို့မှ စ၍—စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ရာမေရှွရ သည် ရှေရှ၏ အာသနပေါ်၌ ထိုင်လျက် ကျွန်ုပ်တို့အား ပြန်လည် မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 31

विष्णुरुवाच । ज्ञातं सर्वं निदानं मे पार्वती तपसोद्य वै । युष्माभिस्सहितस्त्वद्य व्रजामि परमेश्वरम्

ဗိဿနုက ပြောသည်—“ယနေ့ ပာဝတီ၏ တပသ (အာစီတပ) ၏ အကြောင်းရင်းနှင့် ရည်ရွယ်ချက်အားလုံးကို ငါ သိမြင်ပြီးပြီ။ ထို့ကြောင့် သင်တို့အားလုံးနှင့်အတူ ယခု ငါသည် ပရမေရှွရ (ရှီဝ) ထံသို့ သွားမည်။”

Verse 32

महादेवं प्रार्थयामो गिरिजाप्रापणाय तम् । पाणिग्रहार्थमधुना लोकानां स्वस्तयेऽमराः

အမရဒေဝတို့ဖြစ်သော ကျွန်ုပ်တို့သည် ယခု မဟာဒေဝကို ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုကြသည်။ ဂိရိဇာ (ပာဝတီ) သည် အိမ်ထောင်ရေးဖြင့် သူ့ထံ ရောက်ရှိစေရန်—သူမ၏ လက်ကို လက်ခံစေရန်—လောကအပေါင်း၏ ကောင်းကျိုးမင်္ဂလာအတွက် ဖြစ်သည်။

Verse 34

तस्माद्वयं गमिष्यामो यत्र रुद्रो महाप्रभुः । तपसोग्रेण संयुक्तोऽद्यास्ते परममंगलः

ထို့ကြောင့် ယနေ့ တပသအလွန်ပြင်းထန်မှုနှင့် ပေါင်းစည်း၍ တည်ရှိနေသော ရုဒြ မဟာပရဘု ထံရှိရာသို့ ကျွန်ုပ်တို့ သွားကြစို့။ သူသည် မိမိအဖြစ်တည်တွင် အမြင့်မြတ်ဆုံး မင်္ဂလာဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 35

ब्रह्मोवाच । विष्णोस्तद्वचनं श्रुत्वा सर्व ऊचुस्सुरादयः । महाभीता हठात् क्रुद्धाद्दग्धुकामात् लयंकरात्

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ ဗိဿဏု၏စကားကိုကြားပြီးနောက် နတ်တို့နှင့် အခြားသူတို့အားလုံးက ပြောကြားကြ၏။ ရုတ်တရက်ဒေါသထွက်၍ အားလုံးကိုလောင်ကျွမ်းစေလိုသော၊ လောကပျက်သုဉ်းမှု၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အာဏာရှင်တော်ကို အလွန်ကြောက်ရွံ့ကြ၏။

Verse 36

देवा ऊचुः । महाभयंकरं क्रुद्धं कालानलसमप्रभम् । न यास्यामो वयं सर्वे विरूपाक्षं महाप्रभम्

နတ်တို့မိန့်ကြသည်။ “အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်၊ ဒေါသပြင်းထန်၍ ကာလ၏မီးကဲ့သို့ တောက်ပလောင်ကျွမ်းသည်။ ငါတို့အားလုံးသည် မဟာတန်ခိုးရှင် ဗိရူပါက္ခ မဟာသခင်တော်ထံ မနီးကပ်နိုင်ကြ။”

Verse 37

यथा दग्धः पुरा तेन मदनो दुरतिक्रमः । तथैव क्रोधयुक्तो नः स धक्ष्यति न संशयः

အတိတ်ကာလတွင် မလွယ်ကူစွာ ကျော်လွှားနိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ် ကာမဒေဝကို သူက မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့သကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူပင် အမျက်နှင့်ပေါင်းစည်းလာသောအခါ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့ကိုလည်း မီးရှို့မည်မှာ သံသယမရှိ။

Verse 38

ब्रह्मोवाच तदाकर्ण्य वचस्तेषां शक्रादीनां रमेश्वरः । सांत्वयंस्तान्सुरान्सर्वान्प्रोवाच स हरिर्मुने

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—အင်ဒြာနှင့် အခြားနတ်တို့၏ စကားကို ကြားသော်၊ လက္ရှ္မီ၏ အရှင် ဟရီသည် နတ်တို့အားလုံးကို သက်သာစေကာ ထို့နောက် မုနိရေ၊ စကားဆို၏။

Verse 39

हरिरुवाच । हे सुरा मद्वचः प्रीत्या शृणुतादरतोऽखिलाः । न वो धक्ष्यति स स्वामी देवानां भयनाशनः

ဟရီက ပြောသည်—“အို နတ်တို့၊ အားလုံးပင် ကျွန်ုပ်၏စကားကို ပျော်ရွှင်စိတ်ဖြင့် ဂရုတစိုက် နားထောင်ကြလော့။ နတ်တို့၏ ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖယ်ရှားပေးသော ထိုအရှင်သည် သင်တို့ကို မီးမရှို့ပါလိမ့်မည်။”

Verse 40

तस्माद्भवद्भिर्गंतव्यं मया सार्द्धं विचक्षणैः । शंभुं शुभकरं मत्वा शरणं तस्य सुप्रभो

ထို့ကြောင့် ပညာရှိတို့၊ ငါနှင့်အတူ တစ်ကွက်တည်း သွားကြလော့။ သုခမင်္ဂလာပေးတော်မူသော သမ္ဘူ (Śambhu) ဟု သိမြင်၍၊ အလင်းရောင်တောက်ပသူ၊ ထိုသခင်ထံ ခိုလှုံလော့။

Verse 41

शिवं पुराणं पुरुषमधीशं वरेण्यरूपं हि परं पुराणम् । तपोजुषाणां परमात्मरूपं परात्परं तं शरणं व्रजामः

တပသ်ကို နှစ်သက်သူတို့အတွက် ပရမအတ္တမ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြစ်တော်မူသော၊ အလွန်အဟောင်းထက်လည်း အဟောင်းတော်မူသော၊ အရှင်အကြီးဆုံး အဓိပတိ၊ အမြတ်ဆုံး ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော ပရမရှီဝကို—အဆုံးစွန် ပုရာဏ၏ အနှစ်သာရတော်ကို—အလွန်အလွန်ထက်လည်း ကျော်လွန်တော်မူသော ထိုသခင်ထံ ငါတို့ ခိုလှုံကြ၏။

Verse 42

ब्रह्मोवाच । एवमुक्तास्तदा देवा विष्णुना प्रभवि ष्णुना । जग्मुस्सर्वे तेन सह द्रष्टुकामाः पिनाकिनम्

ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ ထိုအခါ အာနုဘော်ကြီးသော ဗိဿနုက ဤသို့ မိန့်ကြားသဖြင့် နတ်တို့အားလုံးသည် သူနှင့်အတူ ပင်ာကင်—ပင်ာကာဓနုကို ကိုင်ဆောင်သော သီဝဘုရားကို မြင်လိုစိတ်ဖြင့် သွားကြလေ၏။

Verse 43

प्रथमं शैलपुत्र्यास्तत्तपो द्रष्टुं तदाश्रमम् । जग्मुर्मार्गवशात्सर्वे विष्ण्वाद्यस्सकुतूहलाः

ပထမဦးစွာ သဲလပုတြီ (ပါဝတီ) ၏ တပဿ (အာသီတိ) ကို မြင်လိုသဖြင့်၊ ဗိဿနု ဦးဆောင်သော နတ်တော်အပေါင်းတို့သည် စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ထိုအာရှရမ်သို့ ချီတက်လာကြ၏။

Verse 44

पार्वत्यास्तु तपो दृष्ट्वा तेजसा व्यापृतास्तदा । प्रणेमुस्तां जगद्धात्रीं तेजोरूपां तपः स्थिताम्

ပါဝတီ၏ တပဿကို မြင်ကြသော်၊ ထိုအခါ သူမ၏ တေဇော (ဝိညာဉ်ရောင်ခြည်) ကြောင့် အားလုံး ပြည့်နှက်သွားကြ၏။ ကမ္ဘာလောကကို ထောက်တည်သော မိခင်တော်—တေဇောရူပ ဖြစ်ကာ တပဿ၌ တည်မြဲနေသူမကို ဦးညွှတ်ပူဇော်ကြ၏။

Verse 45

प्रशंसंतस्तपस्तस्यास्साक्षात्सिद्धितनोस्सुराः । जग्मुस्तत्र तदा ते च यत्रास्ते वृषभध्वजः

သူမ၏ တပဿကို ချီးမွမ်းလျက်၊ ထင်ရှားသော စိဒ္ဓိ (အောင်မြင်မှု) ကိုယ်တိုင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သော နတ်တော်တို့သည် ထိုအခါ ဗృషဘဓွဇ (နွားအလံတော်ကို ဆောင်သော) ဟရ—သီဝဘုရား ရှိရာအရပ်သို့ သွားကြ၏။

Verse 46

तत्र गत्वा च ते देवास्त्वां मुने प्रैषयंस्तदा । पश्यतो दूरतस्तस्थुः कामभस्मकृतोहरात्

ထိုနေရာသို့ ရောက်ကြပြီးနောက်၊ နတ်တော်တို့သည် မုနိရေ၊ သင်ကို ထိုအခါ ရှေ့သို့ စေလွှတ်ကြ၏။ သင်ကြည့်နေစဉ်၊ ဟရ (သီဝ) က ကာမကို ပြာဖြစ်အောင် မီးရှို့ပြီးနောက်၊ သူတို့သည် အဝေးမှ ရပ်နေကြ၏။

Verse 47

नारद त्वं शिवस्थानं तदा गत्वाऽभयस्सदा । शिवभक्तो विशेषेण प्रसन्नं दृष्टवान् प्रभुम्

အို နာရဒာ၊ ထိုအခါ သင်သည် ရှိဝ၏ သန့်ရှင်းသော နေရာသို့ သွားရောက်၍ အမြဲ မကြောက်မရွံ့ နေခဲ့သည်။ ရှိဝဘက္တ အထူးသဖြင့် ဖြစ်သောကြောင့်၊ သင်သည် ကရုဏာတောက်ပ၍ အပြည့်အဝ ပျော်ရွှင်တော်မူသော အရှင်—ရှင်ရှိဝကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။

Verse 48

पुनरागत्य यत्नेन देवानाहूय तांस्ततः । निनाय शंकरस्थानं तदा विष्ण्वादिकान्मुने

ထို့နောက် သူသည် ပြန်လည်လာ၍ ကြိုးစားအားထုတ်ကာ ဒေဝတားတို့ကို ခေါ်ယူပြီး၊ အို မုနိ၊ ထို့နောက် ဗိဿနုနှင့် အခြားသူတို့ကို ရှင်သင်္ကရ (ရှင်ရှိဝ) ၏ သန့်ရှင်းသော နေရာသို့ ဦးဆောင်သွား하였다။

Verse 49

अथ विष्ण्वादयस्सर्वे तत्र गत्वा शिवं प्रभुम् । ददृशुस्सुखमासीनं प्रसन्नं भक्तवत्सलम्

ထို့နောက် ဗိဿနုနှင့် အခြားဒေဝတားအားလုံးသည် ထိုနေရာသို့ သွားရောက်ကာ အမြင့်မြတ်သော အရှင်—ရှင်ရှိဝကို မြင်တွေ့ကြသည်။ အရှင်သည် သက်သာစွာ ထိုင်နေ၍ စိတ်ငြိမ်သက်ကာ ကရုဏာတောက်ပပြီး ဘက္တတို့အပေါ် အမြဲမေတ္တာပြည့်ဝတော်မူ၏။

Verse 50

योगपट्टस्थितं शंभुं गणैश्च परिवारितम् । तपोरूपं दधानं च परमेश्वररूपिणम्

သူတို့သည် ယောဂပတ် (yoga-strap) ဖြင့် ယောဂအာසန၌ ထိုင်နေသော ရှင်သမ္ဘုကို မြင်ကြသည်။ ဂဏများက ဝန်းရံထားပြီး၊ တပဿ (austerity) ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ကာ ပရမေရှွရ—အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်အဖြစ် ထင်ရှားတော်မူ၏။

Verse 51

ततो विष्णुर्मयान्ये च सुरसिद्धमुनीश्वराः । प्रणम्य तुष्टुवुस्सूक्तैर्वेदोपनिषदन्वितैः

ထို့နောက် ဗိဿနု၊ ကျွန်ုပ် (ဗြဟ္မာ) နှင့် ဒေဝတား၊ စိဒ္ဓ၊ မဟာမုနိတို့အနက် အထွတ်အမြတ်သော အရှင်များသည် ဦးညွှတ်ပူဇော်ကာ၊ ဝေဒနှင့် ဥပနိရှဒ်တို့၏ အာဏာပါဝင်သည့် သုက္တ (ဟိမ်း) များဖြင့် ရှင်ရှိဝကို ချီးမွမ်းကြသည်။