कामप्रहारः — The Subduing of Kāma (Desire) / Kāma’s Assault and Its Futility

Verse 1

नारद उवाच । ब्रह्मन्विधे महाभाग किं जातं तदनंतरम् । कथय त्वं प्रसादेन तां कथां पापनाशिनीम्

နာရဒက ပြောသည်— «အို ဘြဟ္မာ၊ အို ဗိဓာတာ (ကမ္ဘာကို စီမံသတ်မှတ်သူ)၊ အို မဟာဘဂါ၊ ထိုနောက်တစ်ဆက်တည်း ဘာဖြစ်ပွားခဲ့သနည်း။ သင်၏ကရုဏာဖြင့် အပြစ်ပျက်စီးစေသော ထိုကഥာကို ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ»။

Verse 2

ब्रह्मोवाच । श्रूयतां सा कथा तात यज्जातं तदनंतरम् । तव स्नेहात्प्रवक्ष्यामि शिवलीलां मुदावहाम्

ဘြဟ္မာက ပြောသည်— «ချစ်သောကလေးရေ၊ ထိုနောက်ချက်ချင်း ဖြစ်ပွားသမျှ ကഥာကို နားထောင်လော့။ သင်အပေါ် ချစ်ခင်မှုကြောင့်၊ ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးသော သခင် ရှိဝ၏ သီဝလီလာ (ဘုရားလှုပ်ရှားမှု) ကို ငါ ပြောပြမည်»။

Verse 3

धैर्यस्य व्यसनं दृष्ट्वा महायोगी महेश्वरः । विचिंतितं मनस्येवं विस्मितोऽतिततः परम्

တည်ကြည်မှု (ဓೈర్య) ကိုယ်တိုင်ပင် ဒုက္ခအတွင်း ကျရောက်နေသည်ကို မြင်သော်၊ မဟာယောဂီ မဟေရှဝရသည် အတွင်းစိတ်၌ စဉ်းစားသုံးသပ်လျက်၊ နှလုံးသားထဲတွင် ဤသို့ တွေးတောကာ အလွန်အမင်း အံ့ဩသွား၏။

Verse 4

शिव उवाच । किमु विघ्नाः समुत्पन्नाः कुर्वतस्तप उत्तमम् । केन मे विकृतं चित्तं कृतमत्र कुकर्मिणा

ရှိဝက မိန့်တော်မူသည်— «အမြင့်မြတ်ဆုံး တပ (တပဿ) ကို ကျင့်နေစဉ် အဘယ်ကြောင့် အတားအဆီးများ (ဝိဃ္န) ပေါ်ပေါက်လာသနည်း။ ဤနေရာ၌ မည်သူ—မကောင်းမှုလုပ်သူ မည်သူက—ငါ၏စိတ်ကို လှုပ်ရှားအနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသနည်း»။

Verse 5

कुवर्णनं मया प्रीत्या परस्त्र्युपरि वै कृतम् । जातो धर्मविरोधोऽत्र श्रुतिसीमा विलंघिता

«ချစ်ခင်တွယ်တာမှုကြောင့် အခြားသူ၏ ဇနီးအပေါ် မသင့်လျော်သော စကားကို ငါပြောမိသည်။ ထိုကြောင့် ဓမ္မနှင့် ဆန့်ကျင်မှု ပေါ်လာပြီး၊ ရှရုတိက သတ်မှတ်ထားသော အကန့်အသတ်ကို ကျော်လွန်မိပြီ»

Verse 6

ब्रह्मोवाच । विचिंत्येत्थं महायोगी परमेशस्सतां गतिः । दिशो विलोकयामास परितश्शंकितस्तदा

«ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ ထိုသို့ စဉ်းစားပြီးနောက် မဟာယောဂီ ပရမေရှဝရ—သဒ္ဓါဝန်တို့၏ အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာနှင့် ပန်းတိုင်—သည် ထိုအခါ စိုးရိမ်သံသယဖြင့် အရပ်ရပ်ကို ပတ်လည်ကြည့်ရှုလေ၏»

Verse 7

वामभागे स्थितं कामं ददर्शाकृष्टबाणकम् । स्वशरं क्षेप्तुकामं हि गर्वितं मूढचेतसम्

ထိုနောက် ဘယ်ဘက်၌ ရပ်နေသော ကာမကို မြင်တော်မူ၏။ သူ၏ မြားကို ဆွဲတင်ပြီးသားဖြစ်၍ ကိုယ့်မြားကို ပစ်ချင်လှ၊ မာန်တက်၍ စိတ်မိုက်မဲလျက်ရှိ၏။

Verse 8

तं दृष्ट्वा तादृशं कामं गिरीशस्य परात्मनः । संजातः क्रोधसंमर्दस्तत्क्षणादपि नारद

«အို နာရဒာ၊ ဂိရီရှ—အမြင့်ဆုံး အတ္တမဖြစ်သော သီဝရှင်—ထံ၌ ထိုသို့သော ကာမကို မြင်သော် ချက်ချင်းပင် ဖိနှိပ်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဒေါသလှိုင်းကြီး ပေါ်ထွန်းလာ၏»

Verse 9

कामः स्थितोऽन्तरिक्षे स धृत्वा तत्सशरं धनुः । चिक्षेपास्त्रं दुर्निवारममोघं शंकरे मुने

အို မုနိ၊ ကာမသည် မိုးကောင်းကင်၌ ရပ်တည်၍ မြားပါသော လေးကို ကိုင်ကာ တားဆီးရန်ခက်၍ မလွဲမသွေသော လက်နက်ကို သင်္ကရ (သီဝ) ထံသို့ ပစ်လွှတ်하였다။

Verse 10

बभूवामोघमस्त्रं तु मोघं तत्परमात्मनि । समशाम्यत्ततस्तस्मिन्संकुद्धे परमेश्वरे

မလွဲမသွေ အောင်မြင်ရမည့် ဒိဗ္ဗလက်နက်သည် ထိုပရမအတ္တမန်တော်ရှေ့၌ အကျိုးမဲ့သွား၏။ ထို့နောက် အဲဒီလက်နက်သည် ငြိမ်းသက်၍ ပျော့ပြောင်းသွားကာ၊ ထိုနေရာ၌ ပရမေရှဝရ သခင်တော်သည် ဒေါသဖြင့် တောက်လောင်နေသဖြင့် ဖြစ်၏။

Verse 11

मोघीभूते शिवे स्वेस्त्रे भयमापाशु मन्मथः । चकंपे च पुरः स्थित्वा दृष्ट्वा मृत्युंजयं प्रभुम्

ရှီဝကို တိုက်ခိုက်ရန် မိမိလက်နက်သည် လုံးဝအကျိုးမဲ့သွားသောအခါ မန္မထ (ကာမ) သည် ချက်ချင်း ကြောက်ရွံ့မှုက ဖမ်းဆီးသွား၏။ ထိုသခင်တော်ရှေ့၌ ရပ်လျက် မృတျုဉ္ဇယ—သေမင်းကို အနိုင်ယူသော प्रभုကို မြင်သဖြင့် တုန်လှုပ်ကာ တုန်ယင်နေ၏။

Verse 12

सस्मार त्रिदशान्सर्वान्शक्रादीन्भयविह्वलः । स स्मरो मुनिशार्दूल स्वप्रयासे निरर्थके

ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားနေသော စ္မရ (ကာမ) သည် သက္ကရ (အိန္ဒြ) မှစ၍ ဒေဝတားအားလုံးကို သတိရလေ၏။ အို မုနိတို့အနက် ကျားကဲ့သို့သောသူ၊ မိမိကြိုးပမ်းမှုသည် အဓိပ္ပါယ်မဲ့သွားခဲ့၏။

Verse 13

कामेन सुस्मृता देवाश्शक्राद्यास्ते मुनीश्वर । आययुः सकलास्ते हि शंभुं नत्वा च तुष्टुवुः

အို မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ကာမက သင့်တော်စွာ ခေါ်ယူသတိပေးသောအခါ သက္ကရ (အိန္ဒြ) မှစ၍ ဒေဝတားအားလုံး စုဝေးလာကြ၏။ ထို့နောက် သမ္ဘုကို ဦးချကန်တော့ပြီး ဟိမ္မတော်သီချင်းများဖြင့် ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 14

स्तुतिं कुर्वत्सु देवेषु कुद्धस्याति हरस्य हि । तृतीयात्तस्य नेत्राद्वै निस्ससार ततो महान्

နတ်တို့က ချီးမွမ်းသီချင်းများကို ဆုတောင်းသီဆိုနေစဉ် ဟရီ (ဗိဿဏု) သည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်လာ၏။ ထို့နောက် သူ၏ တတိယမျက်စိမှ အင်အားကြီးမားသော သတ္တဝါတစ်ပါး ပေါက်ဖွားထွက်ပေါ်လာ၏။

Verse 15

ललाट मध्यगात्तस्मात्सवह्निर्द्रुतसम्भवः । जज्वालोर्द्ध्वशिखो दीप्तः प्रलयाग्निसमप्रभः

သူ၏ နဖူးအလယ်မှ မီးတောက်တစ်စင်းသည် ချက်ချင်းပေါက်ဖွားလာ၏။ မီးလျှံများ အထက်သို့တက်ကာ တောက်ပလင်းလက်၍ ပရလယမီး၏ တန်ခိုးတောက်ပမှုနှင့်တူကာ၊ သီဝ၏ သဒ္ဓါတန်ခိုးရှိသော အလိုတော်ကို ထင်ရှားစေ하였다။

Verse 16

उत्पत्य गगने तूर्णं निष्पत्य धरणी तले । भ्रामंभ्रामं स्वपरितः पपात मेदनीं परि

၎င်းသည် ကောင်းကင်သို့ လျင်မြန်စွာ ခုန်တက်ကာ၊ ထို့နောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ထိုးကျလာ၏။ ကိုယ်ပတ်လည်ကို အကြိမ်ကြိမ် လှည့်ဝိုင်းလှည့်ဝိုင်းဖြင့် လှုပ်ရှားကာ မြေပြင်ကို ဝိုင်းပတ်လျက် ကျရောက်하였다။

Verse 17

भस्मसात्कृतवान्साधो मदनं तावदेव हि । यावच्च मरुतां वाचः क्षम्यतां क्षम्यतामिति

အို သန့်ရှင်းသောသူရေ၊ သင်သည် ကာမ (မဒန) ကို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်မှာ မာရုတ်တို့၏ စကားသံ “ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ခွင့်လွှတ်ပါ” ဟူ၍ ကြားရသမျှ အချိန်အတွင်းသာ ဖြစ်၏။

Verse 18

हते तस्मिन्स्मरे वीरे देव दुःखमुपागताः । रुरुदुर्विह्वलाश्चातिक्रोशतः किमभूदिति

သူရဲကောင်း ကာမ (စမာရ) သတ်ခံရသောအခါ၊ ဒေဝတော်များသည် ဝမ်းနည်းခြင်းကြီးစွာ ခံစားရ၏။ စိတ်ရှုပ်ထွေးကာ ငိုကြွေး၍ “ဘာဖြစ်သွားသနည်း—ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်သနည်း” ဟု ထပ်တလဲလဲ အော်ဟစ်ကြ၏။

Verse 19

श्वेतांगा विकृतात्मा च गिरिराजसुता तदा । जगाम मंदिरं स्वं च समादाय सखीजनम्

ထို့နောက် တောင်ဘုရင်၏ သမီးတော်သည် ကိုယ်ခန္ဓာ ဖြူဖျော့၍ စိတ်အတွင်း မတည်ငြိမ်သဖြင့်၊ မိမိ၏ နန်းတော်သို့ ပြန်သွားကာ မိန်းကလေးမိတ်ဆွေများကိုလည်း ခေါ်ဆောင်သွား၏။

Verse 20

क्षणमात्रं रतिस्तत्र विसंज्ञा साभवत्तदा । भर्तृमृत्युजदुःखेन पतिता सा मृता इव

ခဏတစ်ခဏအတွင်း ရတီသည် ထိုနေရာ၌ သတိလစ်သွား၏။ ခင်ပွန်းသေဆုံးခြင်းမှ ပေါ်ထွန်းသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုကြောင့် ထိခိုက်ကာ လဲကျသွား၍ သေသကဲ့သို့ ထင်ရ၏။

Verse 21

जातायां चैव संज्ञायां रतिरत्यंतविह्वला । विललाप तदा तत्रोच्चरंती विविधं वचः

သတိပြန်လာသောအခါ ရတီသည် ဝမ်းနည်းကြေကွဲ၍ အလွန်တုန်လှုပ်ကာ ထိုနေရာ၌ ငိုကြွေးလျက် စကားမျိုးစုံကို အော်ဟစ်ပြောဆို하였다။

Verse 22

रतिरुवाच । किं करोमि क्व गच्छामि किं कृतं दैवतैरिह । मत्स्वामिनं समाहूय नाशयामासुरुद्धतम्

ရတီက ပြောသည်—“ငါ ဘာလုပ်ရမလဲ။ ဘယ်သို့ သွားရမလဲ။ ဒီမှာ နတ်တို့က ဘာလုပ်ကြသနည်း။ ငါ့ခင်ပွန်းကို ခေါ်ယူပြီး မာန်ကြီးသော်လည်း အင်အားကြီးသူကိုပင် ဖျက်ဆီးလိုက်ကြပြီ။”

Verse 23

हा हा नाथ स्मर स्वामिन्प्राणप्रिय सुखप्रद । इदं तु किमभूदत्र हा हा प्रिय प्रियेति च

“ဟာ ဟာ—အရှင်နာထ၊ စမရ၊ အရှင်ခင်ပွန်းရေ! ငါ့အသက်ချစ်သူ၊ ချမ်းသာပေးသူရေ—ဒီမှာ ဘာဖြစ်သွားသနည်း။ ဟာ ဟာ—ချစ်သူရေ!” ဟု ထပ်တလဲလဲ အော်ဟစ်ငိုကြွေး하였다။

Verse 24

ब्रह्मोवाच । इत्थं विलपती सा तु वदंती बहुधा वचः । हस्तौ पादौ तदास्फाल्य केशानत्रोटयत्तदा

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ပင် သူမသည် ငိုကြွေးမြည်တမ်းကာ စကားမျိုးစုံ ပြောဆိုလေ၏။ ထိုဝေဒနာအတွင်း၌ လက်နှင့်ခြေကို ထုရိုက်ကာ စိတ်ပူပန်လွန်စွာဖြင့် ထိုအခါ ဆံပင်ကို ဆွဲဖြုတ်လေ၏။

Verse 25

तद्विलापं तदा श्रुत्वा तत्र सर्वे वनेचराः । अभवन्दुःखितास्सर्वे स्थावरा अपि नारद

ထိုငိုကြွေးမြည်တမ်းသံကို ထိုအခါကြားသော် ထိုတောအတွင်းရှိ တောနေသတ္တဝါအားလုံး စိတ်မကောင်းဖြစ်ကြ၏။ အို နာရဒာ၊ မလှုပ်ရှားသော သစ်ပင်နှင့် အပင်များပင်လျှင် ဝမ်းနည်းကြလေ၏။

Verse 26

एतस्मिन्नंतरे तत्र देवाश्शक्रादयोऽखिलाः । रतिमूचुस्समाश्वास्य संस्मरंतो महेश्वरम्

ထိုအချိန်အတွင်း၌ ထိုနေရာတွင် သက္ကရာ (အိန္ဒြာ) မှစ၍ နတ်ဘုရားအားလုံးသည် ရတီကို နှစ်သိမ့်ကာ မဟေရှဝရ (သီဝ) ကို အောက်မေ့လျက် စကားပြောကြလေ၏။

Verse 27

देवा ऊचुः । किंचिद्भस्म गृहीत्वा तु रक्ष यत्नाद्भयं त्यज । जीवयिष्यति स स्वामी लप्स्यसे त्वं पुनः प्रियम्

နတ်ဘုရားတို့မိန့်ကြသည်။ “ဘတ်စမ (သန့်ရှင်းသော ပြာ) အနည်းငယ်ကို ယူ၍ သေချာစွာ ထိန်းသိမ်းပါ၊ ကြောက်ရွံ့မှုကို စွန့်လွှတ်ပါ။ ထိုသခင်သည် သူ့ကို ပြန်လည်အသက်သွင်းမည်၊ သင်လည်း သင်ချစ်သူကို ပြန်လည်ရရှိမည်။”

Verse 28

सुखदाता न कोप्यस्ति दुःखदाता न कश्चन । सर्वोऽपि स्वकृतं भुंक्ते देवाञ्शोचसि वै वृथा

ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးသူဟူ၍ အမှန်တကယ် မရှိ၊ ဝမ်းနည်းမှုကို ပေးသူလည်း မရှိ။ သတ္တဝါတိုင်းသည် မိမိပြုခဲ့သော ကံ၏ အကျိုးကိုသာ ခံစားရသည်။ ထို့ကြောင့် ချစ်သူရေ၊ နတ်ဘုရားတို့အတွက် သင်ဝမ်းနည်းခြင်းသည် အလကားပင်။

Verse 29

ब्रह्मोवाच । इत्याश्वास्य रतिं देवास्सर्वे शिवमुपागताः । सुप्रसाद्य शिवं भक्त्या वचनं चेदमब्रुवन्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ ထိုသို့ ရတိကို နှစ်သိမ့်ပြီးနောက် နတ်အားလုံးသည် သီဝဘုရားထံ ချဉ်းကပ်ကြ၏။ ဘက်တိဖြင့် သီဝကို ပျော်ရွှင်စေပြီးနောက် ဤစကားတို့ကို ပြောကြ၏။

Verse 30

देवा ऊचुः । भगवञ्छ्रूयतोमेतद्वचनं नश्शुभं प्रभो । कृपां कृत्वा महेशान शरणागतवत्सल

နတ်တို့က မိန့်ကြသည်။ «အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ မင်္ဂလာစကားကို နားထောင်တော်မူပါ၊ အို သခင်။ အို မဟေရှာန၊ ခိုလှုံလာသူတို့ကို ချစ်ခင်သောအရှင်၊ ကရုဏာပြု၍ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်တော်မူပါ»။

Verse 31

सुविचारय सुप्रीत्या कृति कामस्य शंकर । कामेनैतत्कृतं यत्र न स्वार्थं तन्महेश्वर

အို ရှင်ကရ၊ ကာမ၏ ဤလုပ်ရပ်ကို စိတ်အေးအေးနှင့် သေချာစွာ စဉ်းစား၍ ကြင်နာစွာ နားလည်ပေးတော်မူပါ။ ကာမက ဤအမှုကို ပြုခဲ့ရာ၌ ကိုယ်ကျိုးအတွက် မဟုတ်ပါ၊ အို မဟေရှဝရ။

Verse 32

दुष्टेन पीडितैर्देवैस्तारकेणाऽखिलैर्विभो । कर्म तत्कारितं नाथ नान्यथा विद्धि शंकर

အို အလုံးစုံပြည့်ဝသောအရှင်၊ ဆိုးယုတ်သော တာရကကြောင့် နှိပ်စက်ခံရသော နတ်အားလုံးက ဤအမှုကို စတင်စေခဲ့ကြသည်။ အို နာထ၊ ဤသို့သာ အမှန်ဟု သိတော်မူပါ၊ အို ရှင်ကရ၊ အခြားမဟုတ်ပါ။

Verse 33

रतिरेकाकिनी देव विलापं दुःखिता सती । करोति गिरिश त्वं च तामाश्वासय सर्वदा

အို ဒေဝ၊ တစ်ယောက်တည်းကျန်ရစ်သော စတီသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေး၍ ငိုကြွေးလျက်ရှိ၏။ အို ဂိရိရှ၊ အမြဲတမ်း သူမကို နှစ်သိမ့်အားပေးတော်မူပါ။

Verse 34

संहारं कर्तुकामोऽसि क्रोधेनानेन शंकर । दैवतैस्सह सर्वेषां हतवांस्तं यदि स्मरम्

အို ရှင်ကရာ၊ ဤဒေါသတော်ကြောင့် ဖျက်ဆီးခြင်းကို လိုလားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ စ္မရ (ကာမ) ကို သတိရလျှင်၊ သူကိုသာမက နတ်တို့အားလုံးကိုပါ သတ်မိသကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 35

दुःखं तस्या रतेर्दृष्ट्वा नष्टप्रायाश्च देवताः । तस्मात्त्वया च कर्त्तव्यं रत्याशोकापनोदनम्

ရတီ၏ ဝမ်းနည်းခြင်းကို မြင်သဖြင့် နတ်တို့သည် လုံးဝပျက်စီးမလို ဖြစ်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သင်လည်း ရတီ၏ စိတ်ဆင်းရဲမှုကို ဖယ်ရှားပေးရန် လုပ်ဆောင်ရမည်။

Verse 36

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तेषां प्रसन्नो भगवाञ्छिवः । देवानां सकलानां च वचनं चेदमब्रवीत्

ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ ထိုသူတို့၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ ကောင်းမြတ်သော သခင် ရှိဝသည် ကြည်နူးတော်မူ၍ နတ်တို့အားလုံးကို ပြန်လည်၍ ဤစကားကို မိန့်တော်မူ하였다။

Verse 37

शिव उवाच । देवाश्च ऋषयस्सर्वे मद्वचश्शृणुतादरात् । मत्कोपेन च यज्जातं तत्तथा नान्यथा भवत्

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်။ “အို နတ်တို့နှင့် ရှိသမျှ ရှိသီတို့၊ ငါ၏ စကားကို လေးစားစွာ နားထောင်ကြလော့။ ငါ၏ ဒေါသတော်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသမျှသည် ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်မည်၊ အခြားမဖြစ်နိုင်။”

Verse 38

अनंगस्तावदेव स्यात्कामो रतिपतिः प्रभुः । यावच्चावतरेत्कृष्णो धरण्यां रुक्मिणीपतिः

ကိုယ်မဲ့သူ အနင်္ဂ (ကာမ) သည် ရတီ၏ အရှင်ဖြစ်၍ အာဏာရှိနေမည်၊ ရုက္မိဏီ၏ ခင်ပွန်း ကృష్ణသည် မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာသည့်အချိန်အထိ။

Verse 39

द्वारकायां यदा स्थित्वा पुत्रानुत्पादयिष्यति । तदा कृष्णस्तु रुक्मिण्यां काममुत्पादयिष्यति

ဒွာရကာမြို့၌ နေထိုင်လာ၍ သားတော်များကို မွေးဖွားစေသော်၊ ထိုအခါ ကృష్ణသည် ရုက္မိဏီ၌ သားသမီးရလိုသော ဆန္ဒကို အမှန်တကယ် ပေါ်ထွန်းစေမည်။

Verse 40

प्रद्युम्ननाम तस्यैव भविष्यति न संशयः । जातमात्रं तु तं पुत्रं शंबरस्संहरिष्यति

ထိုသားတော်၏ အမည်မှာ “ပရဒျုမ္န” ဖြစ်မည်ဟု သံသယမရှိ။ သို့သော် မွေးဖွားချင်းချင်းပင် ရှမ္ဗရသည် ထိုသားတော်ကို ဖမ်းဆီးယူသွားမည်။

Verse 41

हृत्वा प्रास्य समुद्रं तं शंबरो दानवोत्तमः । मृतं ज्ञात्वा वृथा मूढो नगरं स्वं गमिष्यति

ဒာနဝတို့အထဲ၌ အထူးထက်မြက်သော ရှမ္ဗရသည် ထိုကလေးကို ဖမ်းယူကာ သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ပစ်ချမည်။ သေပြီဟု ထင်မှတ်၍ မိုက်မဲစွာ အကျိုးမဲ့လျက် မိမိမြို့သို့ ပြန်သွားမည်။

Verse 42

तावच्च नगरं तस्य रते स्थेयं यथासुखम् । तत्रैव स्वपतेः प्राप्तिः प्रद्युम्नस्य भविष्यति

ထိုအချိန်အထိ ထိုမြို့၌ပင် နေထိုင်၍ စိတ်ကြိုက် ပျော်ရွှင်စွာ နေပါလေ။ ထိုနေရာ၌ပင် သင်၏ ကိုယ်ပိုင်ခင်ပွန်း—ပရဒျုမ္န—ကို တွေ့ဆုံရရှိခြင်း မုချ ဖြစ်လာမည်။

Verse 43

तत्र कामो मिलित्वा तं हत्वा शम्बरमाहवे । भविष्यति सुखी देवाः प्रद्युम्नाख्यस्स्वकामिनीम्

ထိုနေရာ၌ ကာမဒေဝသည် သူနှင့် ပေါင်းစည်းကာ စစ်မြေပြင်၌ ရှမ္ဗရကို သတ်မည်။ ထို့နောက် ဒေဝတို့ ပျော်ရွှင်ကြမည်၊ ပရဒျုမ္နဟု အမည်ရသူသည် မိမိချစ်သူကို ရရှိမည်။

Verse 44

तदीयं चैव यद्द्रव्यं नीत्वा स नगरं पुनः । गमिष्यति तया सार्द्धं देवास्सत्यं वचो मम

သူမ၏ပိုင်ဆိုင်ရာပစ္စည်းအားလုံးကို ယူဆောင်၍ သူသည် မြို့သို့ ထပ်မံပြန်လာမည်၊ ထို့နောက် သူမနှင့်အတူ ထွက်ခွာမည်။ အို ဒေဝတို့၊ ငါ၏စကားသည် သစ္စာတရားဖြစ်၏။

Verse 45

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा वचश्शंभोर्देवा ऊचुः प्रणम्य तम् । किंचिदुच्छ्वसिताश्चित्ते करौ बद्ध्वा नतांगकाः

ဗြဟ္မာက ပြော၏။ ထိုသို့ သမ္ဘူ၏စကားကို ကြားပြီးနောက် ဒေဝတို့သည် ထိုအရှင်ကို ဦးချပြီး ပြောကြ၏။ စိတ်အနည်းငယ် သက်သာလာ၍ လက်နှစ်ဖက်ကို ပေါင်းကပ်ကာ ကိုယ်ကို ငုံ့၍ ရိုသေစွာ ရပ်နေကြ၏။

Verse 46

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । शीघ्रं जीवय कामं त्वं रक्ष प्राणान् रतेर्हर

ဒေဝတို့က ပြော၏။ အို ဒေဝတို့၏ဒေဝ မဟာဒေဝ၊ ကရုဏာသမုဒ္ဒရာ အရှင်ရေ။ ကာမကို အမြန် ပြန်လည်အသက်သွင်းပေးပါ၊ ရတီ၏ အသက်ရှုသက်ကိုလည်း ကာကွယ်ပေးပါ၊ သူမချစ်သူကို ဖျက်ဆီးသူ ဟရရေ။

Verse 47

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्यामरवचः प्रसन्नः परमेश्वरः । पुनर्बभाषे करुणासागरस्सकलेश्वरः

ဗြဟ္မာက ပြော၏။ အမရတို့၏စကားကို ထိုသို့ ကြားပြီးနောက် ပရမေရှွရသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏။ ထို့နောက် ကရုဏာသမုဒ္ဒရာဖြစ်သော သီဝ၊ စကြဝဠာ၏အရှင်သည် ထပ်မံ မိန့်တော်မူ၏။

Verse 48

शिव उवाच । हे देवास्सुप्रसन्नोऽस्मि जीवयिष्यामि चांतरे । कामः स मद्गणो भूत्वा विहरिष्यति नित्यशः

သီဝက မိန့်၏။ အို ဒေဝတို့၊ ငါသည် အလွန်ပင် ကျေနပ်နှစ်သက်၏။ အချိန်တန်လျှင် သူကို ပြန်လည်အသက်သွင်းမည်။ ထိုကာမသည် ငါ၏ဂဏာတော်အဖွဲ့ဝင် ဖြစ်လာပြီး ငါ့အနီး၌ အစဉ်အမြဲ လှုပ်ရှားကစား၍ အမှုထမ်းမည်။

Verse 49

नाख्येयमिदमाख्यानं कस्यचित्पुरतस्सुराः । गच्छत स्वस्थलं दुखं नाशयिष्यामि सर्वतः

အို ဒေဝတို့၊ ဤအတ္ထုပ္ပတ္တိကို မည်သူမဆို၏ရှေ့တွင် မပြောရ။ သင်တို့၏ လုံခြုံသော နေရာသို့ သွားကြလော့; ငါသည် ဤဒုက္ခကို အရပ်ရပ်မှ အပြည့်အဝ ဖျောက်ပစ်မည်။

Verse 50

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वांतर्दधे रुद्रो देवानां स्तुवतां तदा । सर्वे देवास्सुप्रस्सन्ना बभूवुर्गतविस्मयाः

ဗြဟ္မာက ဆိုသည်—ထိုသို့ မိန့်တော်မူပြီးနောက်၊ ဒေဝတို့က စတုတိသီချင်းများဖြင့် ချီးမွမ်းနေစဉ် ရုဒြာသည် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ထို့နောက် ဒေဝအားလုံးသည် အံ့ဩမှု ပျောက်ကင်းကာ စိတ်အေးချမ်း၍ အလွန်ပျော်ရွှင်ကျေနပ်လာကြ၏။

Verse 51

ततस्तां च समाश्वास्य रुद्रस्य वचने स्थिताः । उक्त्वा वचस्तदीयं च स्वं स्वं धाम ययुर्मुने

ထို့နောက် သူမကို နှစ်သိမ့်ကာ ရုဒြာ၏ အမိန့်တော်၌ တည်ကြည်နေကြ၏။ ထိုအမိန့်တော်၏ စကားကိုလည်း ပြောဆိုပြီးနောက်၊ အို မုနိ၊ သူတို့သည် တစ်ဦးချင်းစီ မိမိတို့၏ နေရာသို့ ထွက်ခွာသွားကြ၏။

Verse 52

कामपत्नी समादिष्टं नगरं सा गता तदा । प्रतीक्षमाणा तं कालं रुद्रादिष्टं मुनीश्वर

အို မုနိအရှင်မြတ်၊ ထို့နောက် ကာမ၏ ဇနီးသည် ရုဒြာက ညွှန်ကြားထားသော မြို့သို့ သွားရောက်၏။ ထိုနေရာတွင် ရုဒြာ၏ အမိန့်တော်အတိုင်း သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေ၏။