
အဓ್ಯಾಯ ၁၁ တွင် ဘြဟ္မာက ဟိမဝန္တ၏ သမီး—လောကများက ရိုသေသော သက္တိ—သည် အဖခင်အိမ်၌ အရွယ်ရောက်မြန်ကာ အသက် ၈ နှစ်သို့ ရောက်လာကြောင်း ပြောသည်။ စတီနှင့် ခွဲခွာနာကျင်နေသေးသော ရှိဝသည် ဤမွေးဖွားမှုကို ကြားသိ၍ အတွင်းစိတ်၌ ဝမ်းမြောက်ကာ ပြန်လည်ဆုံစည်းရေး သာသနာတော်အစီအစဉ် ပြန်လည်လှုပ်ရှားလာသည်ကို ညွှန်ပြသည်။ ရှမ္ဘုသည် စိတ်တည်ငြိမ်စေရန်နှင့် တပဿာကျင့်ရန် အလောကီပုံစံ (laukikī gati) ကို ယူဆောင်သည်။ နန္ဒိန်၊ ဘೃင်္ဂင်တို့ပါဝင်သော တည်ငြိမ်သည့် ဂဏများနှင့်အတူ ဂင်္ဂါဆင်းသက်ရာနှင့် ဆက်နွယ်သည့် ဟိမဝတ္ဒေသသို့ သွားပြီး အပြစ်စုများကို ဖျက်သိမ်းပေးသော အလွန်သန့်ရှင်းရာအဖြစ် ချီးကျူးထားသည်။ ထိုနေရာတွင် ရှိဝသည် တပဿာစတင်ကာ အတ္တမန်ကို တစ်ချက်တည်းအာရုံစိုက်၍ သမာဓိဝင်သည်။ ဂဏများကလည်း ထိုသမာဓိစည်းကမ်းကို လိုက်နာကြပြီး အခြားသူများက တိတ်ဆိတ်စွာ တံခါးစောင့်အဖြစ် တာဝန်ယူကာ ပူဇော်ပွဲစည်းကမ်းနှင့် ယောဂထိန်းချုပ်မှုကို ထင်ဟပ်စေသည်။ အဓိကသဘောတရားမှာ စိတ်/အတ္တမန်ကို ဉာဏ်မှ ပေါ်ထွန်းသော၊ အနန္တ၊ တောက်ပ၊ ရောဂါကင်း၊ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပျံ့နှံ့၊ အာနန္ဒ၊ အဒွైత၊ အားထားရာမရှိဟု ဖော်ပြပြီး ရှိဝ၏ တပဿာကို အဒွైత-ရှိုင်ဝ ဒဿန၏ အကောင်အထည်ဖော်မှုအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ နမူနာပိုင်းအဆုံးတွင် ရှိဝရောက်လာကြောင်း ကြားသိသဖြင့် ဟိမဝန္တသည် ဆေးမြက်အပင်များပေါများသော ရှင်ကရာ၏ တောင်စောင်းသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ နောက်ဆက်တွဲ ဆွေးနွေးမှုနှင့် ပါရဝတီ၏ ကံကြမ္မာသို့ လမ်းဖွင့်ပေးသည်။
Verse 1
ब्रह्मोवाच । वर्द्धमाना गिरेः पुत्री सा शक्ति लोकपूजिता । अष्टवर्षा यदा जाता हिमालयगृहे सती
ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ တောင်ဘုရင်၏သမီးသည် ကြီးထွားလာသကဲ့သို့၊ လောကအပေါင်းတို့က ပူဇော်ကန်တော့သော သက္တိဒေဝီဖြစ်၏။ အသက်ရှစ်နှစ်ပြည့်သောအခါ သီလဝတီသည် ဟိမဝန္တအိမ်၌ နေထိုင်လေ၏။
Verse 2
तज्जन्म गिरिशो ज्ञात्वा सतीविरहकातरः । कृत्वा तामद्भुतामन्तर्मुमोदातीव नारद
အို နာရဒာ၊ ဂိရိဿ (ရှီဝဘုရား) သည် သူမ၏ မွေးဖွားခြင်းကို သိသောအခါ၊ စတီနှင့် ခွဲခွာရခြင်းကြောင့် စိတ်နာကျင်နေဆဲဖြစ်၍၊ အတွင်းစိတ်၌ အံ့ဩဖွယ် သန္နိဋ္ဌာန်တစ်ရပ်ကို ပြုလုပ်ကာ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်လေ၏။
Verse 3
तस्मिन्नेवान्तरे शम्भुर्लौकिकीं गतिमाश्रितः । समाधातुं मनस्सम्यक्तपः कर्त्तुं समैच्छत
ထိုအချိန်တည်းတွင် သမ္ဘူ (သီဝ) သည် အပြင်ပန်းလောကီအမူအရာကို ခံယူကာ စိတ်ကို မှန်ကန်သော သမာဓိ၌ တည်ငြိမ်စေ၍ တပဿကို သင့်လျော်စွာ ပြုလုပ်လိုတော်မူ၏။
Verse 4
कांश्चिद्गणवराञ्छान्तान्नंद्यादीनवगृह्य च । गङ्गावतारमगमद्धिमवत्प्रस्थमुत्तमम्
နန္ဒီကိုအစပြု၍ ငြိမ်းချမ်းသော ဂဏာအထူးမြတ်အချို့ကို ခေါ်ဆောင်ကာ၊ ဟိမဝန်တောင်တန်း၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး တောင်စောင်းဒေသသို့ သွား၍ ဂင်္ဂါမြစ် ဆင်းသက်လာစေရန် စီမံတော်မူ၏။
Verse 5
यत्र गंगा निपतिता पुरा ब्रह्मपुरात्स्रुता । सर्वाघौघविनाशाय पावनी परमा मुने
“အို မုနိရေ၊ ထိုနေရာတည်းမှာပင် ဂင်္ဂါသည် အတိတ်ကာလ၌ ဗြဟ္မာ၏ ကောင်းကင်ဘုံမှ စီးဆင်းထွက်လာကာ ဆင်းသက်ခဲ့၏။ အပြစ်အကုန်လုံး၏ လှိုင်းလုံးကြီးကို ဖျက်ဆီးရန် အလွန်သန့်ရှင်းစေသော မြတ်စွာသော ရေဖြစ်၏။”
Verse 6
हरे ध्यानपरे तिस्मिन्प्रमथा ध्यानतत्पराः । अभवन्केचिदपरे नन्दिभृंग्यादयो गणाः
ဟရ (Hara) သခင်သည် သမာဓိ၌ စူးစိုက်နေစဉ်၊ ပရမထ (Pramatha) များလည်း သမာဓိကို အလေးထားစူးစိုက်ကြ၏။ ထိုအထဲတွင် နန္ဒီ၊ ဘೃင်ဂီ နှင့် အခြား ဂဏာတို့ကလည်း ထိုတူညီသော သမာဓိအာရုံသို့ ဝင်ရောက်ကြ၏။
Verse 7
चेतो ज्ञानभवं नित्यं ज्योतीरूपं निरामयम् । जगन्मयं चिदानन्दं द्वैतहीनं निराश्रयम्
သူသည် အသိဉာဏ်နှင့် ဉာဏ်ပညာ၏ အမြဲတမ်း အရင်းမြစ်ဖြစ်၍ အလင်း၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်တော်၊ အနာရောဂါကင်းစင်၏။ စကြဝဠာတစ်လျှောက် ပြည့်နှံ့၍ စိတ်သိနှင့် အာနန္ဒဖြစ်ကာ ဒွိတမရှိ၊ မည်သည့်အရာကိုမျှ မမှီခို။
Verse 9
सेवां चक्रुस्तदा केचिद्गणाः शम्भोः परात्मनः । नैवाकूजंस्तु मौना हि द्वरपाः केचनाभवन्
ထိုအခါ ဂဏာအချို့သည် အမြင့်ဆုံးအတ္တဖြစ်သော သမ္ဘု (Śambhu) ထံ၌ ဝတ်ပြုစေဝါပြုကြ၏။ အခြားအချို့က တံခါးစောင့်များဖြစ်၍ တိတ်ဆိတ်နေကာ အသံတစ်စုံတစ်ရာ မထွက်ကြ။
Verse 10
एतस्मिन्नन्तरे तत्र जगाम हिमभूधरः । शङ्करस्यौषधिप्रस्थं श्रुत्वागमनमादरात्
ထိုအချိန်အတွင်း ဟိမဘူဓရ (ဟိမလယ၊ တောင်တန်းတို့၏ အရှင်) သည် ချက်ချင်း ထိုနေရာသို့ သွားရောက်၏။ ဆင်္ကရ (Śaṅkara) သည် ဆေးပင်ပေါများသော တောင်ပြင်သို့ ကြွလာသည်ဟု ကြည်ညိုစွာ ကြားသိပြီးနောက် တွေ့ဆုံရန် အလျင်အမြန် သွား၏။
Verse 11
इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायान्तृतीये पार्वतीखण्डे शिवशैलसमागमवर्णनं नामैकादशोऽध्यायः
ဤသို့ဖြင့် «သီရှီဝ မဟာပုရာဏ» ၏ ဒုတိယ ရုဒ္ရသံဟိတာ အတွင်း၊ တတိယပိုင်း ပါရဝတီခဏ္ဍ၌ «ရှီဝတောင်၌ တွေ့ဆုံခြင်းကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော အခန်း (၁၁) သည် ပြီးဆုံး၏။
Verse 12
हिमालय उवाच । देवदेव महादेव कपर्दिच्छंकर प्रभो । त्वयैव लोकनाथेन पालितं भुवनत्रयम्
ဟိမာလယက ပြောသည်— အို ဒေဝတို့၏ ဒေဝ၊ အို မဟာဒေဝ၊ အို ကပာဒင်၊ အို ရှင်ကရ၊ အို အရှင်— လောကတို့၏ နာထဖြစ်သော သင်တစ်ပါးတည်းကြောင့်ပင် သုံးလောကလုံးကို ကာကွယ်ထိန်းသိမ်းထားသည်။
Verse 13
नमस्ते देवदेवेश योगिरूपधराय च । निर्गुणाय नमस्तुभ्यं सगुणाय विहारिणे
အရှင်တို့၏ အရှင်တော်၊ အမြင့်ဆုံး ယောဂီ၏ ရုပ်ကို ဆောင်ယူတော်မူသော သင့်အား နမಸ್ಕာရ။ ဂုဏ်သတ္တိအားလုံးကို ကျော်လွန်သော နိရ္ဂုဏ သင့်အား နမಸ್ಕာရ၊ ထို့ပြင် ပေါ်လွင်သော လောက၌ လွတ်လပ်စွာ လီလာဖြင့် လှုပ်ရှားတော်မူသော စဂုဏ သင့်အားလည်း နမಸ್ಕာရ။
Verse 14
कैलासवासिने शम्भो सर्वलोकाटनाय च । नमस्ते परमेशाय लीलाकाराय शूलिने
ကೈလာသ၌ နေထိုင်တော်မူသော ရှမ္ဘု၊ လောကအားလုံးကို လွတ်လပ်စွာ လှည့်လည်တော်မူသော သင့်အား နမಸ್ಕာရ။ လီလာဖြင့် ရုပ်သဏ္ဍာန်များကို ဆောင်ယူတော်မူပြီး သုံးခွံ (ตรีশूल) ကိုင်ဆောင်တော်မူသော အမြင့်ဆုံး အရှင် ပရမေရှဝရ သင့်အား ဂုဏ်ပြုပါ၏။
Verse 15
परिपूर्णगुणाधानविकाररहितायते । नमोऽनीहाय वीहाय धीराय परमात्मने
မင်္ဂလာဂုဏ်အပေါင်းတို့ကို ပြည့်စုံစွာ ထိန်းသိမ်းထားသော်လည်း ပြောင်းလဲမှုမထိခိုက်သော အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်တော်အား နမော။ ဆန္ဒမရှိ၊ လောကီကြိုးပမ်းမှုမှ လွတ်ကင်းသော၊ တည်ငြိမ်သက်သာ၍ သတ္တဝါအပေါင်းအတွင်းရှိ အရှင်တော်အား နမော။
Verse 16
अबहिर्भोगकाराय जनवत्सलते नमः । त्रिगुणाधीश मायेश ब्रह्मणे परमात्मने
အပြင်ပန်းချုပ်ငြိမ်းမှုမကပ်လျက် ပျော်ရွှင်မှုကို ပေးသနားတော်မူသော၊ သတ္တဝါအပေါင်းကို မိမိသားသမီးကဲ့သို့ ချစ်ကြင်နာတော်မူသော သင့်အား နမော။ သုံးဂုဏ်၏ အရှင်၊ မာယာ၏ အုပ်စိုးရှင်—အမြင့်ဆုံး ဘြဟ္မန်၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်တော်အား နမော။
Verse 17
विष्णुब्रह्मादिसेव्याय विष्णुब्रह्मस्वरूपिणे । विष्णुब्रह्मकदात्रे ते भक्तप्रिय नमोऽस्तु ते
ဗိဿနု၊ ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားတို့ကပင် ဝတ်ပြုဆည်းကပ်သော သင်တော်မူရာသို့ နမောတော်တင်ပါ၏။ ဗိဿနုနှင့် ဘြဟ္မာ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကိုယ်တိုင်အဖြစ် ထင်ရှားတော်မူသော သင်တော်မူရာသို့ နမောတော်တင်ပါ၏။ ဗိဿနုနှင့် ဘြဟ္မာတို့အား သူတို့၏ တာဝန်နှင့် အာဏာကို ပေးသနားတော်မူသော သင်တော်မူရာသို့—ဘက္တတို့၏ ချစ်မြတ်နိုးရာ အရှင်—ကျွန်ုပ်၏ ဂါရဝပြုခြင်း ရှိပါစေ။
Verse 18
तपोरत तपस्थानसुतपः फलदायिने । तपःप्रियाय शान्ताय नमस्ते ब्रह्मरूपिणे
အို သခင်၊ တပစ်၌ အမြဲတမ်း စူးစိုက်နေသူ၊ သန့်ရှင်းသောနေရာများ၌ ပြုလုပ်သော တပစ်၏ အကျိုးကို ပေးတော်မူသူ၊ တပစ်ကို ချစ်မြတ်နိုးသော ငြိမ်းချမ်းသခင်၊ ဗြဟ္မန်ရုပ်သဘောတော်ရှိသူအား နမസ്കာရပါ၏။
Verse 19
व्यवहारकरायैव लोकाचारकराय ते । सगुणाय परेशाय नमोस्तु परमात्मने
အမြတ်ဆုံး အတ္တမန်တော်အား နမস্কာရပါ၏—လောကရေးရာ ဆက်ဆံမှုများကို စီမံတည်ထောင်၍ လူမှုအကျင့်အကြံကို ထိန်းသိမ်းတော်မူသူ; भक्तတို့အတွက် သဂုဏ (ဂုဏ်သတ္တိပါ) အဖြစ် ထင်ရှားသော်လည်း အားလုံးထက် လွန်ကဲသော ပရမေရှာသခင်တော်။
Verse 20
लीला तव महेशानावेद्या साधुसुखप्रदा । भक्ताधीनस्वरूपोऽसि भक्तवश्यो हि कर्मकृत्
အို မဟေရှာနာ၊ သင်၏ လီလာတော်သည် အပြည့်အဝ မသိနိုင်သော်လည်း သာဓုသူတော်ကောင်းတို့အား ပျော်ရွှင်မှု ပေးတော်မူ၏။ သင်သည် भक्तတို့အပေါ် မူတည်သကဲ့သို့ ရုပ်သဘောကို ခံယူတော်မူပြီး၊ အမှန်တကယ် ဘက္တိကြောင့် ‘အနိုင်ယူခံ’ကာ သူတို့အတွက် လုပ်ဆောင်၍ ကိစ္စများကို ပြီးမြောက်စေတော်မူ၏။
Verse 21
मम भाग्योदयादत्र त्वमागत इह प्रभो । सनाथ कृतवान्मां त्वं वर्णितो दानवत्सलः
အို သခင်၊ ကျွန်ုပ်၏ ကံကောင်းခြင်း ထွန်းတောက်လာသဖြင့် သင်သည် ဤနေရာသို့ ရောက်လာတော်မူ၏။ သင်သည် ကျွန်ုပ်ကို အားကိုးရာရှိစေ၍ မအကူအညီမဲ့တော့အောင် ပြုတော်မူ၏၊ အကြောင်းမူကား သင်သည် ခိုလှုံလာသူတို့အပေါ်—ဒိုင်တျာတို့အပါအဝင်—ကရုဏာရှိသူဟု ကျော်ကြားတော်မူ၏။
Verse 22
अद्य मे सफलं जन्म सफलं जीवनं मम । अद्य मे सफलं सर्वं यदत्र त्वं समागतः
ယနေ့ ငါ၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးပြည့်စုံ၏၊ ငါ၏ အသက်တာလည်း အကျိုးဖြစ်ထွန်း၏။ ယနေ့ ငါ၏ အရာအားလုံး ပြည့်စုံသွားသည်၊ အကြောင်းမှာ သင်သည် ဤနေရာသို့ ကြွလာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။
Verse 23
ज्ञात्वा मां दासमव्यग्रमाज्ञान्देहि महेश्वर । त्वत्सेवां च महाप्रीत्या कुर्यामहमनन्यधीः
အို မဟေရှဝရ၊ ငါကို စိတ်မလှုပ်ရှားသော သင်၏ ကျွန်အဖြစ် သိမြင်၍ သင်၏ အမိန့်ကို ပေးသနားပါ။ ထို့ကြောင့် ငါသည် မဟာမေတ္တာဖြင့် သင့်အား တစ်စိတ်တစ်ညဏ်တည်းသော ဘက္တိဖြင့် ဝတ်ပြုဆောင်ရွက်နိုင်ပါစေ။
Verse 24
ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य वचस्तस्य गिरीशस्य महेश्वरः । किंचिदुन्मील्य नेत्रे च ददर्श सगणं गिरिम्
ဗြဟ္မာက ပြောသည်— ဂိရီရှ (တောင်၏ အရှင်) ၏ စကားကို ထိုသို့ ကြားပြီးနောက် မဟေရှဝရသည် မျက်စိကို အနည်းငယ် ဖွင့်ကာ၊ အဖွဲ့အပါအဝင် တောင်ကို မြင်တော်မူ၏။
Verse 25
सगणं तन्तथा दृष्ट्वा गिरिराजं वृषध्वजः । उवाच ध्यानयोगस्थः स्मयन्निव जगत्पतिः
အဖွဲ့အပါအဝင် တောင်ဘုရင် ရောက်လာသည်ကို မြင်၍၊ နွားတံဆိပ်တော်ရှိသော သီဝ (ဝೃಷဓွဇ) သည် သမాధိ-ယောဂ၌ တည်နေသော်လည်း၊ ကမ္ဘာလောက၏ အရှင်သည် ပြုံးသကဲ့သို့ စကားဆိုတော်မူ၏။
Verse 26
महेश्वर उवाच । तव पृष्ठे तपस्तप्तुं रहस्यमहमागतः । यथा न कोपि निकटं समायातु तथा कुरु
မဟေရှဝရက မိန့်တော်မူသည်— “သင်၏ နောက်ဘက်၌ တပသ (အာစတေရ) ကျင့်ရန် ငါသည် လျှို့ဝှက်စွာ ဤနေရာသို့ လာခဲ့သည်။ မည်သူမျှ နီးကပ်မလာနိုင်အောင် စီမံလုပ်ဆောင်ပါ။”
Verse 27
त्वं महात्मा तपोधामा मुनीनां च सदाश्रयः । देवानां राक्षसानां च परेषां च महात्मनाम्
သင်သည် မဟာအတ္တဖြစ်၍ တပဿ (ဝိညာဉ်အင်အား) ၏ အာသရမဖြစ်တော်မူကာ မုနိတို့၏ အမြဲတမ်း အားကိုးရာ ဖြစ်တော်မူ၏။ ဒေဝတားများ၊ ရာක්ෂသများနှင့် အခြား မဟာစိတ်ရှိသူ မဟာအတ္တတို့၏လည်း အားကိုးရာ ဖြစ်တော်မူ၏။
Verse 28
सदा वासो द्विजादीनां गंगापूतश्च नित्यदा । परोपकारी सर्वेषां गिरीणामधिपः प्रभुः
အရှင်သည် ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) တို့နှင့် အခြား ရှာဖွေသူတို့၏ အမြဲတမ်း နေရာတော် ဖြစ်တော်မူ၏။ ဂင်္ဂါမြစ်၏ သန့်စင်ခြင်းကို အစဉ်ခံယူတော်မူ၏။ သတ္တဝါအားလုံးကို အကျိုးပြု၍ တောင်တန်းတို့အကြား အထွဋ်အမြတ် အရှင်သခင် ဖြစ်တော်မူ၏။
Verse 29
अहं तपश्चराम्यत्र गंगावतरणे स्थले । आश्रितस्तव सुप्रीतो गिरिराज यतात्मवान्
“ဤနေရာ၊ ဂင်္ဂါဆင်းသက်ရာ သန့်ရှင်းသော အရပ်၌ ကျွန်ုပ်သည် တပဿ (အာစကေတ) ကို ကျင့်တော်မူ၏။ သင့်ထံ အားကိုးခိုလှုံလျက်၊ အို Girirāja၊ ကျွန်ုပ်သည် အလွန်ပျော်ရွှင်၍ ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ကာ နေထိုင်ပါ၏။”
Verse 30
निर्विघ्नं मे तपश्चात्र हेतुना येन शैलप । सर्वथा हि गिरिश्रेष्ठ सुयत्नं कुरु साम्प्रतम्
အို တောင်၏ အရှင်၊ မည်သည့်နည်းဖြင့်မဆို ဤနေရာ၌ ကျွန်ုပ်၏ တပဿသည် အနှောင့်အယှက်မရှိ ဆက်လက်ဖြစ်စေပါစေ။ အို တောင်တို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ယခုအခါ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပေးပါ။
Verse 31
ममेदमेव परमं सेवनं पर्वतोत्तम । स्वगृहं गच्छ सत्प्रीत्या तत्संपादय यत्नतः
အို တောင်မြတ်ကြီး၊ ဤအရာတစ်ခုတည်းသည် ငါ၏ အမြင့်ဆုံးသော ဝတ်ပြုမှုဖြစ်၏။ စိတ်ကောင်းနှင့် မေတ္တာဖြင့် မိမိအိမ်ရာသို့ သွား၍ ထိုကိစ္စကို အားထုတ်ကြိုးစားကာ ပြီးမြောက်စေ။
Verse 32
ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा जगतां नाथस्तूष्णीमास स सूतिकृत् । गिरिराजस्तदा शम्भुं प्रणयादिदमब्रवीत्
ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ ဤသို့ ပြောပြီးနောက်၊ လောကတို့၏ အရှင်—သားသမီးတို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေသူ—သည် တိတ်ဆိတ်နေ၏။ ထို့နောက် ဂိရိရာဇ (ဟိမဝန္တ) သည် ချစ်ခင်လေးစားစိတ်ဖြင့် သမ္ဘုကို ဤသို့ မိန့်ကြားလေ၏။
Verse 33
हिमालय उवाच । पूजितोऽसि जगन्नाथ मया त्वम्परमेश्वर । स्वागतेनाद्य विषये स्थितं त्वाम्प्रार्थयामि किम्
ဟိမဝန္တက ပြောသည်။ အို လောကအရှင်၊ အို ပရမေရှ္ဝရ၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို ပူဇော်ပြီးပြီ။ ယနေ့ သင်သည် ကရုဏာဖြင့် ရောက်ရှိကာ ဤနေရာ၌ တည်ရှိနေသဖြင့်၊ ကျွန်ုပ်သည် သင့်ထံမှ မည်သည့် ကောင်းချီးကို တောင်းရမည်နည်း။
Verse 34
महता तपसा त्वं हि देवैर्यत्नपराश्रितैः । न प्राप्यसे महेशान स त्वं स्वयमुपस्थितः
အို မဟေရှာန၊ ကြိုးစားအားထုတ်သော ဒေဝတော်တို့က ကြီးမားသော တပသဖြင့်ပင် သင့်ကို မရနိုင်ကြ။ သို့သော် ထိုအရှင်တော်သည် မိမိ၏ လွတ်လပ်သော အလိုနှင့် ကရုဏာကြောင့် ယခု သင့်ရှေ့၌ ကိုယ်တိုင် ပေါ်ထွန်းလာတော်မူ၏။
Verse 35
मत्तोप्यन्यतमो नास्ति न मत्तोऽन्योऽस्ति पुण्यवान् । भवानिति च मत्पृष्ठे तपसे समुपस्थितः
«ငါထက် မြင့်မြတ်သူ မရှိ၊ ငါထက် ကုသိုလ်ပြည့်ဝသူလည်း မရှိ။ သို့ရာတွင် သင်သည် ငါကို ‘ဘဝန်’ ဟု ခေါ်ကာ ငါ့ရှေ့သို့ လာရောက်ပြီး တပသအတွက် ကိုယ်တိုင် ပေါ်လာလေ၏»။
Verse 36
देवेन्द्रादधिकम्मन्ये स्वात्मानम्परमेश्वर । सगणेन त्वयागत्य कृतोऽनुग्रहभागहम्
အို ပရမေရှွရ၊ ငါသည် အိန္ဒြာထက်တောင် မိမိကိုယ်ကို မြင့်မြတ်သည်ဟု ထင်၏။ အကြောင်းမူကား သင်သည် သင်၏ အဖွဲ့အပါအဝင် ဤနေရာသို့ ကြွလာ၍ ငါကို သင်၏ ကရုဏာအနုဂ्रहကို ခံယူသူ ဖြစ်စေခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။
Verse 37
निर्विघ्नं कुरु देवेश स्वतन्त्रः परमन्तपः । करिष्येऽहन्तथा सेवां दासोऽहन्ते सदा प्रभो
အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ဤလုပ်ငန်းကို အတားအဆီးကင်းစင်စေပါ။ သင်သည် အပြည့်အဝ လွတ်လပ်သူ၊ ဒုက္ခကို အမြင့်ဆုံး ချေမှုန်းသူ ဖြစ်တော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် အမိန့်တော်အတိုင်း ကျွန်ုပ်သည် ဝတ်ပြုစေဝါပြုမည်၊ အရှင်ဘုရား၊ ကျွန်ုပ်သည် အမြဲတမ်း သင်၏ ကျွန် ဖြစ်ပါသည်။
Verse 38
ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा गिरिराजोऽसौ स्वं वेश्म द्रुतमागतः । वृत्तांत्तं तं समाचख्यौ प्रियायै च समादरात्
ဗြဟ္မာက ပြောသည်။ ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် တောင်မင်း ဟိမဝန္တသည် မိမိအိမ်သို့ လျင်မြန်စွာ ပြန်သွား၍ ချစ်မြတ်နိုးသော ဇနီးအား ထိုအကြောင်းအရာ အလုံးစုံကို လေးစားစွာ ပြောပြ하였다။
Verse 39
नीयमानान्परीवारान्स्वगणानपि नारद । समाहूयाखिलाञ्छैलपतिः प्रोवाच तत्त्वतः
အို နာရဒ၊ မိမိ၏ အမှုထမ်းများနှင့် ကိုယ်ပိုင် အဖွဲ့အစည်းအားလုံးကို ခေါ်ဆောင်သွားနေသည်ကို မြင်သောအခါ တောင်မင်း ဟိမဝန္တသည် သူတို့အားလုံးကို ခေါ်စု၍ အကြောင်းအရာ၏ အမှန်တရားအတိုင်း ပြောကြား하였다။
Verse 40
हिमालय उवाच । अद्य प्रभृति नो यातु कोपि गंगावतारणम् । मच्छासनेन मत्प्रस्थं सत्यमेतद्ब्रवीम्यहम्
ဟိမာလယ မိန့်တော်မူသည်။ «ယနေ့မှစ၍ ဂင်္ဂါဒေဝီကို ဆင်းသက်စေဖို့ သွားမည့်သူ မရှိစေ။ ငါ၏ အမိန့်နှင့် အာဏာဖြင့် ဤသည်ကို ခိုင်မာသော အမိန့်တော်အဖြစ် ထားသည်။ ငါသည် သစ္စာဖြင့် ပြော၏»။
Verse 41
गमिष्यति जनः कश्चित्तत्र चेत्तं महाखलम् । दण्डयिष्ये विशेषेण सत्यमेतन्मयोदितम्
«တစ်စုံတစ်ယောက်က အဲဒီနေရာသို့ သွားပြီး မဟာအပျက်အယွင်းသူ ဖြစ်လာပါက၊ ငါသည် အထူးတင်းကျပ်စွာ ဒဏ်ခတ်မည်။ ဤသည်မှာ ငါကြေညာသော သစ္စာတော်ပင်»။
Verse 42
इति तान्स नियम्याशु स्वगणान्निखिलान्मुने । सुयत्नं कृतवाञ्छैलस्तं शृणु त्वं वदामि ते
ထို့ကြောင့် မုနိရေ၊ မိမိ၏ အစေခံဂဏာတို့အားလုံးကို လျင်မြန်စွာ ထိန်းချုပ်ပြီးနောက်၊ တောင်မင်း ဟိမာလယသည် အလွန်ဂရုစိုက်၍ ကြိုးပမ်းလေ၏။ သူပြုသမျှကို နားထောင်လော့—ငါသည် သင့်အား ပြောမည်။
Śiva, grieving Satī, learns of Himālaya’s daughter’s birth and proceeds with select gaṇas to Himavat’s Gaṅgā-associated region to begin tapas and deep meditation, initiating the narrative setup for the Śiva–Pārvatī convergence.
It encodes an advaya (non-dual) ontology: consciousness/ātman is portrayed as eternal, luminous, all-pervading, blissful, and supportless—framing Śiva’s tapas as realization and stabilization of ultimate reality rather than mere ascetic hardship.
Śiva appears as Śambhu/Śaṅkara/Haṛa in a tapas-dhyāna mode; the gaṇas manifest complementary roles as meditators, attendants, and silent gatekeepers, modeling service (sevā) and restraint (mauna) around the divine yogin.