Ramayana — Ayodhya Kanda, Sarga 40, Shloka 7
प्रयाणवर्णनम्
Departure from Ayodhya; Civic Lament and the Chariot’s Urgency
इदं हि वृत्तमुचितं कुलस्यास्य सनातनम्।दानं दीक्षा च यज्ञेषु तनुत्यागो मृधेषु च।।।।
idaṁ hi vṛttam ucitaṁ kulasyāsya sanātanam |
dānaṁ dīkṣā ca yajñeṣu tanutyāgo mṛdheṣu ca ||
ဤသည်မှာ သင်တို့၏ မျိုးရိုးအတွက် ရှေးဟောင်း၍ သင့်လျော်သော အစဉ်အလာတည်း—ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း)၊ ယဇ္ဉာ၌ ဒိက္ခာ (သန့်စင်ကတိခံယူခြင်း) နှင့် စစ်မြေ၌ ကိုယ်ခန္ဓာကိုပင်—အသက်ကိုပါ—အာဟုတိအဖြစ် ဆက်ကပ်လှူဒါန်းခြင်း။
Charity, initiation at sacrifices and yielding life in battles are the befitting ancient traditions prevailing in your race.
FAQs
Dharma is continuity with righteous lineage-traditions: giving, ritual discipline, and courageous self-sacrifice when duty demands.
Sumitrā frames Lakṣmaṇa’s impending hardship as consistent with the long-standing ideals of their royal house.
Self-sacrifice and steadfastness: the verse elevates giving and readiness to endure suffering for duty.