Ramayana — Ayodhya Kanda, Sarga 54, Shloka 43
भरद्वाजाश्रमप्राप्तिः
Arrival at Bharadvāja’s Hermitage and Counsel toward Citrakūṭa
प्रहृष्टकोयष्टिककोकिलस्वनैर्विनादितं तं वसुधाधरं शिवम्।मृगैश्च मत्तैर्बहुभिश्च कुञ्जरैः सुरम्यमासाद्य समावसाश्रमम्।।।।
prahṛṣṭa-koyaṣṭika-kokila-svanair vināditaṃ taṃ vasudhādharaṃ śivam |
mṛgaiś ca mattair bahubhiś ca kuñjaraiḥ suramyam āsādya samāvasa āśramam ||
ထိုမင်္ဂလာရှိသော တောင်တန်း—မြေကြီးကို ထမ်းဆောင်သူ—ပျော်ရွှင်သံမြည်သော လပ်ဝင်းငှက်များနှင့် ကုကီလာငှက်တို့၏ သံများကြောင့် တောင်တန်းတစ်လျှောက် လှိုင်းလှိုင်းထွက်လျက်ရှိသည်။ သမင်များစွာနှင့် မတ်သ်ဖြစ်နေသော ဆင်များအများအပြား လာရောက်နေသဖြင့် အလွန်အမင်း လှပစွာ ရမဏီယ ဖြစ်၏။ ထိုနေရာသို့ ရောက်လျှင် အာရှရမ်၌ နေထိုင်လော့။
Here are logs of wood cut into pieces by forest-dwellers, living on forest products. You can see various trees near the hermitage of sage Bharadwaja.
FAQs
Dharma is the choice of a life conducive to restraint and spiritual practice: settling in an āśrama in an auspicious place supports truthful living (satya), self-control, and non-attachment during exile.
The sage completes his description of Citrakūṭa’s beauty and explicitly instructs Rama to reach it and reside in a hermitage.
Commitment to disciplined living—Rama is guided toward an environment where royal power is set aside and dharmic simplicity is practiced.