तारकासुर-पूर्ववृत्त-प्रश्नः (Questions on Tārakāsura and Śivā’s tapas) / “Inquiry into Tārakāsura’s origin and Śivā–Śiva narrative”

Verse 1

नारद उवाच । विष्णुशिष्य महाशैव सम्यगुक्तं त्वया विधे । चरितं परमं ह्येतच्छिवायाश्च शिवस्य च

နာရဒက ပြောသည်— ဗိဿနု၏ တပည့်တော်၊ ရှီဝကို အလွန်ကိုးကွယ်သော မဟာရှိုင်ဝ၊ ဗိဓိ (ဗြဟ္မာ) ရေ၊ သင်ပြောဆိုသမျှသည် မှန်ကန်စွာ ပြည့်စုံ၏။ ဤသည်မှာ ရှီဝါ (ပါဝတီ) နှင့် ရှီဝ၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး သာသနာတော်ဇာတ်လမ်း ဖြစ်သည်။

Verse 2

कस्तारकासुरो ब्रह्मन्येन देवाः प्रपीडिताः । कस्य पुत्रस्य वै ब्रूहि तत्कथां च शिवाश्रयाम्

အို ဘြဟ္မဏ၊ ဒေဝတို့ကို ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်နှောင့်ယှက်နေသော တာရကာသူရ ဟူသော အသူရသည် မည်သူနည်း။ သူသည် မည်သူ၏ သားဖြစ်သည်ကိုလည်း ပြောကြားပါ၊ ထို့ပြင် ရှီဝကို အားကိုးရာထားသော ထိုဇာတ်လမ်းကိုလည်း ရှင်းလင်းပြောပြပါ။

Verse 3

भस्मी चकार स कथं शंकरश्च स्मरं वशी । तदपि ब्रूहि सुप्रीत्याद्भुतं तच्चरितं विभोः

ကိုယ်တော်ရှင်က ထိန်းချုပ်တည်ငြိမ်သော သင်္ကရ (ရှင်ဝ) သည် စ္မရ (ကာမဒေဝ) ကို ဘယ်လို ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သနည်း။ ထိုအပြင် အလွန်ချစ်ခင်လေးစားစွာဖြင့် အလုံးစုံပြည့်ဝသော သခင်၏ အံ့ဖွယ်ကောင်းသော လုပ်ရပ်နှင့် သာသနာတော်ဖြစ်ရပ်ကိုလည်း ပြောပြပါ။

Verse 4

कथं शिवा तपोऽत्युग्रं चकार सुखहेतवे । कथं प्राप पतिं शंभुमादिशक्तिर्जगत्परा

ရှီဝါ (ပါရဝတီ) သည် အမှန်တကယ်သော ကောင်းချီးမင်္ဂလာအတွက် အလွန်ပြင်းထန်သော တပသ (အာသီတ) ကို ဘယ်လို ကျင့်ဆောင်ခဲ့သနည်း။ ထို့ပြင် လောကကို ကျော်လွန်သော အမြင့်ဆုံး အာဒိ-ရှက္တိသည် ရှမ္ဘုကို မိမိ၏ သခင်အဖြစ် ဘယ်လို ရရှိခဲ့သနည်း။

Verse 5

एतत्सर्वमशेषेण विशेषेण महाबुध । ब्रूहि मे श्रद्दधानाय स्वपुत्राय शिवात्मने

အို မဟာပညာရှိရေ၊ ဤအရာအားလုံးကို မကျန်မလပ် အထူးသဖြင့် အသေးစိတ်ဖြင့် ကျွန်ုပ်အား ပြောပြပါ။ ရှင်ဝကို အတ္တမဖြစ်အောင် အပ်နှံထားသော သင့်သားတော်ကဲ့သို့၊ ယုံကြည်ခြင်းပြည့်ဝသော ကျွန်ုပ်အား ပြောကြားပါ။

Verse 6

ब्रह्मोवाच पुत्रवर्य महाप्राज्ञ सुरर्षे शंसितव्रतः । वच्म्यहं शंकरं स्मृत्वा सर्वं तच्चरितं शृणु

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—“သားတော်အကောင်းဆုံး၊ မဟာပညာရှိ၊ ချီးမွမ်းခံရသော ဝရတကို ထိန်းသိမ်းသည့် နတ်ဣသီရေ—သင်္ကရကို သတိရလျက်၊ ထိုသန့်ရှင်းသော အကျင့်နှင့် အကြောင်းအရာအားလုံးကို ငါ ပြောပြမည်။ နားထောင်လော့။”

Verse 7

प्रथमं तारकस्यैव भवं संशृणु नारद । यद्वधार्थं महा यत्नः कृतो दैवैश्शिवाश्रयैः

အရင်ဆုံး၊ နာရဒာရေ၊ တာရက၏ မွေးဖွားပေါ်ထွန်းလာခြင်းကို နားထောင်ပါ။ သူ့ကို သတ်ပျက်ရန်အတွက် သီဝကို အားကိုးရာယူသော ဒေဝတားတို့သည် ကြီးမားသော ကြိုးပမ်းမှုကို ပြုခဲ့ကြသည်။

Verse 8

मम पुत्रो मरीचिर्यः कश्यपस्तस्य चात्मजः । त्रयोदशमितास्तस्य स्त्रियो दक्षसुताश्च याः

«ကျွန်ုပ်၏ သားမှာ မရီချိ ဖြစ်ပြီး၊ ကရှျပသည် သူ၏ သားဖြစ်သည်။ ကရှျပ၏ ဇနီးများသည် အရေအတွက် တစ်ဆယ်သုံးပါးဟု ဆိုကြပြီး၊ ထိုသူတို့သည် ဒက္ရှ၏ သမီးများ ဖြစ်ကြသည်»။

Verse 9

दितिर्ज्येष्ठा च तत्स्त्री हि सुषुवे सा सुतद्वयम् । हिरण्यकशिपुर्ज्येष्ठो हिरण्याक्षोऽनुजस्ततः

«ကရှျပ၏ အကြီးဆုံး ဇနီး ဒိတိ သည် သားနှစ်ပါးကို မွေးဖွား하였다။ ထိုတို့အနက် ဟိရဏ္ယကသိပု သည် အကြီးဆုံးဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် ဟိရဏ္ယာක්ෂ သည် အငယ်ဖြစ်သည်»။

Verse 10

तौ हतौ विष्णुना दैत्यौ नृसिंहक्रोडरूपतः । सुदुःखदौ ततो देवाः सुखमापुश्च निर्भयाः

«ထို ဒೈတျ နှစ်ဦးကို ဗိષ્ણုသည် နရသိంహ နှင့် ဝရာဟ ရုပ်သဏ္ဌာန်များကို ခံယူကာ သတ်ဖြတ်하였다။ ဒုက္ခကို အလွန်ဖြစ်စေသော ထိုနှစ်ဦး ပျက်စီးသွားသဖြင့်၊ နတ်တို့သည် နောက်တဖန် သုခကို ရရှိကာ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကင်းလွတ်ကြသည်»။

Verse 11

दितिश्च दुःखितासीत्सा कश्यपं शरणं गता । पुनस्संसेव्य तं भक्त्या गर्भमाधत्त सुव्रता

«ဒိတိ သည် ဝမ်းနည်းဒုက္ခဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ကရှျပထံ သ refuge ရယူရန် သွား하였다။ ထိုသီလဝတီသည် သူ့ကို ထပ်မံ၍ ဘက္တိဖြင့် ဆည်းကပ်ပြုစုသဖြင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်လာ하였다»။

Verse 12

तद्विज्ञाय महेंद्रोऽपि लब्धच्छिद्रो महोद्यमी । तद्गर्भं व्यच्छिनत्तत्र प्रविश्य पविना मुहुः

ဤအချက်ကို သိရှိနားလည်ပြီးနောက် မဟိန္ဒြ (သိကြားမင်း) သည်လည်း အခွင့်ကောင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိကာ အလွန်ပြတ်သားသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ထိုနေရာသို့ အကြိမ်ကြိမ် ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သူ၏ ဝရဇိန်လက်နက်ဖြင့် သန္ဓေသားကို အပိုင်းပိုင်း ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်။

Verse 13

तद्व्रतस्य प्रभावेण न तद्गर्भो ममार ह । स्वपंत्या दैवयोगेन सप्त सप्ताभवन्सुताः

ထိုသန့်ရှင်းသော ဝရတ၏ အာနုဘော်ကြောင့် သူမ၏ ကိုယ်ဝန်သည် မပျက်စီးခဲ့။ ထို့ပြင် ကံတော်တရား၏ စီမံချက်အရ သူမ အိပ်နေစဉ် သားခုနစ်ယောက် မွေးဖွားလာကြ၏—ခုနစ်ယောက်တည်း။

Verse 14

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे तारकोत्पत्तौ वज्रांगोत्पत्तितपोवर्णनं नाम चतुर्दशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝ မဟာပုရာဏ» ၏ ဒုတိယစာအုပ် ရုဒြသံဟိတာအတွင်း၊ တတိယပိုင်း ပါရဝတီခဏ္ဍ၌ “တာရက၏ မွေးဖွားခြင်းနှင့် ဝဇ္ရာင်္ဂ၏ တပဿာဖော်ပြချက်” ဟူသော အမည်ရှိ ဆယ့်လေးမြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။

Verse 15

पुनर्दितिः पतिं भेजेऽनुतप्ता निजकर्मतः । चकार सुप्रसन्नं तं मुनिं परमसेवया ऽ

ထို့နောက် မိမိ၏ အတိတ်က အလုပ်ကြောင့် နောင်တရနေသော ဒိတိ (Diti) သည် မိမိ၏ ခင်ပွန်းထံသို့ ထပ်မံ ချဉ်းကပ်ခဲ့၏။ အလွန်ကောင်းမွန်သော သစ္စာပြုဝန်ဆောင်မှုဖြင့် ထိုမုနိကို အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်စေခဲ့၏။

Verse 16

कश्यप उवाच । तपः कुरु शुचिर्भूत्वा ब्रह्मणश्चायुतं समाः । चेद्भविष्यति तत्पूर्वं भविता ते सुतस्तदा

ကဿပက ပြော၏ — «သန့်ရှင်းစင်ကြယ်၍ တပဿာကို ပြုလော့။ ဗြဟ္မာ၏ အချိန်အတိုင်း တစ်သောင်းနှစ် ပတ်လုံး ကျင့်ဆောင်လော့။ ထိုအရာကို အရင်ဆုံး ပြည့်စုံနိုင်လျှင် ထိုအခါ သင်၌ သားတစ်ယောက် အမှန်တကယ် မွေးဖွားလိမ့်မည်»။

Verse 17

तथा दित्या कृतं पूर्णं तत्तपश्श्रद्धया मुने । ततः पत्युः प्राप्य गर्भं सुषुवे तादृशं सुतम्

အို မုနိရေ၊ ဒိတီသည် ယုံကြည်သဒ္ဓါတည်ကြည်စွာဖြင့် ထိုတပသကို ပြည့်စုံအောင် ဆောင်ရွက်ပြီးစီး하였다။ ထို့နောက် ခင်ပွန်းအားဖြင့် ကိုယ်ဝန်ရကာ ထိုတပသ၏ အင်အားနှင့် ရည်ရွယ်ချက်အတိုင်း သဘောသဘာဝတူသော သားတစ်ဦးကို မွေးဖွား하였다။

Verse 18

वजांगनामा सोऽभूद्वै दितिपुत्रोऽमरोपमः । नामतुल्यतनुर्वीरस्सुप्रताप्युद्भवाद्बली

အမှန်တကယ် ဒိတီ၏သားသည် “ဝဇာင်ဂ” ဟု အမည်ရ၍ နတ်တော်တူသော တောက်ပမှုရှိ၏။ အမည်နှင့်တန်သော ကိုယ်ခန္ဓာကို ပိုင်ဆိုင်သည့် သူရဲကောင်းဖြစ်ပြီး မွေးဖွားချိန်မှစ၍ အလွန်အမင်း အင်အားကြီးမား သန်မာ하였다။

Verse 19

जननीशासनात्सद्यस्स सुतो निर्जराधिपम् । बलाद्धृत्वा ददौ दंडं विविधं निर्जरानपि

မိခင်၏ အမိန့်အတိုင်း ထိုသားသည် ချက်ချင်းပင် နတ်တို့၏ အရှင်ကို အင်အားဖြင့် ဖမ်းဆီးကာ အခြားနတ်များအပါအဝင် မျိုးစုံသော ဒဏ်ခတ်မှုများကို ချမှတ်하였다။

Verse 20

दितिस्सुखमतीवाप दृष्ट्वा शक्रादिदुर्दशाम् । अमरा अपि शक्राद्या जग्मुर्दुःखं स्वकर्मतः

ရှကရ (အိန္ဒြာ) နှင့် အခြားနတ်များ၏ ဆိုးရွားသော အခြေအနေကို မြင်၍ ဒိတီသည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်하였다။ သို့ရာတွင် မသေသော နတ်များပင်—အိန္ဒြာတို့အပါအဝင်—မိမိတို့၏ ကံအကျိုးဆက်ကြောင့် ဒုက္ခသို့ ကျရောက်하였다။

Verse 21

तदाहं कश्यपेनाशु तत्रागत्य सुसामगीः । देवानत्याजयंस्तस्मात्सदा देवहिते रतः

ထို့နောက် ငါသည် ကဿပနှင့်အတူ အလျင်အမြန် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ၍ လိုအပ်သော ပူဇော်ပစ္စည်းများကို စုံလင်စွာ ပြင်ဆင်ကာ ဒေဝတားတို့ကို အောင်မြင်စေ하였다။ ထို့ကြောင့် ငါသည် အမြဲတမ်း ဒေဝတားတို့၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက် သစ္စာတည်၍ ရပ်တည်နေ၏။

Verse 22

देवान्मुक्त्वा स वज्रांगस्ततः प्रोवाच सादरम् । शिवभक्तोऽतिशुद्धात्मा निर्विकारः प्रसन्नधीः

နတ်တို့က လွှတ်ပေးပြီးနောက် ဝဇ္ရာင်္ဂသည် လေးစားစွာ ပြောဆိုလေ၏—သူသည် သီဝဘုရား၏ ဘက္တ၊ စိတ်ဝိညာဉ် အလွန်သန့်ရှင်း၍ အတွင်းစိတ်လှုပ်ရှားမှုကင်းကာ ဉာဏ်သဘော တည်ငြိမ်သူ ဖြစ်သည်။

Verse 23

वज्रांग उवाच । इंद्रो दुष्टः प्रजाघाती मातुर्मे स्वार्थसाधकः । स फलं प्राप्तवानद्य स्वराज्यं हि करोतु सः

ဝဇ္ရာင်္ဂက ပြောသည်—“အင်ဒြာသည် ဆိုးယုတ်သူ၊ သတ္တဝါများကို သတ်ဖြတ်သူ၊ မိခင်ငါ့ကိုပင် ထိခိုက်စေကာ ကိုယ့်အကျိုးကိုသာ လိုက်သူ ဖြစ်၏။ ယနေ့ သူသည် မိမိကံ၏ အကျိုးကို ရရှိပြီးပြီ; မိမိနိုင်ငံကိုပင် အုပ်စိုးစေကြပါစေ။”

Verse 24

मातुराज्ञावशाद्ब्रह्मन्कृतमेतन्मयाखिलम् । न मे भोगाभिलाषो वै कस्यचि द्भुवनस्य हि

အို ဘြာဟ္မဏ၊ ဤအရာအားလုံးကို မိခင်၏ အမိန့်အောက်တွင်သာ ငါပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အမှန်တကယ် ငါသည် မည်သည့်လောက၌မဆို လောကီအပျော်အပါးတို့ကို မလိုလားပါ။

Verse 25

तत्त्वसारं विधे सूत मह्यं वेदविदाम्वर । येन स्यां सुसुखी नित्यं निर्विकारः प्रसन्नधीः

အို စူတ၊ ဝေဒကို သိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ တတ္တဝါ၏ အနှစ်သာရကို ငါ့အား သင်ကြားပေးပါ။ ထိုသို့ဖြင့် ငါသည် အမြဲတမ်း ကျေနပ်ချမ်းသာ၍ အတွင်းပြောင်းလဲမှုကင်းကာ ဉာဏ်သဘော ကြည်လင်တည်ငြိမ် ဖြစ်ပါစေ။

Verse 26

तच्छ्रुत्वाहं मुनेऽवोचं सात्त्विको भाव उच्यत । तत्त्वसार इति प्रीत्या सृजाम्येकां वरां स्त्रियम्

ထိုစကားကို ကြားပြီး မုနိရေ၊ ငါက ပြော၏—“ဤသည်ကို စာတ္တဝိက (sāttvika) စိတ်သဘောဟု ခေါ်သည်။ ချစ်ခင်မေတ္တာကြောင့် သစ္စာ၏ အနှစ်သာရ ‘တတ္တဝ္သာရာ’ ဟူသော အမည်ရှိ အထူးမြတ်သော မိန်းမတစ်ဦးကို ငါ ဖန်ဆင်းမည်”။

Verse 27

वरांगीं नाम तां दत्त्वा तस्मै दितिसुताय वै । अयां स्वधाम सुप्रीतः कश्यपस्तत्पितापि च

ထို့နောက် ဒိတိ၏သားထံသို့ “ဝရာင်ဂီ” ဟုအမည်ရသော မိန်းမကို ပေးအပ်ပြီး၊ သူမ၏ဖခင် ကရှျယပသည် အလွန်ပျော်ရွှင်ကာ မိမိ၏သုခဓာမသို့ ပြန်လည်သွား하였다။

Verse 28

ततो दैत्यस्य वज्रांगस्सात्विकं भावमाश्रितः । आसुरं भावमुत्सृज्य निर्वैरस्सुखमाप्तवान्

ထို့နောက် ဒೈတျ Vajrāṅga သည် စာတ္တဝိက စိတ်သဘောကို အားကိုးယူ၍၊ အာသူရ စိတ်ဓာတ်ကို စွန့်ပစ်ကာ ရန်ငြိုးကင်းလွတ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းသုခကို ရရှိ하였다။

Verse 29

न बभूव वरांग्या हि हृदि भावोथ सात्विकः । सकामा स्वपतिं भेजे श्रद्धया विविधं सती

ထိုမြတ်နိုးဖွယ် မိန်းမ၏နှလုံး၌ စာတ္တဝိက အကြံဉာဏ်သန့်စင်မှု မပေါ်ပေါက်ခဲ့။ သို့သော် ကာမဆန္ဒရှိနေသဖြင့် သီလဝတီသည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဘက္တိအမျိုးမျိုးဖြင့် မိမိခင်ပွန်းထံ ချဉ်းကပ်하였다။

Verse 30

अथ तत्सेवनादाशु संतुष्टोऽभून्महाप्रभुः । स वज्रांगः पतिस्तस्या उवाच वचनं तदा

ထို့နောက် ထိုဘက္တိပြုသော စေဝနာကြောင့် မဟာပရဘုသည် လျင်မြန်စွာ ကျေနပ်တော်မူ하였다။ ထိုအခါ သူမ၏ခင်ပွန်း Vajrāṅga သည် သူမအား ဤစကားများကို ပြော하였다။

Verse 31

वज्रांग उवाच । किमिच्छसि प्रिये ब्रूहि किं ते मनसि वर्तते । तच्छुत्वानम्य तं प्राह सा पतिं स्वमनोरथम्

ဝဇ္ရာင်္ဂက ပြောသည်—“ချစ်သူရေ၊ မင်းလိုချင်တာ ဘာလဲ၊ စိတ်ထဲမှာ ဘာရှိသလဲ ပြောပါ။” ထိုစကားကို ကြားသော် မိန်းမသည် ဦးညွတ်ကန်တော့ပြီး မိမိနှလုံးသားဆန္ဒကို ခင်ပွန်းထံ ပြောကြား하였다။

Verse 32

वरांग्युवाच । चेत् प्रसन्नोऽभवस्त्वं वै सुतं मे देहि सत्पते । महाबलं त्रिलोकस्य जेतारं हरिदुःखदम्

အမြတ်နုနယ်သော မိဖုရား (ပါရဝတီ) က မိန့်သည်။ “အကယ်၍ သင်သည် အမှန်တကယ် ကြင်နာသနားတော်မူပြီဆိုလျှင်၊ သီလပြည့်ဝသော အရှင်၊ ကျွန်မအား သားတစ်ယောက် ပေးသနားပါ။ သူသည် မဟာဗလရှိ၍ သုံးလောကကို အနိုင်ယူမည့်သူ၊ ဟရီ (ဗိဿနု) ၏ ဒုက္ခကို ဖယ်ရှားပေးမည့်သူ ဖြစ်ပါစေ။”

Verse 33

ब्रह्मोवाच । इति श्रुत्वा प्रियावाक्यं विस्मितोऽभूत्स आकुलः । उवाच हृदि स ज्ञानी सात्विको वैरवर्जितः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ ထိုချစ်ဖွယ်စကားကို ကြားသော် သူသည် အံ့ဩသွား၍ အတွင်းစိတ်၌ လှုပ်ရှားကာ စိတ်မငြိမ်ဖြစ်၏။ ရန်ငြိုးကင်း၍ သတ္တဝိကသဘောရှိသော ထိုပညာရှိသည် နှလုံးမှ စကားဆို၏။

Verse 34

प्रियेच्छति विरोधं वै सुरैर्मे न हि रोचते । किं कुर्यां हि क्व गच्छेयं कथं नश्ये न मे पणः

“ကျွန်မချစ်သူသည် ဒေဝတားတို့နှင့် အငြင်းပွားလိုသည်။ သို့သော် ထိုရန်လိုမှုသည် ကျွန်ုပ်မနှစ်သက်။ ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း။ ဘယ်သို့ သွားရမည်နည်း။ ငါ၏ သန္နိဋ္ဌာန် (အလောင်းအစား) မပျောက်နိုင်သော် ငါ မည်သို့ပင် ပျက်စီးနိုင်မည်နည်း။”

Verse 35

प्रियामनोरथश्चैव पूर्णस्स्यात्त्रिजगद्भवेत् । क्लेशयुङ्नितरा भूयो देवाश्च मुनयस्तथा

ထိုအခါ ချစ်သူ၏ ဆန္ဒသည် အမှန်တကယ် ပြည့်စုံမည်ဖြစ်၍ သုံးလောကအတွက် ကောင်းကျိုးချမ်းသာ ပေါ်ပေါက်လာမည်။ မဟုတ်လျှင် ဒေဝတားတို့နှင့် မုနိတို့သည် ထပ်မံ၍ ပိုမိုကြီးမားသော ကလေးရှ (ဒုက္ခ) ကို ခံရမည်။

Verse 36

न पूर्णस्स्यात्प्रियाकामस्तदा मे नरको भवेत् । द्विधापि धर्महानिर्वै भवतीत्यनुशुश्रुवान्

«ချစ်မြတ်နိုးသူ၏ ဆန္ဒ မပြည့်စုံလျှင် ငါ့အတွက် နရက ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထို့ပြင် နှစ်လမ်းထဲမှ မည်သည့်လမ်းကို လုပ်ဆောင်စေကာမူ သာသနာဓမ္မ ပျက်စီးမည်»ဟု ကြားသိနားလည်ပြီး စဉ်းစားတော်မူ၏။

Verse 37

वज्रांग इत्थं बभ्राम स मुने धर्मसंकटे । बलाबलं द्वयोस्तत्र विचिचिंत च बुद्धितः

ထို့ကြောင့် အို မုနိ၊ ဝဇ္ရာင်္ဂသည် ဓမ္မအကျပ်အတည်းအတွင်း လှည့်လည်သွားလာခဲ့ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် သူ၏ ဉာဏ်ခွဲခြားမှုဖြင့် နှစ်ဖက်စလုံး၏ အင်အားနှင့် အားနည်းချက်ကို စဉ်းစားသုံးသပ်ခဲ့သည်။

Verse 38

शिवेच्छया स हि मुने वाक्यं मेने स्त्रियो बुधः । तथास्त्विति वचः प्राह प्रियां प्रति स दैत्यराट्

အို မုနိ၊ ရှိဝ၏ အလိုတော်ကြောင့် ဒိုင်တျာတို့၏ ပညာရှိမင်းသည် မိန်းမ၏ စကားကို အမှန်ဟု ယုံကြည်လက်ခံ၍ «ထိုသို့ဖြစ်စေ» ဟု ဆိုကာ မိမိချစ်သူထံ ပြောလေ၏။

Verse 39

तदर्थमकरोत्तीव्रं तपोन्यद्दुष्करं स तु । मां समुद्दिश्य सुप्रीत्या बहुवर्षं जितेंद्रियः

ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် သူသည် အလွန်ပြင်းထန်၍ အခြားနည်းဖြင့် မလွယ်ကူသော တပသကို ဆောင်ရွက်ကာ၊ ချစ်ခင်သဒ္ဓါဖြင့် ငါ့ထံသို့ ဦးတည်အပ်နှံလျက်၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ အာရုံတို့ကို အနိုင်ယူ၍ ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နေခဲ့၏။

Verse 40

वरं दातुमगां तस्मै दृष्ट्वाहं तत्तपो महत् । वरं ब्रूहि ह्यवोचं तं सुप्रसन्नेन चेतसा

ထိုတပသ၏ ကြီးမြတ်မှုကို မြင်၍ ငါသည် သူ့အား ဆုတောင်းပေးရန် သွားခဲ့၏။ စိတ်နှလုံး အလွန်ပျော်ရွှင်ကြည်နူးလျက် ငါက သူ့ကို «ပြောလော့—ဆုတစ်ပါးကို ရွေးချယ်လော့» ဟု ဆို၏။

Verse 41

वज्रांगस्तु तदा प्रीतं मां दृष्ट्वा स्थितं विभुम् । सुप्रणम्य बहुस्तुत्वा वरं वव्रे प्रियाहितम्

ထိုအခါ ဝဇ္ရာင်္ဂသည် အလွန်ပျော်ရွှင်၍ ငါ—အလုံးစုံကို ဖြန့်ကျက်တည်ရှိသော အရှင်—ကို ထိုနေရာ၌ ရပ်နေသည်ကို မြင်လျှင်၊ အလွန်လေးနက်စွာ ဦးညွှတ်ကာ များစွာ ချီးမွမ်းပြီးနောက်၊ အမှန်တကယ် အကျိုးရှိ၍ ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်ရာ ဆုတစ်ပါးကို တောင်းယူလေ၏။

Verse 42

वज्रांग उवाच । सुतं देहि स्वमातुर्मे महाहितकरं प्रभो । महाबलं सुप्रतापं सुसमर्थं तपोनिधिम्

ဝဇ္ရာင်္ဂက ပြော၏— «အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်၏မိခင်အား အကျိုးကြီးမားစေမည့် သားတော်တစ်ပါးကို ပေးသနားပါ။ အင်အားမဟာ၊ ဗီရိယတောက်ပ၊ စွမ်းရည်ပြည့်ဝ၍ တပဿနာ၏ خز خز (တပဿနာဘဏ္ဍာ) ဖြစ်ပါစေ»။

Verse 43

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य च तद्वाक्यं तथास्त्वित्यब्रवं मुने । अया स्वधाम तद्दत्त्वा विमनास्सस्मरच्छिवम्

ဗြဟ္မာက ပြော၏— «အို မုနိ၊ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ‘ထိုသို့ဖြစ်စေ’ ဟု ငါပြန်ဆို၏။ ထို့နောက် သူမကို မိမိ၏ နေရာသို့ ပြန်ပို့ကာ တောင်းဆိုသမျှကို ပေးသနားပြီး၊ ငါသည် စိတ်မသာဖြစ်လျက် သီဝ (ရှီဝ) ဘုရားကို သတိရနေ၏»။