गणेशविवाहोत्सवः तथा सिद्धि-बुद्धि-सन्तानवर्णनम् | Gaṇeśa’s Wedding Festival and the Progeny of Siddhi & Buddhi

Verse 1

ब्रह्मोवाच । एतस्मिन्नंतरे तत्र विश्वरूपः प्रजापतिः । तदुद्योगं संविचार्य सुखमाप प्रसन्नधीः

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ ထိုအချိန်၌ ထိုနေရာတွင် ပရာဇာပတိ ဝိශ්ဝရူပ သည် ထိုလုပ်ငန်းကို ကောင်းစွာစဉ်းစားသုံးသပ်၍ စိတ်ကြည်လင်ငြိမ်းချမ်းကာ သက်သာပျော်ရွှင်မှုကို ရရှိ하였다။

Verse 2

विश्वरूपप्रजेशस्य दिव्यरूपे सुते उभे । सिद्धिबुद्धिरिति ख्याते शुभे सर्वांगशोभने

ဝိශ්ဝရူပ ပရာဇာပတိထံ၌ ဒေဝီရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော သမီးနှစ်ဦး မွေးဖွားလာ하였다။ သူတို့ကို “သိဒ္ဓိ” နှင့် “ဗုဒ္ဓိ” ဟု ခေါ်ကြပြီး မင်္ဂလာရှိကာ ကိုယ်အင်္ဂါအားလုံး လှပတောက်ပနေ하였다။

Verse 3

ताभ्यां चैव गणेशस्य गिरिजा शंकरः प्रभू । महोत्सवं विवाहं च कारयामासतुर्मुदा

ထို့နောက် ဂိရိဇာနှင့် အရှင် ရှင်ကရ မဟာဣශ්ဝရ တို့သည် သူမတို့နှစ်ဦးနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ ဂဏေရှ၏ မဟာပွဲတော်နှင့် မင်္ဂလာအခမ်းအနားကို စီစဉ်ကျင်းပစေ하였다။

Verse 4

समाप्तोयं रुद्रसंहितान्तर्गतः कुमारखण्डश्चतुर्थः

ဤသို့ဖြင့် ရုဒ္ရ-သံဟိတာအတွင်း ပါဝင်သော စတုတ္ထပိုင်း «ကူမာရ-ခဏ္ဍ» သည် ပြီးဆုံးလေ၏။

Verse 5

तथा च विश्वकर्माऽसौ विवाहं कृतवांस्तथा । तथा च ऋषयो देवा लेभिरे परमां मुदम्

ထို့နောက် ဝိශ්ဝကမ္မာလည်း မင်္ဂလာအခမ်းအနားကို ထုံးတမ်းစဉ်လာအတိုင်း ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရှင်ရသီများနှင့် ဒေဝတားတို့သည် အမြင့်ဆုံးသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ရရှိကြသည်။

Verse 6

गणेशोपि तदा ताभ्यां सुखं चैवाप्तिचिंतकम् । प्राप्तवांश्च मुने तत्तु वर्णितुं नैव शक्यते

ထိုအခါ ဂဏေရှာတော်ပင်လျှင် သူတို့ကြောင့် ရရှိခြင်းအပေါ် စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ဖယ်ရှားပေးသော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ပြည့်စုံခြင်းကို ရရှိတော်မူ၏။ အို မုနိ၊ ထိုအတွေ့အကြုံကို စကားဖြင့် အမှန်တကယ် မဖော်ပြနိုင်ပါ။

Verse 7

कियता चैव कालेन गणेशस्य महात्मनः । द्वयोः पत्न्योश्च द्वौ दिव्यौ तस्य पुत्रौ बभूवतुः

အချိန်အနည်းငယ် ကုန်လွန်ပြီးနောက် မဟာအတ္တမန် ဂဏေရှာတော်၏ ဇနီးနှစ်ပါးမှ တောက်ပသန့်ရှင်းသော ဒေဝသဘောရှိ သားတော်နှစ်ပါး မွေးဖွားလာကြသည်။

Verse 8

सिद्धेर्गणेशपत्न्यास्तु क्षेमनामा सुतोऽभवत् । बुद्धेर्लाभाभिधः पुत्रो ह्यासीत्परभशोभनः

သိဒ္ဓိ (Siddhi) သည် သခင်ဂဏေရှ၏ ဇနီးဖြစ်၍ က္ရှေမ (Kṣema) ဟူသော သားတော် မွေးဖွားလာ၏။ ပုဒ္ဓိ (Buddhi) မှလည်း လာဘ (Lābha) ဟူသော သားတော် တကယ်ရှိခဲ့ပြီး ရုပ်ရည်နှင့် ကံကောင်းခြင်းတို့၌ အလွန်တင့်တယ်လှ၏။

Verse 9

एवं सुखमचिंत्यं व भुंजाने हि गणेश्वरे । आजगाम द्वितीयश्च क्रांत्वा पृथ्वीं सुतस्तदा

ဤသို့ ဂဏေရှဝရ (Gaṇeśa) သည် စိတ်ကူးမရနိုင်သော သက်သာချမ်းသာကို ခံစားနေစဉ်၊ ဒုတိယသားတော်သည် မြေကြီးတစ်လုံးလုံးကို လှည့်လည်ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် ထိုအခါ ရောက်လာ၏။

Verse 10

तावश्च नारदेनैव प्राप्तो गेहे महात्मना । यथार्थं वच्मि नोऽसत्यं न छलेन न मत्सरात्

ထို့နောက် မဟာအတ္တမ နာရဒ (Nārada) သည် သူတို့အိမ်သို့ ရောက်လာကာ ထိုနှစ်ဦးကို တွေ့ဆုံခဲ့၏။ ငါသည် အမှန်တရားကိုသာ ပြော၏—မမှားမယွင်း၊ လှည့်စားခြင်းကြောင့်လည်း မဟုတ်၊ မနာလိုမှုကြောင့်လည်း မဟုတ်။

Verse 11

पितृभ्यां तु कृतं यच्च शिवया शंकरेण ते । तन्न कुर्य्यात्परो लोके सत्यं सत्यं ब्रवीम्यहम्

သင်တို့၏ မိဘများဖြစ်သော သီဝ (Śiva) နှင့် သင်္ကရ (Śaṅkara) တို့ ပြုလုပ်ခဲ့သမျှကို ဤလောက၌ အခြားမည်သူမျှ မပြုနိုင်။ ဤသည်မှာ အမှန်တရားပင်—အမှန်တရားကို ငါကြေညာ၏။

Verse 12

निष्कास्य त्वां कुक्रमणं मिषमुत्पाद्य यत्नतः । गणेशस्य वरोकारि विवाहः परशोभनः

မသင့်လျော်သော လမ်းကြောင်း မဖြစ်ပေါ်စေရန် သင်ကို ထွက်ခွာစေမည့် အကြောင်းပြချက်တစ်ရပ်ကို ကြိုးစား၍ စီမံကာ၊ ဂဏေရှ၏ အလွန်မင်္ဂလာရှိ၍ တင့်တယ်လှသော မင်္ဂလာဆောင်ပွဲကို အို အပေးအကူပြုသူ၊ သင့်တော်စွာ ပြုလုပ်စီစဉ်ခဲ့၏။

Verse 13

गणेशस्य कृतोद्वाहो लब्धवांस्स्त्रीद्वयं मुदा । विश्वरूपप्रजेशस्य कन्यारत्नं महोत्तमम्

ထို့ကြောင့် ဂဏေရှ၏ မင်္ဂလာပွဲကို သာသနာတော်အလှတရားဖြင့် အခမ်းအနားကျင်းပပြီး၊ ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ဇနီးနှစ်ပါးကို ရရှိ하였다—ဗိශ්ဝရူပ ပရာဇာပတိ၏ အလွန်မြတ်သော ရတနာတန်ဖိုးရှိ သမီးတော်များ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 14

पुत्रद्वयं ललाभासौ द्वयोः पत्न्योश्शुभांगयोः । सिद्धे क्षेमं तथा बुद्धेर्लाभं सर्वं सुखप्रदम्

အင်္ဂါရပ်ကောင်းမြတ်သော ဇနီးနှစ်ပါးမှ သူသည် သားနှစ်ယောက်ကို ရရှိ하였다—စိဒ္ဓ နှင့် ဗုဒ္ဓေရလာဘ္ဟ—သူတို့သည် ကောင်းကျိုး၊ ကာကွယ်မှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုအမျိုးမျိုးကို ပေးဆောင်သူများ ဖြစ်ကြသည်။

Verse 15

पत्न्योर्द्वयोर्गणेशोऽसौ लब्ध्वा पुत्रद्वयं शुभम् । मातापित्रोर्मतेनैव सुखं भुंक्ते निरंतरम्

ဂဏေရှသည် ဇနီးနှစ်ပါးမှ မင်္ဂလာရှိသော သားနှစ်ယောက်ကို ရရှိပြီးနောက်၊ မိခင်နှင့် ဖခင်၏ အကြံဉာဏ်နှင့် အလိုတော်အတိုင်းသာ လိုက်နာကာ အဆက်မပြတ် သုခကို ခံစားနေသည်။

Verse 16

भवता पृथिवी क्रांता ससमुद्रा सकानना । तच्छलाज्ञावशात्तात तस्य जातं फलं त्विदम्

ချစ်သားရေ၊ သင်သည် သမုဒ္ဒရာများနှင့် တောတောင်များပါဝင်သော မြေကြီးတစ်လျှောက်ကို လှည့်လည်ခဲ့သည်။ သို့သော် သားရေ၊ ဤအရာသည် ထို (ဒေဝ) အမိန့်နှင့် လှည့်ကွက်၏ အာဏာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း이며၊ ဤသည်က ထိုအရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော အကျိုးတရား ဖြစ်သည်။

Verse 17

पितृभ्यां क्रियतास्मैवच्छलं तात विचार्यताम् । स्वस्वामिभ्यां विशेषेण ह्यन्यः किन्न करोति वै

ထို့ကြောင့် ချစ်သားရေ၊ သူ၏ မိဘနှစ်ပါးမှသာ လှည့်ကွက်ကို စဉ်းစား၍ ဆောင်ရွက်စေပါ။ ကောင်းကောင်း စဉ်းစားပါ—ကိုယ့်သခင်အတွက်၊ ကိုယ့်အကျိုးအတွက်ဆိုလျှင် အခြားသူက မလုပ်နိုင်တာ ဘာရှိမလဲ။

Verse 18

असम्यक्च कृतं ताभ्यां त्वत्पितृभ्यां हि कर्म ह । विचार्यतां त्वयाऽपीह मच्चित्ते न शुभं मतम्

အမှန်တကယ်ပင် သင်၏မိဘတို့ ပြုလုပ်ခဲ့သော အမှုသည် မမှန်ကန်ခဲ့ပါ။ သင်လည်း ဤနေရာတွင် စဉ်းစားသုံးသပ်ပါ; ငါ၏နှလုံး၌ မင်္ဂလာမဟုတ်ဟု ထင်မြင်သည်။

Verse 19

दद्याद्यदि गरं माता विक्रीणीयात्पिता यदि । राजा हरति सर्वस्वं कस्मै किं च ब्रवीतु वै

မိခင်က အဆိပ်ပေးလျှင်၊ ဖခင်က ကိုယ့်ကလေးကို ရောင်းလျှင်၊ မင်းက ပစ္စည်းဥစ္စာအားလုံးကို သိမ်းယူလျှင်—ထိုအခါ ဘယ်သူ့ထံ သွားတိုင်ကြားမည်နည်း၊ ဘာကိုပင် ပြောနိုင်မည်နည်း။

Verse 20

येनैवेदं कृतं स्याद्वै कर्मानर्थकरं परम् । शांतिकामस्सुधीस्तात तन्मुखं न विलोकयेत्

ဤအလွန်အန္တရာယ်ကြီးသော အမှုကို ပြုလုပ်သူကို—ချစ်သောသားရေ—ငြိမ်းချမ်းမှုကို လိုလားသော ပညာရှိသည် သူ၏မျက်နှာကိုတောင် မကြည့်သင့်။

Verse 21

इति नीतिः श्रुतौ प्रोक्ता स्मृतौ शास्त्रेषु सर्वतः । निवेदिता च सा तेऽद्य यथेच्छसि तथा कुरु

ဤသို့သော သီလနှင့် နီတိ၏ အခြေခံသဘောတရားကို သြရုတိ၌လည်း၊ စမရုတိ၌လည်း၊ သာသ္တရားအနှံ့၌လည်း ကြေညာထားသည်။ ယနေ့ ငါသည် သင်အား ပြောကြားပြီးပြီ; သင်လိုသလို ဆောင်ရွက်လော့။

Verse 22

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा नारद त्वं तु महेश्वरमनोगतिः । तस्मै तथा कुमाराय वाक्यं मौनमुपागतः

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– «ဤသို့ ပြောပြီးနောက်၊ နာရဒာ၊ မဟာဒေဝ၌ စိတ်နှလုံး စူးစိုက်နေသော သင်သည် ထိုကူမာရအား ထပ်မံစကားမထွက်တော့ဘဲ တိတ်ဆိတ်သွား၏»။

Verse 23

स्कन्दोऽपि पितरं नत्वा कोपाग्निज्वलितस्तदा । जगाम पर्वतं क्रौंचं पितृभ्यां वारितोऽपि सन्

စကန္ဒာလည်း ဖခင်အား ဦးညွှတ်ကန်တော့ပြီး ထိုအခါ ဒေါသမီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ မိဘနှစ်ပါးက တားဆီးသော်လည်း သူသည် ကရောဉ္စ တောင်သို့ သွားလေ၏။

Verse 24

वारणे च कृते त्वद्य गम्यते च कथं त्वया । इत्येवं च निषिद्धोपि प्रोच्य नेति जगाम सः

«ဒီနေ့ သင့်ကို တားဆီးထားပြီးသား၊ သင် ဘယ်လို သွားနိုင်သေးသလဲ» ဟု မေးမြန်း၏။ ထိုသို့ တားမြစ်ထားသော်လည်း သူက «မသွားဘူး» ဟု ပြန်ဆိုကာ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 25

न स्थातव्यं मया तातौ क्षणमप्यत्र किंचन । यद्येवं कपटं प्रीतिमपहाय कृतं मयि

အို ချစ်ခင်ရသော အဖေတို့၊ ငါသည် ဤနေရာ၌ တစ်ခဏမျှပင် မနေရသင့်။ စစ်မှန်သော ချစ်ခင်မှုကို ပယ်ဖျက်ကာ ငါ့အပေါ် လှည့်စားမှုကို ပြုခဲ့လျှင် ဤနေရာ၌ နေရခြင်း မသင့်တော်။

Verse 26

एवमुक्त्वा गतस्तत्र मुने सोऽद्यापि वर्तते । दर्शनेनैव सर्वेषां लोकानां पापहारकः

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် အို မုနိ၊ သူသည် ထိုနေရာသို့ သွားကာ ယနေ့တိုင် ထိုနေရာ၌ပင် ရှိနေသေးသည်။ သူ၏ ဒർശန (darśana) ကို မြင်ရုံသာဖြင့် လောကအပေါင်းတို့၏ အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသူ ဖြစ်၏။

Verse 27

तद्दिनं हि समारभ्य कार्तिकेयस्य तस्य वै । शिवपुत्रस्य देवर्षे कुमारत्वं प्रतिष्ठितम्

ထိုနေ့မှစ၍၊ အို နတ်ရိရှီတော်၊ ကာတိကေယ—သီဝဘုရား၏သားတော်—၏ «ကုမာရ» ဟူသော အမြဲနုပျိုသောအခြေအနေသည် ခိုင်မြဲစွာ တည်ထောင်လေ၏။

Verse 28

तन्नाम शुभदं लोके प्रसिद्धं भुवनत्रये । सर्वपापहरं पुण्यं ब्रह्मचर्यप्रदं परम्

ထိုနာမတော်သည် လောက၌ မင်္ဂလာဖြစ်၍ သုံးလောကလုံးတွင် ထင်ရှားကျော်ကြားသည်။ သန့်ရှင်း၍ အမြင့်ဆုံးကုသိုလ်ဖြစ်ကာ အပြစ်အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပြီး အထွတ်အထိပ် ဘြဟ္မစရိယ (သန့်ရှင်းသိက္ခာနှင့် ထိန်းသိမ်းမှု) ကို ပေးတော်မူသည်။

Verse 29

कार्तिक्यां च सदा देवा ऋषयश्च सतीर्थकाः । दर्शनार्थं कुमारस्य गच्छंति च मुनीश्वराः

ကာတ္တိကီနေ့၌ နတ်များနှင့် ရိရှီများသည် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထများနှင့်အတူ အမြဲတမ်း ကုမာရ (စကန္ဒ) ကို မြင်တွေ့ဒർശန ရရန် သွားကြပြီး၊ မုနိအရှင်ကြီးများလည်း ထိုဒർശနအတွက် ထွက်ခွာကြသည်။

Verse 30

कार्तिक्यां कृत्तिकासंगे कुर्याद्यः स्वामिदर्शनम् । तस्य पापं दहेत्सर्वं चित्तेप्सित फलं लभेत्

ကာတ္တိကီကာလ၌—ကೃတ္တိကာတို့နှင့် ဆက်စပ်သော မင်္ဂလာအချိန်တွင်—သခင် (သီဝဘုရား) ၏ ဒർശနကို ရသူသည် မိမိအပြစ်အားလုံး မီးလောင်ပျက်စီးကာ စိတ်တွင်လိုလားသည့် အကျိုးကို ရရှိလိမ့်မည်။

Verse 31

उमापि दुःखमापन्ना स्कन्दस्य विरहे सति । उवाच स्वामिनं दीना तत्र गच्छ मया प्रभो

စကန္ဒ မရှိသဖြင့် ဥမာလည်း ဝမ်းနည်းခြင်းသို့ ကျရောက်၏။ စိတ်နာကျင်ကာ မိမိ၏ အရှင်သခင်အား တော်တော်နိမ့်ချစွာ ပြော၏—«အရှင်၊ ပရဘု၊ ကျွန်မနှင့်အတူ ထိုနေရာသို့ သွားပါ»။

Verse 32

तत्सुखार्थं स्वयं शंभुर्गतस्स्वांशेन पर्वते । मल्लिकार्जुननामासीज्ज्योतिर्लिङ्गं सुखावहम्

ထိုဘုရားကိုးကွယ်သူ၏ မင်္ဂလာသော ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ရှမ္ဘုသည် မိမိ၏ ဒေဝီယအင်အား၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်စိတ်ဖြင့် တောင်သို့ ကြွရောက်တော်မူ၍ ထိုနေရာ၌ «မလ္လိကာရ္ဇုန» ဟုခေါ်သော ဂျျိုတိရ္လင်္ဂ ဖြစ်တော်မူကာ မင်္ဂလာသုခကို ပေးတော်မူ၏။

Verse 33

अद्यापि दृश्यते तत्र शिवया सहितश्शिवः । सर्वेषां निजभक्तानां कामपूरस्सतां गतिः

ယနေ့တိုင်အောင် ထိုနေရာ၌ သီဝ (ရှီဝ) သည် သီဝါ (ပါရဝတီ) နှင့်အတူ မြင်တွေ့ရ၏။ မိမိ၏ သစ္စာရှိသော ဘက္တများ၏ ဆန္ဒအားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးသူ၊ သီလရှိသူတို့၏ အမြင့်ဆုံး အားကိုးရာနှင့် ပန်းတိုင်ဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 34

तमागतं स विज्ञाय कुमारस्सशिवं शिवम् । स विरज्य ततोऽन्यत्र गंतुमासीत्समुत्सुकः

သီဝ ရောက်လာသည်ကို—အဖော်အပါများနှင့်အတူ ရောက်လာသော သီဝကို—သိမြင်သော်၊ ဒေဝကူမာရသည် အခြားအရာအားလုံးမှ စိတ်အတွင်းကင်းလွတ်၍၊ ဆက်လက်သွားလိုစိတ်ပြင်းပြကာ အခြားနေရာသို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လေ၏။

Verse 35

देवैश्च मुनिभिश्चैव प्रार्थितस्सोपि दूरतः । योजनत्रयमुत्सृज्य स्थितः स्थाने च कार्तिकः

ဒေဝများနှင့် မုနိများက အဝေးမှပင် တောင်းပန်ကြသော်လည်း ကာတ္တိကေယသည် အကွာအဝေး၌ပင် နေ၏။ ယောဇန သုံးခုခန့် ခွာထားကာ မိမိနေရာ၌ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်တည်လေ၏။

Verse 36

पुत्रस्नेहातुरौ तौ वै शिवौ पर्वणि पर्वणि । दर्शनार्थं कुमारस्य तस्य नारद गच्छतः

အို နာရဒာ၊ သားအပေါ် ချစ်မြတ်နိုးမှုကြောင့် စိတ်နာကျင်နေသော ထိုနှစ်ပါး—သီဝနှင့် (ပါရဝတီ)—သည် ပွဲတော်အခါတိုင်း၊ ကူမာရကို မြင်တွေ့လိုသော ဆန္ဒဖြင့် ထပ်ခါထပ်ခါ သွားကြ၏။

Verse 37

अमावास्यादिने शंभुः स्वयं गच्छति तत्र ह । पूर्णमासी दिने तत्र पार्वती गच्छति ध्रुवम्

အမဝါသျာနေ့တွင် သမ္ဘု (သီဝရှင်) ကိုယ်တိုင် ထိုနေရာသို့ မလွဲမသွေ သွားတော်မူ၏။ ပုဏ္ဏမီနေ့တွင်လည်း ပါရဝတီသည် ထိုနေရာသို့ အမှန်တကယ် သွားတတ်၏။

Verse 38

यद्यत्तस्य च वृत्तांतं भवत्पृष्टं मुनीश्वर । कार्तिकस्य गणेशस्य परमं कथितं मया

မုနိအရှင်မြတ်၊ သင်မေးမြန်းခဲ့သော သူ၏ အကြောင်းအရာအားလုံးကို—ကာရ္တိကေယနှင့် ဂဏေရှတို့၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး အနှစ်သာရကို ငါသည် ယခု ပြောကြားပြီးလေပြီ။

Verse 39

एतच्छ्रुत्वा नरो धीमान् सर्वपापैः प्रमुच्यते । शोभनां लभते कामानीप्सितान्सकलान्सदा

ဤအကြောင်းကို ကြားနာသော ပညာရှိသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။ သူသည် အမြဲတမ်း မင်္ဂလာကောင်းကို ရရှိပြီး မိမိလိုအင်ဆန္ဒအရာအားလုံးကိုလည်း ရရှိ၏။

Verse 40

यः पठेत्पाठयेद्वापि शृणुयाच्छ्रावयेत्तथा । सर्वान्कामानवाप्नोति नात्र कार्या विचारणा

ဤသင်ခန်းစာကို ရွတ်ဖတ်သူ၊ ရွတ်ဖတ်စေသူ၊ ကြားနာသူ၊ ကြားနာစေသူသည် လိုအင်ဆန္ဒအားလုံးကို ရရှိ၏။ ဤအကြောင်း၌ ထပ်မံ စဉ်းစားရန် မလိုအပ်။

Verse 41

ब्राह्मणो ब्रह्मवर्चस्वी क्षत्रियो विजयी भवेत् । वैश्यो धन समृद्धस्स्याच्छूद्रस्सत्समतामियात्

ဤနေရာ၌ ဖော်ပြသော ရှိဝကို အလယ်တင်သော ကုသိုလ်ကြောင့် ဗြာဟ္မဏသည် ဓမ္မတေဇဖြင့် တောက်ပလာ၏၊ က္ෂတ္တရိယသည် အောင်ပွဲရ၏၊ ဝိုင်ရှျသည် ငွေကြေးစည်းစိမ် ပေါများ၏၊ ရှုဒ္ဒရသည် သီလရှိသူတို့နှင့် ဂုဏ်သိက္ခာတူညီသော အခြေအနေသို့ ရောက်၏။

Verse 42

रोगी रोगात्प्रमुच्येत भयान्मुच्येत भीतियुक् । भूतप्रेतादिबाधाभ्यः पीडितो न भवेन्नरः

နာမကျန်းသူသည် ရောဂါမှ လွတ်မြောက်၏။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းခံရသူသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းမှ လွတ်၏။ ဘူတ၊ ပရေတ စသည့် အနှောင့်အယှက်များကြောင့် လူသည် မနှိပ်စက်ခံရတော့။

Verse 43

एतदाख्यानमनघं यशस्यं सुखवर्द्धनम् । आयुष्यं स्वर्ग्यमतुलं पुत्रपौत्रादिकारकम्

ဤအခန်းကဏ္ဍသန့်ရှင်း၍ အပြစ်ကင်းသော ပုံပြင်သည် ဂုဏ်သတင်းကို ပေး၍ ပျော်ရွှင်မှုကို တိုးစေ၏။ အသက်ရှည်ခြင်းနှင့် မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ကောင်းကင်ဘုန်းကို ပေးကာ သား၊ မြေးနှင့် မျိုးဆက်繁栄၏ အကြောင်းရင်း ဖြစ်၏။

Verse 44

अपवर्गप्रदं चापि शिवज्ञानप्रदं परम् । शिवाशिवप्रीतिकरं शिवभक्तिविवर्द्धनम्

ဤအရာသည် အပဝဂ္ဂ (နောက်ဆုံးလွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ပေးကာ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော သီဝဇ္ဈာန (Śiva-ज्ञान) ကိုလည်း ပေး၏။ သီဝနှင့် သူ့အား ချစ်မြတ်နိုးသော မင်္ဂလာရှိသူတို့ကို ပျော်ရွှင်စေပြီး သီဝဘက္တိကို တိုးပွားစေ၏။

Verse 45

श्रवणीयं सदा भक्तैर्निःकामैश्च मुमुक्षुभिः । शिवाद्वैतप्रदं चैतत्सदाशिवमयं शिवम्

ဤသင်ခန်းစာကို ဘက္တများ၊ ဆန္ဒကင်းသူများနှင့် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရှာဖွေသူများက အမြဲနားထောင်သင့်၏။ အကြောင်းမူကား ၎င်းသည် သီဝအဒွైత (Śiva-အဒွైత) ကို ပေးကာ၊ ကိုယ်တိုင်ပင် စဒါသီဝ၏ သဘာဝဖြစ်သော မင်္ဂလာသီဝ ဖြစ်၏။