Ramayana — Bala Kanda, Sarga 58, Shloka 16
त्रिशङ्कुशापः
Trishanku’s Curse and Appeal to Viśvāmitra
अथ तद्वाक्यमाज्ञाय राजा चण्डालतां गत:।अब्रवीत्प्राञ्जलिर्वाक्यं वाक्यज्ञो वाक्यकोविदम्।।।।
atha tadvākyam ājñāya rājā caṇḍālatāṃ gataḥ | abravīt prāñjalir vākyaṃ vākyajño vākyakovidam ||
ထိုစကားကို နားလည်သော် မင်းသည် ချန်ဒာလာအခြေအနေသို့ ကျရောက်နေသော်လည်း လက်အုပ်ချီ၍၊ စကားပြောရာ၌ ကျွမ်းကျင်သော မုနိအား သင့်လျော်သော စကားဖြင့် ပြန်လည်လျှောက်ထား၏၊ မင်းကိုယ်တိုင်လည်း စကားသင့်တော်မှုကို သိသူဖြစ်သောကြောင့်။
In response to his words the king, who had fallen into the state of a chandala yet proficient in expression, spoke to one (Viswamitra) expert in speech, with folded hands.
FAQs
Even in degradation and social dishonour, one should approach the worthy with humility and self-control; respectful speech and reverence toward sages are presented as dharmic conduct.
Triśaṅku, cast down into a caṇḍāla-like condition after rejection by his preceptor’s circle, turns to Viśvāmitra and begins a plea with folded hands.
Humility (vinaya) and disciplined speech—he restrains pride and speaks with respectful, well-chosen words despite his misfortune.