Ramayana — Sundara Kanda, Sarga 55, Shloka 26
लङ्कादाहानन्तरचिन्ता
Hanuman’s Post-Conflagration Self-Examination and Assurance of Sita’s Safety
यद्वा दहनकर्मायं सर्वत्र प्रभुरव्ययः।न मे दहति लाङ्गूलं कथमार्यां प्रधक्ष्यति।।।
yad vā dahanakarmāyaṃ sarvatra prabhur avyayaḥ | na me dahati lāṅgūlaṃ katham āryāṃ pradhakṣyati ||
သို့မဟုတ် မီးလောင်ခြင်း၏ အရှင်ဖြစ်၍ အလျော့မရှိ၊ နေရာတိုင်းတွင် အာဏာရှိသော ဤမီးသည် ငါ့လောင်းလူးကိုတောင် မလောင်စေခဲ့လျှင်၊ အာရျာဖြစ်သော မြတ်နိုးထိုက်သည့် စီတာကို မည်သို့ လောင်ကျွမ်းစေနိုင်မည်နည်း။
'If not so, the fire-god who never fails in burning has not burnt my tail. How will he burn noble Sita?'
FAQs
Dharma is seen as harmonizing nature and divinity: fire itself behaves in a way that supports the righteous outcome, suggesting cosmic order protects virtue.
Hanuman notes that despite being set on fire, his tail did not burn, and he interprets this as a sign that Sita too would not be harmed by the conflagration in Lanka.
Hanuman’s discernment (buddhi) and faith: he reads extraordinary events as meaningful indications aligned with dharma.