काली-परिचयः / Himagiri Presents Kālī (Pārvatī) to Śiva

Verse 1

ब्रह्मोवाच । अथ शैलपतिर्हृष्टः सत्पुष्पफलसंचयम् । समादाय स्वतनयासहितोऽगाद्धरांतिकम्

ဗြဟ္မာက ပြော၏။ ထို့နောက် တောင်မင်း ဟိမာလယသည် စိတ်ပျော်ရွှင်လျက် ကောင်းမွန်သော ပန်းနှင့် သစ်သီးတို့ကို စုဆောင်းယူကာ မိမိသမီးနှင့်အတူ ဓရာ (မြေမိခင်) ၏ အနီးတော်သို့ သွားလေ၏။

Verse 2

स गत्वा त्रिजगन्नाथं प्रणम्य ध्यानतत्परम् । अर्थयामास तनयां कालीं तस्मै हृदाद्भुताम्

ထို့နောက် သူသည် သုံးလောက၏ အရှင်ထံသို့ သွား၍ သမာဓိ၌ စူးစိုက်နေသော ထိုအရှင်အား ဦးချလေ၏။ ထို့ပြင် မိမိနှလုံးသား၌ အံ့ဩဖွယ် ချစ်မြတ်နိုးသော သမီး—ကာလီ—ကို ပေးပါရန် တောင်းပန်လေ၏။

Verse 3

फलपुष्पादिकं सर्वं तत्तदग्रे निधाय सः । अग्रे कृत्वा सुतां शम्भुमिदमाह च शैलराट्

သူသည် သစ်သီးပန်းပွင့် စသည့် ပူဇော်သက္ကာအားလုံးကို ထိုအရှင်၏ ရှေ့၌ ချထားပြီး၊ သမီးကိုလည်း သမ္ဘု (သီဝ) ဘုရား၏ ရှေ့၌ ထားလေ၏။ ထို့နောက် တောင်မင်းက ဤစကားကို ဆိုလေ၏။

Verse 4

हिमगिरिरुवाच । भगवंस्तनया मे त्वां सेवितुं चन्द्रशेखरम् । समुत्सुका समानीता त्वदाराधनकांक्षया

ဟိမဂိရိက ပြောသည်– «အရှင်မြတ်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်၏သမီးသည် သင့်ကို—ချန္ဒြရှေခရ—ဝတ်ပြုစေလိုသော စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့်၊ သင့်အား အာရాధနာပြုလိုသော ဆန္ဒဖြင့် ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပါသည်»။

Verse 5

सखीभ्यां सह नित्यं त्वां सेवतामेव शंकरम् । अनुजानीहि तां नाथ मयि ते यद्यनुग्रहः

“သူမကို မိတ်ဆွေမနှစ်ဦးနှင့်အတူ အမြဲတမ်း သင့်ကို—ရှင်ကရာ (Śaṅkara) တစ်ပါးတည်းကိုသာ—ဝတ်ပြုစောင့်ရှောက်စေပါ။ အရှင်၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာရှိလျှင် ထိုခွင့်ပြုချက်ကို ပေးသနားပါ” ဟု ဆို၏။

Verse 6

ब्रह्मोवाच । अथ तां शंकरोऽपश्यत्प्रथमारूढयौवनाम् । फुल्लेन्दीवरपत्राभा पूर्णचन्द्रनिभाननाम्

ဗြဟ္မာက ပြော၏။ ထို့နောက် သင်္ကရာသည် သူမကို မြင်တော်မူရာ၊ ယောဝန၏ ပထမပွင့်လန်းချိန်သို့ တက်လှမ်းစတင်နေပြီး၊ ပွင့်လန်းသော အပြာရောင် ကြာပန်းအရွက်ကဲ့သို့ တောက်ပကာ မျက်နှာသည် လပြည့်ကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 7

समस्तलीलासंस्थानशुभवेषविजृम्भिकाम् । कम्बुग्रीवां विशालाक्षीं चारुकर्णयुगोज्ज्वलाम्

သူမသည် နတ်ဘုရားတို့၏ လီလာအမျိုးမျိုးနှင့် ကိုက်ညီသည့် အလှတရားပြည့်စုံသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် တောက်ပလျက်ရှိ၏။ ကိုယ်အင်္ဂါအချိုးအစားကောင်းမွန်၍ ဝတ်ဆင်ပုံသည် မင်္ဂလာနှင့် ရောင်ဝါထွန်းလင်းသည်။ လည်ပင်းသည် ခရုခွံကဲ့သို့၊ မျက်လုံးများ ကျယ်ဝန်းတောက်ပ၍ လှပသော နားနှစ်ဖက်ကြောင့် အလှတရား ပိုမိုထင်ရှား၏။

Verse 8

मृणालायतपर्य्यन्तबाहुयुग्ममनोहराम् । राजीवकुड्मलप्रख्यौ घनपीनौदृढौस्तनौ

ဒေဝီမိခင်၏ လက်နှစ်ဖက်သည် နူးညံ့သော ကြာတံကဲ့သို့ ဒူးအထိ လှပစွာ ရှည်လျားနေ၏။ နို့တံများသည် ကြာဖူးကဲ့သို့ ပြည့်ဝ၍ တင်းရင်းကာ ဝိုင်းဝန်းသဖြင့် ဒေဝီမိခင်၏ သုခမင်္ဂလာပြည့်စုံသော ရုပ်ကာယကို ထင်ဟပ်စေ၏။

Verse 9

बिभ्रतीं क्षीणमध्यां च त्रिवलीमध्यराजिताम् । स्थलपद्मप्रतीकाशपादयुग्मविराजिताम्

ဒေဝီသည် ခါးသေးသွယ်၍ အလယ်ပိုင်းတွင် သုံးထပ်အလှအပသော အကွေးအလှများဖြင့် တင့်တယ်နေ၏။ ခိုင်မာသောမြေပေါ်တွင် ပွင့်သော ကြာပန်းကဲ့သို့ တောက်ပသည့် ခြေတံနှစ်ဖက်ကြောင့် ပာရဝတီဒေဝီ၏ သုခမင်္ဂလာရှိသော သဂုဏ်ရုပ်ကို ဖော်ပြထားသည်။

Verse 10

ध्यानपंजरनिर्बद्धमुनिमानसमप्यलम् । दर्शनाद्भ्रंशने शक्तां योषिद्गणशिरोमणिम्

သူမသည် မိန်းမတို့အနက် မဏိမကူဋကဲ့သို့ ထင်ရှားသူဖြစ်၍၊ မြင်ရုံသာဖြင့်ပင် သမาธိ၏ အကာအရံထဲ၌ တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ထားသော မုနိ၏ စိတ်ကိုတောင် လှုပ်ရှားစေနိုင်သည့် အင်အားရှိ၏။

Verse 11

दृष्ट्वा तां तादृशीं तात ध्यानिनां च मनोहराम् । विग्रहे तन्त्रमन्त्राणां वर्द्धिनीं कामरूपिणीम्

အို ချစ်သား၊ ထိုကဲ့သို့ အံ့ဩဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် သူမကို မြင်သောအခါ—သမาธိပြုသူတို့၏ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်သူ—သူမသည် တန္တရနှင့် မန္တရတို့၏ ကိုယ်တိုင်ရုပ်ကာယကဲ့သို့ ထင်ရှားလာ၍၊ ထိုအင်အားကို တိုးပွားစေသူ၊ မိမိအလိုတော်အတိုင်း ရုပ်ပုံသဏ္ဌာန် မည်သို့မဆို ယူနိုင်သော ဒေဝီဖြစ်၏။

Verse 12

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां तृतीये पार्वतीखण्डे शिवहिमाचलसम्वादवर्णनं नाम द्वादशोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝ မဟာပုရာဏ» အတွင်း၊ ဒုတိယ ရုဒ္ရသံဟိတာ၌၊ တတိယ ပါရဝတီခဏ္ဍ၌၊ «ရှီဝနှင့် ဟိမာချလ တို့၏ ဆွေးနွေးပွဲ ဖော်ပြချက်» ဟူသော ဒွါဒသမ အဓ್ಯಾಯ ပြီးဆုံး၏။

Verse 14

ववन्द शीर्ष्णा च पुनर्हिमाचलः स संशयं प्रापददीनसत्त्वः । उवाच वाक्यं जगदेकबन्धुं गिरीश्वरो वाक्यविदां वरिष्ठः

ထို့နောက် ဟိမာချလသည် ခေါင်းချ၍ ထပ်မံ ဦးညွှတ်ကန်တော့၏။ စိတ်အားနည်းလာကာ သံသယထဲသို့ ကျရောက်သွား၏။ ထိုအခါ ဂိရီဣශ්ဝရ—စကားအသုံးအနှုန်းကို သိကျွမ်းသူတို့အနက် အမြင့်ဆုံး၊ ကမ္ဘာလောက၏ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုး—က သူ့အား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 15

हिमाचल उवाच । देवदेव महादेव करुणाकर शंकर । पश्य मां शरणम्प्राप्तमुन्मील्य नयने विभो

ဟိမာချလက ပြောသည်— «ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ မဟာဒေဝ၊ ကရုဏာရှင် ရှင်ကရာ၊ အလုံးစုံကို လွှမ်းမိုးသော အရှင်ဗိဘို၊ မျက်စိတော်ကို ဖွင့်၍ ကျွန်ုပ်ကို ကြည့်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် ခိုလှုံရာကို ရှာ၍ ရောက်လာပါသည်»။

Verse 16

शिव शर्व महेशान जगदानन्दकृत्प्रभो । त्वां नतोऽहं महादेव सर्वापद्विनिवर्तकम्

အို ရှိဝ၊ ရှာဝ၊ မဟေရှာန—လောကတို့အား အာနန္ဒ ပေးသနားသော အရှင်! အို မဟာဒေဝ၊ အန္တရာယ်နှင့် အတားအဆီး အလုံးစုံကို ဖယ်ရှားပေးတော်မူသော သင့်ထံ ကျွန်ုပ် ဦးညွှတ်ပါ၏။

Verse 17

न त्वां जानंति देवेश वेदाश्शास्त्राणि कृत्स्नशः । अतीतो महिमाध्वानं तव वाङ्मनसोः सदा

အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ဝေဒများနှင့် သာသ္တရများ အလုံးစုံသည် သင့်ကို အပြည့်အဝ မသိနိုင်ကြပါ။ သင့်၏ ဂုဏ်မဟိမ၏ လမ်းကြောင်းသည် စကားနှင့် စိတ်၏ ရောက်နိုင်မှုကို အစဉ် ကျော်လွန်နေပါသည်။

Verse 18

अतद्व्यावृत्तितस्त्वां वै चकितं चकितं सदा । अभिधत्ते श्रुतिः सर्वा परेषां का कथा मता

သင်သည် «အဲဒါမဟုတ်» ဟူသော ကန့်သတ်သတ်မှတ်ချက်အားလုံးကို ကျော်လွန်သူဖြစ်သဖြင့်၊ ဝေဒသုတ္တိ (Śruti) အားလုံးက သင့်ကို အမြဲအံ့ဩဖွယ်၊ အမြဲထူးဆန်းဖွယ်ဟု ချီးမွမ်းကြသည်။ Śruti တောင် ဤသို့ဆိုလျှင်၊ အခြားသူတို့၏ အမြင်ဖြင့် သင့်ကို ဖော်ပြရန် ဘာကို ပြောနိုင်မည်နည်း။

Verse 19

जानंति बहवो भक्तास्त्वत्कृपां प्राप्य भक्तितः । शरणागत भक्तानां न कुत्रापि भ्रमादिकम्

ဘက်တိဖြင့် သင့်ကရုဏာကို ရရှိပြီးနောက်၊ ဘုရားသခင်ကို ချစ်မြတ်နိုးသော ဘက်တားများအများအပြားက သင့်ကရုဏာကို သိမြင်လာကြသည်။ သင့်ထံ အားကိုးကာ ရှရဏာဂတ ဖြစ်လာသော ဘက်တားများအတွက် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မောဟ (လွဲမှားမှု) စသည်တို့ မရှိတော့။

Verse 20

विज्ञप्तिं शृणु मत्प्रीत्या स्वदासस्य ममाधुना । तव देवाज्ञया तात दीनत्वाद्वर्णयामि हि

ကျွန်ုပ်ကို ချစ်ခင်သနားသဖြင့် ယခု ကျွန်ုပ်၏ နိမ့်ချသော လျှောက်တင်ချက်ကို နားထောင်ပါ။ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ ကိုယ်ပိုင် ကျွန်တော်ဖြစ်ပါသည်။ အို ချစ်ခင်ရပါသောသူ၊ သင်၏ ဒေဝအမိန့်အရ ကျွန်ုပ်၏ အကူအညီမဲ့သော အခြေအနေကို အမှန်တကယ် ဖော်ပြပါမည်။

Verse 21

सभाग्योहं महादेव प्रसादात्तव शंकर । मत्वा स्वदासं मां नाथ कृपां कुरु नमोऽस्तु ते

အို မဟာဒေဝ၊ အို ရှင်ကရ၊ သင်၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ကျွန်ုပ်သည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းသူဖြစ်ပါ၏။ အို သခင်၊ ကျွန်ုပ်ကို သင်၏ ကိုယ်ပိုင် ကျွန်တော်ဟု မှတ်ယူကာ ကရုဏာတော် ပေးသနားပါ—သင့်အား ဦးချပါ၏။

Verse 22

प्रत्यहं चागमिष्यामि दर्शनार्थं तव प्रभो । अनया सुतया स्वामिन्निदेशं दातुमर्हसि

အို သခင်၊ သင့်ကို ဖူးမြင်ရန် ကျွန်ုပ်သည် နေ့တိုင်း လာရောက်ပါမည်။ အို အရှင်၊ ဤသမီးတော်အားဖြင့် အမိန့်ညွှန်ကြားချက်ကို ပေးသနားရန် သင့်တော်ပါသည်။

Verse 23

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्योन्मील्य नेत्रे महेश्वरः । त्यक्तध्यानः परामृश्य देवदेवोऽब्रवीद्वचः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် မဟေရှ్వరသည် မျက်စိဖွင့်တော်မူ၏။ သမာဓိကို ခဏထား၍ စဉ်းစားတော်မူပြီး၊ ဒေဝဒေဝဖြစ်သော အရှင်သည် ဤစကားကို မိန့်တော်မူ၏။

Verse 24

महेश्वर उवाच । आगंतव्यं त्वया नित्यं दर्शनार्थं ममाचल । कुमारीं सदने स्थाप्य नान्यथा मम दर्शनम्

မဟေရှ్వర မိန့်တော်မူသည်။ «အို တောင် (ဟိမာလယ)၊ ငါ့ကို တွေ့မြင်ဖို့ နေ့စဉ်မပြတ် လာရမည်။ ကုမာရီ (ပါရဝတီ) ကို သင်၏အိမ်တွင် တည်စေပါ; မဟုတ်လျှင် ငါ့ဒർശနကို မရနိုင်» ဟု မိန့်တော်မူ၏။

Verse 25

ब्रह्मोवाच । महेशवचनं श्रुत्वा शिवातातस्तथाविधम् । अचलः प्रत्युवाचेदं गिरिशं नतकमधरः

ဗြဟ္မာက ပြော၏—မဟေရှ၏ ထိုသို့သော စကားတော်ကို ကြားပြီးနောက်၊ သီဝ၏ ဖခင် အချလာ (ဟိမဝန္တ) သည် ခေါင်းငုံ့လျက် ဂိရိရှ (သီဝ) ထံသို့ ဤသို့ ပြန်လည်လျှောက်တင်၏။

Verse 26

हिमाचल उवाच । कस्मान्मयानया सार्द्धं नागंतव्यं तदुच्यताम् । सेवने किमयोग्येयं नाहं वेद्म्यत्र कारणम्

ဟိမာချလက ပြောသည်။ «သူမနှင့်အတူ အဲဒီနေရာသို့ မသွားရသည့် အကြောင်းကို ပြောပါ။ ဤဝတ်ပြုမှုအတွက် ကျွန်ုပ် မသင့်တော်သလား။ အကြောင်းရင်းကို မသိနားမလည်ပါ»။

Verse 27

ब्रह्मोवाच । ततोऽब्रवीद्गिरिं शंभुः प्रहसन्वृषभध्वजः । लोकाचारं विशेषेण दर्शयन्हि कुयोगिनाम्

ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ ထို့နောက် နွားတံခွန်တော်ရှင် သမ္ဘူသည် ပြုံးရယ်လျက် တောင်တော် (ဟိမာလယ) ကို မိန့်ကြားပြီး၊ လောကဓလေ့ကို အထူးပြသကာ လမ်းမှားယောဂီတို့ကို ဖော်ထုတ်ပြသ하였다။

Verse 28

शंभुरुवाच । इयं कुमारी सुश्रोणी तन्वी चन्द्रानना शुभा । नानेतव्या मत्समीपे वारयामि पुनः पुनः

သမ္ဘူက မိန့်သည်။ «ဤကညာသည် ခါးတင်လှပ၍ ကိုယ်လုံးပါးလျား၊ လမင်းမျက်နှာနှင့် မင်္ဂလာရှိသူဖြစ်သည်။ ငါ့အနီးသို့ မခေါ်လာရ။ ထပ်တလဲလဲ ငါတားမြစ်သည်»။

Verse 29

मायारूपा स्मृता नारी विद्वद्भिर्वेदपारगैः । युवती तु विशेषेण विघ्नकर्त्री तपस्विनाम्

ဝေဒကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သော ပညာရှင်တို့က «မိန်းမ» သည် မာယာ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ဟု ဆိုကြသည်။ အထူးသဖြင့် အရွယ်ရောက်မိန်းမငယ်သည် တပသ်ကျင့်သူတို့အတွက် အတားအဆီး ဖြစ်တတ်သည်ဟု ဆိုသည်။

Verse 30

अहं तपस्वी योगी च निर्लिप्तो मायया सदा । प्रयोजनं न युक्त्या वै स्त्रिया किं मेस्ति भूधर

ငါသည် တပသ္ဝီလည်း ယောဂီလည်း ဖြစ်၍ မာယာကြောင့် အမြဲ မကပ်မငြိ။ မိန်းမနှင့် ပတ်သက်၍ ငါ့အတွက် အကျိုးအမြတ် အဘယ်ရှိမည်နည်း။ အို တောင်ကိုင်သူ၊ ငါ့အား ပြောပါ။

Verse 31

एवं पुनर्न वक्तव्यं तपस्विवरसंश्रित । वेदधर्मप्रवीणस्त्वं यतो ज्ञानिवरो बुधः

“ဤသို့ဖြစ်သော်၊ တပသ္ဝီအထွတ်အထိပ်ထံ အားကိုးနေသူရေ၊ ထပ်မံ၍ ဤသို့ မပြောရ။ သင်သည် ဝေဒဓမ္မလမ်းကြောင်း၌ ကျွမ်းကျင်သဖြင့် ပညာရှိ၊ သိမြင်သူတို့အနက် အထူးမြတ်သူ ဖြစ်၏။”

Verse 32

भवत्यचल तत्संगाद्विषयोत्पत्तिराशु वै । विनश्यति च वैराग्यं ततो भ्रश्यति सत्तपः

အို တည်ကြည်သူရေ၊ ထို (လောကီသက်ရောက်မှု) နှင့် ပေါင်းသင်းရာမှ အာရုံခံအရာများ ပေါ်ထွန်းမှုသည် လျင်မြန်စွာ ဖြစ်လာသည်။ ထို့နောက် ဝိုင်ရာဂျျ (မကပ်မငြိမှု) ပျက်စီးပြီး၊ ထိုမှ စတ္တဝိက တပသ်အမှန်လည်း ကျဆင်းသွားသည်။

Verse 33

अतस्तपस्विना शैल न कार्या स्त्रीषु संगतिः । महाविषयमूलं सा ज्ञानवैराग्यनाशिनी

ထို့ကြောင့် အို တောင်ရေ၊ တပသ္ဝီသည် မိန်းမတို့နှင့် နီးကပ်စွာ မပေါင်းသင်းသင့်။ ထိုကပ်ငြိမှုသည် အာရုံခံပျော်ရွှင်မှုကြီး၏ အမြစ်ဖြစ်ပြီး ဉာဏ်နှင့် ဝိုင်ရာဂျျကို ဖျက်ဆီးတတ်သည်။

Verse 34

ब्रह्मोवाच । इत्याद्युक्त्वा बहुतरं महायोगी महेश्वरः । विरराम गिरीशं तं महायोगिवरः प्रभुः

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—ဤသို့နှင့် အခြားစကားများစွာကို မဟာယောဂီ မဟေရှ్వర၊ အရှင်တော်က ပြောပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။ ယောဂီတို့အထက်မြတ်ဆုံး ဂိရီရှ၊ အာဏာရှင်အရှင်တော်သည် ထိုအခါ ရပ်နားလေ၏။

Verse 35

एतच्छ्रुत्वा वचनं तस्य शंभोर्निरामयं निःस्पृहं निष्ठुरं च । कालीतातश्चकितोऽभूत्सुरर्षे तद्वत्किंचिद्व्याकुलश्चास तूष्णीम्

ဒေဝတို့အတွင်း အရှင်ရဟန်းကြီးရေ၊ သမ္ဘူ၏ စကား—အနာမရှိ၊ ဆန္ဒကင်း၊ တင်းကျပ်သော—ကို ကြားသော် ကာလီ၏ ဖခင်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး၊ ထိုနည်းတူ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားကာ တိတ်ဆိတ်နေ하였다။

Verse 36

तपस्विनोक्तं वचनं निशम्य तथा गिरीशं चकितं विचार्य्य । अतः प्रणम्यैव शिवं भवानी जगाद वाक्यं विशदन्तदानीम्

တပသ္ဝီ၏ စကားကို ကြားပြီး၊ ဂိရီရှ (သီဝ) ကိုလည်း အနည်းငယ် ထိတ်လန့်စွာ စဉ်းစားသုံးသပ်ကာ၊ ဘဝါနီသည် သီဝကို ဦးချကန်တော့ပြီး ထိုအခါ ရည်ရွယ်ချက်ရှင်းလင်းသော စကားကို ပြောလေ၏။