Adhyaya 79

Verse 1

व्यास उवाच । मध्यदेशे स्वराट् सम्राट् भद्रेश्वर इति श्रुतः । तपोभिर्बहुभिः पूतो व्रतैर्नानाविधैरपि

ဗျာသ မဟာရ္ရှီက မိန့်ကြားသည်– မဓျဒေသ၌ ကိုယ်တိုင်အာဏာပိုင်သော မဟာဘုရင်တစ်ပါး ရှိ၍ “ဘဒ္ရေရှ္ဝရ” ဟူသော နာမဖြင့် ကျော်ကြား၏။ ထိုဘုရင်သည် တပသ်များစွာနှင့် အမျိုးမျိုးသော ဝရတ (သစ္စာဝတ်) များဖြင့်လည်း သန့်စင်ပူဇော်ခံရသူ ဖြစ်၏။

Verse 2

देवांस्तु पूजयेन्नित्यं सुभावेन सदा खलु । तस्य सव्येऽभवत्कुष्ठं करे श्वेतमजायत

အမှန်တကယ်ပင် စိတ်သန့်ရှင်း၍ ကရုဏာသဘောကောင်းဖြင့် နေ့စဉ် နတ်ဒေဝတော်တို့ကို ပူဇော်သင့်သည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ ဘယ်လက်၌ ကုဋ္ဌရောဂါ ပေါ်လာပြီး လက်ဖဝါးပေါ်တွင် အဖြူရောင်အမှတ် ထင်ရှားလာ하였다။

Verse 3

ततो भिषक्प्रयोगाच्च लक्षणं दृश्यते पुरा । आहूय द्विजमुख्यांश्च मंत्रिणः सोब्रवीद्वचः

ထို့နောက် ဆရာဝန်၏ ကုသမှုကြောင့် ယခင်က ပေါ်လာခဲ့သော လက္ခဏာများသည် ထင်ရှားစွာ မြင်ရလာ하였다။ ထိုအခါ သူသည် အထူးမြတ်သော ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) များနှင့် မန္တ្រីများကို ခေါ်ယူကာ ဤစကားကို ပြော하였다။

Verse 4

राजोवाच । किल्बिषं मे करे विप्रा दुःसहं लोकगर्हितं । तस्मात्पुण्यं महाक्षेत्रं यत्र त्यक्ष्यामि विग्रहं

မင်းကြီးက ပြောသည်– “အို ဝိပရ (ဗြာဟ္မဏ) တို့၊ ငါ့လက်များတွင် အပြစ်ရှိသည်—ခံမရအောင် ပြင်းထန်၍ လောကကလည်း ရှုတ်ချသည်။ ထို့ကြောင့် ငါဤကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်နိုင်မည့် အလွန်ပုဏ္ဏမဟာက்ஷೇತ್ರကို ပြောပြကြလော့။”

Verse 5

आज्ञापयत धर्मज्ञाः परलोकहिताय वै । वंशहीनस्य मे वीराः प्रेत्यामुत्र हितं च यत्

အို ဓမ္မကို သိမြင်သူတို့၊ ပရလောကအကျိုးအတွက် အမိန့်ပေးကြပါ။ အို သူရဲကောင်းတို့၊ ငါသည် မျိုးရိုးမရှိသူဖြစ်သဖြင့် သေပြီးနောက်နှင့် အခြားလောက၌ ငါ့အတွက် အကျိုးရှိမည့်အရာကို သတ်မှတ်ပေးကြပါ။

Verse 6

तद्ब्रूत सुप्रसन्ना म उद्दिष्टं यत्करोम्यहं । द्विजा ऊचुः । परित्यक्ते त्वया राष्ट्रे धर्मशीलेन धीमता

“ထို့ကြောင့် စိတ်ကြည်နူးပျော်ရွှင်စွာ ငါ့အား ပြောကြပါ—သင်တို့ညွှန်ကြားထားသည့် အလုပ်ကို ငါ ဘာလုပ်ရမည်နည်း” ဟုဆို၏။ ဒွိဇတို့က ပြောသည်– “သင်သည် ဓမ္မသီလရှိ၍ ဉာဏ်ပညာပြည့်ဝသူဖြစ်လျက် နိုင်ငံကို စွန့်လွှတ်သည့်အခါ…”

Verse 7

नष्टं जगदिदं राजंस्तस्मान्नो वक्तुमर्हसि । अयमस्य प्रतीकारो ह्यस्माभिरवगम्यते

အို မင်းကြီး၊ ဤလောကသည် ပျက်စီးသွားပြီ၊ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အား မိန့်ကြားသင့်ပါသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအတွက် ကုထုံးကို ကျွန်ုပ်တို့ နားလည်ထားပြီးဖြစ်သည်။

Verse 8

सूरं मंत्रैर्महादेवं यत्नादाराधय प्रभो । राजोवाच । केनोपायेन विप्रेंद्रास्तोषयिष्यामि भास्करं

“အရှင်ဘုရား၊ မန္တရများဖြင့် မဟာဒေဝဖြစ်သော နေဘုရားကို အားထုတ်၍ အာရాధနာပြုပါ။” မင်းကြီးက မိန့်တော်မူသည်– “အို ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်တို့၊ ဘာစ్కရ (နေဘုရား) ကို မည်သို့နည်းဖြင့် ကျွန်ုပ် စိတ်တော်ကျေစေမည်နည်း?”

Verse 9

अमेध्येनाथ कुष्ठेन लोकानां गर्हितेन च । अदृश्यः सर्वभूतानां गर्हितोस्मि द्विजातयः

ယခုအခါ ကျွန်ုပ်သည် အညစ်အကြေးသော ကုဋ္ဌရောဂါဖြင့် ပင်ပန်းနာကျင်ကာ လူအများ၏ အပြစ်တင်နိန္ဒာကို ခံရပြီး၊ သတ္တဝါအားလုံးအတွက် မမြင်နိုင်သူ ဖြစ်လာပါပြီ။ အို ဒွိဇာတိတို့၊ ကျွန်ုပ်သည် အပြစ်တင်ခံရသူ ဖြစ်ပါသည်။

Verse 10

किं करिष्यामि राज्यं च किं स्यादाराधनेन तु । द्विजा ऊचुः । अत्र स्थित्वा स्वराज्ये तु समुपास्य विरोचनं

“ကျွန်ုပ်အတွက် နိုင်ငံတော်က ဘာအကျိုးရှိမည်နည်း။ အာရాధနာပြုခြင်းဖြင့်လည်း ဘာရမည်နည်း။” ဒွိဇာတို့က ပြောကြသည်– “ဤနေရာတွင်ပင် နေထိုင်၍ မိမိ၏ နိုင်ငံတော်အတွင်း၌ ပူဇော်ပွဲနည်းလမ်းအတိုင်း ဝိရောစနကို သေချာစွာ ဥပာသနာပြုလော့။”

Verse 11

प्रमुच्य किल्विषाद्घोरात्स्वर्गं मोक्षं च लप्स्यसे । एतच्छ्रुत्वा तु राजेंद्रः प्रणिपत्य द्विजोत्तमान्

“ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်မှ လွတ်မြောက်လျှင် သုဝဏ္ဏဘုံ (ကောင်းကင်) နှင့် မောက္ခကိုလည်း ရရှိမည်။” ထိုစကားကို ကြားသော်၊ အို မင်းတို့အထွဋ်အမြတ်၊ မင်းကြီးသည် ဒွိဇအထွဋ်အမြတ်တို့ရှေ့၌ ပရဏိပါတ်ဖြင့် ဦးချကန်တော့하였다။

Verse 12

आकार्षीत्तस्य सूर्यस्य परमाराधनं च यत् । नित्यपूजां तथा मंत्रैरुपहारैर्विलेपनैः

သူသည် နေဒေဝတားအား အမြင့်မြတ်ဆုံး အာရాధနာကို ပြုလုပ်하였다—နေ့စဉ်ပူဇော်ပွဲကို မန္တရရွတ်ဆိုခြင်း၊ ပူဇော်သက္ကာနှင့် သန့်ရှင်းသော အနံ့လိမ်းခြင်းတို့နှင့်အတူ။

Verse 13

फलैर्नानाविधैरर्घैरक्षतातप तंडुलैः । जपापुष्पार्कपर्णैश्च करवीरकरंजकैः

အသီးအနှံ အမျိုးမျိုးဖြင့်; အရ္ဃျ ပူဇော်သက္ကာဖြင့်; မကွဲမပျက် အစေ့အနှံနှင့် နေရောင်ခြောက် ထမင်းစေ့ဖြင့်; ဇပာပန်းနှင့် အာရ္က အရွက်ဖြင့်; ထို့ပြင် ကရဝီရ နှင့် ကရဉ္ဇ ပန်း/အရွက်ဖြင့်—ဤသို့ပူဇော်သည်။

Verse 14

रक्तकुंकुमसिन्दूरैस्तथा वासंतिकादिभिः । सुगंधकदलीपत्रैस्तत्फलैः सुमनोहरैः

အနီရောင်မှုန့်များ—ကေသရ၊ ကုင်ကုမ၊ စင်ဒူးရ စသည်တို့ဖြင့်; နွေဦးပန်းများနှင့် ထိုတူသော ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့်; မွှေးကြိုင်သော ငှက်ပျောရွက်နှင့် ၎င်း၏ လှပသော အသီးများဖြင့်—စိတ်ကို အလွန်နှစ်သက်စေသည်။

Verse 15

अर्घ्यमौदुंबरे कृत्वा सदा सूर्याय पार्थिवः । आदित्यसंमुखो दत्ते सदा मंत्रिपुरोहितैः

ဥဒုမ္ဗရာသစ်သားပန်းကန်တွင် အရ္ဃျကို ပြင်ဆင်ပြီး၊ ဘုရင်သည် အာဒိတျကို မျက်နှာမူလျက်၊ ဝန်ကြီးများနှင့် ပုရောဟိတ်များ၏ ရှေ့မှောက်တွင် နေဒေဝတားထံ အမြဲတမ်း ဆက်ကပ်သည်။

Verse 16

महिषीभिस्तथा चार्घो भोगिनीभिः समंततः । सर्वैरंतःपुरस्थैश्च सपत्नीकैश्च रक्षिभिः

ထို့ပြင် အရ္ဃျပူဇော်သက္ကာကို မဟိသီများ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဂုဏ်သရေရှိ မိန်းမများ၊ အတွင်းနန်းတော်ရှိ မိန်းမအားလုံး၊ ထို့အပြင် ဇနီးများနှင့်အတူ ကာကွယ်ရေးတပ်သားများကပါ ဆက်ကပ်ကြသည်။

Verse 17

चेटवर्गैस्तथान्यैश्च दीयतेऽर्घो दिनेदिने । अर्कशांतिभिरत्युग्रैः स्तोत्रमंत्रादिभिः परैः

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း အစေခံအုပ်စုများနှင့် အခြားသူတို့က အရဃျ (arghya) ကို ဆက်ကပ်ကြပြီး၊ နေဘုရား၏ သက်ရောက်မှုကို ငြိမ်းသက်စေရန် အလွန်ပြင်းထန်သော ရှာန္တိကရမ (śānti-karman) များကို မြတ်သော စ္တောတရ၊ မန္တရ စသည်တို့နှင့်အတူ ပြုလုပ်ကြသည်။

Verse 18

मूलमंत्रान्यमंत्रैश्च यजंति स्म दिवाकरं । तथार्कांगव्रतं चान्यत्कृतं तैः सुसमाहितैः

သူတို့သည် မူလမန္တရ (mūla-mantra) နှင့် အခြားမန္တရများဖြင့် ဒိဝာကရ (Divākara) နေဘုရားကို ပူဇော်ကြပြီး၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာ စုစည်းထားကာ “အရက-အင်္ဂ ဝရတ” (Arka-aṅga-vrata) ဟုခေါ်သော အခြားဝရတတစ်ရပ်ကိုလည်း ကျင့်သုံးကြသည်။

Verse 19

क्रमात्समांसमासाद्य रोगस्यांतं गतो नृपः । बाधिते चामये घोरे स राजा निखिलं जगत्

လအလိုက် လအလိုက် အချိန်ကာလ ကုန်လွန်သွားရာတွင် မင်းကြီးသည် ရောဂါ၏ အဆုံးသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် ရောဂါကြီးက ဖိစီးနေစဉ်တုန်းကပင် သူသည် ကမ္ဘာလောက အလုံးစုံကို မင်းအဖြစ် အုပ်စိုးသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ하였다။

Verse 20

नियम्य कारयामास कल्ये च याजनव्रतम् । एवमेव जपापुष्पं सुगंधं कदलीफलम्

နိယမနှင့် ထိန်းချုပ်မှုကို ထားရှိကာ မနက်ဖျားအချိန်တွင် ယာဇနဝရတ (yājana-vrata) ကို ဆောင်ရွက်စေ하였다။ ထို့အတူ ဂျပါပန်း (hibiscus)၊ မွှေးကြိုင်သော အနံ့သာများနှင့် ကဒလီသီး (ငှက်ပျောသီး) ကိုလည်း ပူဇော်အပ်နှံ하였다။

Verse 21

बाणैर्जायाभिरालभ्यमर्कपर्णान्यपुष्पकं । एवमेव महापुण्यं कृत्वा सर्वजनप्रियं

မြားများကို အသုံးပြု၍ မိဖုရားများ၏ အကူအညီနှင့်အတူ သူသည် အရကရွက်များနှင့် ပန်းမပါသော သန့်ရှင်းသည့် ပူဇော်သက္ကာကို ရယူ하였다။ ထိုသို့ မဟာပုဏ္ဏိယကို ပြုလုပ်သဖြင့် လူအပေါင်းတို့၏ ချစ်ခင်ရာ ဖြစ်လာ하였다။

Verse 22

हविष्यान्नो निराहारो जनो यजति भास्करम् । एवमेव त्रिभिर्वर्गैरर्चितस्तैर्विभाकरः

လူတစ်ဦးသည် ဟဝိෂျာန်န (ယဇ္ဈအာဟာရ) ကိုသာ စားသုံး၍ သို့မဟုတ် အစာရှောင်၍ ဘာස්ကရ (နေဒေဝ) ကို ပူဇော်သည်။ ထိုနည်းတူ သုံးမျိုးသော ပူဇော်သူအစုတို့ကလည်း တောက်ပသော ဝိဘာကရကို အာရ္ချနာဖြင့် ဂုဏ်ပြုကြသည်။

Verse 23

संतुष्टो भूपमागम्य कृपया चाब्रवीद्वचः । वरं वरय चाभीष्टं यस्ते मनसि वर्तते

နှစ်သက်ပျော်ရွှင်၍ သူသည် မင်းထံသို့ ချဉ်းကပ်လာကာ ကရုဏာဖြင့် ဤသို့ မိန့်ကြား하였다— “အလိုရှိသော အပေးအယူ (ဗရ) ကို ရွေးချယ်လော့; သင်၏ စိတ်ထဲ၌ တည်ရှိသော ဆန္ဒမည်သည့်အရာမဆို တောင်းလော့။”

Verse 24

सर्वेषां वो हितार्थाय सानुगः पुरवासिनाम् । राजोवाच । यदीच्छसि वरं दातुं सर्वलोचनमत्प्रियम्

“သင်တို့အားလုံး၏ အကျိုးအတွက်—မြို့သူမြို့သားတို့နှင့် သင်၏ အနုယာယီများအပါအဝင်,” မင်းက ပြောသည်၊ “ဗရ ပေးလိုပါက လူတိုင်း၏ မျက်စိနှင့် စိတ်ကို ချစ်မြတ်နိုးစေသော အရာကို ပေးပါ။”

Verse 25

सर्वेषां नः परं स्वर्गं त्वत्सकाशे भवत्विति । सूर्य उवाच । अमात्यास्ते द्विजा विप्राः सदारास्सपरिच्छदाः

“ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးအတွက် အမြင့်ဆုံးသော ဆွರ್ಗ္ဂသည် သင်၏ အနီးကပ်စံမြန်းရာ၌ ဖြစ်ပါစေ” ဟုဆို၏။ စူရျယက မိန့်သည်— “သင်၏ အမတ်များသည် ဒွိဇ ဘြာဟ္မဏများ၊ ပညာရှိ ဝိပရများ ဖြစ်၍ ဇနီးများနှင့် ပစ္စည်းဥစ္စာအားလုံးနှင့်တကွ ဖြစ်ကြသည်။”

Verse 26

नवीनयौवनाः शुद्धा यावदाभूतसंप्लवम् । तिष्ठंतु मत्पुरे रम्ये सर्वभोगैर्निरामयाः

သူတို့သည် ကျွန်ုပ်၏ ရမဏီယ နေရာတော်၌—အမြဲတမ်း နုပျိုသစ်လွင်၍ သန့်ရှင်းကာ—ကမ္ဘာပျက်ကွယ်သည့် သမ္ပလဝအထိ တည်နေကြပါစေ; အပျော်အပါးအကုန်လုံးကို ခံစားရင်း ရောဂါကင်းစင်ကြပါစေ။

Verse 27

सुरद्रुमैः सुसंपूर्णैः प्रासादैर्द्रुमकल्पकैः । प्रमदाभिर्महाभाग नृत्यगीतादिभिः परैः

ထိုနေရာသည် ဒေဝသစ်ပင်များဖြင့် အပြည့်အဝ ပြည့်နှက်၍ ကပ္ပဝೃက္ခ (ဆုတောင်းပြည့်စုံစေသော သစ်ပင်) ကဲ့သို့သော မဟာနန်းတော်များဖြင့် တင့်တယ်လှပသည်။ အလွန်ကံကောင်းသူရေ၊ ထိုနေရာတွင် အက၊ သီချင်းနှင့် အခြားအနုပညာများ၌ ကျွမ်းကျင်သော အလှနတ်သမီးများလည်း ရှိသည်။

Verse 28

पंचकल्पांतरे राजा मन्वादौ त्वं भविष्यसि । अमी ते मनुजा भूप पुरस्थाश्च पुरोधसः

ကပ္ပ ၅ ခုပြီးလွန်သွားသောအခါ၊ အို မင်းကြီး၊ မန္ဝန္တရ၏ အစတွင် သင်သည် အုပ်စိုးသူ ဖြစ်လာမည်။ အို ဘုရင်၊ ဤနေရာရှိ လူတို့သည် သင်၏ အနီးကပ်အမှုထမ်းများ ဖြစ်ကြမည်၊ ရှေ့တွင် ရပ်နေသူတို့သည် သင်၏ ပုရောဟိတ် (ပူဇော်ပွဲဆောင်) များ ဖြစ်ကြမည်။

Verse 29

तथा जनपदस्थाश्च विद्वांसो धनिनो नराः । तत्र मत्तो वरं लब्ध्वा सुखं स्वर्गमवाप्स्यथ

ထို့အတူ တိုင်းပြည်အနှံ့ နေထိုင်သော ပညာရှိနှင့် ချမ်းသာသော လူတို့သည် ထိုနေရာတွင် ငါထံမှ ကောင်းချီး (ဝရ) ကို ရရှိပြီးနောက် ပျော်ရွှင်စွာ ဆွರ್ಗကို ရောက်ကြမည်။

Verse 30

एवमुक्त्वा जगच्चक्षुस्तत्रैवांतरधीयत । ततो भद्रेश्वरो राजा सपुरो दिवि मोदते

ဤသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက် “လောက၏ မျက်စိ” ဟူသော အရာအားလုံးကို မြင်တော်မူသော သခင်သည် ထိုနေရာ၌ပင် အန္တရာဓာန် ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် ဘဒ္ရေရှဝရ မင်းကြီးသည် မိမိမြို့သူမြို့သားတို့နှင့်အတူ ဆွರ್ಗလောက၌ ပျော်ရွှင်မြူးတူးနေသည်။

Verse 31

तत्र कीटादयो ये च ते पीताः ससुतादयः । स्वर्गे देवद्रुमे भोग्यं कुर्वंति महदद्भुतम्

ထိုနေရာတွင် ပိုးမွှားတို့ကဲ့သို့သော သတ္တဝါများပင်—မိမိတို့၏ သားသမီးနှင့် အဖော်အပေါင်းတို့နှင့်တကွ၊ ထိုသန့်ရှင်းမြတ်နိုးဖွယ် အခြေအနေ၌ တရားဝင်တော်မူ၍—ဆွర్గ၌ ဒေဝသစ်ပင် (ကပ္ပဝೃက္ခ) ပေါ်တွင် အံ့ဩဖွယ် ကြီးမားသော ခံစားစရာများကို ခံစားကြသည်။

Verse 32

एवमेव नृपा विप्रा मुनयश्शंसितव्रताः । ये च क्षत्रादयो वर्णास्सूर स्वर्गं ययुर्द्रुतम्

ဤသို့ပင်၊ အို မင်းတို့၊ ဗြာဟ္မဏတို့နှင့် ချီးမွမ်းခံရသော ဝ్రတကို ထိန်းသိမ်းသည့် မုနိတို့—ခ္ෂတ္တရိယမှ စ၍ အခြား ဝဏ္ဏတို့၏ သတ္တိရှင်များသည် လျင်မြန်စွာ သွဝဂ္ဂသို့ ရောက်ကြ၏။

Verse 33

कैश्चिदभ्यर्थितं वित्तं पुत्रदारास्तथापरैः । सुखं स्वर्गं तथारोग्यं भास्करस्य प्रसादतः

ဘ္ဟာස්ကရ (နေမင်း)၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် အချို့သည် ဆုတောင်းတောင်းခံသော ဥစ္စာကို ရကြ၏; အချို့သည် သားနှင့် ဇနီးကို ရကြ၏; အခြားအချို့သည် သုခ၊ သွဝဂ္ဂနှင့် ရောဂါကင်းစင်ခြင်းကို ရကြ၏။

Verse 34

पुण्यकूटमिदं भद्रं यः पठेन्मानवः शुचिः । सर्वपापक्षयस्तस्य रुद्रवत्पूजितो भुवि

အို မင်္ဂလာရှိသူ၊ ဤသည်မှာ ကုသိုလ်တောင်ပုံအဖြစ် မင်္ဂလာတရားဖြစ်၏—သန့်ရှင်းစင်ကြယ်၍ ဖတ်ရွတ်သူ၏ အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကွယ်ပြီး၊ မြေပြင်၌ ရုဒ္ဒရကဲ့သို့ ပူဇော်ခံရ၏။

Verse 35

सर्वसाक्षी भवेत्स्वर्गे वरदो भास्करप्रियः । शृणोति संयतो मर्त्यः सोभीष्टं फलमाप्नुयात्

သူသည် သွဝဂ္ဂ၌ အရာအားလုံး၏ သက်သေဖြစ်လာ၍—ဆုတောင်းပြည့်စေသူ၊ ဘ္ဟာස්ကရ၏ ချစ်ခင်ခံရသူ ဖြစ်၏။ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းသော လူသားက နားထောင်လျှင် လိုလားသည့် အကျိုးကို ရ၏။

Verse 36

पारगः सर्वपापानां भास्करस्यैव संसदि । वावदूको भवेन्नित्यं श्रवणात्पुण्यवान्धनी

နားထောင်ရုံဖြင့်ပင် လူသည် အပြစ်အားလုံးကို ကျော်လွန်နိုင်၏; ထို့ပြင် ဘ္ဟာස්ကရ၏ အစည်းအဝေးတော်၌ အမြဲတမ်း အပြောအဆိုချောမွေ့သူ ဖြစ်လာ၍—ကုသိုလ်ပြည့်ဝ၊ ဥစ္စာကြွယ်ဝ ဖြစ်လာ၏။

Verse 37

इदं गुह्यातिगुह्यं च भास्करेण प्रचारितं । इदं यमाय कथितं क्षितौ व्यासेन कीर्तितम्

ဤသင်ခန်းစာသည်—လျှို့ဝှက်တို့အနက် အလွန်လျှို့ဝှက်သောအရာ—ဘ္ဟာစ్కရက ပြန့်ပွားစေ하였다။ ယမထံသို့ ပြောကြားခဲ့ပြီး၊ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဗျာသက ကြေညာကာ ကီර්တနပြု하였다။

Verse 79

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे भद्रेश्वराख्यानं नामैकोनाशीतितमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သရီပဒ္မပုရာဏ အပိုင်းပထမ၊ စೃષ્ટိခဏ္ဍ၌ “ဘဒ္ရေရှ္ဝရ အాఖ్యာန” ဟု အမည်ရသော ၇၉ မြောက် အခန်းသည် ပြီးဆုံး၏။