ज्योतिर्लिङ्ग-तदुपलिङ्ग-माहात्म्यवर्णनम् (Narration of the Greatness of the Jyotirliṅga and Associated Liṅgas)
အဓ್ಯಾಯ ၁ သည် အရဓနာရီဣရှွရအား မင်္ဂလာကဗျာဖြင့် စတင်ကာ၊ ရှီဝသည် မပြောင်းလဲသော အခြေခံတည်ရာဖြစ်သော်လည်း မာယာအားဖြင့် လောကကို ပုံသဏ္ဍာန်ယူပြသတော်မူကြောင်း၊ ကရုဏာတော်ကြောင့် စွဝဂ္ဂနှင့် အပဝဂ္ဂ နှစ်မျိုးလုံး ရနိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဒုတိယ မင်္ဂလာကဗျာတွင် တည်ငြိမ်သက်သာမှု၊ လမင်းအပိုင်း (စန္ဒြကလာ) နှင့် တာပသုံးပါး (tāpatraya) ကို သက်သာစေသော ရှီဝ၏ မင်္ဂလာရုပ်ကို ခေါ်ယူတော်မူသည်။ ထို့နောက် ဆွေးနွေးပုံစံသို့ ကူးပြောင်းကာ ရှိသီတို့က စူတ၏ ယခင် ရှီဝအဝတာရ မဟာတ္မယများ ရှင်းလင်းမှုကို ချီးမွမ်းပြီး လင်္ဂနှင့် ဆိုင်သော မဟာတ္မယကို ထပ်မံ သင်ကြားပေးရန် တောင်းဆိုသည်။ သူတို့သည် တီရ္ထများနှင့် နာမည်ကြီး နေရာများရှိ ဒေဝလင်္ဂများကို ကမ္ဘာအကျိုးအတွက် စာရင်းပြုဖော်ပြရန် လိုလားကြသည်။ စူတက ချစ်ခင်မှုနှင့် တာဝန်သဘောဖြင့် အကျဉ်းချုပ် ပြောမည်ဟု လက်ခံသည်။ အဓိက သဘောတရားအဖြစ် ရှီဝ၏ လင်္ဂများသည် အနန္တဖြစ်ပြီး “မြေကြီးတစ်လုံးလုံး လင်္ဂမယ၊ လောကတစ်ခုလုံး လင်္ဂမယ” ဟု ဆိုကာ သင်္ကေတနှင့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံး တူညီသဘောကို တည်ဆောက်၍ နောက်ပိုင်း တည်နေရာစာရင်းများ၏ အခြေခံဖြစ်စေသည်။
Shlokas
Verse 1
इति श्रीशिवमहापुराणे चतुर्थ्यां कोटिरुद्रसंहितायां ज्योतिर्लिगतदुपलिंग माहात्म्यवर्णनं नाम प्रथमोऽध्यायः
ဤသို့ဖြင့် «သရီ ရှိဝ မဟာပုရာဏ» အတွင်း စတုတ္ထစာအုပ် «ကိုဋိရုဒ္ဒရသံဟိတာ» တွင် «ဂျျိုတိရလင်္ဂနှင့် တဒုပလင်္ဂ၏ မဟိမကို ဖော်ပြခြင်း» ဟူသော ပထမအခန်း စတင်၏။
Verse 2
कृपाललितवीक्षणं स्मितमनोज्ञवक्त्राम्बुजं शशांककलयोज्ज्वलं शमितघोरतापत्रयम् । करोतु किमपि स्फुरत्परमसौख्यसच्चिद्वपुर्धराधरसुताभुजोद्वलयितं महो मंगलम्
ကရုဏာနူးညံ့သော မျက်စိကြည့်ခြင်း၊ နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် လှပသည့် ကြာပန်းမျက်နှာ၊ လကွေးတစ်စင်းဖြင့် နဖူးတောက်ပခြင်း၊ ကြောက်မက်ဖွယ် သုံးမျိုးသော ဒုက္ခပူပန်မှုကို ငြိမ်းစေတော်မူသော အလွန်မင်္ဂလာရှိသည့် သီဝဘုရားသည်—အရှိတရားနှင့် အသိဉာဏ်တရားဖြစ်သော ရုပ်ကာယ၊ အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒဖြင့် တောက်လက်နေပြီး တောင်သမီး ပါရဝတီ၏ တောက်ပသော လက်မောင်းများဖြင့် အပွေ့ခံရသူ—ကျွန်ုပ်တို့အား အံ့ဖွယ်ကောင်းသော ကောင်းချီးတစ်ပါး ပေးသနားတော်မူပါစေ။
Verse 3
ऋषय ऊचुः । सम्यगुक्तं त्वया सूत लोकानां हितकाम्यया । शिवावतारमाहात्म्यं नानाख्यानसमन्वितम्
ရိရှီတို့က ဆိုကြသည်– “အို စူတာ၊ သတ္တဝါလောကအားလုံး၏ အကျိုးချမ်းသာကို လိုလားသော စိတ်ဖြင့်၊ သင်သည် သီဝဘုရား၏ အဝတားများ၏ မဟာတန်ခိုးကို သာသနာပုံပြင်များစွာနှင့် ပြည့်စုံအောင် မှန်ကန်စွာ ဟောပြောခဲ့လေပြီ။”
Verse 4
पुनश्च कथ्यतां तात शिवमाहात्म्यमुत्तमम् । लिंगसम्बन्धि सुप्रीत्या धन्यस्त्वं शैवसत्तमः
“အို ချစ်လှစွာသောသူ၊ သီဝဘုရား၏ အမြင့်မြတ်ဆုံး မဟာတန်ခိုးကို ထပ်မံဟောပြောပါဦး—အထူးသဖြင့် လင်္ဂနှင့် ဆက်နွယ်သော အကြောင်းကို။ လင်္ဂအပေါ် သင်၏ နက်ရှိုင်း၍ ပျော်ရွှင်သော ဘက္တိကြောင့်၊ သင်သည် အမှန်တကယ် ကံကောင်းသူ၊ ရှိုင်ဝတို့အနက် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။”
Verse 5
शृण्वन्तस्त्वन्मुखाम्भोजान्न तृप्तास्स्मो वयं प्रभो । शैवं यशोऽमृतं रम्यं तदेव पुनरुच्यताम्
“အို အရှင်၊ သင်၏ ပါးစပ်ကြာပန်းမှ စီးဆင်းလာသော အမృతတူသော စကားတော်ကို နားထောင်နေရင်းပင် ကျွန်ုပ်တို့ မပြည့်ဝသေးပါ။ ထို့ကြောင့် သီဝ၏ ချိုမြိန်၍ အမရသော ဂုဏ်တော်ကို ထပ်မံ ဟောပြောပါစေ—တစ်ဖန် ထပ်မံ။”
Verse 6
पृथिव्यां यानि यानि लिंगानि तीर्थेतीर्थे शुभानि हि । अन्यत्र वा स्थले यानि प्रसिद्धानि स्थितानि वै
မြေကြီးပေါ်တွင် ရှိသမျှ မင်္ဂလာရှိသော သီဝလင်္ဂများ—တီရ္ထာတစ်ခုချင်းစီ၌ ရှိသောလင်္ဂများနှင့်၊ ထို့အပြင် ကမ္ဘာတွင် နာမည်ကြီးသော အခြားနေရာများ၌ တည်ထောင်ထားသော လင်္ဂများအားလုံး—ထိုအားလုံးကို သီဝ၏ သန့်ရှင်းသော ပုံသဏ္ဍာန်အဖြစ် ရိုသေကန်တော့သင့်သည်။
Verse 7
तानि तानि च दिव्यानि लिंगानि परमेशितुः । व्यासशिष्य समाचक्ष्व लोकानां हितकाम्यया
ဗျာသ၏ တပည့်တော်ရေ၊ လောကတို့၏ အကျိုးချမ်းသာအတွက်၊ အမြင့်ဆုံးအရှင် ပရမေရှ္ဝရ၏ ဒိဗ္ဗလင်္ဂများကို တစ်ခုချင်းစီ ဖော်ပြပေးပါ။
Verse 8
सूत उवाच । साधुपृष्टमृषिश्रेष्ठ लोकानां हितकाम्यया । कथयामि भवत्स्नेहात्तानि संक्षेपतो द्विजाः
စူတက ပြောသည်။ မုနိအရှင်မြတ်တို့၊ လောကတို့၏ အကျိုးချမ်းသာကို ရည်ရွယ်၍ သင်တို့ မေးမြန်းသည်မှာ အလွန်ကောင်း၏။ ဒွိဇတို့ရေ၊ သင်တို့အပေါ် ချစ်ခင်မှုကြောင့် ထိုအကြောင်းအရာများကို အကျဉ်းချုပ်၍ ပြောကြားမည်။
Verse 9
सर्वेषां शिवलिंगानां मुने संख्या न विद्यते । सर्वं लिंगमयी भूमिः सर्वलिंगमयं जगत्
အို မုနိ၊ ရှိဝလင်္ဂများ၏ အရေအတွက်ကို မသိနိုင်ပါ။ မြေကြီးတစ်လုံးလုံးသည် လင်္ဂဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးလည်း လင်္ဂဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်—ဤသည်မှာ သီဝ၏ သန့်ရှင်းသော သင်္ကေတသည် အရာအားလုံး၌ တည်ရှိကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။
Verse 10
लिंगमयानि तीर्थानि सर्वं लिंगे प्रतिष्ठितम् । संख्या न विद्यते तेषां तानि किंचिद्ब्रवीम्यहम्
တီရ္ထများအားလုံးသည် လင်္ဂ၏ သဘာဝဖြစ်ပြီး၊ အရာအားလုံးသည် လင်္ဂ၌ တည်မြဲနေသည်။ ၎င်းတို့၏ အရေအတွက်ကို မသိနိုင်သဖြင့်၊ ထိုထဲမှ အနည်းငယ်ကိုသာ ငါ ပြောမည်။
Verse 11
यत्किंचिद्दृश्यते दृश्यं वर्ण्यते स्मर्यते च यत् । तत्सर्वं शिवरूपं हि नान्यदस्तीति किंचन
မြင်ရသမျှ အရာဝတ္ထု၊ စကားဖြင့် ဖော်ပြသမျှ၊ စိတ်၌ မှတ်မိသမျှ—အကုန်လုံးသည် အမှန်တကယ် ရှိဝ၏ ရূপသဘောပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအပြင် အခြားအရာ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိ။
Verse 12
तथापि श्रूयताम्प्रीत्या कथयामि यथाश्रुतम् । लिंगानि च ऋषिश्रेष्ठाः पृथिव्यां यानि तानि ह
သို့သော်လည်း ပျော်ရွှင်သော ဘက္တိဖြင့် နားထောင်ပါလော့။ ငါသည် ကြားသိထားသကဲ့သို့ပင် မြေပြင်ပေါ်ရှိ သန့်ရှင်းသော ရှိဝလင်္ဂများကို အို ရှိသီအမြတ်တို့၊ ပြောကြားမည်။
Verse 13
पाताले चापि वर्तन्ते स्वर्गे चापि तथा भुवि । सर्वत्र पूज्यते शम्भुः सदेवासुरमानुषैः
ပာတာလာ၌လည်း ရှိတော်မူ၏၊ ဆွာဂၢ၌လည်း ထိုနည်းတူ ရှိတော်မူ၏၊ မြေပြင်၌လည်း ထိုအတိုင်းပင်။ နေရာတိုင်း၌ သမ္ဘူကို ဒေဝ၊ အသူရ၊ လူသားတို့က တူညီစွာ ပူဇော်ကြ၏။
Verse 14
त्रिजगच्छम्भुना व्याप्तं सदेवासुरमानुषम् । अनुग्रहाय लोकानां लिंगरूपेण सत्तमाः
ဒေဝ၊ အသူရ၊ လူသားတို့ပါဝင်သော သုံးလောကလုံးကို သမ္ဘူက ပြည့်နှံ့စွာ လွှမ်းမိုးထား၏။ သတ္တဝါတို့အား ကရုဏာတော်ပေးရန် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အရှင်သည် လင်္ဂရূপဖြင့် တည်ရှိတော်မူ၏။
Verse 15
अनुग्रहाय लोकानां लिंगानि च महेश्वरः । दधाति विविधान्यत्र तीर्थे चान्यस्थले तथा
လောကသားတို့အား ကရုဏာတော်ပြုရန် မဟေရှ္ဝရသည် ရှိဝလင်္ဂအမျိုးမျိုးကို ဤနေရာ၌လည်း၊ တီရ္ထ (ဘုရားဖူးသန့်မြတ်ရာ) များ၌လည်း၊ အခြားနေရာများ၌လည်း တည်ထောင်တော်မူ၏။
Verse 16
यत्रयत्र यदा शंभुर्भक्त्या भक्तैश्च संस्मृतः । तत्रतत्रावतीर्याथ कार्यं कृत्वा स्थितस्तदा
ဘယ်နေရာ၊ ဘယ်အချိန်မဆို သမ္ဘူကို ဘက္တိရှိသော भक्तတို့က စိတ်နှလုံးအပြည့်ဖြင့် သတိရလျှင် ထိုနေရာထိုအချိန်၌ပင် အရှင်သည် ဆင်းသက်ပေါ်ထွန်းတော်မူ၏။ လိုအပ်သော သာသနာရေးကိစ္စကို ပြီးစီးစေပြီးနောက် ထိုနေရာ၌ သင့်လျော်သကဲ့သို့ တည်ရှိတော်မူ၏။
Verse 17
लोकानामुपकारार्थं स्वलिंगं चाप्यकल्पयत् । तल्लिंगं पूजयित्वा तु सिद्धिं समधिगच्छति
လောကအပေါင်းတို့၏ အကျိုးအတွက်၊ ထို့ပြင် မိမိ၏ လင်္ဂကိုလည်း ထင်ရှားစေတော်မူ၏။ ထိုလင်္ဂကို ပူဇော်ကာ ရှိခိုးလျှင် သဒ္ဓါဝန်သည် စိဒ္ဓိ (siddhi) ကို အမှန်တကယ် ရရှိ၏။
Verse 18
पृथिब्यां यानि लिंगानि तेषां संख्या न विद्यते । तथापि च प्रधानानि कथ्यते च मया द्विजाः
အို ဒွိဇတို့၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လင်္ဂတို့၏ အရေအတွက်ကို ရေတွက်မရနိုင်။ သို့သော်လည်း ထိုတို့အနက် အဓိကအမြတ်ဆုံးတို့ကို ငါသည် သင်တို့အား ဖော်ပြမည်။
Verse 19
प्रधानेषु च यानीह मुख्यानि प्रवदाम्यहम् । यच्छ्रुत्वा सर्वपापेभ्यो मुच्यते मानवः क्षणात्
ဤနေရာ၌ ဟောကြားထားသော အထင်ကရအရာများအနက် ငါသည် အမြတ်ဆုံးကို ယခု ကြေညာမည်။ ထိုကို ကြားရုံဖြင့် လူသည် အပြစ်အကုန်မှ ခဏချင်း လွတ်မြောက်၏။
Verse 20
ज्योतिर्लिंगानि यानीह मुख्यमुख्यानि सत्तम । तान्यहं कथयाम्यद्य श्रुत्वा पापं व्यपोहति
အို သီလသမာဓိရှိသူတို့အနက် အမြတ်ဆုံးရေ၊ ယနေ့ ဤနေရာ၌ အမြတ်ဆုံးအနက် အမြတ်ဆုံးသော ဂျျိုတိရ္လင်္ဂ (Jyotirlinga) များကို ငါဟောကြားမည်။ ထိုကို ကြားရုံဖြင့် အပြစ်သည် ပယ်ဖျက်ကာ ကင်းစင်သွား၏။
Verse 21
सौराष्ट्रे सोमनाथं च श्रीशैले मल्लिकार्जुनम् । उज्जयिन्यां महाकालमोंकारे परमेश्वरम्
သော်ရాష్ట్ర၌ (ဂျျိုတိရလင်္ဂ) သောမနာထ ရှိ၏။ သရီရှိုင်လ၌ မလ္လိကာရ္ဇုန ရှိ၏။ ဥဇ္ဇယိနီ၌ မဟာကာလ ရှိ၍ အိုံကာရ၌ ပရမေရှ္ဝရ (အမြင့်မြတ်သခင်) ရှိ၏။
Verse 22
केदारं हिमवत्पृष्ठे डाकिन्यां भीमशंकरम् । वाराणस्यां च विश्वेशं त्र्यम्बकं गौतमीतटे
ကေဒါရ (Kedāra) သည် ဟိမဝန္တတောင်တန်းပေါ်၌ ထင်ရှားတော်မူ၏။ ဘီမရှင်ကရ (Bhīmaśaṅkara) သည် Ḍākinī ဒေသ၌ ရှိ၏။ ဝိශ්ဝေရှ (Viśveśa) သည် ဝါရာဏသီ၌ ထင်ရှား၏။ ထရျမ္ဗက (Tryambaka) သည် ဂေါတမီ (Godāvarī) မြစ်ကမ်း၌ တည်ရှိ၏။
Verse 23
वैद्यनाथं चिताभूमौ नागेशं दारुकावने । सेतुबंधे च रामेशं घुश्मेशं च शिवालये
ဝೈദ്യနာထ (Vaidyanātha) သည် မီးသင်္ဂြိုဟ်မြေ၌ ထင်ရှားတော်မူ၏။ နာဂေရှ (Nāgeśa) သည် ဒာရုကာတော၌ ရှိ၏။ ရာမေရှ (Rāmeśa) သည် စေတုဗန္ဓ (Setubandha) တွင် ထင်ရှား၏။ ဂုရှ္မေရှ (Ghuśmeśa) သည် သီဝါလယ (Śivālaya) ဟူသော သန့်ရှင်းရာ အာဝါသ၌ တည်ရှိ၏။
Verse 24
द्वादशैतानि नामानि प्रातरुत्थाय यः पठेत् । सर्वपापविनिर्मुक्तः सर्वसिद्धिफलं लभेत्
မနက်အရုဏ်တက်၍ ထသောအခါ ဤနာမတော် ဆယ့်နှစ်ပါးကို ရွတ်ဖတ်သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ကာ စိတ်ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ စိဒ္ဓိအကျိုးအမြတ် အပြည့်အဝကို ရရှိမည်—နောက်ဆုံးတွင် သီဝ (Śiva) ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် သန့်ရှင်းမှု၊ ကာကွယ်မှုနှင့် မင်္ဂလာပြည့်စုံခြင်းကို ခံစားရမည်။
Verse 25
यं यं काममपेक्ष्यैव पठिष्यन्ति नरोत्तमाः । प्राप्स्यंति कामं तं तं हि परत्रेव मुनीश्वराः
အို မုနိရှင်အမြတ်တော်၊ မြတ်နိုးသူတို့သည် မည်သည့်ဆန္ဒကို ရည်မှန်းထား၍ ဤသန့်ရှင်းသော ကထာကို ရွတ်ဖတ်ကြသော် ထိုဆန္ဒကို အမှန်တကယ် ရရှိကြမည်—တမလွန်လောက၌ပင် ထိုသို့ပင် ဖြစ်၏။
Verse 26
ये निष्कामतया तानि पठिष्यन्ति शुभाशयाः । तेषां च जननीगर्भे वासो नैव भविष्यति
လောကီအကျိုးကို မလိုလားဘဲ ဆန္ဒကင်းစွာ၊ စိတ်ကောင်းမြတ်သောသူတို့က ထိုသဒ္ဓာတရားဝါကျများကို ရွတ်ဖတ်လျှင် မိခင်၏ဝမ်းအတွင်း၌ ထပ်မံနေထိုင်ရခြင်း မရှိတော့ပေ။
Verse 27
एतेषां पूजनेनैव वर्णानां दुःखना शनम् । इह लोके परत्रापि मुक्तिर्भवति निश्चितम्
ဤတို့ကိုသာ ပူဇော်ခြင်းဖြင့် လူအတန်းအစား အားလုံး၏ ဒုက္ခဝေဒနာများသည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ဤလောက၌လည်း၊ နောက်လောက၌လည်း မုက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) သေချာစွာ ဖြစ်ပေါ်၏—ဤသည် အတည်ဖြစ်၏။
Verse 28
ग्राह्यमेषां च नैवेद्यं भोजनीयं प्रयत्नतः । तत्कर्तुः सर्व्वपापानि भस्मसाद् यान्ति वै क्षणात्
သူတို့ထံ ပူဇော်ထားသော နိုင်ဝေဒျ (naivedya) ကို လက်ခံယူ၍ သတိနှင့် စားသုံးရမည်။ ဤအမှုကို ပြုသူ၏ အပြစ်အားလုံးသည် ခဏချင်းပင် ပြာဖြစ်သွား၏။
Verse 29
ज्योतिषां चैव लिंगानां बह्मादिभिरलं द्विजाः । विशेषतः फलं वक्तुं शक्यते न परैस्तथा
အို ဒွိဇ ပညာရှိတို့၊ ဂျျိုတိရ္လင်္ဂ (Jyotirliṅga) များကို ပူဇော်ခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်သော ထူးခြားသည့် ဓမ္မဖလကို ဘြဟ္မာနှင့် အခြားဒေဝတားများပင် အပြည့်အစုံ မဖော်ပြနိုင်ကြ။ အခြားသူတို့ကတော့ ပို၍ မတတ်နိုင်ကြ။
Verse 30
एकं च पूजितं येन षण्मासं तन्निरन्तरम् । तस्य दुःखं न जायेत मातृकुक्षिसमुद्भवम्
မည်သူမဆို တစ်ပါးတည်းသော သီဝ (ရှီဝ) ကို ခြောက်လပတ်လုံး မပြတ်မတောက် ဆက်လက်ပူဇော်ပါက၊ မိခင်ဝမ်းအတွင်း နေထိုင်ခြင်းမှ ပေါ်ပေါက်သော ဒုက္ခသည် ထိုသူ၌ မဖြစ်ပေါ်တော့။
Verse 31
हीनयोनौ यदा जातो ज्योतिर्लिंगं च पश्यति । तस्य जन्म भवेत्तत्र विमले सत्कुले पुनः
နိမ့်ကျသော မွေးဖွားမှု၌ မွေးလာသူတစ်ဦးပင် ဖြစ်စေ၊ ဂျျိုတိရ္လင်္ဂကို မြင်တွေ့လျှင် ထိုသူသည် နောက်တစ်ဖန် သန့်ရှင်း၍ သီလကောင်းသော မိသားစု၊ ကောင်းမြတ်သော မျိုးရိုး၌ ပြန်လည်မွေးဖွားရ၏။
Verse 32
सत्कुले जन्म संप्राप्य धनाढ्यो वेदपारगः । शुभकर्म तदा कृत्वा मुक्तिं यात्यनपायिनीम्
ကောင်းမြတ်သော မျိုးရိုး၌ မွေးဖွားရ၍ ငွေကြေးပြည့်စုံကာ ဝေဒများကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သူသည်၊ ထို့နောက် သုဘကမ္မ—ဓမ္မနှင့်ကိုက်ညီသော ကုသိုလ်ကောင်းမှု—ကို ပြုလုပ်လျှင် ပြန်မကျဆုံးသော မုတ်ခ္ခ (မုက္ခ) ကို ရောက်ရှိသည်။
Verse 33
म्लेच्छो वाप्यन्त्यजो वापि षण्ढो वापि मुनीश्वराः । द्विजो भूत्वा भवेन्मुक्तस्तस्मात्तद्दर्शनं चरेत्
အို မုနိရှင်မြတ်တို့၊ နိုင်ငံခြားသားဖြစ်စေ၊ အနိမ့်တန်းအပြင်လူဖြစ်စေ၊ သို့မဟုတ် ဥဏ္ဍ (အင်္ဂါမပြည့်) ဖြစ်စေ—အရှင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် “ဒွိဇ” အဖြစ် သန့်ရှင်းသော အဆင့်ကို ရရှိလျှင် လွတ်မြောက်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှိဝ၏ ဒർശန (အထူးသဖြင့် ဂျျိုတိရ္လင်္ဂ၌) ကို ရှာဖွေသင့်သည်။
Verse 34
ज्योतिषां चोपलिंगानि श्रूयन्तामृषिसत्तमाः
အို ရှင်ရဟန်းအမြတ်တို့၊ သန့်ရှင်းသော ဂျျိုတိစ် (ဂျျိုတိရလင်္ဂ) ၏ ခွဲခြားသိသာသော လက္ခဏာများကိုလည်း နားထောင်ကြပါလော့။
Verse 35
सोमेश्वरस्य यल्लिंगमन्तकेशमुदाहृतम् । मह्यास्सागरसंयोगे तल्लिंगमुपलिङ्गकम्
«အန္တကေရှ» ဟု ခေါ်ဆိုကြသော ဆိုမေရှဝရ၏ လင်္ဂသည် မြေကြီးနှင့် သမုဒ္ဒရာ ဆုံရာ၌ တည်ရှိသဖြင့် ထို ဂျျိုတိရလင်္ဂ၏ အုပ်လင်္ဂ (အခွဲလင်္ဂ) ဟု သိမှတ်ရမည်။
Verse 36
मल्लिकार्जुनसंभूतमुपलिंगमुदाहृतम् । रुद्रेश्वरमिति ख्यातं भृगुकक्षे सुखावहम्
မလ္လိကာရ္ဇုန၏ သန့်ရှင်းသော အာနုဘော်မှ ပေါ်ထွန်းလာသော အုပ်လင်္ဂကို အုပ်လင်္ဂဟု ကြေညာထားသည်။ ၎င်းသည် «ရုဒ္ရေရှဝရ» ဟု ကျော်ကြားပြီး ဘ္ဃုကက္ခတွင် ဘုရားပူဇော်သူတို့အား ချမ်းသာသုခကို ပေးတတ်သည်။
Verse 37
महाकालभवं लिंगं दुग्धेशमिति विश्रुतम् । नर्मदायां प्रसिद्धं तत्सर्वपापहरं स्मृतम्
မဟာကာလမှ ပေါ်ပေါက်လာသော လင်္ဂသည် «ဒုဂ္ဓေရှ» ဟူ၍ ကျော်ကြားသည်။ နർമဒါမြစ်ကမ်း၌ ထင်ရှားလျက်ရှိပြီး အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသူဟု မှတ်ယူကြသည်။
Verse 38
ओंकारजं च यल्लिंगं कर्दमेशमिति श्रुतम् । प्रसिद्धं बिन्दुसरसि सर्वकामफलप्रदम्
အိုံကာရမှ ပေါ်ပေါက်လာသော လင်္ဂကို «ကර්ဒမေရှဝရ» ဟု ကြားသိရသည်။ ၎င်းသည် ဘိန္ဒုဆရသရေကန်၌ ထင်ရှားပြီး ကောင်းမြတ်သော ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးကို ပေးသနားသည်။
Verse 39
केदारेश्वरसंजातं भूतेशं यमुना तटे । महापापहरं प्रोक्तं पश्यतामर्चतान्तथा
ယမုနာမြစ်ကမ်း၌ ကေဒါရေးရှဝရအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာသော ဘူတေရှရှိသည်။ ၎င်းကို မြင်သူနှင့် ထိုနည်းတူ ပူဇော်သူတို့အတွက် အလွန်ကြီးမားသော အပြစ်များကိုပါ ဖျက်ဆီးပေးသည်ဟု ဆိုကြသည်။
Verse 40
भीमशंकरसंभूतं भीमेश्वरमिति स्मृतम् । सह्याचले प्रसिद्धं तन्महाबलविवर्द्धनम्
ဘီမ-ရှင်ကရာမှ ပေါ်ထွန်းလာသောကြောင့် «ဘီမေရှ္ဝရ» ဟု မှတ်တမ်းတင်ကြသည်။ ဆဟျာတောင်တန်းတွင် ထင်ရှားသော ထို ဂျ्योတိရ္လင်္ဂ သည် မဟာအားနှင့် ဓမ္မအာနုဘော်ကို တိုးပွားစေသည်။
Verse 41
नागेश्वरसमुद्भूतं भूतेश्वरमुदाहृतम् । मल्लिकासरस्वतीतीरे दर्शनात्पापहारकम्
ထိုသခင်သည် နာဂေရှ္ဝရအဖြစ် ပေါ်ထွန်းလာ၍ «ဘူတေရှ္ဝရ» ဟု ခေါ်ကြသည်။ မလ္လိကာ-ဆရஸ္ဝတီ မြစ်ကမ်း၌ သူ့ကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် အပြစ်များ ပျောက်ကင်းစေသည်။
Verse 42
रामेश्वराच्च यज्जातं गुप्तेश्वरमिति स्मृतम् । घुश्मेशाच्चैव यज्जातं व्याघ्रेश्वरमिति स्मृतम्
ရာမေရှွရမှ ပေါ်ထွန်းလာသောအရာကို «ဂုပ္တေရှွရ» ဟု မှတ်မိကြသည်။ ဂုရှ္မေရှမှ ပေါ်ထွန်းလာသောအရာကိုလည်း «ဗျာဃ္ရေရှွရ» ဟု မှတ်မိကြသည်။
Verse 43
ज्योतिर्लिंगोपलिंगानि प्रोक्तानीह मया द्विजाः । दर्शनात्पापहारीणि सर्वकामप्रदानि च
အို ဒွိဇာ ရှင်ပညာရှိတို့၊ ဤနေရာ၌ ငါသည် ဂျျောတိရ္လိင်္ဂများနှင့် အထောက်အကူ လိင်္ဂများကို ကြေညာခဲ့ပြီ။ ၎င်းတို့ကို ဒർശန (မြတ်သော မြင်တွေ့ခြင်း) ဖြင့်ပင် အပြစ်ကို ဖယ်ရှား၍ တရားသင့်သော ဆန္ဒအားလုံးကို ပေးတော်မူသည်။
Verse 44
एतानि सुप्रधानानि मुख्यतां हि गतानि च । अन्यानि चापि मुख्यानि श्रूयतामृषिसत्तमा
ဤအရာတို့သည် အလွန်အရေးကြီးဆုံးဟု ကြေညာထားပြီး အမှန်တကယ် အဓိကအဆင့်သို့ ရောက်ရှိကြပြီ။ သို့သော် အခြားသော အဓိကအကြောင်းအရာများလည်း ရှိသေးသည်—အို ရှင်ဣသီတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ နားထောင်ကြလော့။
Frequently Asked Questions
Rather than a discrete līlā episode, the chapter establishes the theological premise for later catalogues: sages request a survey of renowned liṅgas at tīrthas, and Sūta anchors that request in a doctrinal claim that liṅgas are innumerable because the world itself is ‘liṅga-made’.
The liṅga is treated as a total symbol (not merely a localized icon): ‘sarvaliṅgamayaṃ jagat’ frames the emblem as a way to read reality itself as Śiva’s presence, while Ardhanārīśvara encodes the inseparability of consciousness and power (Śiva–Śakti) as the basis of manifestation.
Ardhanārīśvara is explicitly praised (Śiva with Pārvatī forming one integrated body), emphasizing Śiva’s luminous sovereignty together with Śakti as the operative dimension of grace and world-appearance.