Ramayana — Sundara Kanda, Sarga 19, Shloka 9
सीताव्यथा
वर्णनम् / Sītā’s Distress and Rāvaṇa’s Attempt at Coercive Allurement
वेष्टमानां तथाऽविष्टां पन्नगेन्द्रवधूमिव।धूप्यमानां ग्रहेणेव रोहिणीं धूमकेतुना।।।।
veṣṭamānāṃ tathā''viṣṭāṃ pannagendravadhūm iva |
dhūpyamānāṃ graheṇeva rohiṇīṃ dhūmaketunā ||
ထိုသို့ထိုင်လျက်၊ ဝမ်းနည်းခြင်းဖြင့် ပတ်လည်တင်းကျပ်စွာ ချုပ်နှောင်ခံရသကဲ့သို့၊ မြွေဘုရင်၏ မဟာမယ်တော်ကဲ့သို့ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ပတ်ကွေ့နေသည်ဟု ထင်ရ၏။ ထို့ပြင် မကောင်းသော ဂြိုဟ်သက်ရောက်မှု—ဓူမကေတု (ကြယ်တံခွန်)—ကြောင့် ဖုံးလွှမ်းကာ မီးခိုးထွက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ရိုဟိဏီနှင့်တူ၏။
Sitting in that manner she resembled a coiled serpent queen, the star Rohini overshadowed by a smoking comet (that is Ravana).
FAQs
The verse highlights how adharma (coercion and unlawful possession) darkens and diminishes what is pure; Sītā’s steadfastness implies dharma as inner integrity even when externally oppressed.
Hanumān, hidden in Laṅkā, looks upon Sītā in Aśoka-vana and sees her overwhelmed by grief and confinement, expressed through ominous celestial similes.
Sītā’s satya and śīla (truthfulness and moral purity): though ‘overshadowed,’ she remains the same luminous person, not consenting inwardly to wrongdoing.