Shiva Purana — Kotirudra Samhita, Shloka 26
Harīśvara-liṅga Mahimā and the Origin-Context of Viṣṇu’s Sudarśana (हरिश्वरलिङ्गमहिमा तथा सुदर्शनप्राप्तिकथा)
विष्णुरुवाच । वाच्यं किं मे त्वदग्रे वै ह्यन्तर्यामी त्वमास्थितः । तथापि कथ्यते नाथ तव शासनगौरवात्
viṣṇuruvāca | vācyaṃ kiṃ me tvadagre vai hyantaryāmī tvamāsthitaḥ | tathāpi kathyate nātha tava śāsanagauravāt
ဗိဿဏုနတ်မင်းက မိန့်ကြားသည်မှာ- "ကိုယ်တော်သည် ခပ်သိမ်းသော သတ္တဝါတို့၏ အတွင်း၌ ကိန်းဝပ်တော်မူသော အုပ်စိုးသူဖြစ်ပါလျက်၊ အကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော်၏ ရှေ့မှောက်၌ အဘယ်သို့ ပြောဆိုနိုင်ပါမည်နည်း။ သို့သော်လည်း အရှင်မြတ်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏ အမိန့်တော်ကို ရိုသေလေးမြတ်သောအားဖြင့် အကျွန်ုပ် လျှောက်တင်ပါမည်။"
Vishnu
Tattva Level: pati
Shiva Form: Dakṣiṇāmūrti
Role: teaching
FAQs
The verse expresses bhakti-filled humility: even Viṣṇu acknowledges Śiva as Antaryāmī (the indwelling Lord), implying that all knowledge and speech arise within Śiva’s presence; speaking becomes an act of obedience and reverence to Pati (the Supreme Lord).
Calling Śiva the Antaryāmī points to His nirguṇa transcendence, while addressing Him as “Nātha” supports saguna devotion; Linga-worship harmonizes both—worshipping the visible sign while contemplating the indwelling, all-pervading Śiva.
A practical takeaway is inner recollection (smaraṇa) of Śiva as Antaryāmī while chanting the Pañcākṣarī—“Om Namaḥ Śivāya”—so that speech and action are offered as obedience to Śiva’s śāsana (divine ordinance).