Shloka 11
गङ्गावतरण-समापनः
Conclusion of the Descent of Gaṅgā
राजर्षिणा गुणवता महर्षिसमतेजसा।मत्तुल्यतपसा चैव क्षत्रधर्मस्थितेन च।।1.44.10।। दिलीपेन महाभाग तव पित्राऽति तेजसा।पुनर्न शङ्किताऽनेतुं गङ्गां प्रार्थयताऽनघ।।1.44.11।।
rājarṣiṇā guṇavatā maharṣi-sama-tejasā |
mat-tulya-tapasā caiva kṣatra-dharma-sthitena ca ||
dilīpena mahābhāga tava pitrāti-tejasā |
punar na śaṅkitā netuṃ gaṅgāṃ prārthayatānagha ||
အို မဟာဘဂ္ဂ၊ အပြစ်ကင်းသော ဘဂီရထာရေ—သင်၏အလွန်တောက်ပသော ဖခင် ဒိလီပမင်းသည် ရာဇရိရှိကဲ့သို့ ဂုဏ်သီလပြည့်ဝ၍ မဟာရိရှိကဲ့သို့ တေဇောဓာတ်ကြီးမားကာ၊ တပဿာ၌ ငါနှင့်တူညီပြီး က္ෂတ္တရိယဓမ္မ၌ တည်ကြည်သူဖြစ်သော်လည်း၊ စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆုတောင်းပန်ကြားခဲ့သော်ငြား ဂင်္ဂါမြစ်တော်ကို ထပ်မံ မြေပြင်သို့ ဆင်းသက်လာစေခြင်း မပြုနိုင်ခဲ့လေ။
O Sinless one (Bhagiratha)! O Distinguished one! on the part of Dilipa brilliant your father who had the virtuous of a rajarshi, who was equal to a maharshi in splendour, and to me in austerities and abiding to the duties of a kshatriya it was even not possible to bring Ganga through prayer.
FAQs
Dharma is not guaranteed by status or merit alone; outcomes depend on alignment of effort, grace, and right conditions. The verse teaches humility: even the most qualified may fail, so one must persist without ego.
Viśvāmitra highlights that Dilīpa—despite exceptional virtues and austerity—was unable to bring Gaṅgā, underscoring the magnitude of Bhagiratha’s later achievement.
Steadfast adherence to kṣatriya-dharma combined with tapas (in Dilīpa), and the implied lesson that perseverance must continue beyond even great qualifications.