Dāruvana-parīkṣā: Śaṅkara’s Test and the Linga’s Ritual-Theological Grounding

Verse 1

ऋषय ऊचुः । सूत जानासि सकलं वस्तु व्यासप्रसादतः । तवाज्ञातं न विद्येत तस्मात्पृच्छामहे वयम्

ရဟန္တာတို့က ပြောကြသည်—“အို စူတ၊ ဗျာသ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် သင်သည် ဤအကြောင်းအရာအားလုံးကို သိရှိ၏။ သင်မသိသော အရာ မရှိသဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ မေးမြန်းပါသည်—ရှင်းလင်းပြပါ။”

Verse 2

लिंगं च पूज्यते लोके तत्त्वया कथितं च यत् । तत्तथैव न चान्यद्वा कारणं विद्यते त्विह

ဤလောက၌ လိင်္ဂတော်ကို ပူဇော်ကြပြီး၊ ၎င်း၏ အမှန်တရားသော တတ္တဝကိုလည်း ဖော်ပြထားပြီးပြီ။ ထိုအတိုင်းပင် မှန်ကန်သည်—ဤနေရာ၌ ထိုသစ္စာမှတပါး အခြားအကြောင်းရင်း မရှိ။

Verse 3

बाणरूपा श्रुता लोके पार्वती शिववल्लभा । एतत्किं कारणं सूत कथय त्वं यथाश्रुतम्

လောကတွင် သခင်ရှီဝ၏ချစ်မြတ်နိုးရာ မယ်တော်ပါဝတီသည် မြား၏ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူခဲ့သည်ဟု ကြားရသည်။ အို စူတ၊ အကြောင်းရင်းသည် အဘယ်နည်း? သင်ကြားသည့်အတိုင်း တိတိကျကျ ပြောပြပါ။

Verse 4

सूत उवाच । कल्पभेदकथा चैव श्रुता व्यासान्मया द्विजाः । तामेव कथयाम्यद्य श्रूयतामृषिसत्तमाः

စူတက ပြောသည်— «အို ဒွိဇ ရှင်တော်တို့၊ ကလ္ပများ၏ ကွဲပြားမှုအကြောင်းကို ဗျာသထံမှ ငါတကယ်ကြားခဲ့သည်။ ထိုအကြောင်းအရာကို ယနေ့ ငါပြောမည်—အို ရှင်တော်တို့အနက် အမြတ်ဆုံးတို့၊ နားထောင်ကြပါ။»

Verse 5

पुरा दारुवने जातं यद्वृत्तं तु द्विजन्मनाम् । तदेव श्रूयतां सम्यक् कथयामि कथाश्रुतम्

ရှေးကာလ၌ ဒာရုတော၌ နှစ်ကြိမ်မွေး (ဒွိဇ) ရှင်ပညာရှိများနှင့် ပတ်သက်၍ ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကို သေချာစွာ နားထောင်ကြလော့။ သာသနာတော်အစဉ်အလာ၌ ကြားသိထားသကဲ့သို့ ငါသည် မှန်ကန်စွာ ပြောပြမည်။

Verse 6

दारुनामवनं श्रेष्ठं तत्रासन्नृषिसत्तमाः । शिवभक्तास्सदा नित्यं शिवध्यानपरायणाः

ဒာရုနာမဝနသည် အလွန်မြတ်သော တောအုပ်ဖြစ်၏။ ထိုနေရာ၌ ရှင်ပညာရှိအထွဋ်အမြတ်တို့ နေထိုင်ကြပြီး၊ အမြဲတမ်း သီဝဘက္တများဖြစ်ကာ သီဝကို သတိစိုက် သမာဓိတွင် အမြဲတမ်း အာရုံစိုက်နေကြ၏။

Verse 7

त्रिकालं शिवपूजां च कुर्वंति स्म निरन्तरम् । नानाविधैः स्तवैर्दिव्यैस्तुष्टुवुस्ते मुनीश्वराः

ထိုမုနိအရှင်တို့သည် တစ်နေ့သုံးကြိမ် သန့်ရှင်းသောအချိန်များ၌ သီဝပူဇာကို မပြတ်မနား ပြုလုပ်ကြ၏။ ထို့ပြင် မျိုးစုံသော ဒိဗ္ဗစတဝများဖြင့် ကိုယ်တော်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ချီးမွမ်းကြ၏။

Verse 8

ते कदाचिद्वने यातास्समिधाहरणाय च । सर्वे द्विजर्षभाश्शैवाश्शिवध्यानपरायणाः

တစ်ခါက သူတို့သည် ယဇ္ဉာအတွက် သန့်ရှင်းသော မီးဖိုသစ်တံ (သမိဓ်) များကို ယူဆောင်ရန် တောထဲသို့ သွားကြ၏။ ထိုဒွိဇအထွဋ်အမြတ်တို့အားလုံးသည် ရှေဝ (Śaiva) များဖြစ်၍ သီဝကို သမာဓိဖြင့် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်နေကြ၏။

Verse 9

एतस्मिन्नंतरे साक्षाच्छंकरो नील लोहितः । विरूपं च समास्थाय परीक्षार्थं समागतः

ထိုအချိန်တွင် ရှင်ကရာ (သီဝ) ကိုယ်တိုင်—အမဲရောင်နှင့် နီညိုရောင်—တကယ်တမ်း ရောက်လာ၏။ စမ်းသပ်ရန်အတွက် မလှပသည့် ထူးဆန်းသော ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ လာရောက်하였다။

Verse 10

दिगम्बरोऽतितेजस्वी भूतिभूषणभूषितः । स चेष्टामकरोद्दुष्टां हस्ते लिंगं विधारयन्

ကောင်းကင်ဝတ် (ဒိဂမ္ဗရ) ဖြစ်၍ အလွန်တောက်ပကာ သန့်ရှင်းသော ပြာ (ဘူတိ) ကို အလှဆင်အဖြစ် တင်ဆင်ထားသည်။ လက်ထဲ၌ လိင်္ဂကို ကိုင်ဆောင်လျက် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော မကောင်းသော လုပ်ရပ်ကို ပြုလုပ်하였다။

Verse 11

मनसा च प्रियं तेषां कर्तुं वै वनवासिनाम् । जगाम तद्वनं प्रीत्या भक्तप्रीतो हरः स्वयम्

တောနေသူတို့ကို စိတ်နှလုံးဖြင့် ပျော်ရွှင်စေလို၍၊ ဘက္တများကို ချစ်မြတ်နိုးသဖြင့် ပီတိဖြစ်သော ဟရ (သီဝ) ကိုယ်တိုင် ပျော်ရွှင်စွာ ထိုတောသို့ သွားတော်မူ၏။

Verse 12

तं दृष्ट्वा ऋषिपत्न्यस्ताः परं त्रासमुपागताः । विह्वला विस्मिताश्चान्यास्समाजग्मुस्तथा पुनः

သူ့ကို မြင်သော် ရှိသီတို့၏ ဇနီးများသည် အလွန်ကြောက်လန့်သွားကြ၏။ အချို့က တုန်လှုပ်၍ မောဟဖြစ်ကြပြီး၊ အချို့က အံ့ဩကာ ထပ်မံ စုဝေးလာကြ၏။

Verse 13

अलिलिंगुस्तथा चान्याः करं धृत्या तथापराः । परस्परं तु संघर्षात्संमग्नास्ताः स्त्रियस्तदा

အချို့သော မိန်းမများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး တင်းကျပ်စွာ ဖက်တွယ်ကြပြီး၊ အချို့က လက်ကို ကိုင်တွယ်ကြ၏။ ထိုခဏ၌ အပြန်အလှန် တိုးတိုက်ဖိနှိပ်မှုကြောင့် သူတို့သည် အလှုပ်အရှားထဲသို့ လုံးဝ နစ်မြုပ်သွားကြ၏။

Verse 14

एतस्मिन्नेव समये ऋषिवर्याः समागमन् । विरुद्धं तं च ते दृष्ट्वा दुःखिताः क्रोधमूर्च्छिताः

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် အထွတ်အမြတ် ရှိသူရသီများ ရောက်လာကြသည်။ ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို မြင်သဖြင့် ဝမ်းနည်းကြပြီး ဒေါသလှိုင်းကြောင့် မူးမောသွားကြသည်။

Verse 15

तदा दुःखमनुप्राप्ताः कोयं कोयं तथाऽबुवन् । समस्ता ऋषयस्ते वै शिवमायाविमोहिताः

ထို့နောက် ရှိသူရသီတို့သည် ဝမ်းနည်းခြင်းကို ခံစားရပြီး «ဤသူကား မည်သူနည်း၊ မည်သူနည်း» ဟု ထပ်တလဲလဲ အော်ဟစ်ကြသည်။ အကြောင်းမူကား သူတို့အားလုံးသည် သခင်ရှီဝ၏ မာယာကြောင့် မောဟဖြစ်သွားကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 16

यदा च नोक्तवान्किंचित्सोवधूतो दिगम्बरः । ऊचुस्तं पुरुषं भीमं तदा ते परमर्षयः

ထိုကောင်းကင်ဝတ် (ဒိဂမ္ဗရ) အဝဓူတသည် မည်သည့်စကားမျှ မပြောသည့်အခါ၊ ထိုအခါ အထွတ်အမြတ် ရှိသူရသီတို့သည် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ယောကျာ်းကို စကားဆိုကြသည်။

Verse 17

त्वया विरुद्धं क्रियते वेदमार्ग विलोपि यत् । ततस्त्वदीयं तल्लिंगं पततां पृथिवीतले

သင့်ကို ဆန့်ကျင်၍ ဝေဒမဂ္ဂကို ဖျက်ဆီးသော အမှုတစ်ရပ် ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့်၊ ထို့ကြောင့် သင်၏ လိင်္ဂတော်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်ပါစေ။

Verse 18

सूत उवाच । इत्युक्ते तु तदा तैश्च लिंगं च पतितं क्षणात् । अवधूतस्य तस्याशु शिवस्याद्भुतरूपिणः

စူတက ပြောသည်—သူတို့၏ စကားများ ထွက်ပေါ်သည့် အခဏ၌ပင်၊ အံ့ဩဖွယ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ရှိသော အဝဓူတ သီဝဘုရား၏ လိင်္ဂတော်သည် ချက်ချင်း ကျရောက်သွား하였다။

Verse 19

तल्लिंगं चाग्निवत्सर्वं यद्ददाह पुरा स्थितम् । यत्रयत्र च तद्याति तत्रतत्र दहेत्पुनः

ထိုလိင်္ဂသည် မီးကဲ့သို့ တောက်လောင်၍ အတိတ်က မိမိရှေ့၌ ရှိသမျှကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ ၎င်းသွားရာရာ၌လည်း ထိုနေရာနေရာတွင် ထပ်ခါထပ်ခါ လောင်ကျွမ်းစေ၏။

Verse 20

पाताले च गतं तश्च स्वर्गे चापि तथैव च । भूमौ सर्वत्र तद्यातं न कुत्रापि स्थिरं हि तत्

၎င်းသည် ပာတားလောကသို့လည်း သွား၍ ကောင်းကင်သို့လည်း ထိုနည်းတူ သွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း အနှံ့အပြား လှုပ်ရှားသွားလာ၏။ အမှန်တကယ် ၎င်းသည် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မတည်ငြိမ်။

Verse 21

लोकाश्च व्याकुला जाता ऋषयस्तेतिदुःखिताः । न शर्म लेभिरे केचिद्देवाश्च ऋषयस्तथा

လောကများသည် စိတ်လှုပ်ရှား၍ ဝမ်းနည်းပူဆွေးကာ ရှုပ်ထွေးသွားကြသည်။ ရှင်ရသီတို့လည်း ဒုက္ခကြီးစွာ ခံစားရ၏။ မည်သူမျှ ငြိမ်းချမ်းမှု မရ—ဒေဝတားတို့လည်း၊ ရသီတို့လည်း ထိုနည်းတူပင်။

Verse 22

न ज्ञातस्तु शिवो यैस्तु ते सर्वे च सुरर्षयः । दुःखिता मिलिताश्शीघ्रं ब्रह्माणं शरणं ययुः

ရှင်သီဝကို မသိမမြင်ခဲ့သော သုရရသီတို့အားလုံး ဒုက္ခရောက်ကြသည်။ သူတို့သည် ချက်ချင်း စုဝေးကာ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ဗြဟ္မာထံ သွား၍ အားကိုးရာအဖြစ် ခိုလှုံကြ၏။

Verse 23

तत्र गत्वा च ते सर्वे नत्वा स्तुत्वा विधिं द्विजाः । तत्सर्वमवदन्वृत्तं ब्रह्मणे सृष्टिकारिणे

ထိုနေရာသို့ ရောက်ကြပြီးနောက်၊ ဒွိဇ ရသီတို့အားလုံးသည် ဗိဓိ (ဗြဟ္မာ) ကို ဦးချကာ ချီးမွမ်းကြ၏။ ထို့နောက် လောကကို ဖန်ဆင်းသူ ဗြဟ္မာထံသို့ ဖြစ်ပျက်သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြောကြားလေ၏။

Verse 24

ब्रह्मा तद्वचनं श्रुत्वा शिवमायाविमोहितान् । ज्ञात्वा ताञ्च्छंकरं नत्वा प्रोवाच ऋषिसत्तमान्

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဘြဟ္မာသည် ရှိဝ၏ မာယာကြောင့် ရှင်ပညာရှိတို့ မောဟဖြစ်နေကြောင်း သိမြင်하였다။ ထို့နောက် သင်္ကရကို ဦးညွှတ်နမස්ကာရပြု၍ အထွတ်အထိပ် ရှင်ပညာရှိတို့အား မိန့်ကြား하였다။

Verse 25

ब्रह्मोवाच । ज्ञातारश्च भवन्तो वै कुर्वते गर्हितं द्विजाः । अज्ञातारो यदा कुर्युः किं पुनः कथ्यते पुनः

ဘြဟ္မာမိန့်တော်မူသည်– “အို ဒွိဇာတို့၊ သင်တို့သည် သိမြင်သူများဖြစ်လျက်ပင် တခါတရံ အပြစ်တင်စရာ အလုပ်ကို ပြုတတ်ကြသည်။ မသိသူတို့က ထိုသို့ပြုလျှင်တော့ ထပ်မံ ဘာကို ပြောရမည်နည်း?”

Verse 26

विरुद्ध्यैवं शिवं देवं कुशलं कस्समीहते । मध्याह्नसमये यो वै नातिथिं च परामृशेत्

ဤသို့ သီဝဘုရားကို ဆန့်ကျင်ပြုမူသူသည် အကျိုးကောင်းချမ်းသာကို မည်သို့မျှ မျှော်လင့်နိုင်မည်နည်း။ အမှန်ပင် နေ့လယ်အချိန်၌ ဧည့်သည်ကို မလေးမြတ်မခံယူသူသည် အပြစ်တင်ခံရ၏။

Verse 27

तस्यैव सुकृतं नीत्वा स्वीयं च दुष्कृतं पुनः । संस्थाप्य चातिथिर्याति किं पुनः शिवमेव वा

ဧည့်သည်သည် ထိုသူ၏ ကုသိုလ်ကို ယူဆောင်သွား၍ မိမိ၏ ဒုက္ခရိတ (အကုသိုလ်) ကို အစားထိုးတင်ထားကာ ထွက်ခွာသွားသည်—ဧည့်သည်က သီဝဘုရားတော် ကိုယ်တိုင်ဖြစ်လျှင်တော့ ပို၍ပင် ထိုသို့ပဲ ဖြစ်မည်။

Verse 28

यावल्लिंगं स्थिरं नैव जगतां त्रितये शुभम् । जायते न तदा क्वापि सत्यमेतद्वदाम्यहम्

လိင်္ဂသည် မခိုင်မြဲသေးသရွေ့ သုံးလောကအတွက် မင်္ဂလာကောင်းခြင်းသည် မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မပေါ်ပေါက်။ ဤသည်မှာ အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း ငါကြေညာ၏။

Verse 29

भवद्भिश्च तथा कार्यं यथा स्वास्थ्यं भवेदिह । शिवलिंगस्य ऋषयो मनसा संविचार्य्यताम्

ဤနေရာတွင် ကျန်းမာရေးနှင့် ချမ်းသာသုခ တည်မြဲစေရန် သင်တို့လည်း ထိုသို့ ပြုလုပ်ကြလော့။ အို မဟာရိသိတို့၊ သီဝလင်္ဂကို စိတ်ဖြင့် သေချာစွာ ဆင်ခြင်ကြလော့။

Verse 30

सूत उवाच । इत्युक्तास्ते प्रणम्योचुर्ब्रह्माणमृषयश्च वै । किमस्माभिर्विधे कार्यं तत्कार्यं त्वं समादिश

စူတက ပြော၏။ ထိုသို့ မိန့်ကြားခံရသော် မုနိတို့သည် ဗြဟ္မာကို ဦးညွှတ်ကန်တော့၍ ပြောကြ၏— «အို ဝိဓေ (စီမံခန့်ခွဲသူ)၊ ကျွန်ုပ်တို့ ဘာကို လုပ်ရမည်နည်း။ ပြီးစီးရမည့် တာဝန်ကို ကျွန်ုပ်တို့အား အမိန့်ပေးပါ» ဟု။

Verse 31

इत्युक्तश्च मुनीशैस्तैस्सर्वलोकपितामहः । मुनीशांस्तांस्तदा ब्रह्मा स्वयं प्रोवाच वै तदा

ထိုမဟာမုနိတို့က ထိုသို့ လျှောက်ထားကြသဖြင့် လောကအားလုံး၏ ပိတামဟ ဖြစ်သော ဗြဟ္မာသည် ထိုအခါ မုနိတို့အား ကိုယ်တိုင်ပင် မိန့်ကြား၏။

Verse 32

ब्रह्मोवाच । आराध्य गिरिजां देवीं प्रार्थयन्तु सुराश्शिवम् । योनिरूपा भवेच्चेद्वै तदा तत्स्थिरतां व्रजेत्

ဗြဟ္မာ မိန့်တော်မူ၏— «ဒေဝတို့သည် ဂိရိဇာ ဒေဝီကို အာရాధနာပြု၍ သီဝဘုရားကို ဆုတောင်းကြလော့။ အကယ်၍ မယ်တော်သည် ယိုးနီရုပ် (သန့်ရှင်းသော မူလရုပ်) အဖြစ် ထင်ရှားလာပါက ထိုသန့်ရှင်းသော ထင်ရှားမှုသည် တည်ငြိမ်၍ ခိုင်မြဲစွာ တည်တံ့လိမ့်မည်»။

Verse 33

तद्विधिम्प्रवदाम्यद्य सर्वे शृणुत सत्तमाः । तामेव कुरुत प्रेम्णा प्रसन्ना सा भविष्यति

ယနေ့ ငါသည် ထိုဝိဓိကို ကြေညာမည်—အကောင်းဆုံးသောသူတို့ အားလုံး နားထောင်ကြလော့။ ထိုအကျင့်ကို ချစ်ခင်သော ဘက္တိဖြင့် ဆောင်ရွက်လျှင်၊ မိခင်ဒေဝီသည် မုဒိတာဖြစ်၍ ကျေးဇူးတော်ပြုမည်။

Verse 34

कुम्भमेकं च संस्थाप्य कृत्वाष्टदलमुत्तमम् । दूर्वायवांकुरैस्तीर्थोदकमापूरयेत्ततः

ကုံဘ (ရေခွက်ပူဇော်အိုး) တစ်လုံးကို တည်ထား၍ အဋ္ဌဒလ (ပန်းလောတစ်ပွင့်၏ ရွက်ရှစ်ရွက်) ပုံစံကို အလွန်ကောင်းစွာ စီမံလော့။ ထို့နောက် တီရ္ထရေသန့်ကို ဒူರ್ವာမြက်နှင့် မုယောပင်ပေါက်သစ်များနှင့်အတူ ဖြည့်လော့။

Verse 35

वेदमंत्रैस्ततस्तं वै कुंभं चैवाभिमंत्रयेत् । श्रुत्युक्तविधिना तस्य पूजां कृत्वा शिवं स्मरन्

ထို့နောက် ဝေဒမန်တရများဖြင့် ထိုကုံဘကို အဘိမန္တရ (မန်တရဖြင့် သန့်စင်အပ်နှံ) လုပ်လော့။ ထို့ပြင် သြုတိက ပြောထားသည့် ဝိဓိအတိုင်း ပူဇော်ကာ၊ စိတ်အတွင်း၌ သီဝကို သတိရလျက် ဆောင်ရွက်လော့။

Verse 36

तल्लिंगं तज्जलेनाभिषेचयेत्परमर्षयः । शतरुद्रियमंत्रैस्तु प्रोक्षितं शांतिमाप्नुयात्

အို မဟာရ္ရှီတို့၊ ထိုရေနှင့်ပင် သီဝလင်္ဂကို အဘိသေက (ရေချိုးပူဇော်) လုပ်လော့။ ထို့နောက် သတရုဒြီယ မန်တရများဖြင့် ပရောက္ခိတ (ရေဖြန်းသန့်စင်) ပြီးလျှင်၊ သီဝ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် အတွင်းငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် မင်္ဂလာသော တည်ငြိမ်ခြင်းကို ရရှိမည်။

Verse 37

गिरिजां योनिरूपां च बाणं स्थाप्य शुभं पुनः । तत्र लिंगं च तत्स्थाप्यं पुनश्चैवाभिमंत्रयेत्

ထပ်မံ၍ ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) ၏ ယိုးနီရုပ် ပီဋ္ဌာကို မင်္ဂလာရှိစွာ တည်ထားပြီး၊ ထိုပေါ်တွင် ဘာဏ (လင်္ဂကျောက်) ကို တင်ထားလော့။ ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ လင်္ဂကို တည်စေကာ သင့်လျော်သော မန်တရများဖြင့် ထပ်မံ အဘိမန္တရ လုပ်လော့။

Verse 38

सुगन्धैश्चन्दनैश्चैव पुष्पधूपादिभिस्तथा । नैवेद्यादिकपूजाभिस्तोषयेत्परमेश्वरम्

မွှေးကြိုင်သောအရာများနှင့် စန္ဒနလိမ်းကပ်ခြင်း၊ ထို့အတူ ပန်း၊ နံ့သာမီးခိုး (ဓူပ) စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများနှင့် နైవေဒျ (အာဟာရပူဇော်) စသည့် ပူဇော်ကာ ပရမေရှ్వర (သီဝ) ကို ပျော်ရွှင်စေသင့်သည်။

Verse 39

प्रणिपातैः स्तवैः पुण्यैर्वाद्यैर्गानैस्तथा पुनः । ततः स्वस्त्ययनं कृत्वा जयेति व्याहरेत्तथा

ပျပ်ဝပ်ကန်တော့ခြင်းများ၊ သန့်ရှင်းသော စတုတိများဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် တူရိယာတီးခတ်သံနှင့် ဘုရားပူဇော်သီချင်းများဖြင့်လည်းကောင်း ပြုလုပ်ပြီးနောက် မင်္ဂလာကောင်းချီးပေးသော ဆွஸ္တျာယန အခမ်းအနားကို ဆောင်ရွက်ကာ ထို့နောက် «အောင်မြင်ပါစေ!» ဟု ကြွေးကြော်ရမည်။

Verse 40

प्रसन्नो भव देवेश जगदाह्लादकारक । कर्ता पालयिता त्वञ्च संहर्ता त्वं निरक्षरः

အို ဒေဝတို့၏ အရှင်၊ ကမ္ဘာလောကအားလုံးကို ပျော်ရွှင်စေသော အရှင်တော်၊ ကြည်နူးတော်မူပါ။ ဖန်ဆင်းသူ၊ ထိန်းသိမ်းသူ၊ ဖျက်သိမ်းသူသည် သင်တော်တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ သင်သည် မပျက်မယွင်းသော အက္ခရာတော်၊ အနာဂတ်အထိ မလျော့မနည်းသော အရှင်တော် ဖြစ်သည်။

Verse 41

जगदादिर्जगद्योनिर्जगदन्तर्गतोपि च । शान्तो भव महेशान सर्वांल्लोकांश्च पालय

အို မဟေရှာန၊ သင်သည် လောက၏ အစဖြစ်၍ လောကပေါက်ဖွားရာ မိခင်အုံလည်း ဖြစ်သည်၊ ထို့ပြင် လောကအတွင်း၌ပင် တည်ရှိတော်မူ၏။ သာယာငြိမ်းချမ်းတော်မူပါ; သင်၏ ငြိမ်းချမ်းမှုဖြင့် လောကအားလုံးကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်တော်မူပါ။

Verse 42

एवं कृते विधौ स्वास्थ्यं भविष्यति न संशय । विकारो न त्रिलोकेस्मिन्भविष्यति सुखं सदा

ဤသို့ သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း အခမ်းအနားကို ဆောင်ရွက်လျှင် ကျန်းမာခြင်းသည် မသံသယဘဲ အမှန်တကယ် ပေါ်ပေါက်လာမည်။ သုံးလောက၌ အနာရောဂါနှင့် အပူအပင် မရှိတော့ဘဲ၊ အမြဲတမ်း ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှုသာ ရှိလိမ့်မည်။

Verse 43

सूत उवाच । इत्युक्तास्ते द्विजा देवाः प्रणिपत्य पितामहम् । शिवं तं शरणं प्राप्तस्सर्वलोकसुखेप्सया

စူတာက ပြောသည်—ဤသို့ ညွှန်ကြားခံရပြီးနောက် ထိုဒေဝတန်ခိုးရှိသော ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များသည် ပိတာမဟ (ဗြဟ္မာ) ကို ပျပ်ဝပ်ကန်တော့ကာ၊ ထို့နောက် လောကအားလုံး၏ ကောင်းကျိုးနှင့် ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှုကို လိုလားသဖြင့် ထိုသီဝအရှင်ထံ၌ ခိုလှုံရာရယူကြ၏။

Verse 44

पूजितः परया भक्त्या प्रार्थितः शंकरस्तदा । सुप्रसन्नस्ततो भूत्वा तानुवाच महेश्वरः

ထိုအခါ ရှင်ကရာကို အမြင့်ဆုံး ဘက္တိဖြင့် ပူဇော်ကာ အလေးအနက် ဆုတောင်းလျက်ရှိကြသဖြင့်၊ မဟေရှဝရသည် အလွန်ပင် ကြည်နူးတော်မူပြီး ထိုသူတို့အား မိန့်တော်မူ၏။

Verse 45

महेश्वर उवाच । हे देवा ऋषयः सर्वे मद्वचः शृणुतादरात् । योनिरूपेण मल्लिंगं धृतं चेत्स्यात्तदा सुखम्

မဟေရှဝရ မိန့်တော်မူသည်—“ဟေ ဒေဝတို့၊ ရှိသမျှ ရှင်ရသီတို့၊ ငါ၏စကားကို လေးစားစွာ နားထောင်ကြလော့။ ငါ၏ လင်္ဂကို ယောနီရုပ်ဖြင့် တည်ထောင်၍ ထိန်းထားနိုင်လျှင် ထိုအခါ ချမ်းသာကောင်းကျိုး ဖြစ်ပေါ်မည်။”

Verse 46

पार्वतीं च विना नान्या लिंगं धारयितुं क्षमा । तया धृतं च मल्लिंगं द्रुतं शान्तिं गमिष्यति

ပါဝတီမရှိလျှင် အခြားမည်သူမျှ လင်္ဂကို ထမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိ။ သူမက ငါ၏ လင်္ဂကို ထမ်းထားလျှင် ထိုသည် ချက်ချင်းပင် ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် သာယာသက်သာသို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 47

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा ऋषिभिर्देवैस्सुप्रसन्नैर्मुनीश्वराः । गृहीत्वा चैव ब्रह्माणं गिरिजा प्रार्थिता तदा

သုတက ပြောသည်။ ထိုစကားကို ကြားသော် ရှင်ရသီမဟာတို့နှင့် ဒေဝတော်တို့သည် အလွန်ပင် ပျော်ရွှင်ကြည်နူးကြ၏။ ထို့နောက် ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) သည် ဘြဟ္မာကို ခေါ်ယူကာ ထိုအခါ ဆုတောင်းပန်ကြားလေ၏။

Verse 48

प्रसन्नां गिरिजां कृत्वा वृषभध्वजमेव च । पूर्वोक्तं च विधिं कृत्वा स्थापितं लिंगमुत्तमम्

ဂိရိဇာ (ပါရဝတီ) နှင့်လည်းကောင်း၊ ဝೃಷဘဓွဇ (နွားတံဆိပ်တော်ရှိသော သီဝ) ကိုလည်းကောင်း စိတ်တော်ကြည်နူးစေပြီး၊ အရင်က ပြောထားသော ဝိဓိကို ဆောင်ရွက်ကာ အလွန်မြတ်သော လင်္ဂကို တည်ထောင်လေ၏။

Verse 49

मंत्रोक्तेन विधानेन देवाश्च ऋषयस्तथा । चक्रुः प्रसन्नां गिरिजां शिवं च धर्महेतवे

မန္တရားများတွင် ဆိုထားသည့် နည်းလမ်းအတိုင်း နတ်တို့နှင့် ရှင်ရသီတို့လည်း ပူဇော်ကာ ဂိရိဇာ (ပါဝတီ) နှင့် သီဝဘုရားကို ပီတိဖြစ်စေ၍ ဓမ္မတရား တည်ထောင်ထိန်းသိမ်းရန် ဖြစ်၏။

Verse 50

समानर्चुर्विशेषेण सर्वे देवर्षयः शिवम् । ब्रह्मा विष्णुः परे चैव त्रैलोक्यं सचराचरम्

ထို့နောက် နတ်ရသီအားလုံးသည် သီဝဘုရားကို အထူးလေးမြတ်စွာ ပူဇော်ကြ၏။ ထို့ပြင် ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿနု နှင့် အခြားနတ်တို့လည်း—လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာပါဝင်သော သုံးလောကလုံး—တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဂုဏ်ပြုကြ၏။

Verse 51

सुप्रसन्नः शिवो जातः शिवा च जगदम्बिका । धृतं तया च तल्लिंगं तेन रूपेण वै तदा

ထိုအခါ သခင်ရှီဝသည် အလွန်တရာ ကြင်နာသနားတော်မူလာပြီး၊ ရှီဝါ—ကမ္ဘာလောက၏ မိခင်တော်—လည်း ကောင်းမြတ်သော ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်ဝခဲ့သည်။ ထိုအချိန်၌ နាងသည် ထိုလင်္ဂကို ထိုပုံသဏ္ဍာန်အတိုင်းပင် ကိုင်ဆောင်ထား하였다။

Verse 52

लोकानां स्थापिते लिंगे कल्याणं चाभवत्तदा । प्रसिद्धं चैव तल्लिंगं त्रिलोक्यामभवद्द्विजाः

လောကတို့၏ ကောင်းကျိုးအတွက် ထိုလင်္ဂကို တည်ထောင်သောအခါ၊ ထိုအချိန်တည်းက မင်္ဂလာကောင်းမှု ပေါ်ပေါက်လာ하였다။ ထိုလင်္ဂသည် လောကသုံးပါးတစ်လျှောက် ကျော်ကြားလာခဲ့သည်၊ ဒွိဇာတို့ရေ။

Verse 53

हाटकेशमिति ख्यातं तच्छिवाशिवमित्यपि । पूजनात्तस्य लोकानां सुखं भवति सर्वथा

ထိုသည်ကို «ဟာဋကေရှ» ဟုလည်း ကျော်ကြားပြီး «ရှီဝါရှီဝ» ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။ ထိုအရှင်/လင်္ဂကို ပူဇော်လျှင် လူတို့အတွက် အမျိုးမျိုးသော ချမ်းသာသုခသည် မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

Verse 54

इह सर्वसमृद्धिः स्यान्नानासुखवहाधिका । परत्र परमा मुक्तिर्नात्र कार्या विचारणा

ဤဘဝ၌ပင် ပြည့်စုံသော စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ရရှိ၍ မျိုးစုံသော အထူးကောင်းမြတ်သည့် ပျော်ရွှင်မှုများကို ခံစားရမည်။ နောက်ဘဝ၌လည်း အမြင့်မြတ်ဆုံး မုတ်ခ္ခ (လွတ်မြောက်မှု) ကို ရရှိမည်။ ဤအကြောင်း၌ ထပ်မံ စဉ်းစားရန် မလို။