शिवपुत्रजननवर्णनम् — Description of the Birth/Manifestation of Śiva’s Son

Verse 1

ब्रह्मोवाच । तदाकर्ण्य महादेवो योगज्ञानविशारदः । त्यक्तकामो न तत्याज संभोगं पार्वतीभयात्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူ၏။ ထိုစကားကို ကြားသိပြီးနောက် ယောဂဗိဇ္ဇာ၌ ကျွမ်းကျင်သော မဟာဒေဝသည် ကာမတဏှာကင်းစင်သော်လည်း ပါရဝတီမိခင်တော်၏ မနှစ်သက်မှုကို မဖြစ်စေလိုသဖြင့် သမီးတော်နှင့် အိမ်ထောင်ရေးသမဂ္ဂကို မစွန့်လွှတ်ခဲ့။

Verse 2

इति श्रीशिवमहापुराणे द्वितीयायां रुद्रसंहितायां चतुर्थे कुमारखंडे शिवपुत्रजननवर्णनं नाम द्वितीयोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် ဂုဏ်တော်ကြီးသော ရှိဝမဟာပုရာဏ၌ ဒုတိယ ရုဒြသံဟိတာ၏ စတုတ္ထ ကုမာရခဏ္ဍတွင် «ရှိဝ၏ သားတော် မွေးဖွားခြင်း ဖော်ပြချက်» ဟူသော ဒုတိယအခန်း ပြီးဆုံး၏။

Verse 3

देवास्सर्वे प्रभुं दृष्ट्वा हरिणा च मया शिवम् । बभूबुस्सुखिनश्चाति तदा वै भक्तवत्सलम्

နတ်အားလုံးသည် အမြင့်မြတ်သော အရှင် သီဝကို ဟရီ (ဗိဿနု) နှင့် ကျွန်ုပ် (ဗြဟ္မာ) တို့နှင့်အတူ မြင်တွေ့သောအခါ၊ သူသည် ဘက္တများကို အမြဲချစ်ခင်ကာကွယ်သောကြောင့် အလွန်ပျော်ရွှင်ကြလေ၏။

Verse 4

इत्याकर्ण्य वचस्तेषां सुराणां भगवान्भवः । प्रत्युवाच विषण्णात्मा दूयमानेन चेतसा

နတ်တို့၏ စကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ ဘဂဝန် ဘဝ (သီဝ) သည် ပြန်လည်ဖြေကြားလေ၏။ အတွင်းစိတ်သည် ညှိုးနွမ်း၍ စိတ်နှလုံးသည် ဝမ်းနည်းပူလောင်နေ၏။

Verse 5

प्रणम्य सुमहाप्रीत्या नतस्कंधाश्च निर्जराः । तुष्टुवुः शंकरं सर्वे मया च हरिणा मुने

အလွန်ပျော်ရွှင်စွာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက် မသေမပျက်သော ဒေဝတားတို့သည် ပခုံးကိုနိမ့်ချ၍ ရိုသေကာ သင်္ကရကို အားလုံးချီးမွမ်းကြ၏။ ထိုနည်းတူ ငါလည်း ဟရီ (ဗိဿဏု) နှင့်အတူ၊ အို မုနိ။

Verse 6

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव करुणासागर प्रभो । अन्तर्यामी हि सर्वेषां सर्वं जानासि शंकर

ဒေဝတားတို့က ဆိုကြသည်— «ဒေဝတို့၏ဒေဝ၊ မဟာဒေဝ၊ ကရုဏာပင်လယ်ဖြစ်သော အရှင်ဘုရား။ သင်သည် သတ္တဝါအားလုံး၏ အတွင်းအုပ်စိုးရှင် (အန္တర్యာမီ) ဖြစ်သဖြင့်၊ အို သင်္ကရ၊ အရာအားလုံးကို သိတော်မူ၏»။

Verse 7

देवकार्यं कुरु विभो रक्ष देवान् महेश्वर । जहि दैत्यान् कृपां कृत्वा तारकादीन् महाप्रभून्

အို အစွမ်းအင်အလုံးစုံရှိသော အရှင်၊ မဟာဒေဝ—ဒေဝတို့၏တာဝန်ကို ဆောင်ရွက်၍ ဒေဝတားတို့ကို ကာကွယ်ပါ။ ကရုဏာဖြင့် တာရကာတို့ကဲ့သို့ အင်အားကြီး ဒိုင်တျာတို့ကို သတ်ပယ်ပါ။

Verse 8

शिव उवाच । हे विष्णो हे विधे देवास्सर्वेषां वो मनोगतिः । यद्भावि तद्भवत्येव कोऽपि नो तन्निवारकः

သီဝဘုရား မိန့်တော်မူသည်— «ဟေ ဗိဿဏု၊ ဟေ ဗိဓာတೃ (ဗြဟ္မာ)၊ ဟေ ဒေဝတော်တို့—သင်တို့၏ စိတ်အတွင်းရှိ အကြံနှင့် ရည်ရွယ်ချက်တို့ကို အားလုံး သိကြ၏။ ဖြစ်မည့်အရာသည် မဖြစ်မနေ ဖြစ်လာမည်; ထိုကို တားဆီးနိုင်သူ မရှိ» ဟု။

Verse 9

यज्जातं तज्जातमेव प्रस्तुतं शृणुताऽमराः । शिरस्तस्खलितं वीर्यं को ग्रहीष्यति मेऽधुना

ဖြစ်ပြီးသမျှသည် ဖြစ်ပြီးသားပင်—ယခု သင့်လျော်သောအရာကို နတ်တို့ကြားနာကြလော့။ ငါ၏ ပုရుషဗီရိယ (သီဝ၏ အင်အား) သည် ခေါင်းမှ လျှောကျသွားပြီ; ယခုအခါ မည်သူက လက်ခံ၍ ထိန်းသိမ်းမည်နည်း။

Verse 10

स गृह्णीयादिति प्रोच्य पातयामास तद्भुवि । अग्निर्भूत्वा कपोतो हि प्रेरितस्सर्वनिर्जरैः

“သူက ယူပါစေ” ဟု ဆိုပြီး ထိုအရာကို မြေပေါ်သို့ ကျစေ하였다။ အမှန်တကယ်ပင် နတ်အားလုံး၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် ထိုခိုငှက်သည် မီးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား하였다။

Verse 11

अभक्षच्छांभवं वीर्यं चंच्वा तु निखिलं तदा । एतस्मिन्नंतरे तत्राऽऽजगाम गिरिजा मुने

ထို့နောက် ထိုငှက်သည် သမ္ဘဝ၏ ဗီရိယအားလုံးကို ချွန်ဖြင့်ယူကာ အပြည့်အဝ မျိုချလိုက်သည်။ ထိုအကြားအချိန်၌ပင် မုနိရေ၊ ဂိရိဇာ (ပါဝတီ) သည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာ하였다။

Verse 12

शिवागमविलंबे च ददर्श सुरपुंगवान् । ज्ञात्वा तद्वृत्तमखिलं महाक्रोधयुता शिवा

သီဝါ၏ ရောက်လာမှု နောက်ကျနေသည်ကို မြင်သဖြင့် နတ်တို့အနက် အထွဋ်အမြတ်သည် အခြေအနေကို စောင့်ကြည့်하였다။ အဖြစ်အပျက် အလုံးစုံကို သိသွားသောအခါ သီဝါသည် မဟာဒေါသဖြင့် ပြည့်နှက်သွား하였다။

Verse 13

उवाच त्रिदशान् सर्वान् हरिप्रभृतिकांस्तदा

ထိုအခါ သူသည် ဟရိ (ဗိဿနု) ကိုအစပြု၍ နတ်တို့အားလုံးကို ထိုအချိန်၌ မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 14

देव्युवाच । रे रे सुरगणास्सर्वे यूयं दुष्टा विशेषतः । स्वार्थसंसाधका नित्यं तदर्थं परदुःखदाः

ဒေဝီက မိန့်တော်မူ၏— «ဟေ ဟေ၊ နတ်အစုအဝေးတို့အားလုံး၊ အထူးသဖြင့် သင်တို့သည် ဆိုးယုတ်ကြ၏။ ကိုယ့်အကျိုးကိုသာ အမြဲတမ်း ပြည့်စုံစေလိုကြပြီး ထိုအတွက် အခြားသူတို့၏ ဒုက္ခကို ဖြစ်စေကြ၏»။

Verse 15

स्वार्थहेतोर्महेशानमाराध्य परमं प्रभुम् । नष्टं चक्रुर्मद्विहारं वंध्याऽभवमहं सुराः

ကိုယ့်အကျိုးအတွက်သာ နတ်တို့သည် မဟေရှ (မဟာဣශ්ဝရ) အမြင့်မြတ်သော အရှင်ကို ပူဇော်ကာ အားရစေကြ၏။ ထိုကြောင့် ငါ၏ လီလာကို ဖျက်ဆီးပြီး ငါသည် မီးမဖွားနိုင်သူ ဖြစ်သွားရ၏—အို နတ်တို့။

Verse 16

मां विरोध्य सुखं नैव केषांचिदपि निर्जराः । तस्माद्दुःखं भवेद्वो हि दुष्टानां त्रिदिवौकसाम्

ငါကို ဆန့်ကျင်လျှင် သင်တို့ အမရနတ်တို့အနက် မည်သူမျှ စိတ်ချမ်းသာမှု မရနိုင်။ ထို့ကြောင့် သင်တို့—ကောင်းကင်နေထိုင်သော ဆိုးယုတ်သူတို့အတွက်—ဒုက္ခသာ ပေါ်ပေါက်လိမ့်မည်။

Verse 17

ब्रह्मोवाच । इत्युक्त्वा विष्णुप्रमुखान् सुरान्सर्वान् शशाप सा । प्रज्वलंती प्रकोपेन शैलराजसुता शिवा

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူ၏— ထိုသို့ဆိုပြီးနောက်၊ တောင်မင်း၏ သမီးတော် ရှီဝါသည် အမျက်တော်ကြောင့် မီးလောင်သကဲ့သို့ တောက်လောင်ကာ ဗိෂ္ဏုကို ဦးဆောင်သော နတ်အားလုံးကို ကျိန်စာချခဲ့၏။

Verse 18

पार्वत्युवाच । अद्यप्रभृति देवानां वंध्या भार्या भवन्त्विति । देवाश्च दुःखितास्संतु निखिला मद्विरोधिनः

ပါရဝတီ (Pārvatī) မိန့်တော်မူသည်– «ယနေ့မှစ၍ ဒေဝတို့၏ ဇနီးများသည် မျိုးမပွားနိုင်သူများ ဖြစ်ကြပါစေ။ ထို့ပြင် ငါ့ကို ဆန့်ကျင်သူ ဒေဝအားလုံးတို့သည် ဝမ်းနည်းဒုက္ခ၌ နစ်မြုပ်နေကြပါစေ»။

Verse 19

ब्रह्मोवाच । इति शप्त्वाखिलान्देवान् विष्ण्वाद्यान्सकलेश्वरी । उवाच पावकं क्रुद्धा भक्षकं शिवरेतसः

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ ဤသို့ ဗိဿနုအစရှိသော နတ်အားလုံးကို ကျိန်စာချပြီးနောက်၊ အလုံးစုံအုပ်စိုးသော မဟာဒေဝီသည် ဒေါသထွက်ကာ ပာဝက (အဂ္နိ) ကို ခေါ်၍ ရှိဝ၏ သုက္ကရသကို စားသုံးရန် ခန့်ထားသူဟု မိန့်ကြား하였다။

Verse 20

पार्वत्युवाच । सर्वभक्षी भव शुचे पीडितात्मेति नित्यशः । शिवतत्त्वं न जानासि मूर्खोऽसि सुरकार्यकृत्

ပါရဝတီမိန့်တော်မူသည်။ «အို ဝမ်းနည်းသူ၊ အရာအားလုံးကို စားသုံးသူ ဖြစ်လော့၊ ထာဝရ ‘စိတ်နှလုံးညှဉ်းဆဲခံရသူ’ ဟု ခေါ်စေ။ သင်သည် ရှိဝတတ္တဝကို မသိသူ၊ နတ်တို့၏ အမိန့်အလုပ်သာ လုပ်နေသော မိုက်မဲသူ ဖြစ်၏»။

Verse 21

रे रे शठ महादुष्ट दुष्टानां दुष्टबोधवान् । अभक्षश्शिववीर्यं यन्नाकार्षीरुचितं हि तत्

«ဟေ ဟေ လှည့်စားသူ၊ အလွန်ဆိုးယုတ်သူ၊ ဆိုးယုတ်သူတို့အနက် ဆိုးယုတ်စိတ်အပြည့်ရှိသူ! ရှိဝ၏ သက္ကရသကို စားသုံးရမည့်အရာကဲ့သို့ ပြုမူခဲ့ခြင်းသည် အလွန်မသင့်လျော်သော အမှုတည်း»။

Verse 22

ब्रह्मोवाच । इति शप्त्वा शिवा वह्निं सहेशेन नगात्मजा । जगाम स्वालयं शीघ्रमसंतुष्टा ततो मुने

ဗြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်။ ဤသို့ အဂ္နိကို ကျိန်စာချပြီးနောက်၊ တောင်သမီး ရှိဝါသည် မဟေရှဝရနှင့်အတူ မိမိ၏ နေရာသို့ အလျင်အမြန် သွားလေ၏၊ အို မုနိ၊ ထိုအခါလည်း မကျေနပ်သေး။

Verse 23

गत्वा शिवा शिवं सम्यक् बोधयामास यत्नतः । अजीजनत्परं पुत्रं गणेशाख्यं मुनीश्वर

ထို့နောက် သီဝါ (ပါရဝတီ) သည် သီဝထံသို့ သွားရောက်ကာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်၍ အပြည့်အစုံ အသိပေးလေ၏။ ထို့နောက် အမြင့်မြတ်သော သားတော်တစ်ပါး—ဂဏေရှာဟု အမည်ရသော—ကို မွေးဖွားစေခဲ့သည်၊ အို မုနိရှင်မြတ်။

Verse 24

तद्वृत्तांतमशेषं च वर्णयिष्ये मुनेऽग्रतः । इदानीं शृणु सुप्रीत्या गुहोत्पत्तिं वदाम्यहम्

အို မုနိမြတ်၊ ထိုဖြစ်ရပ်အလုံးစုံကို သင်၏ရှေ့၌ ပြည့်စုံစွာ ငါဖော်ပြမည်။ ယခု ဝမ်းမြောက်သော ဘက္တိဖြင့် နားထောင်လော့၊ ငါသည် ဂုဟာ (စကန္ဒ) ၏ မွေးဖွားရာဇာတိကို ပြောမည်။

Verse 25

पावकादितमन्नादि भुंजते निर्जराः खलु । वेदवाण्येति सर्वे ते सगर्भा अभवन्सुराः

အမှန်တကယ်ပင် မသေမပျက်သော ဒေဝတို့သည် သန့်ရှင်းသော မီး (ပာဝက) ဖြင့် အရင်က ပူဇော်သန့်စင်ထားသော အစားအစာနှင့် အခြားအရာတို့ကို စားသုံးကြ၏။ ထို့နောက် ဝေဒမန်တရ၏ အာနုဘော်ကြောင့် ဒေဝအားလုံးသည် ကိုယ်ဝန်တည်နိုင်သော အစွမ်းကို ရရှိကြ၏။

Verse 26

ततोऽसहंतस्तद्वीर्यं पीडिता ह्यभवन् सुराः । विष्ण्वाद्या निखिलाश्चाति शिवाऽऽज्ञा नष्टबुद्धयः

ထို့နောက် ထိုဗီရိယအင်အားကြီးကို မခံနိုင်ကြသဖြင့် ဒေဝတို့သည် အလွန်ပင် ဖိနှိပ်ခံရကြ၏။ ဗိဿနုမှစ၍ အားလုံးသည် ရှီဝ၏ အမိန့်တော်အာဏာအောက်၌ ဉာဏ်မတည်ဘဲ စိတ်မောဟဖြစ်ကုန်၏။

Verse 27

अथ विष्णुप्रभृतिकास्सर्वे देवा विमोहिताः । दह्यमाना ययुः शीघ्रं शरणं पार्वतीपतेः

ထို့နောက် ဗိဿနုမှစ၍ ဒေဝအားလုံး မောဟဖြစ်ကြ၏။ ထိုဒုက္ခ၏ အပူကြောင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ဖြစ်လာကြသဖြင့် ပာဝတီ၏ အရှင် (ရှီဝ) ထံသို့ အလျင်အမြန် ခိုလှုံရန် သွားကြ၏။

Verse 28

शिवालयस्य ते द्वारि गत्वा सर्वे विनम्रकाः । तुष्टुवुस्सशिवं शंभुं प्रीत्या सांजलयस्सुराः

ရှီဝအာလယ၏ တံခါးဝသို့ ရောက်ကြသော် နတ်အားလုံး နှိမ့်ချလာကြ၏။ ချစ်မြတ်နိုးသော ပီတိဖြင့် လက်အုပ်ချီကာ၊ မင်္ဂလာရှင် သမ္ဘူ—ရှီဝတော်ကိုယ်တိုင်ကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 29

देवा ऊचुः । देवदेव महादेव गिरिजेश महाप्रभो । किं जातमधुना नाथ तव माया दुरत्यया

နတ်တို့က ဆိုကြသည်– «နတ်တို့၏ နတ်၊ မဟာဒေဝ၊ ဂိရိဇာ၏ အရှင်၊ မဟာပရဘု! အရှင်၊ ယခု ဘာဖြစ်ပွားသနည်း—ကျော်လွန်ရန် ခက်ခဲသော သင့်၏ မာယာကြောင့်?»

Verse 30

सगर्भाश्च वयं जाता दह्यमानाश्च रेतसा । तव शंभो कुरु कृपां निवारय दशामिमाम्

«အို သမ္ဘူ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်ဝန်ဆောင်လာကြပြီး၊ ထို မျိုးစေ့၏ အင်အားကြောင့် လောင်ကျွမ်းသကဲ့သို့ ပူလောင်နေကြပါသည်။ ကရုဏာပြုတော်မူ၍ ဤအခြေအနေကို ဖယ်ရှားပေးတော်မူပါ»။

Verse 31

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्याऽमरनुतिं परमेशश्शिवापतिः । आजगाम द्रुतं द्वारि यत्र देवाः स्थिता मुने

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ အမရဒေဝတို့ ဆက်ကပ်သီဆိုသော ချီးမွမ်းသံကို ကြားသိပြီးနောက်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်—သီဝ (ပါရဝတီ) ၏ အရှင် သီဝဘုရား—သည် အလျင်အမြန် တံခါးဝသို့ ကြွလာတော်မူ၏။ ထိုနေရာ၌ ဒေဝတို့ ရပ်တည်နေကြသည်၊ အို မုနိ။

Verse 32

आगतं शंकरं द्वारि सर्वे देवाश्च साच्युताः । प्रणम्य तुष्टुवुः प्रीत्या नर्तका भक्तवत्सलम्

သံကရ (ရှင်ကရ) သည် တံခါးဝသို့ ကြွလာသောအခါ၊ အချျုတ (ဗိဿနု) နှင့်အတူ ဒေဝအားလုံးက ဦးညွှတ်ပူဇော်၍ ချစ်မြတ်နိုးသည့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့်၊ ဘက္တတို့ကို မေတ္တာထားသော ကမ္ဘာလောက၏ အကသမားတော်ကို ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 33

देवा ऊचुः । शंभो शिव महेशान त्वां नतास्स्म विशेषतः । रक्ष नश्शरणापन्नान्दह्यमानांश्च रेतसा

ဒေဝများက ပြောကြသည်—“အို သမ္ဘု၊ အို ရှိဝ၊ အို မဟေရှာန၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သင့်ထံ အထူးစိတ်အားထက်သန်စွာ ဦးညွှတ်ပါ၏။ သင့်ထံ ခိုလှုံလာသော ကျွန်ုပ်တို့ကို ကာကွယ်တော်မူပါ; ရေတသ (retas) ကြောင့် မီးလောင်သကဲ့သို့ ပူလောင်နေရပါသည်” ဟု။

Verse 34

इदं दुःखं हर हर भवामो हि मृता ध्रुवम् । त्वां विना कस्समर्थोऽद्य देवदुःखनिवा रणे

“အို ဟရ၊ အို ဟရ—ဤဒုက္ခကို ဖယ်ရှားတော်မူပါ။ သင်မရှိလျှင် ကျွန်ုပ်တို့သည် မလွဲမသွေ သေဆုံးရမည်။ ယနေ့ သင်မပါဘဲ စစ်မြေပြင်အလယ်၌ ဒေဝတို့၏ ဝေဒနာကို မည်သူက ဖယ်ရှားနိုင်မည်နည်း” ဟု။

Verse 35

ब्रह्मोवाच । इति दीनतरं वाक्यमाकर्ण्य सुरराट् प्रभुः । प्रत्युवाच विहस्याऽथ स सुरान् भक्तवत्सलः

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူသည်။ အလွန်နှိမ့်ချသော စကားကို ကြားသိပြီးနောက်၊ ဒေဝတို့၏ အရှင်ကြီး၊ အင်အားကြီးသော အရှင်—ဘက္တတို့ကို ချစ်ခင်ကာကွယ်တတ်သူ—သည် ပြုံး၍ ဒေဝတို့အား ပြန်လည်မိန့်ကြားတော်မူ၏။

Verse 36

शिव उवाच । हे हरे हे विधे देवास्सर्वे शृणुत मद्वचः । भविष्यति सुखं वोऽद्य सावधाना भवन्तु हि

ရှီဝက မိန့်တော်မူသည်။ «ဟေ ဟရီ၊ ဟေ ဗိဓာတာ (ဗြဟ္မာ)၊ ဒေဝတို့အားလုံး ငါ၏စကားကို နားထောင်ကြလော့။ ယနေ့ သင်တို့အတွက် ချမ်းသာသက်သာမှုနှင့် သက်သာရာ ရောက်လာမည်၊ ထို့ကြောင့် သတိထား၍ အာရုံစိုက်ကြလော့»။

Verse 37

एतद्वमत मद्वीर्यं द्रुतमेवाऽखिलास्सुराः । सुखिनस्तद्विशेषेण शासनान्मम सुप्रभो

«ဤအရာကို ငါ၏ဘယ်ဘက်၏ အာနုဘော်တန်ခိုးဟု သိကြလော့။ ငါ၏အမိန့်တော်ကြောင့် ဒေဝတို့အားလုံးသည် ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်ချမ်းသာလာကြပြီး၊ ထူးကဲမြင့်မားသော အာနန္ဒကို ရရှိကြသည်»။

Verse 38

ब्रह्मोवाच । इत्याज्ञां शिरसाऽधाय विष्ण्वाद्यास्सकलास्सुराः । अकार्षुर्वमनं शीघ्रं स्मरंतश्शिवमव्ययम्

ဗြဟ္မာက ဆိုသည်— ထိုအမိန့်ကို ခေါင်းပေါ်တင်၍ ရိုသေစွာ လက်ခံပြီးနောက် ဗိဿဏုတို့ဦးဆောင်သော ဒေဝတားအားလုံးသည် မပျက်မယွင်းသော ရှိဝကို သတိရလျက် အလျင်အမြန် အန်ထုတ်ကြ၏။

Verse 39

तच्छंभुरेतस्स्वर्णाभं पर्वताकारमद्भुतम् । अभवत्पतितं भूमौ स्पृशद् द्यामेव सुप्रभम्

ထို့နောက် သမ္ဘူ၏ ဗီဇသည် ရွှေရောင်တောက်ပ၍ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းကာ တောင်တစ်လုံးကဲ့သို့ အရွယ်အစားကြီးမားလျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွား၏။ ထိုတောက်ပမှုသည် ကောင်းကင်ကို ထိမိသကဲ့သို့ လင်းလက်၏။

Verse 40

अभवन्सुखिनस्सर्वे सुरास्सर्वेऽच्युतादयः । अस्तुवन् परमेशानं शंकरं भक्तवत्सलम्

ထို့နောက် အကြွင်းမဲ့ ဒေဝတော်တို့အားလုံး ပျော်ရွှင်လှ၏—အချျူတ (ဗိဿနု) မှစ၍ ဒေဝများအားလုံးပင်။ သူတို့သည် ဘက္တများကို အမြဲမေတ္တာထားသော အမြတ်ဆုံးအရှင် ပရမေရှာန ရှင်ကရာ (ရှင်ကရ) ကို ချီးမွမ်းတော်မူကြ၏။

Verse 41

पावकस्त्वभवन्नैव सुखी तत्र मुनीश्वर । तस्याज्ञां परमोऽदाद्वै शंकरः परमेश्वरः

အို မုနိရှင်တို့၏ အရှင်၊ ထိုနေရာ၌ ပာဝက (မီးနတ်) သည် လုံးဝ မအေးချမ်းနိုင်ခဲ့။ သို့သော် အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင် သင်္ကရ (ရှင်ကရာ) သည် သူ၏ တောင်းဆိုချက်/အမိန့်ကို လက်ခံကာ အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။

Verse 42

ततस्सवह्निर्विकलस्सांजलिर्नतको मुने । अस्तौच्छिवं सुखी नात्मा वचनं चेदमब्रवीत्

ထို့နောက် မီးနတ်သည် စိတ်လှုပ်ရှား၍ တုန်လှုပ်ကာ၊ အို မုနိ၊ လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်ခဲ့သည်။ မင်္ဂလာရှိသော ရှိဝကို ချီးမွမ်းပြီးနောက် စိတ်နှလုံး အေးချမ်းလာကာ ဤစကားများကို ပြောဆို하였다။

Verse 43

अग्निरुवाच । देवदेव महेशान मूढोऽहं तव सेवकः । क्षमस्व मेऽपराधं हि मम दाहं निवारय

အဂ္နိက ပြောသည်— “နတ်တို့၏နတ် မဟေရှာနာ၊ ငါသည် မိုက်မဲလွဲမှားသူဖြစ်သော်လည်း သင်၏ အစေခံဖြစ်၏။ ငါ၏ ပြစ်မှုကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ ငါ၏ လောင်ကျွမ်းမှုကို တားဆီးပေးပါ။”

Verse 44

त्वं दीनवत्सल स्वामिञ्शंकरः परमेश्वरः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा पावको दीनवत्सलम्

စိတ်နှလုံးကြင်နာသော မီးနတ်သည် ဒုက္ခသည်တို့ကို ကရုဏာထားသော အရှင်ထံ ပြန်လည်ဆိုသည်— “အရှင်သည် သင်္ကရ၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင်၊ အို သခင်၊ နိမ့်ပါးသူတို့ကို အမြဲမေတ္တာထားသူ ဖြစ်ပါသည်။”

Verse 45

ब्रह्मोवाच । इत्याकर्ण्य शुचेर्वाणीं स शंभुः परमेश्वरः । प्रत्युवाच प्रसन्नात्मा पावकं दीनवत्सलः

ဗြဟ္မာက ပြောသည်— ထိုသို့ သုစိ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက်၊ အမြင့်မြတ်ဆုံး အရှင် သမ္ဘူသည် စိတ်နှလုံးကြည်နူးအေးချမ်း၍ ဒုက္ခသည်တို့ကို ကရုဏာထားကာ ပာဝက (မီးနတ်) ထံ ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။

Verse 46

शिव उवाच । कृतं त्वनुचितं कर्म मद्रेतो भक्षितं हि यत् । अतोऽनिवृत्तस्ते दाहः पापाधिक्यान्मदाज्ञया

ရှီဝက မိန့်တော်မူ၏ — “သင်သည် မသင့်လျော်သော အမှုကို ပြုခဲ့သည်၊ အကြောင်းမူကား ငါ၏ မျိုးစေ့ကို သင် စားသုံးခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ငါ၏ အမိန့်အရ သင်၏ လောင်ကျွမ်းမှုသည် မငြိမ်းနိုင်၊ အပြစ်၏ အလွန်အကျွံကြောင့် ဖြစ်သည်။”

Verse 47

इदानीं त्वं सुखी नाम शुचे मच्छरणागतः । अतः प्रसन्नो जातोऽहं सर्वं दुःखं विनश्यति

ယခုအခါ အို ဝမ်းနည်းသူရေ၊ သင်သည် ငါ့ထံ အားကိုးခိုလှုံလာသောကြောင့် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်လာမည်။ ထို့ကြောင့် ငါသည် ပီတိဖြစ်၍ သင်၏ ဒုက္ခအားလုံး ပျက်စီးသွားမည်။

Verse 48

कस्याश्चित्सुस्त्रियां योनौ मद्रेतस्त्यज यत्नतः । भविष्यति सुखी त्वं हि निर्दाहात्मा विशेषतः

သေချာစွာ ကြိုးစား၍ သင်၏ မျိုးစေ့ကို သီလကောင်းသော မိန်းမတစ်ဦး၏ သားအိမ်ထဲသို့ ထုတ်လွှတ်လော့။ ထိုအခါ သင်သည် အမှန်တကယ် ပျော်ရွှင်မည်၊ အထူးသဖြင့် အတွင်းစိတ်၏ လောင်ကျွမ်းဒဏ်မှ လွတ်ကင်းမည်။

Verse 49

ब्रह्मोवाच । शंभुवाक्यं निशम्येति प्रत्युवाच शनैः शुचिः । सांजलिर्नतकः प्रीत्या शंकरं भक्तशंकरम्

ဗြဟ္မာက မိန့်တော်မူ၏ — သမ္ဘူ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သန့်ရှင်းသူသည် နူးညံ့စွာ ပြန်လည်ဖြေကြား하였다။ လက်အုပ်ချီ၍ ဦးညွှတ်ကာ ချစ်ခင်ပီတိဖြင့် သင်္ကရကို—ဘက်တော်တို့အပေါ် အမြဲကရုဏာရှိသော ရှီဝကို—လျှောက်ထား하였다။

Verse 50

दुरासदमिदं तेजस्तव नाथ महेश्वर । काचिन्नास्ति विना शक्त्या धर्तुं योनौ जगत्त्रये

အို အရှင် မဟေရှဝရ၊ သင်၏ တေဇောဓာတ်တောက်ပမှုသည် နီးကပ်မရနိုင်လောက်အောင် ကြမ်းတမ်းလှသည်။ သုံးလောကအတွင်း၌ ရှက္တိမရှိဘဲ သားအိမ်ထဲတွင် ထိုတေဇကို ထမ်းဆောင်နိုင်သူ မရှိပါ။

Verse 51

इत्थं यदाऽब्रवीद्वह्निस्तदा त्वं मुनिसत्तम । शंकरप्रेरितः प्रात्थ हृदाग्निमुपकारकः

မီး (အဂ္နိ) သည် ဤသို့ ပြောဆိုသည့်အခါ၊ မုနိတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးသော သင်သည်—ရှင်ကာရာ၏ အားပေးနှိုးဆော်မှုကြောင့်—နှလုံးအတွင်း မီးအပူကို လက်ခံကာ၊ ထိုမီး၏ မီးထွန်းခြင်းနှင့် ရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံစေရန် ကူညီသော အကျိုးပြုသူ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 52

नारद उवाच । शृणु मद्वचनं वह्ने तव दाहहरं शुभम् । परमानंददं रम्यं सर्वकष्टनिवारकम्

နာရဒက ပြောသည်— «ဟေ အဂ္နိ၊ ငါ၏စကားကို နားထောင်လော့။ သင်၏လောင်ကျွမ်းမှုကို ဖယ်ရှားပေးမည့် မင်္ဂလာစကားဖြစ်၏။ ၎င်းသည် ချိုမြိန်လှပ၍ အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒကို ပေးကာ ဒုက္ခအပေါင်းကို ပယ်ဖျက်ပေးသည်»။

Verse 53

कृत्वोपायमिमं वह्ने सुखी भव विदाहकः । शिवेच्छया मया सम्यगुक्तं तातेदमादरात्

«ဤကုထုံးကို ဆောင်ရွက်ပြီးနောက်၊ ဟေ အဂ္နိ၊ ချမ်းသာစွာ နေထိုင်လော့၊ ပူဇော်သက္ကာတို့ကို မှန်ကန်စွာ စားသုံးသော မီးဖြစ်လော့။ ရှင်ရှီဝ၏ အလိုတော်ကြောင့် ငါသည် မှန်ကန်စွာ ပြောခဲ့သည်—ချစ်လှစွာသောသူရေ—လေးစားစွာ လက်ခံလော့»။

Verse 54

तपोमासस्नानकर्त्र्यस्त्रियो यास्स्युः प्रगे शुचे । तद्देहेषु स्थापय त्वं शिवरेतस्त्विदं महत्

အို သန့်ရှင်းသူရေ၊ မိုးလင်းအာရုံချိန်၌ တပောမာသ ဝရတကို ရေချိုးပူဇော်ပွဲဖြင့် စောင့်ထိန်းသော မိန်းမတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း သီဝ၏ အလွန်ကြီးမြတ်သော မျိုးစေ့ဓာတ်အားကို သင် ထားပေးလေ။

Verse 55

ब्रह्मोवाच । तस्मिन्नवसरे तत्रा ऽगतास्सप्तमुनिस्त्रियः । तपोमासि स्नानकामाः प्रातस्सन्नियमा मुने

ဗြဟ္မာက ပြောသည်—အို မုနိ၊ ထိုအချိန်တည်းမှာပင် မုနိခုနစ်ပါး၏ ဇနီးများသည် ထိုနေရာသို့ ရောက်လာကြ၏။ တပောမာသ သန့်ရှင်းသောလ၌ ရေချိုးပူဇော်ရန် ဆန္ဒရှိသဖြင့် မနက်စောစော ဝရတနှင့် နိယမတို့ကို ထိန်းသိမ်းကာ လာကြ၏။

Verse 56

स्नानं कृत्वा स्त्रियस्ता हि महाशीतार्द्दिताश्च षट् । गंतुकामा मुने याता वह्निज्वालासमीपतः

ရေချိုးပြီးနောက် အလွန်အေးမြသော အအေးဒဏ်ကြောင့် ခံစားနေရသော မိန်းမခြောက်ဦးသည် ထွက်ခွာလိုကြသဖြင့်၊ အို မုနိ၊ မီးလျှံများအနီးသို့ သွားကပ်ကြ၏။

Verse 57

विमोहिताश्च ता दृष्ट्वारुन्धती गिरिशाज्ञया । निषिषेध विशेषेण सुचरित्र सुबोधिनी

ထိုမိန်းမတို့ မောဟဖြစ်နေသည်ကို မြင်သော် အရုန္ဓတီသည် အကျင့်သီလမြင့်၍ ဉာဏ်သဘောရှင်းလင်းသူဖြစ်ကာ ဂိရိဇာ၏ အမိန့်အတိုင်း အထူးနည်းဖြင့် တင်းကျပ်စွာ တားဆီး၍ လမ်းမှန်သို့ ပြန်လည်ညွှန်ပြ하였다။

Verse 58

ताः षड् मुनिस्त्रियो मोहाद्धठात्तत्र गता मुने । स्वशीतविनिवृत्त्यर्थं मोहिताः शिवमायया

အို မုနိရေ၊ မုနိတို့၏ ဇနီးခြောက်ယောက်သည် မောဟကြောင့် ရုတ်တရက် လှည့်ဖြားခံကာ ထိုနေရာသို့ သွားကြ၏။ မိမိတို့၏ အအေးဒဏ်ကို ဖယ်ရှားလို၍ ရှိဝ၏ မာယာကြောင့် မောဟတိမ်မြုပ်သွားကြသည်။

Verse 59

तद्रेतःकणिकास्सद्यस्तद्देहान् विविशुर्मुने । रोमद्वाराऽखिला वह्निरभूद्दाहविवर्जितः

အို မုနိရေ၊ သူ၏ မျိုးစေ့အမှုန်အမွှားတို့သည် ချက်ချင်းပင် အရေပြားအမွှေးပေါက်များမှတစ်ဆင့် သူမတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။ ထို့နောက် အမွှေးပေါက်တိုင်းတွင် ပျံ့နှံ့နေသော မီးသည် မီးလောင်ဒဏ်ကင်းသွားပြီး၊ ရှိဝ၏ သာသနာတော်အမိန့်ကြောင့် လောင်ကျွမ်းစွမ်းအား တိတ်ဆိတ်သွား하였다။

Verse 60

अंतर्धाय द्रुतं वह्निर्ज्वालारूपो जगाम ह । सुखी स्वलोकं मनसा स्मरंस्त्वां शंकरं च तम्

ထို့နောက် အဂ္ဂိသည် လျင်မြန်စွာ ပျောက်ကွယ်သွား၍ မီးလျှံပုံသဏ္ဌာန်ဖြင့် ထွက်ခွာသွား၏။ စိတ်ချမ်းသာလျက် မိမိ၏ လောကသို့ ပြန်သွားကာ အတွင်းစိတ်ဖြင့် မင်္ဂလာရှင် သင်္ကရကို အမြဲသတိရနေ하였다။

Verse 61

सगर्भास्ताः स्त्रियस्साधोऽभवन् दाहप्रपीडिताः । जग्मुस्स्वभवनं तातारुंधती दुःखिताऽग्निना

အို သာဓု၊ ကိုယ်ဝန်ရှိသော မိန်းမများသည် မီးလောင်သကဲ့သို့ အပူဒဏ်ကြောင့် ပြင်းထန်စွာ နှိပ်စက်ခံရကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ အိမ်သို့ ပြန်သွားကြပြီး၊ အရုန္ဓတီလည်း မီးကဲ့သို့သော ဝေဒနာကြောင့် စိတ်မကောင်းဖြင့် ပြန်သွားလေသည်။

Verse 62

दृष्ट्वा स्वस्त्रीगतिं तात नाथाः क्रोधाकुला द्रुतम् । तत्यजुस्ताः स्त्रियस्तात सुसंमंत्र्य परस्परम्

အို ချစ်သူ၊ မိမိတို့၏ ဇနီးများ သွားရာလမ်းကို မြင်သဖြင့်၊ ခင်ပွန်းများသည် ချက်ချင်း ဒေါသဖြင့် လှုပ်ရှားကာ ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။ သူတို့သည် အချင်းချင်း တိုင်ပင်ဆွေးနွေးပြီး၊ ထိုမိန်းမများကို ချက်ချင်း စွန့်ပစ်လိုက်ကြသည်။

Verse 63

अथ ताः षट् स्त्रियस्सर्वा दृष्ट्वा स्वव्यभिचारकम् । महादुःखान्वितास्ताताऽभवन्नाकुलमानसाः

ထို့နောက် မိန်းမခြောက်ယောက်လုံးသည် မိမိတို့၏ ကျူးလွန်မှုကို မြင်လျှင် အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုဖြင့် ဖုံးလွှမ်းကာ စိတ်နှလုံးများ လှုပ်ရှားဝေဝါး၍ မငြိမ်မသက် ဖြစ်ကြ၏။

Verse 64

तत्यजुश्शिव रेतस्तद्गर्भरूपं मुनिस्त्रियः । ता हिमाचलपृष्ठेऽथाभवन् दाहविवर्जिताः

ထို့နောက် မုနိတို့၏ ဇနီးများသည် သီဝ၏ ရေတစ် (သုက္က) သည် သန္ဓေကောင်အဖြစ် ဖြစ်လာသည့်အရာကို ထုတ်ပစ်ကြ၏။ ထို့နောက် ဟိမာချလ တောင်တန်း၏ လျှောစောင်းပေါ်တွင် မီးလောင်သကဲ့သို့သော ပူလောင်ဒဏ်မှ ကင်းလွတ်လာကြ၏။

Verse 65

असहञ्शिवरेतस्तद्धिमाद्रिः कंपमुद्वहन् । गंगायां प्राक्षिपत्तूर्णमसह्यं दाहपीडितः

သီဝ၏ အလွန်အစွမ်းထက်သော ရေတစ်ကို မခံနိုင်သဖြင့် ဟိမာလယတောင်သည် တုန်လှုပ်ကာ မခံနိုင်သော ပူလောင်နာကျင်မှုကြောင့် အလျင်အမြန် ဂင်္ဂါမြစ်ထဲသို့ ပစ်ချလိုက်၏။

Verse 66

गंगयाऽपि च तद्वीर्यं दुस्सहं परमात्मनः । निःक्षिप्तं हि शरस्तंबे तरंगैः स्वैर्मुनीश्वर

အို မုနိရှဝရ၊ အမြင့်ဆုံး အတ္တမန်၏ ထိုဗီရျတေဇောဓာတ်သည် မခံနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်သဖြင့် ဂင်္ဂါမြစ်တောင်ပင် မခံနိုင်ခဲ့။ ထို့ကြောင့် မိမိ၏ လှိုင်းများဖြင့် ထိုအင်အားကို မြှားမြက်တော (ရိဒ်အုပ်) ထဲသို့ ပစ်ချခဲ့၏။

Verse 67

पतितं तत्र तद्रेतो द्रुतं बालो बभूव ह । सुन्दरस्सुभगः श्रीमांस्तेजस्वी प्रीतिवर्द्धनः

ထိုဗီဇသည် ထိုနေရာ၌ ကျသွားသော် ချက်ချင်း ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လာ၏—လှပ၍ မင်္ဂလာရှိ၊ သရေတောက်ပ၊ တေဇောမီးကဲ့သို့ ထွန်းလင်း၍ ပျော်ရွှင်မှုကို တိုးပွားစေသူ ဖြစ်၏။

Verse 68

मार्गमासे सिते पक्षे तिथौ षष्ठ्यां मुनीश्वर । प्रादुर्भावोऽभवत्तस्य शिवपुत्रस्य भूतले

အို မုနိအရှင်၊ မာရ္ဂရှီရ္ရှ လတွင်၊ အလင်းဖက် (သီတပက္ခ) ၏ ဆဋ္ဌီ တိထိနေ့၌၊ ရှိဝ၏ သားတော်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

Verse 69

तस्मिन्नवसरे ब्रह्मन्न कस्माद्धिम शैलजा । अभूतः सुखिनौ तत्र स्वगिरौ गिरिशोऽपि च

အို ဘြဟ္မာ၊ ထိုအခါ အပြင်ပန်းအကြောင်းရင်း မရှိသကဲ့သို့ပင် ဟိမဝန္တ၏ သမီးတော်သည် စိတ်မချမ်းသာ ဖြစ်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ မိမိတို့၏ တောင်ပေါ်တွင်ပင် ဂိရိရှ (ရှီဝ) သည်လည်း မအေးချမ်းခဲ့။

Verse 70

शिवाकुचाभ्यां सुस्राव पय आनन्दसंभवम् । तत्र गत्वा च सर्वेषां सुखमासीन्मुनेऽधिकम्

ရှီဝာဒေဝီ၏ နို့အုံနှစ်ဖက်မှ အာနန္ဒမှ ပေါက်ဖွားသော နို့ရည် စီးထွက်လာ၏။ ထိုနေရာသို့ သွားရောက်သော် အားလုံး ပျော်ရွှင်ကြ၏၊ သို့သော် မုနိသည် ထူးကဲသော ပီတိကို ပိုမိုခံစားရ၏။

Verse 71

मंगलं चाऽभवत्तात त्रिलोक्यां सुखदं सताम् । खलानामभवद्विघ्नो दैत्यानां च विशेषतः

ထို့နောက် ချစ်လှစွာသောသူရေ၊ သုံးလောကလုံး၌ မင်္ဂလာတရား ပေါ်ထွန်းလာ၍ သီလဝါဒသူတို့အား ချမ်းသာပေး၏။ သို့ရာတွင် မကောင်းသူတို့အတွက် အတားအဆီးဖြစ်လာပြီး ဒိုင်တျာတို့အတွက် အထူးသဖြင့် ဆိုးရွားလှ၏။

Verse 72

अकस्मादभवद्व्योम्नि परमो दुंदुभिध्वनिः । पुष्पवृष्टिः पपाताऽशु बालकोपरि नारद

ရုတ်တရက် ကောင်းကင်၌ နတ်ဒုန်ဒုဘီ၏ အလွန်ကြီးမားသော အသံမြည်သံ ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် ပန်းမိုးသည် ကလေးပေါ်သို့ ကျလာ၏၊ အို နာရဒာ။

Verse 73

विष्ण्वादीनां समस्तानां देवानां मुनिसत्तम । अभूदकस्मात्परम आनन्दः परमोत्सवः

အို မုနိအမြတ်၊ ဗိဿဏုမှစ၍ နတ်တို့အားလုံးအတွင်း၌ ရုတ်တရက် အမြင့်ဆုံးသော အာနန္ဒနှင့် အထွတ်အထိပ် ပွဲတော်အပျော်အပါး ပေါ်ထွန်းလာ၏။