Adhyaya 59

Verse 1

व्यास उवाच । अतः परं प्रवक्ष्यामि कीर्त्तिधर्मं परं शुभम् । सेतुबंधफलं पुण्यं ब्रह्मणा भाषितं यथा

ဗျာသက ဆိုသည်— “ယခုနောက်တစ်ဖန် ငါသည် ကီရ్తိကို ပေးသော အလွန်မင်္ဂလာရှိသည့် ဓမ္မကို ဟောပြမည်။ အဲဒါမှာ စေတုဗန္ဓ—တံတား/တံတားတန်း သို့မဟုတ် တားတံတားကန့်သတ်တည်ဆောက်ခြင်း—မှ ဖြစ်ပေါ်သော သန့်ရှင်းသော ကုသိုလ်အကျိုး ဖြစ်သည်။ ဗြဟ္မာက မိန့်ကြားသကဲ့သို့ပင်။”

Verse 2

कांतारे दुस्तरे पंके पुरुशंकुसमाकुलं । आलिं कृत्वा भवेत्पूतो देवत्वं याति मानवः

ဖြတ်ကျော်ရန်ခက်ခဲသော တောကန္တာရ၊ လှမ်းလျှောက်ရန်ခက်သော ရွံ့ညစ်ပင်လယ်နှင့် ချွန်ထက်အတားအဆီးများပြည့်နေသော်လည်း ကာကွယ်ရေးအတွက် ‘အာလင်’ (ကာကွယ်ရေးမျဉ်း) ကို တည်ဆောက်သူသည် သန့်စင်ကာ ဒေဝတသဘောသို့ ရောက်၏။

Verse 3

वितस्तौ तु लभेत्स्वर्गं दिव्यं वर्षशतं समम् । एवं संख्याविधानेन नरः स्वर्गान्न हीयते

သို့သော် ‘ဝိတස්တိ’ နှစ်ခုအတိုင်း တိုင်းတာ၍ ပြုလုပ်လျှင် ဒေဝတရာနှစ်တစ်ရာနှင့်ညီသော ကောင်းကင်ဘုံကို ရရှိ၏။ ထိုသို့ အရေအတွက်နည်းလမ်းအတိုင်း ပြုလျှင် လူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ မကျဆင်း။

Verse 4

कदाचित्पंकयोगाच्च स्वर्गाद्भुवि विजायते । तदा भट्टारकः श्रीमान्रोगशोकविवर्जितः

တခါတရံ ကံအခြေအနေများ ပေါင်းဆုံခြင်းကြောင့် သူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ထွက်ခွာကာ မြေပြင်၌ မွေးဖွားလာ၏။ ထိုအခါ ထိုသျှင်မြတ်သော အရှင်ကဲ့သို့ ဂုဏ်သရေတောက်ပ၍ စည်းစိမ်ပြည့်စုံကာ ရောဂါနှင့် ဝမ်းနည်းမှုကင်း၏။

Verse 5

पंकादौ संक्रमांश्चैव कृत्वा स्वर्गान्न हीयते । सर्वपापं क्षयं तस्य संप्रयाति दिनेदिने

ရွံ့ညစ်စသည့်နေရာများတွင်ပင် ထိုသို့ ဖြတ်ကျော်ခြင်းများကို ပြုလုပ်လျှင် လူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ မကျဆင်း။ သူ၏ အပြစ်အားလုံးသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။

Verse 6

तथालिसंक्रमाणां च फलं तुल्यं प्रकीर्तितम् । धनप्राणाव्ययेनैव धीमता क्रियते सदा

ထို့အတူ ‘အာလိ-သံကရာန္တိ’ အနုဋ္ဌာန်များ၏ အကျိုးफलလည်း တူညီကြောင်း ကြေညာထားသည်။ ဉာဏ်ရှိသူသည် အမြဲတမ်း ငွေကြေးပူဇော်ခြင်းနှင့် အသက်အားထုတ်မှုကို သုံးစွဲကာ စည်းကမ်းတကျ ပြုလုပ်၏။

Verse 7

श्रूयतां यत्पुरावृत्तमाख्यानं वृद्धसंमतं । कश्चिच्चोरो महाभीष्मे स्तेयकर्मणि चोद्यतः

ပညာရှိတို့အတည်ပြုသော ရှေးဟောင်းအကြောင်းအရာကို နားထောင်ကြလော့။ အို မဟာဘီရှ္မ၊ တစ်ခါတုန်းက ခိုးမှုကံသို့ လှုံ့ဆော်ခံရသော သူခိုးတစ်ယောက်သည် မိမိအပြစ်လုပ်ငန်းကို စတင်လေ၏။

Verse 8

कांतारे गोशिरः स्थाप्य क्रांत्वा स्तेयं गतो ह्यसौ । धनापहरणं कृत्वा गृहस्थस्य च तेन हि

တောအတွင်း၌ သူသည် နွားခေါင်းကို ထားခဲ့ပြီး ခိုးမှုကို ကျူးလွန်ကာ ထွက်ခွာသွား၏။ ထိုအပြုအမူကြောင့်ပင် အိမ်ထောင်ရှင်တစ်ဦး၏ ဥစ္စာဓနကိုလည်း လုယူသွားလေ၏။

Verse 9

गतः स्वमंदिरं तत्र जना गच्छंति वर्त्मनि । सर्वेषामेकपादस्य सुखं भवति निश्चितं

ထိုနေရာ၌ မိမိတို့အိမ်သို့ ရောက်ပြီးနောက် လူတို့သည် လမ်းကြောင်းအတိုင်း ဆက်လက်သွားကြ၏။ အားလုံးအတွက် ‘တစ်ခြေရှိသူ’ သည် မသွေမယွင်း စိတ်ချမ်းသာကို ရရှိသည်ဟု သတ်မှတ်ထား၏။

Verse 10

एकपादे ह्रदे दुर्गे तारकं गोशिरः परम् । चांद्रायणं च तत्तस्य कांतारे संस्थितं शिरः

ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော ဒေသ၌ ‘ဧကပါဒ’ ဟုခေါ်သော သန့်ရှင်းသော ရေကန်ရှိ၏။ ထိုနေရာတွင် ‘တာရက’ ဟုခေါ်သော အမြင့်မြတ်ဆုံး တီရ္ထနှင့် ‘ဂိုရှီရသ’ ဟုခေါ်သော တီရ္ထရှိသည်။ ထို့ပြင် ‘ချန္ဒြာယဏ’ ဟုခေါ်သော တီရ္ထလည်းရှိပြီး၊ ၎င်း၏ အဓိကနေရာကို တောအတွင်း၌ တည်ထားသည်။

Verse 11

ततश्चोरस्य निधने चित्रगुप्तप्रणीतके । धर्मस्य फलमात्रं तु एतस्य च न विद्यते

ထို့နောက် ထိုသူခိုး သေဆုံးချိန်၌ စိတ္တရဂုပ္တက မှတ်တမ်းတင်ထားသော စာရင်းအရ၊ သူ့အတွက် ဓမ္မ၏ အကျိုးဖလ အနည်းငယ်မျှပင် မရှိဟု ဆို၏။

Verse 12

न दैवं पैतृकं कार्यं तीर्थं स्नानं द्विजार्चनं । दानं गुरुजने मानं ज्ञानं परहितं शुभम्

နတ်ဘုရားဆိုင်ရာ ကုသိုလ်ကမ္မလည်း မလုပ်၊ ဘိုးဘွားပူဇော်ပွဲလည်း မလုပ်; တီရ္ထသို့ သွားခြင်း၊ သန့်စင်ရေချိုးခြင်း၊ ဒွိဇာတို့ကို ပူဇော်ခြင်း၊ ဒါနပြုခြင်း၊ ဆရာကြီးမိဘကြီးတို့ကို ဂုဏ်ပြုခြင်း၊ ဉာဏ်ရှာခြင်း၊ အခြားသူအကျိုးအတွက် မင်္ဂလာကောင်းမှုတို့ကိုပါ မလုပ်ဟု ဆို၏။

Verse 13

मनसा न कृतं तेन क्रियया च कथं पुनः । कृतं साहसिकं स्तेयं परदाराभिमर्शनम्

သူက စိတ်ထဲမှာတောင် မလုပ်ခဲ့လျှင် လက်တွေ့အပြုအမူနဲ့ ဘယ်လိုလုပ်နိုင်မလဲ။ သို့ရာတွင် သင်တို့က သူသည် အကြမ်းဖက်ခိုးယူမှုကို ကျူးလွန်ပြီး အခြားသူ၏ ဇနီးကို လွန်ကျူးထိပါး했다고 စွပ်စွဲကြသည်။

Verse 14

भूतमिथ्यापवादं च साधुनिंदा परं तथा । एवं शतसहस्रं तु तथा गोहरणं कृतम्

အပြစ်မရှိသူကို မုသားစွပ်စွဲခြင်းနှင့် သာဓုသူတော်ကောင်းတို့ကို အပြင်းအထန် နိန္ဒာပြုခြင်း—ဤသို့သော အပြစ်များသည် ရာထောင်သိန်းချီ၍၊ နွားကို ခိုးယူသူကလည်း မျှတသကဲ့သို့ ကျူးလွန်သလို ဖြစ်၏။

Verse 15

तत्राह धर्मराजस्तु कालानलसमप्रभः । नयतैनं फलं शूरा दुर्गतिं चापुनर्भवम्

ထိုအခါ ကာလမီးကဲ့သို့ တောက်ပသော ဓမ္မရာဇာက မိန့်တော်မူသည်—“ရဲရင့်သူတို့၊ ဤသူကို သူ၏ ကမ္မဖလသို့ ခေါ်သွားကြလော့; ဒုဂ္ဂတိသို့၊ အပုနဗ္ဘဝသို့—အနောက်တဖန် မပြန်မလာအောင် (ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိအောင်)။”

Verse 16

एतस्मिन्नंतरेऽवोचच्चित्रगुप्तोनुकंपकः । अस्त्यस्य गोशिरः पुण्यं किचिन्नाथ क्षमाधुना

ထိုအကြားတွင် ကရုဏာရှိသော စိတ္တရဂုပ္တက ပြောသည်—“အရှင်နာထ၊ ခဏလေး သည်းခံပါ; ဤသူ၌ ကုသိုလ်အနည်းငယ် ရှိပါသည်—နွားခေါင်းကို ပူဇော်ဒါနပြုခဲ့သော သန့်ရှင်းသည့် ပုဏ္ဏိယဖြစ်ပါသည်။”

Verse 17

नृपो द्वादशवार्षिक्यं लभेत्पुण्योदयं क्षितौ । तथाह धर्मराजस्तं गच्छ मर्त्यं दुरात्मक

“ဘုရင်တစ်ပါးသည် မြေပြင်ပေါ်၌ ဆယ်နှစ်နှစ်ကြာ ကုသိုလ်တိုးပွားခြင်းကို ရရှိလိမ့်မည်။” ထိုသို့ ဓမ္မရာဇာက သူ့အား မိန့်တော်မူ၍ “အကျင့်ဆိုးစိတ်ဆိုးသူ၊ လူ့လောကသို့ သွားလော့” ဟု ဆို၏။

Verse 18

अकंटकं च राज्यं च भुंक्ष्व द्वादशवत्सरम् । यद्धृतं गोशिरो मार्गे मुक्तस्तस्यैव कारणात्

ဆယ်နှစ်နှစ်ကြာ ရန်သူနှင့် အတားအဆီးကင်းသော (ကန့်ကတ်မရှိသော) နိုင်ငံကို အုပ်စိုး၍ ခံစားလော့။ လမ်းပေါ်မှ နွားခေါင်းကို မင်းက မြှောက်ယူခဲ့သောကြောင့်ပင် မင်းသည် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရခဲ့သည်—အကြောင်းရင်းမှာ ထိုအရာတည်း။

Verse 19

पुनरत्र समागम्य संगंता चापुनर्भवम् । ततः कृतांजलिर्देवमुवाच दुःखपीडितः

ထို့နောက် သူသည် ဤနေရာသို့ ပြန်လည်ရောက်လာ၍ အပုနဗ္ဘဝ (ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမှ လွတ်မြောက်မှု) သို့ ဦးတည်စေသော သံဃာ/သတ္တဝါကောင်းတို့၏ ပေါင်းသင်းမှုကို ရရှိပြီး၊ ဒုက္ခကြောင့် ပင်ပန်းနာကျင်လျက် လက်အုပ်ချီကာ သခင်ဘုရားအား လျှောက်၏။

Verse 20

धर्मराजानुकंपा च मय्येवं पापकारिणि । कुरु नाथ त्वनाथे च जानामि प्रीतिपूर्वकम्

အို နာထာ (သခင်) ရေ၊ ကျွန်ုပ်သည် ဤသို့ ပာပပြုသူဖြစ်သော်လည်း ဓမ္မရာဇာကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာပြုပါ။ အို သခင်ဘုရား၊ အားကိုးရာမဲ့သူကို ကာကွယ်ပါ; သင်သည် မေတ္တာဖြင့် ပီတိတရားနှင့် ပြုတော်မူသည်ကို ကျွန်ုပ် သိပါသည်။

Verse 21

धर्मराजस्तु तं चाह बाढमेवमितो व्रज । स्मरिष्यसि स्ववृत्तांतं मत्प्रसादात्सुदुःखितः

ထို့နောက် ဓမ္မရာဇာက သူ့အား မိန့်တော်မူသည်—“ကောင်းပြီ၊ မင်းပြောသကဲ့သို့ ဤနေရာမှ သွားလော့။ ငါ၏ ကျေးဇူးတော်ကြောင့် မင်းသည် အလွန်ဒုက္ခရောက်နေသော်လည်း မင်းအပေါ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အကြောင်းအရာအားလုံးကို မှတ်မိလိမ့်မည်။”

Verse 22

एतस्मिन्नंतरे चैव मोचितः किंकरेण हि । तस्य जन्माभवत्कौ च दुर्विधे चातिवाणिके

ထိုအချိန်တည်းမှာပင် သူသည် အစေခံတစ်ဦး၏လက်ဖြင့် အမှန်တကယ် လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ့အတွင်း၌ ဒုက္ခပေးသောလည်းကောင်း၊ အလွန်အမင်း ကုန်သွယ်စိတ်ဓာတ်ပြင်းသောလည်းကောင်း ဖြစ်သည့် မွေးဖွားအခြေအနေတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာ하였다။

Verse 23

आजन्मविविधं दुःखं भुक्तं पूर्वविकर्मतः । भुक्त्वा क्लेशं महांतं च एकविंशतिहायनम्

မွေးဖွားချိန်မှစ၍ အတိတ်က မကောင်းသောကံအကျိုးကြောင့် ဒုက္ခအမျိုးမျိုးကို ငါခံစားခဲ့ရသည်။ ကြီးမားသောကလေးရှ်ကို သည်းခံပြီး ဤသို့ပင် နှစ်နှစ်ဆယ့်တစ်နှစ်ကို ကုန်လွန်စေခဲ့သည်။

Verse 24

तस्मिन्राष्ट्रे मृतो भूपः स्वकर्मपरिपीडितः । एतस्मिन्नंतरेऽमात्यैः समालोक्य सुमंत्रिभिः

ထိုနိုင်ငံ၌ ဘုရင်သည် မိမိကံ၏အကျိုးဆက်ကြောင့် နှိပ်စက်ခံရကာ ကွယ်လွန်하였다။ ထိုအချိန်အတွင်း ဝန်ကြီးများသည် ပညာရှိအကြံပေးများနှင့်အတူ စုဝေး၍ အခြေအနေကို စိစစ်ဆင်ခြင်하였다။

Verse 25

अनेक परिमर्शैस्तु पृथिव्यां भ्रमणं कृतम् । तमावृण्वंश्च ते सद्यः सर्वेषां पुरतो दृढम्

အကြံပေးဆွေးနွေးမှုများစွာပြီးနောက် သူတို့သည် မြေပြင်တစ်လျှောက် လှည့်လည်ခရီးထွက်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် လူအပေါင်းတို့ရှေ့တွင် ချက်ချင်းပင် တင်းမာခိုင်မာစွာ သူ့ကို ဝိုင်းရံလိုက်ကြသည်။

Verse 26

ततो राज्याभिषेकश्च कृतस्तैस्तु विमत्सरैः । स च राज्यं च संश्रित्य धर्मराजवरेण च

ထို့နောက် မနာလိုစိတ်ကင်းသော သူတို့က သူ၏ ရာဇာဘိသေကကို ကျင်းပပေး하였다။ သူသည် နိုင်ငံတော်ကို အားထားကာ၊ အမြတ်ဆုံး သမ္မတရားမင်း (ဓမ္မရာဇာ) ထံ၌လည်း ခိုလှုံ၍ ဓမ္မအတိုင်း အုပ်ချုပ်하였다။

Verse 27

अकरोदालिकं कर्म शिलाबद्धं च मृण्मयम् । संक्रमं जलदुर्गे च तरणिं च तथापरे

သူသည် လူလုပ်တံတားကမ်းတားကို တည်ဆောက်၍ ကျောက်ဖြင့်ချည်ကပ်ထားသော မြေညှိအဆောက်အဦကိုလည်း ပြုလုပ်하였다။ အခြားသူတို့ကလည်း ရေခံတပ်များ၌ ဖြတ်ကူးရာလမ်းကြောင်းများကို စီမံကာ လှေများကိုလည်း တည်ဆောက်하였다။

Verse 28

वापीकूपतटाकानि प्रपाराम महीरुहं । कृतवान्विविधं यज्ञं दानपुण्यमतः परम्

သူသည် ရေတွင်း၊ ရေကန်၊ အိုင်များကို တူးဖော်စေ၍ ရေသောက်နားနေရာများကို ဆောက်လုပ်စေကာ သစ်ပင်ကြီးများကိုလည်း စိုက်ပျိုးစေ하였다။ ထို့နောက် ယဇ္ဉပူဇော်ပွဲမျိုးစုံကို ကျင်းပပြီး ဒါန (လှူဒါန်းခြင်း) ဟူသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုဏ္ဏကံကို ဆောင်ရွက်하였다။

Verse 29

स्मरंश्च पूर्वकर्म्माणि सर्वपापक्षयाय वै । कृतं बहुविधं धर्मं व्रतानि विविधानि च

အတိတ်က ကံအလုပ်များကို သတိရလျက်၊ အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကင်းစေရန်အတွက် အမျိုးမျိုးသော ဓမ္မကျင့်စဉ်များကို ဆောင်ရွက်ပြီး ဝရတ (သီလကတိ/အစာရှောင်) မျိုးစုံကိုလည်း ထိန်းသိမ်း하였다။

Verse 30

सुराणां ब्राह्मणानां च गुरूणां चैव तर्पणात् । पापात्पूतो ययौ गेहं धर्मराजस्य धीमतः

ဒေဝတားများ၊ ဘြာဟ္မဏများနှင့် ဂုရုများအား တර්ပဏ (ရေဖြင့်ပူဇော်အပ်နှံခြင်း) ကို ဆက်ကပ်ခြင်းကြောင့် သူသည် အပြစ်မှ သန့်စင်ကာ ပညာရှိ ဓမ္မရာဇ၏ နေရာသို့ သွားရောက်하였다။

Verse 31

सयानस्थं ततो दृष्ट्वा क्रोधरक्तेक्षणोऽभवत् । स च तं प्रांजलिं प्राह भो धर्म कुरु तारणम्

ထို့နောက် သူကို အဲဒီနေရာ၌ လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်သော် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ နီရဲလာ하였다။ လက်အုပ်ချီရပ်နေသူအား “အို ဓမ္မ၊ ငါ့ကို ကယ်တင်၍ ကူးမြောက်စေပါ” ဟု ပြော하였다။

Verse 32

चित्रगुप्तोऽब्रवीद्वाक्यं धर्मराजसमीपतः । कर्मणा मनसा पूतो विष्णुलोकं स गच्छतु

ဓမ္မရာဇာ၏ရှေ့မှောက်၌ စိတ္တရဂုပ္တက ဤစကားကို ဆို၏— “ကံနှင့် စိတ်တို့ဖြင့် သန့်စင်ပြီးသူသည် ဗိဿဏုလောကသို့ သွားစေကြပါစေ။”

Verse 33

स तच्छ्रुत्वा पुनश्चाह तस्य विज्ञाय कारणम् । स्मितः प्रीत्या प्रसन्नात्मा गच्छ गच्छाच्युतालयम्

ထိုစကားကို ကြားပြီး အကြောင်းရင်းကို သိမြင်ကာ ထပ်မံဆို၏။ မေတ္တာကြောင့် စိတ်ကြည်နူး၍ အပြုံးဖြင့်— “သွားလော့၊ သွားလော့၊ အချျုတ (ဗိဿဏု) ၏ နေရာသို့ သွားလော့” ဟု ဆို၏။

Verse 34

विमानं सुरलोकाच्च स्वागतं वर्णकर्बुरम् । समारुह्य गतः स्वर्गं पुनरावृत्तिदुर्लभम्

နတ်လောကမှ ကြိုဆိုကာ ရောင်စုံလှပသော ဝိမာန်တော်ကို စီးနင်း၍ သူသည် ကောင်းကင်ဘုံသို့ သွား၏—ထိုနေရာမှ ပြန်လည်လာရခြင်းမှာ အလွန်ခက်ခဲ၏။

Verse 35

तस्मात्किष्कुप्रमाणं हि दत्तं येनालिकं पुरा । स तु राज्यान्वयं स्वर्गं महांतं चानुगच्छति

ထို့ကြောင့် ယခင်က ကိရှ္ကူ အတိုင်းအတာကို မမှန်ကန်သဖြင့် ပေးခဲ့သူသည် မိမိ၏ ရာဇဝင်မျိုးဆက် ဆက်လက်တည်တံ့ခြင်းနှင့်အတူ ကြီးမားသော ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်ရှိ၏။

Verse 36

तथैव गोप्रचारं तु दत्वा स्वर्गान्न हीयते । या गतिर्गोप्रदस्यैव ध्रुवं तस्य भविष्यति

ထိုနည်းတူ နွားများအတွက် စားကျက်မြေကို လှူဒါန်းလျှင် ကောင်းကင်ဘုံမှ မကျဆင်းရ။ နွားလှူသူအတွက် သေချာသတ်မှတ်ထားသော ဂတိတော်သည် ထိုသူအတွက်လည်း မလွဲမသွေ ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 37

व्यामैकं गोप्रचारं तु मुक्तं येन सुधीमता । तस्य स्वर्गं भवेदिष्टं किमन्यैः पुरुभाषितैः

နွားများအတွက် တစ်ဗျာမ အလျားမျှသော စားကျက်မြေကိုတောင် လွတ်လပ်စေသော ပညာရှိအတွက် မိမိလိုလားသော ကောင်းကင်ဘုံသည် အတည်တကျ ရရှိ၏။ ထို့ကြောင့် စကားများစွာနှင့် ရှည်လျားသော ကြေညာချက်များ မလိုအပ်။

Verse 38

गोप्रचारं यथाशक्ति यो वै त्यजति हेतुना । दिनेदिने ब्रह्मभोज्यं पुण्यं तस्य शताधिकम्

စွမ်းနိုင်သော်လည်း အကြောင်းပြချက်တစ်စုံတစ်ရာဖြင့် နွားများ၏ စားကျက်ပေးခြင်းနှင့် စောင့်ရှောက်ခြင်းကို လျစ်လျူရှုသူ၏ ပျောက်ဆုံးသွားသော ကုသိုလ်သည် နေ့စဉ် ဘြာဟ္မဏကို အစာပူဇော်ခြင်းမှ ရသော ကုသိုလ်ထက် ရာဆတိုး၍ ကြီးမား၏။

Verse 39

तस्माद्गवां प्रचारं तु मुक्त्वा स्वर्गान्न हीयते । यश्छिनत्ति द्रुमं पुण्यं गोप्रचारं छिनत्यपि

ထို့ကြောင့် နွားစားကျက်မြေကို လွတ်လပ်စွာထားပေးခြင်းကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ မကျဆင်းရ။ သို့သော် ဓမ္မ၏ သစ်ပင်ကို ခုတ်လှဲသူသည် အမှန်တကယ် နွားစားကျက်ကိုပါ ဖြတ်တောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 40

तस्यैकविंशपुरुषाः पच्यंते रौरवेषु च । गोचारघ्नं ग्रामगोपः शक्तो ज्ञात्वा तु दण्डयेत्

သူ့ကြောင့် လူနှစ်ဆယ့်တစ်ယောက်သည် ရော်ရဝ နရကများတွင် ချက်ပြုတ်ခံရ၏။ ထို့ပြင် ရွာ၏ နွားထိန်း (ဂိုပါလ) သည် စွမ်းနိုင်လျှင် နွားသတ်သူ သို့မဟုတ် စားကျက်ဖျက်ဆီးသူကို သိရှိသော် ထိုသူကို ဒဏ်ခတ်ရမည်။

Verse 41

छेत्तारं धर्मवृक्षाणां विशेषाद्गोप्रचारघम् । तस्य दंडे सुखं तस्य तस्मात्तं दंडयेत्तु सः

ဓမ္မ၏ သစ်ပင်များကို ခုတ်လှဲသူ—အထူးသဖြင့် နွားစားကျက်ကို ဖျက်ဆီးသူ—အတွက် ကောင်းကျိုးသည် ဒဏ်ခတ်ခံရခြင်း၌ပင် ရှိ၏။ ထို့ကြောင့် ထိုသူကို အမှန်တကယ် ဒဏ်ခတ်သင့်၏။

Verse 42

प्रासादं कुरुते यस्तु विष्णुलिंगस्य मानवः । त्रिकांडं पंचकाडं च सुशोभं सुघटान्वितम्

လူတစ်ယောက်က ဗိဿဏု၏ လင်္ဂ (သင်္ကေတသန့်ရှင်း) အတွက် ဘုရားကျောင်း/ပရသာဒကို တည်ဆောက်လျှင်—အထပ်သုံးဖြစ်စေ အထပ်ငါးဖြစ်စေ—လှပ၍ အချိုးအစားညီကာ စနစ်တကျ တည်ဆောက်ထား၏။

Verse 43

इतोऽधिकं तु यो दद्यान्मृन्मयं वा दृषन्मयम् । वसुवृत्तिसुपूर्णं च सुरम्यं दिव्यभूतलम्

သို့သော် ဤထက်ပို၍ လှူဒါန်းသူသည်—မြေညက်အိမ်ဖြစ်စေ ကျောက်အိမ်ဖြစ်စေ—စားနပ်ရိက္ခာနှင့် အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအထောက်အကူများ ပြည့်စုံကာ လှပသည့် ဒိဗ္ဗမြေပြင်ပေါ်တွင် တည်ထား၏။

Verse 44

प्रतिष्ठाकर्मसंपन्नं किङ्करादिभिरावृतम् । सुलिंगमिष्टदेवस्य विष्णोरेव विशेषतः

ထိုအရာသည် ပရတိဋ္ဌာ (အပ်နှံတင်မြှောက်) အခမ်းအနားများဖြင့် ပြည့်စုံစွာ တည်ထောင်ထားပြီး၊ အစေခံများနှင့် အဖော်အပါများ ဝန်းရံလျက်—ကိုယ်ရွေးချယ်ပူဇော်သည့် အိဿ္ဌဒေဝ၏ မင်္ဂလာလင်္ဂ၊ အထူးသဖြင့် ဗိဿဏု၏သာ ဖြစ်၏။

Verse 45

कृत्वा च विष्णुसायुज्यं समाप्नोति नरोत्तमः । तथैव प्रतिमां कृत्वा हरेरन्यतरस्य च

အို လူမြတ်တော်! ဤသို့ပြုလုပ်လျှင် လူသည် ဗိဿဏုနှင့် စာယုဇ္ဇ (တစ်လုံးတစ်ဝတည်းဖြစ်ခြင်း) ကို ရရှိ၏။ ထိုနည်းတူ ဟရီ၏—သို့မဟုတ် သူ၏ မည်သည့်ရုပ်သဏ္ဌာန်မဆို—ပုံတော်ကို ပြုလုပ်လျှင်လည်း ထိုတူညီသော ကုသိုလ်ရ၏။

Verse 46

कृत्वा देवकुलं रम्यं यत्फलं लभते नरः । न तन्मखसहस्रैस्तु दानैर्भुवि व्रतादिभिः

ဘုရားများအတွက် လှပသည့် ဒေဝကူလ/ဘုရားကျောင်းကို တည်ဆောက်ခြင်းဖြင့် လူရရှိသော အကျိုးဖလသည် ယဇ်ပူဇော်ပွဲ ထောင်ပေါင်းများဖြင့်လည်း မရနိုင်၊ မြေပြင်ပေါ်ရှိ လှူဒါန်းမှုများဖြင့်လည်း မရနိုင်၊ ဝရတ (သစ္စာဝတ်) စသည့် အကျင့်များဖြင့်လည်း မရနိုင်။

Verse 47

कल्पकोटिसहस्राणि कल्पकोटिशतानि च । प्रासादे रत्नसंयुक्ते संपूर्णद्रव्यसंकुले

ကလ္ပကုဋိထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် ကလ္ပကုဋိရာပေါင်းများစွာတိုင်အောင်၊ ရတနာများဖြင့် အလှဆင်ထားသော မဟာနန်းတော်၌ နေထိုင်ကြ၍ အမျိုးမျိုးသော ပြည့်စုံကြွယ်ဝသည့် ဓနဥစ္စာများဖြင့် ပြည့်လျှံနေ၏။

Verse 48

स वसेत्कामगे याने सर्वलोकमनोहरे । स्वर्गाच्च्युतो भवेद्राजा सार्वभौमो गुणैर्वशी

သူသည် ဆန္ဒပြည့်စုံစေသော ဝိမာန်ယာဉ်၌ နေထိုင်၍ သတ္တဝါလောကအပေါင်း၏ စိတ်ကို ဆွဲဆောင်၏။ ကောင်းကင်ဘုံမှ ကျဆင်းသော်လည်း သူသည် မင်းဖြစ်လာကာ—အလုံးစုံအပေါ် အာဏာရှိသည့် စာဝဘောမ၊ ကိုယ်၏ဂုဏ်သတ္တိဖြင့် အခြားသူတို့ကို ထိန်းနိုင်သူ ဖြစ်၏။

Verse 49

शिवलिंगे तु प्रासादं कारयित्वा स्वशक्तितः । यदुक्तं विष्णुलिंगे तु तज्ज्ञेयं शिववेश्मनि

ကိုယ်တိုင်၏ စွမ်းအားအတိုင်း သီဝလင်္ဂအတွက် ဘုရားကျောင်း/နန်းတော်ကို ဆောက်လုပ်စေပြီးနောက်၊ ဝိෂ္ဏုလင်္ဂအကြောင်း ပြောထားသမျှသည် သီဝ၏ သန့်ရှင်းသော အိမ်တော် (သီဝဝေရှ္မ) တွင်လည်း တူညီစွာ သက်ဆိုင်ကြောင်း သိမြင်ရမည်။

Verse 50

भुंक्ते भोगं महाभागो मनःशर्मकरं परम् । रामाभिरामसंपूर्णं सर्वतः सुखदं दिवि

ကံကောင်းမင်္ဂလာကြီးသောသူသည် စိတ်ကို အလွန်ငြိမ်းချမ်းစေသော အမြင့်ဆုံး အာနန္ဒကို ခံစားရ၏။ ရာမ၏ ရမဏီယတရားဖြင့် ပြည့်စုံကာ ကောင်းကင်ဘုံ၌ အရပ်ရပ်သို့ သုခပေးတတ်၏။

Verse 51

उर्व्यामक्षयभोग्यानि नृपो वाथ महाधनी । हरस्य प्रतिमां यश्च कृत्वा देवगृहे नरः

ဤလောက၌ မင်းဖြစ်စေ အလွန်ချမ်းသာသူဖြစ်စေ၊ မပျက်မယွင်းသော ခံစားစရာအရာများကို ပေးလှူသူ၊ ထို့ပြင် ဟရ (သီဝ) ၏ ရုပ်တုကို ပြုလုပ်၍ ဒေဝဂೃಹ/ဘုရားကျောင်း၌ တင်သွင်းတည်ထားသူ—

Verse 52

सुलिंगां वा सुरूपां वा कल्पकोटिं वसेद्दिवि । स्वर्गाद्भ्रष्टो भवेद्राजा धनी पूज्यतमोपि वा

မင်္ဂလာလက္ခဏာများ သို့မဟုတ် လှပသောရုပ်သဏ္ဌာန်ဖြင့် ကလ္ပကောဋိများတိုင်အောင် ကောင်းကင်(သွဝဂ္ဂ)၌ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ သွဝဂ္ဂမှ ကျဆင်းနိုင်သည်—ဘုရင်ဖြစ်စေ၊ ချမ်းသာသူဖြစ်စေ၊ အလွန်အမင်း ပူဇော်ခံရသူဖြစ်စေ ဖြစ်နိုင်၏။

Verse 53

देवीलिंगेषु सर्वेषु कृत्वा देवगृहं नरः । सुरत्वं प्राप्नुयाल्लोके देव्यास्सर्वसुखोद्भवे

ဒေဝီလင်္ဂများ အားလုံး၌ ဒေဝဂೃಹ (ဘုရားကျောင်း) ကို တည်ဆောက်သော ယောက်ျားသည်၊ အပျော်အပါးအားလုံး၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ဒေဝီ၏ ကရုဏာကြောင့် ထိုလောက၌ ဒေဝတားအဖြစ်ကို ရရှိ၏။

Verse 54

भृशमच्युततामेति सुखमेति निरामयम् । रत्नसंसृष्टप्रासादे मणिकर्बुरभूतले

သူသည် အချျုတ (ဗိဿနု) အပေါ် မလှုပ်မယှက်သော ဘက္တိကို ရရှိပြီး၊ ရောဂါကင်းသော သုခကို ရောက်ရှိကာ၊ ရတနာများဖြင့် ထည့်သွင်းတန်ဆာဆင်ထားသော မဟာလ်၌ နေထိုင်သည်—မြေပြင်သည် မဏိရတနာများဖြင့် အရောင်စုံ တောက်ပလျက်ရှိ၏။

Verse 55

रामायुतप्रसंभोग्ये देवीसंसृष्टनिर्भये । नृत्यगीतपरे रम्ये सर्वेंद्रियमनोरमे

ထိုနေရာသည် လှပရမဏီယ—ရామာ (လက္ခမီ) မရေမတွက်၏ ပျော်ရွှင်ခံစားမှုအတွက် သင့်တော်ပြီး၊ ဒေဝီ၏ စန္နိဓာနကြောင့် အန္တရာယ်ကင်းကာ၊ အကနှင့် သီချင်းတွင် မွေ့လျော်၍၊ အင်္ဒြိယအားလုံးကို စွဲမက်စေ၏။

Verse 56

रत्नमर्द्दलतालाढ्ये सर्वदा स्त्रीजनेरिते । निर्मले सुखदे रम्ये रत्नानां सुशुभे गृहे

ထိုအိမ်တော်အလှတရား၌—ရတနာတန်ဆာဆင်ထားသော မৃদင်္ဂနှင့် တာလ (စင်ဘယ်) များဖြင့် ပြည့်စုံ၍—အမျိုးသမီးတို့၏ သီချင်းသံသည် အမြဲတမ်း ပဲ့တင်ထပ်လျက်ရှိသည်; အိမ်တော်သည် သန့်ရှင်းကြည်လင်၍ သုခပေးကာ ရမဏီယဖြစ်ပြီး ရတနာများဖြင့် အလွန်တင့်တယ်၏။

Verse 57

तथैव प्रतिमायाश्च देव्याः प्रासादमुत्तमम् । नियुतं कल्पकोटीनां स्वर्लोकमेति मानवः

ထိုနည်းတူပင်၊ ဒေဝီ၏ ပုံတော်အတွက် အထူးမြတ်သော ဘုရားကျောင်း (ပရာသာဒ) ကို ဆောက်လုပ်သူသည် စွဝဂ္ဂလောကသို့ ရောက်ပြီး ကလ္ပ တစ်ဆယ်သန်း ကောဋိ အထိ ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ရ၏။

Verse 58

स्वर्गाद्भ्रष्टो भवेद्भूपो देवीभक्तिपरायणः । एवं च जन्मसाहस्रं स्मर एव भवेद्भुवि

ဒေဝီအား ဘက္တိဖြင့် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းမဟုတ်ဘဲ အပြည့်အဝ အားထားသော မင်းတော်ပင် စွဝဂ္ဂမှ ကျဆင်းနိုင်၏။ ထို့ကြောင့် ထိုသူသည် မွေးဖွားခြင်း တစ်ထောင်ကြိမ်တိုင်အောင် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကာမ (လိုလားတဏှာ၏ နတ်) အဖြစ် နေထိုင်ရ၏။

Verse 59

प्रासादं गाणपत्यं च देव्या वा प्रीतिमान्नरः । कृत्वा सुरगणानां च पूजितो दिवि जायते

ဘက္တိဖြင့် ဂဏပတိ (ဂဏေရှ) အတွက် ဘုရားကျောင်းကို ဆောက်လုပ်သူ—သို့မဟုတ် ဒေဝီကို ပီတိဖြစ်စေရန် ထိုသို့ပြုသူ—သည် နတ်အစုအဝေးအတွင်း ဂုဏ်ပြုခံရပြီး စွဝဂ္ဂ၌ မွေးဖွားရ၏။

Verse 60

तथैव राजतामेति भोग्यान्देवीपुरे तथा । अविघ्नं सर्वकार्येषु सदैव गणपो यथा

ထိုနည်းတူပင်၊ သူသည် မင်းတော်ကဲ့သို့ စည်းစိမ်ချမ်းသာကို ရရှိ၍ ဒေဝီ၏ မြို့တော်၌ သင့်လျော်သော ဘောဂများကို ခံစားရ၏။ ထို့ပြင် လုပ်ငန်းအားလုံးတွင် အတားအဆီးမရှိဘဲ အမြဲတမ်း အဆင်ပြေသည်—ဂဏပ (ဂဏေရှ) ၏ ကရုဏာကြောင့်ကဲ့သို့။

Verse 61

आज्ञानस्खलिता तस्य सुरासुरनरेषु च । तथैव सौरप्रासादे फलमेति नरोत्तमः

နတ်များ၊ အဆုရများနှင့် လူသားများက သူ၏ အမိန့်ကို ချိုးဖောက်ကြသော်လည်း၊ အို လူမြတ်တို့၊ နေမင်း (စူရယ) ၏ ပရာသာဒ–ဘုရားကျောင်း၌ ထိုအပြစ်သည် မလွဲမသွေ သင့်တော်သော အကျိုးဖလကို ပေးတတ်၏။

Verse 62

अरोगी सुप्रसन्नात्मा कामदेवसमप्रभः । वरदः सर्वलोकेषु यथा ब्रध्नस्तथा हि सः

ထိုသူသည် ရောဂါကင်းစင်၍ စိတ်ဝိညာဉ်အလွန်တည်ငြိမ်ပျော်ရွှင်ကာ ကာမဒေဝကဲ့သို့ တောက်ပသည်။ လောကအားလုံးတွင် ကောင်းချီးပေးသူ—အမှန်တကယ် ဘြဓ္နနှင့်တူ၏။

Verse 63

सुरस्य प्रतिमायां च गृहं कृत्वा शिलामयम् । कल्पकोटिशतं भुक्त्वा स्वर्गमुर्वीश्वरो भवेत्

ဒေဝတား၏ ပရတိမာ (ရုပ်တု) အနီး၌ ကျောက်ဖြင့်အိမ်တော်တည်ဆောက်လျှင်၊ ကလ္ပ ကုဋိတစ်ရာတိုင်အောင် သုဝဏ္ဏဘုံကို ခံစားပြီးနောက် မြေကြီး၏ အရှင်ဖြစ်လာသည်။

Verse 64

विष्ण्वादि सर्वदेवानामर्चनं यत्पृथक्पृथक् । प्रत्येकं संप्रवक्ष्यामि नराणां हित हेतवे

ဗိဿဏုမှစ၍ ဒေဝတားအားလုံး၏ အာရ္ချနာ (ပူဇာ) နည်းလမ်းကွဲပြားမှုများကို လူသားတို့၏ အကျိုးကောင်းအတွက် တစ်ပါးတစ်ပါးစီ ငါရှင်းလင်းပြောကြားမည်။

Verse 65

घृतप्रदीपं यो दद्यात्मासमेकमहर्निशम् । दिव्यं वर्षायुतं स्वर्गे पूजितो देवसत्तमैः

တစ်လပြည့်တစ်လုံး နေ့ညမပြတ် ဂျီ (ghṛta) မီးတိုင်ကို ပူဇာအဖြစ် ဆက်လက်လှူဒါန်းသူသည်၊ သုဝဏ္ဏဘုံ၌ ဒေဝတားအမြတ်တို့က ဒိဗ္ဗနှစ်တစ်သောင်းတိုင်အောင် ချီးမြှောက်ပူဇာခံရသည်။

Verse 66

घृतस्नानं तथा लिंगे यः कुर्याद्भुवि मानवः । कल्पकोटिसहस्राणि मासैके लभते नरः

မြေပြင်ပေါ်တွင် နေထိုင်စဉ် လိင်္ဂကို ဂျီဖြင့် အဘိသေက (ရေချိုးလိမ်း) ပြုသူသည်၊ တစ်လအတွင်းပင် ကလ္ပ ကုဋိထောင်ပေါင်းများစွာနှင့်တူသော ပုဏ္ဏကို ရရှိသည်။

Verse 67

तिलतैलप्रदीपस्य तथान्यस्यार्द्धकं फलम् । मासैकं जलदानस्य फलेनेश्वरतां व्रजेत्

နှမ်းဆီဖြင့် မီးထွန်းသော မီးအိမ်ကို ပူဇော်ခြင်း၏ ကုသိုလ်သည် အခြားအမြင့်မြတ်သော ပူဇော်သက္ကာ၏ ကုသိုလ်တစ်ဝက်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် တစ်လပတ်လုံး ရေဒါနပြုခြင်း၏ အကျိုးဖြင့် «ဣရှွရတာ» ဟူသော အာဏာနှင့် စည်းစိမ်ကို ရရှိနိုင်သည်။

Verse 68

धूपदानेन गंधर्वं चंदने द्विगुणं भवेत् । मृगमदागरुसत्वस्य दाने बहुफलं भवेत्

နံ့သာမီး (ဓူပ) ကို ပူဇော်ဒါနပြုလျှင် ဂန္ဓဗ္ဗအဆင့်သို့ ရောက်စေသော ကုသိုလ်ရသည်။ စန္ဒနကို ပူဇော်လျှင် အကျိုးနှစ်ဆတိုးသည်။ ကစတူရီနှင့် အဂရု (အလောစ်ဝုဒ်) အနှစ်ကို ဒါနပြုလျှင် အကျိုးအမြတ် များပြားလှသည်။

Verse 69

मालापुष्पप्रदानेन नरः स्यात्त्रिदशेश्वरः । शीते तूलपटीं दत्वा सर्वदुःखात्प्रमुच्यते

ပန်းကုံးနှင့် ပန်းများကို ပူဇော်ဒါနပြုလျှင် လူသည် တြိဒశတို့၏ အရှင် (တိရဒသေဣရှွရ) ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် အအေးရာသီတွင် ဝါချည်အဝတ်ကို ဒါနပြုလျှင် ဒုက္ခအားလုံးမှ လွတ်မြောက်သည်။

Verse 70

जन्मजन्मसु लभ्येत उष्णे च शीतलां पटीम् । दत्वा च नैवसीदेत शक्त्या वस्त्रं ददाति यः

ဘဝဘဝအနှံ့ အပူချိန်မြင့်သည့်အခါ အေးမြသောအဝတ်ကို ရရှိနိုင်သည်။ ထို့ပြင် မိမိစွမ်းအားနှင့် ကိုက်ညီသလို အဝတ်အစားကို ဒါနပြုသူသည် ဒါနပြုပြီးနောက် မည်သည့်ကျပ်တည်းမှုမျှ မကျရောက်။

Verse 71

चतुर्हस्तप्रमाणं च वर्ष्मवेष्टं सुशोभनम् । पिधानं चरणानां च दत्वा स्वर्गान्न हीयते

လက်လေးလက်အလျားရှိ သာယာလှပသော အဖုံးအကာတစ်စုံ၊ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပတ်လည်ဖုံးအုပ်ရန် အထူးကောင်းမွန်သော အဝတ်ပတ်၊ နှင့် ခြေထောက်အတွက် ဖိနပ် (ပာဒုကာ) ကို ဒါနပြုလျှင် ကောင်းကင်ဘုံမှ မကျဆင်း။

Verse 72

शक्त्या स्वर्णप्रदानेन स्वर्गे पूज्यो भवेन्नरः । दशयोजनविस्तीर्णे मंडपे रूपभाग्भवेत्

ကိုယ့်စွမ်းအားအတိုင်း ရွှေကို လှူဒါန်းလျှင် လူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပူဇော်ခံရသူ ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် ယောဇနာ ဆယ်တိုင်ကျယ်သော မဏ္ဍပအတွင်း အလှရုပ်သွင်ကို ရရှိသည်။

Verse 73

सुवर्णं रत्नसंयुक्तं दत्त्वा दशगुणं लभेत् । वज्रवैडूर्यगारुत्म माणिक्यादीननर्घतः

ရတနာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားသော ရွှေကို လှူဒါန်းလျှင် အကျိုးပွားမှု ဆယ်ဆ ဖြစ်သည်။ ဒိုင်မဏ် (ဝဇ္ရ), ဝိုင်ဒူရျ (ကြောင်မျက်လုံး), ဂါရုတ်မ (မြ), မာဏိက្យ (ရူဘီ) စသည့် အဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ရတနာများကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 74

दत्वा लिंगे विधानाच्च ब्राह्मणे वा यशस्विनि । शतयोजनविस्तीर्णमंडलेधिपतिर्भवेत्

အို ဂုဏ်သတင်းထင်ရှားသော မိန်းမရေ၊ ဝိဓိအတိုင်း လိင်္ဂသို့—သို့မဟုတ် ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးသို့—ပူဇော်လှူဒါန်းလျှင် ယောဇနာ တစ်ရာကျယ်သော နယ်မြေ၏ အရှင်ဖြစ်လာသည်။

Verse 75

तथैव भुवि जातोपि सर्वलोकप्ररंजनः । सुरभिद्रव्यदानेन वावदूकश्च सुंदरः

ထိုနည်းတူပင်၊ မြေပြင်၌ မွေးဖွားခဲ့သော်လည်း လူအပေါင်းတို့ကို ပျော်ရွှင်စေခဲ့သည်။ အနံ့သာပစ္စည်းများကို လှူဒါန်းခြင်းကြောင့် စကားပြောချောမွေ့၍ ရုပ်ရည်လှပသူလည်း ဖြစ်လာသည်။

Verse 76

रक्तामृतसुकंठश्च पूगदानान्नरो भवेत् । वरदासीप्रदानेन नरः कल्पं वसेद्दिवि

ပူဂ (ကွမ်းသီး) ကို လှူဒါန်းလျှင် လူ၏ လည်ချောင်းနှင့် အသံသည် အမృతကဲ့သို့ ချိုမြိန်လာသည်။ အကျိုးပေးသော အိမ်အကူမကို လှူဒါန်းလျှင် လူသည် ကလ္ပတစ်ပါးလုံး ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်ရသည်။

Verse 77

वरदासी प्रदानेन उर्व्यां जातो धनेश्वरः । तथैव भृत्यदानेन बहुभृत्यो भवेद्दिवि

ဆုတောင်းပြည့်စေသော အမှုထမ်းမိန်းကလေးကို လှူဒါန်းလျှင် လူသည် မြေပြင်၌ ဓနရှင်အဖြစ် မွေးဖွားလာ၏။ ထို့အတူ အမှုထမ်းကို လှူဒါန်းလျှင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ အမှုထမ်းများစွာနှင့် ပြည့်စုံလာ၏။

Verse 78

धरायामक्षयाऋद्धिर्जन्मजन्मसु जायते । सर्वतूर्यप्रदानेन गुणवान्लोकसंमतः

မြေပြင်၌ မွေးဖွားသမျှ ဘဝတိုင်းဘဝတိုင်း မကုန်ခန်းသော စည်းစိမ်တိုးပွားလာ၏။ တူရိယာအမျိုးမျိုးကို လှူဒါန်းလျှင် သီလဂုဏ်ပြည့်ဝ၍ လူလောကက ချီးမြှောက်လေးစားသူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 79

नृत्यगीतादिशास्त्रेण गंधर्वाणां पतिर्भवेत् । दासीदासयुतः स्वर्गे धनैः स्त्रीभिर्वरैर्युतः

အက၊ သီချင်းနှင့် ဆက်စပ်အနုပညာတို့၏ သာස්တရကို ကျွမ်းကျင်လျှင် ဂန္ဓဗ္ဗတို့၏ အရှင် ဖြစ်နိုင်၏။ ထို့ပြင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ အမှုထမ်းယောက်ျားမိန်းမတို့က ဝန်းရံ၍ စည်းစိမ်နှင့် အထူးကောင်းမြတ်သော မိန်းမများဖြင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 80

तथैव गोप्रदानेन तावत्कालं वसेद्दिवि । लिंगे दुग्धप्रदानाच्च नरः कल्पं वसेद्दिवि

ထို့အတူ နွားလှူဒါန်းလျှင် ထိုကာလအတိုင်း ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်ရ၏။ လင်္ဂသို့ နို့ကို ပူဇော်လျှင် လူသည် ကလ္ပတစ်ပါးလုံး ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်ရ၏။

Verse 81

दध्ना स्नानेन द्विगुणं घृतेन तु शताधिकम् । अन्नं षड्रससंयुक्तं दत्वा क्षितिपतिर्भवेत्

ဒဓိ (ဒိန်ချဉ်) ဖြင့် ရေချိုးလျှင် ကုသိုလ်နှစ်ဆ ဖြစ်၏၊ ဂှရတ (ဂျီ) ဖြင့်ဆိုလျှင် ရာဆထက်ပင် ပိုမို၏။ အရသာခြောက်မျိုးပါသော အစာကို လှူဒါန်းသူသည် မြေပြင်၏ အရှင်—ဘုရင်—ဖြစ်လာ၏။

Verse 82

तथैव पायसं दत्वा मुनीनां प्रवरो भुवि । हविष्यान्नं मुदा दत्वा वेदशास्त्रार्थपारगः

ထိုနည်းတူ ပာယာသ (နို့ဆန်ချို) ကို ပူဇော်ပြီးနောက်၊ မြေပြင်ပေါ် မုနိတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သူ၊ ဝေဒနှင့် သာස්တရ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ကျွမ်းကျင်သိမြင်သူသည် ဝမ်းမြောက်စွာ ဟဝိရှျ အာဟာရကိုလည်း လှူဒါန်း하였다။

Verse 83

निरामिषप्रदानाच्च ब्रह्मचारी व्रती भवेत् । मधुदानाच्च सौभाग्यं गुडेन लवणेन च

အသားမပါသော သန့်ရှင်းအာဟာရကို လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် လူသည် ဗြဟ္မစာရီ၊ ဝရတကို စောင့်ထိန်းသူ ဖြစ်လာသည်။ ပျားရည်ကို လှူခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ထို့အတူ ဂုဍ (သကြားညို) နှင့် ဆားကို လှူခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း၊ ကံကောင်းခြင်းနှင့် မင်္ဂလာသုခ စည်းစိမ်ကို ရရှိသည်။

Verse 84

शर्करादिभिर्लावण्यं सर्वलोकेषु गीयते । देवानां शंभुलिंगानामर्चां कृत्वा विधानतः

သကြားနှင့် ထိုကဲ့သို့သော ပူဇော်ပစ္စည်းများဖြင့် လာဝဏ္ဏယ (အလှအပ၊ ဆွဲဆောင်မှု) သည် လောကအားလုံးတွင် ချီးမွမ်းသီဆိုခံရသည်။ နည်းလမ်းတကျဖြင့် ဒေဝတားတို့ကို—အထူးသဖြင့် သမ္ဘူ၏ လင်္ဂများကို—အရ္စနာပူဇော်ပြုလုပ်လျှင် (ထိုသို့သော အကျိုးကို ရသည်)။

Verse 85

अनुक्रमेण स्वर्गादौ लोकानां स पतिर्भवेत् । लोकानां च हितार्थाय देवास्तिष्ठंति संमुखाः

အစဉ်လိုက် စွဝဂ္ဂ (ကောင်းကင်ဘုံ) မှ စ၍ အခြားလောကများအထိ သူသည် လောကတို့၏ အရှင်ဖြစ်လာသည်။ လောကအကျိုးအတွက် ဒေဝတားတို့သည် သူ၏ မျက်နှာရှေ့တွင် ပေါ်ထွန်းရပ်တည်နေကြသည်။

Verse 86

सकृत्प्रदक्षिणां कृत्वा शंभुलिंगेषु पंडितः । दिव्यं वर्षशतं पूर्णं स्वर्गमेति नरोत्तमः

သမ္ဘူ၏ လင်္ဂများကို တစ်ကြိမ်တည်း ပရဒက္ခိဏာ (ဝိုင်းလှည့်) ပြုလုပ်ပြီးနောက်၊ ပညာရှိသူ—လူအထူးမြတ်—သည် ဒိဗ္ဗနှစ်တစ်ရာ ပြည့်စုံသည့်အထိ ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်သည်။

Verse 87

एवमेव क्रमेणैव नमस्कारैः स्वयंभुवः । लोकवंद्यो व्रजेत्स्वर्गं तस्मान्नित्यं समाचरेत्

ဤသို့ပင် အစဉ်လိုက်တကျ နမස්ကာရပြု၍ ကိုယ်တိုင်ပေါ်ပေါက်သူတောင် လောကက ချီးမွမ်းအပ်သူ ဖြစ်ကာ သုဝဏ္ဏဘုံသို့ ရောက်၏။ ထို့ကြောင့် နေ့စဉ် အမြဲကျင့်သင့်သည်။

Verse 88

लिंगरूपस्य देवस्य यो धनं हरते नरः । स च रौरवमासाद्य हरणात्कीटतां व्रजेत्

လင်္ဂရূপရှိသော ဘုရား၏ ဥစ္စာကို ခိုးယူသူသည် ရောရဝ နရကသို့ ရောက်၏။ ထိုခိုးယူမှု၏ အကျိုးကြောင့် ပိုးမွှားအဖြစ်သို့ ကျရောက်သည်။

Verse 89

दातुः पूजां च लिंगार्थे हरेश्चाप्याददाति यः । कुलकोटिसहस्रेण नरकान्न निवर्तते

အလှူရှင်၏ ပူဇော်ရန်အတွက်—လင်္ဂ (ရှီဝ) သို့မဟုတ် ဟရီ (ဗိဿနု) အတွက်—ရည်ရွယ်ထားသော ပူဇော်ပစ္စည်းကို ယူဆောင်သွားသူသည် မိသားစုမျိုးဆက် ကုဋိတစ်ထောင်တိုင်တိုင်ပင် နရကမှ မလွတ်မြောက်နိုင်။

Verse 90

जलपुष्पादिदीपार्थे वसु चान्यद्गृहीतवान् । पश्चान्न दीयते लोभादक्षयं नरकं व्रजेत्

ရေ၊ ပန်း၊ မီးအလင်း စသည့် ပူဇော်ပစ္စည်းများအတွက် ငွေ သို့မဟုတ် အခြားပစ္စည်းကို လက်ခံယူပြီး နောက်ပိုင်း လောဘကြောင့် မပေးမလှူသူသည် မဆုံးနိုင်သော နရကသို့ သွားရောက်သည်။

Verse 91

दासीं हृत्वा तु लिंगस्य नरकान्न निवर्तते । कामार्तो मातरं गच्छेन्न गच्छेच्छिवचेटिकाम्

လင်္ဂ၏ အမျိုးသမီးအလုပ်သမားကို ခိုးယူခေါ်ဆောင်သူသည် နရကမှ မပြန်နိုင်။ ကာမတဏှာကြောင့် ပူပန်သော်လည်း မိမိဇနီးထံသို့သာ သွားရမည်၊ ရှီဝ၏ အမှုထမ်းမကို မချဉ်းကပ်ရ။

Verse 92

शिवदासीं ततो गत्वा शिवस्व हरणे तथा । भक्षणादन्नपानानान्नरो दुर्गतिमाप्नुयात्

သီဝ၏ အမှုထမ်းမိန်းမကို မလေးစားဘဲ ချဉ်းကပ်လွန်ကျူးသူ၊ သီဝ၏ ပစ္စည်းဥစ္စာကို ခိုးယူသူ၊ သီဝနှင့် ဆက်နွယ်သော အစားအစာနှင့် သောက်စရာကို မတရားစားသောက်သူသည် ဒုဂ္ဂတိသို့ ရောက်၏။

Verse 93

अतो देवलविप्रो यो नरकान्न निवर्तते । तस्माद्वेश्याजनानां च दौष्ट्यमेव हितं भवेत्

ထို့ကြောင့် ဘုရားကျောင်းရှိ ဒေဝတားတို့ကို အမှုဆောင်၍ အသက်မွေးသူ ဘြာဟ္မဏသည် နရကမှ မပြန်လှန်နိုင်; ထို့အတူ ပြည့်တန်ဆာအလုပ်ဖြင့် အသက်မွေးသူတို့အတွက်လည်း ဒုစရိုက်သာ အကျိုးရှိသကဲ့သို့ ထင်မြင်ကြ၏။

Verse 94

अतस्तु गणिकां स्पृष्ट्वा नरः स्नानाद्विशुध्यति । मलिनां दुर्गतिं याति बहुपूरुषसंश्रयात्

ထို့ကြောင့် ဂဏိကာကို ထိတွေ့မိသော ယောက်ျားသည် ရေချိုးခြင်းဖြင့် သန့်စင်နိုင်သော်လည်း၊ ထိုမိန်းမသည် ယောက်ျားများစွာကို အားကိုးနေရသဖြင့် မလင်ဖြစ်ကာ ဒုကံအခြေအနေသို့ သွားရ၏။

Verse 95

वेश्या तपस्विनी या च देवार्चनरता सदा । पतिव्रतपरा शुद्धा स्वर्गं चाक्षयमश्नुते

ပြည့်တန်ဆာတစ်ဦးပင်—တပသ်ကျင့်သူဖြစ်၍ ဒေဝတားတို့ကို အမြဲပူဇော်ကာ ပတိဝရတာဓမ္မ၌ တည်ကြည်၍ သန့်ရှင်းနေပါက—မပျက်မယွင်းသော ဆွರ್ಗကို ရရှိ၏။

Verse 96

गणिकां मातृवद्यस्तु सदासन्नां प्रपश्यति । देववत्सुरलोकेषु निखिलं भोगमश्नुते

ဂဏိကာကို မိခင်ကဲ့သို့ မြင်ယူ၍ အမြဲနီးကပ်မြင်နေရသော်လည်း ထိန်းသိမ်းကာ လေးစားစွာ နေသူသည် ဒေဝလောကတို့၌ အပျော်အပါးအလုံးစုံကို ခံစားရ၏။

Verse 97

सुरासुरनराणां च वंदनीयो यथा हरिः । तथार्होयं सर्वलोके सर्वभूतैकपावनः

နတ်၊ အသူရနှင့် လူတို့က ဟရီကို ရိုသေဝတ်ပြုသကဲ့သို့၊ ဤသူလည်း လောကအားလုံးတွင် ဂုဏ်ပြုထိုက်သူဖြစ်၏—သတ္တဝါအားလုံးကို သန့်စင်ပေးသူ တစ်ဦးတည်းဖြစ်သည်။

Verse 98

देवदासः सदा यस्तु देवकृत्येषु लोलुपः । स च गच्छति लोकेशो देवलोके महीयते

နတ်တို့၏ အမှုထမ်းအဖြစ် အမြဲတမ်းနေပြီး နတ်ကိစ္စများတွင် စိတ်အားထက်သန်သူသည် လောကတို့၏ အရှင်ထံသို့ ရောက်ကာ ဒေဝလောက၌ ဂုဏ်ပြုချီးမြှောက်ခံရသည်။

Verse 99

एतेषामेव लिंगानि कारयित्वा च मंडपम् । शक्त्या यं लभते नाकं कालस्य निश्चयं शृणु

ဤလင်္ဂများကိုသာ တိတိကျကျ ပြုလုပ်စေပြီး မဏ္ဍပကိုလည်း ဆောက်လုပ်စေသော်၊ မိမိစွမ်းအားအတိုင်း ကောင်းကင်ဘုံကို ရရှိသည်။ ယခု အချိန်ကာလ၏ သေချာသော သတ်မှတ်ချက်ကို နားထောင်လော့။

Verse 100

हायनैकं तृणेनैव शरकांडेन तच्छतम् । अयुतं त्वन्यकाष्ठेन लक्षं खादिरदारुणा

မြက်ပင်သာဖြင့် (ပြုလုပ်လျှင်) တစ်နှစ်တည်၏; ရိဒ်တံဖြင့် ရာနှစ်တည်၏။ အခြားသစ်သားဖြင့် တစ်သောင်းတည်၏; ခဒိရသစ်သားဖြင့် တစ်သိန်းတည်၏။

Verse 101

कोटिकोटि च पाषाणैः सुदृढैर्यत्नसंयुतैः । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन मंडपं कारयेद्बुधः

ရေတွက်မကုန်သော ကျောက်တုံးအစုအဝေးများဖြင့်—ခိုင်မာ၍ ကြိုးပမ်းစီစဉ်ထားသဖြင့်—ထို့ကြောင့် ပညာရှိသည် အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် မဏ္ဍပကို ဆောက်လုပ်စေသင့်သည်။

Verse 102

यावत्कालं वसेत्स्वर्गे नरो मंडपकारकः । तावत्कालं च हरणे नरो दुर्गतिमाप्नुयात्

မဏ္ဍပကို ဆောက်လုပ်သူသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေထိုင်သမျှကာလအတိုင်း၊ ထိုမဏ္ဍပ သို့မဟုတ် ၎င်း၏ပစ္စည်းများကို ခိုးယူသူသည် ထိုကာလတလျှောက် ဒုဂ္ဂတိအနိမ့်အခြေအနေသို့ ကျရောက်ရ၏။

Verse 103

जनानां निचये रम्ये वस्तूनां क्रयविक्रये । आश्रये चाध्वगानां च नदीनद समागमे

လူအစုအဝေး စည်ကား၍ သာယာလှပသောနေရာ၌—ပစ္စည်းများကို ဝယ်ရောင်းပြုရာ—လမ်းသွားလမ်းလာတို့အတွက် အားကိုးရာအဖြစ်လည်း ဖြစ်ပြီး၊ မြစ်နှင့် ချောင်း ဆုံရာ၌ ဖြစ်၏။

Verse 104

देवानां मंडपं कृत्वा यत्फलं लभते नरः । तत्फलं समवाप्नोति द्विगुणं विप्रमंदिरे

ဒေဝတားတို့အတွက် မဏ္ဍပ ဆောက်လုပ်ခြင်းဖြင့် လူသည် ရရှိသော ကုသိုလ်ဖလကို၊ ဗြာဟ္မဏ၏ မန္ဒိရ၌ ဆောက်လုပ်ပါက ထိုဖလကို နှစ်ဆတိုး၍ ရရှိ၏။

Verse 105

अनाथस्य च दीनस्य श्रोत्रियस्य विशेषतः । कारयित्वा गृहं रम्यं नरः स्वर्गान्न हीयते

အနာထ (မိဘမဲ့) နှင့် ဆင်းရဲသူအတွက်—အထူးသဖြင့် ဝေဒပညာရှင် ရှရောတရိယအတွက်—လှပသောအိမ်ကို ဆောက်ပေးလျှင် လူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ မလျော့မကျရ။

Verse 106

य इदं शृणुयान्नित्यं पुण्याख्यानमनुत्तमम् । अक्षयं लभते स्वर्गं प्रासादादेः फलं लभेत्

ဤအထူးမြတ်သော ကုသိုလ်ပြုသမိုင်းတရားကို နေ့စဉ် နားထောင်သူသည် မပျက်မယွင်းသော ကောင်းကင်ဘုံကို ရရှိပြီး၊ မဟာမဏ္ဍပ/မဟာအိမ်တော် (ပရာသာဒ) စသည် ဆောက်လုပ်ခြင်း၏ ဖလနှင့် တူညီသော အကျိုးကို ရ၏။

Verse 107

धनिनां चेश्वराणां च तथा पुण्यवतां पुनः । पाठयित्वा पठित्वा तु नरः स्वर्गान्न हीयते

ဤပုဏ္ဏစာကို ချမ်းသာသူ၊ အာဏာရှိသူနှင့် ကုသိုလ်ရှိသူတို့အကြား သင်ကြားကာ ကိုယ်တိုင်လည်း ရွတ်ဖတ်လျှင် လူသည် သုခဘုံ(ကောင်းကင်)မှ မကျဆင်းတော့။

Verse 108

देवानां दासदासीनां सदा देवालयेषु च । पठेद्यस्तु सदा विप्रो मोक्षमार्गं स गच्छति

ဘုရားကျောင်းများတွင် နတ်တို့နှင့် သူတို့၏ အမှုထမ်းယောက်ျားမိန်းမတို့အကြောင်း ဤစာကို ဗြာဟ္မဏ္ဏက အမြဲတမ်း ရွတ်ဖတ်နေသူသည် မောက္ခသို့သွားရာ လမ်းကြောင်းကို လျှောက်လှမ်းသည်။

Verse 109

नृपाणामीश्वराणां च धनिनां गुणिनां पुरः । पठित्वा मोक्षमाप्नोति श्रवणात्तत्फलं लभेत्

ဘုရင်များ၊ အုပ်ချုပ်သူများ၊ ချမ်းသာသူများနှင့် သီလဂုဏ်ရှိသူများ၏ ရှေ့တွင် ဤစာကို ရွတ်ဖတ်လျှင် မောက္ခကို ရရှိသည်။ ထို့ပြင် ကြားနာရုံသာဖြင့်လည်း ထိုတူညီသော အကျိုးကို ရနိုင်သည်။

Verse 110

द्विजा ऊचुः । सामान्येकः परः पुण्यो मर्त्यलोके द्विजोत्तम । सुलभो मर्त्यपूज्यस्तु मुनीनां च तपस्विनाम्

ဒွိဇတို့က ဆိုကြသည်– “အို ဒွိဇအမြတ်ဆုံး၊ လူ့လောက၌ အားလုံးအတွက် သာမန်ဖြစ်သော အမြင့်မြတ်ဆုံးနှင့် အလွန်သန့်ရှင်းသော နည်းလမ်းတစ်ရပ်ရှိသည်။ ၎င်းသည် လွယ်ကူစွာ ရနိုင်ပြီး လူတို့အကြားတွင်လည်းကောင်း၊ မုနိနှင့် တပသ္ဝင်တို့အကြားတွင်လည်းကောင်း လေးစားခံရသည်။”

Verse 111

चातुर्वर्ण्याश्रमाणां च पापपुण्यवतां नृणाम् । गुणागुणवतां चैव वर्णावर्णवतां तथा

ထို့ပြင် ဤအရာသည် ဝဏ္ဏလေးပါးနှင့် အာရှရမ်လေးပါးတွင် ပါဝင်သော လူတို့အတွက်ဖြစ်သည်—အပြစ်နှင့် ကုသိုလ်ရှိသူများ၊ ကောင်းဂုဏ်နှင့် ချို့ယွင်းချက်ရှိသူများ၊ ထို့အတူ လူမှုအဆင့်အတန်းရှိသူနှင့် အဆင့်အတန်းမရှိသူတို့အတွက်လည်း ဖြစ်သည်။

Verse 112

व्यास उवाच । सर्वेषामेव भूतानां रुद्राक्षेण युतो वरः । दर्शनाद्यस्य लोकानां पापराशिः प्रलीयते

ဗျာသက မိန့်တော်မူသည်– သတ္တဝါအားလုံးအနက် ရုဒ္ရాక్ష မဏိဖြင့် အလှဆင်ထားသူသည် အမြတ်ဆုံးဖြစ်၏။ ထိုသူကို မြင်ရုံမျှဖြင့်ပင် လူတို့၏ အပြစ်အစုအဝေးများ ပျော်လျက် ပျက်ကွယ်သွားသည်။

Verse 113

स्पर्शनाद्दिवमश्नाति धाराणाद्रौद्रतां व्रजेत् । शिरस्युरसि बाहौ च रुद्राक्षं धारयेत्तु यः

ထိတွေ့ရုံမျှဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံကို ရောက်၏။ ဝတ်ဆင်ထားလျှင် ရုဒ္ရ၏ ပြင်းထန်သည့် ဒိဗ္ဗသတ္တိ၌ ပါဝင်ရ၏။ ခေါင်းပေါ်၊ ရင်ဘတ်ပေါ် သို့မဟုတ် လက်မောင်းပေါ်တွင် ရုဒ္ရాక్ష ကို ဝတ်ဆင်သူသည် ဤအကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 114

स चेशानसमो लोके मखे सर्वत्र गोचरः । यत्र तिष्ठत्यसौ विप्रस्स देशः पुण्यवान्भवेत्

ထိုသူသည် ဤလောက၌ အီရှာနနှင့် တူညီသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ယဇ္ဉပွဲများတွင်လည်း နေရာအနှံ့ လွတ်လပ်စွာ သွားလာနိုင်၏။ ထိုဗြာဟ္မဏသည် မည်သည့်အရပ်၌ နေထိုင်ပါစေ ထိုဒေသသည် ပုဏ္ဏဝန်၍ သန့်ရှင်းမြတ်နိုးရာ ဖြစ်လာသည်။

Verse 115

तं दृष्ट्वाप्यथवा स्पृष्ट्वा नरः पूयेत कल्मषात् । यज्जप्यं तर्पणं दानं स्नानमर्चा प्रदक्षिणम्

ထိုသူကို မြင်ရုံဖြင့်ဖြစ်စေ၊ ထိတွေ့ရုံဖြင့်ဖြစ်စေ လူသည် အပြစ်အညစ်အကြေးမှ သန့်စင်လာ၏။ (ထိုသူကြောင့်) ဇပ၊ တർပဏ၊ ဒါန၊ ရေချိုးသန့်စင်ခြင်း၊ အರ್ಚနာနှင့် ပရဒက္ခိဏာ စသည့် ကုသိုလ်ကမ္မများ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 116

यत्किंचित्कुरुते पुण्यं निखिलं तदनंतकम् । तीर्थानां च महत्तीर्थं रुद्राक्षस्य फलं द्विजाः

မည်သည့် ကုသိုလ်ကောင်းမှုမဆို—သေးငယ်သော်လည်း—ပြုလုပ်လျှင် ၎င်း၏ အကျိုးသည် မကုန်ခန်းအောင် ဖြစ်လာ၏။ ထို့ပြင် တီရ္ထများအားလုံးအနက် မဟာတီရ္ထဟူသည် ရုဒ္ရाक्ष၏ အကျိုးပင် ဖြစ်သည်၊ ဟေ ဒွိဇတို့။

Verse 117

अस्यैव धारणाद्देही पापात्पूतोऽति पुण्यभाक् । गृहीत्वा चाक्षमालां च ब्रह्मग्रंथियुतां शिवाम्

ဤအရာကို သာမန်အားဖြင့် ဝတ်ဆင်ရုံဖြင့်ပင် ကိုယ်ရှိသတ္တဝါသည် အပြစ်မှ သန့်စင်ကာ အလွန်ပုဏ္ဏားရရှိသူ ဖြစ်လာသည်။ ထို့နောက် ဗြဟ္မာ-ဂန္ထိများပါဝင်၍ သီဝမင်္ဂလာဖြစ်သော အက္ခမလာ (ပုတီး) ကို ကိုင်ယူစေ။

Verse 118

यज्जप्तं च कृतं दानं स्तोत्रं मंत्रं सुरार्चनम् । सर्वं चाक्षयतामेति पापं च क्षयमाव्रजेत्

မည်သည့် ဂျပ် (japa) ကိုမဆို၊ မည်သည့် ဒါနကိုမဆို၊ မည်သည့် စတုတ္တရ သို့မဟုတ် မန္တရကိုမဆို၊ မည်သည့် ဒေဝတားပူဇာကိုမဆို—အားလုံးသည် အကျယ (မပျက်မယွင်း) ဖြစ်လာပြီး၊ အပြစ်လည်း ပျက်စီးသို့ ရောက်သည်။

Verse 119

मालाया लक्षणं ब्रूमः श्रूयतां द्विजसत्तमाः । तस्यास्तु लक्षणं ज्ञात्वा शैवमार्गं प्रलप्स्यथ

ပုတီးမလာ၏ လက္ခဏာများကို ငါတို့ ပြောကြားမည်။ နားထောင်ကြလော့၊ ဒွိဇအထူးမြတ်တို့။ ၎င်း၏ အမှတ်အသားများကို သိပြီးနောက် သီဝမဂ္ဂအကြောင်းကို မှန်ကန်စွာ ပြောဆိုနိုင်မည်။

Verse 120

निर्योनिकीटविद्धं च भग्नलिगं यथाक्रमम् । अन्योन्यं बीजलग्नं च मालायां परिवर्जयेत्

မလာတွင် အတွင်းဗလာသော၊ ပိုးစားခံရသော၊ ကွဲအက်သော်လည်းကောင်း ပုံသဏ္ဌာန်ပျက်သော်လည်းကောင်း၊ မညီမညာဖြစ်သော၊ အချင်းချင်းကပ်လျက်ရှိသော၊ သို့မဟုတ် မျိုးစေ့ကဲ့သို့ အကျန်အညစ်လိမ်းကပ်နေသော ပုတီးစေ့များကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။

Verse 121

स्वयं च ग्रथिता या च श्लथान्योन्य प्रसज्जिता । शूद्रादिग्रथिताऽशुद्धा दूरात्तां परिवर्जयेत्

ကိုယ်တိုင်ပဲ ကြိုးသွယ်ထားသော မလာ၊ သို့မဟုတ် လျော့လျော့ပါးပါးဖြစ်၍ အချင်းချင်း ရောယှက်ကပ်ငြိနေသော မလာကို ရှောင်ကြဉ်ရမည်။ ထို့အပြင် ရှုဒြ (Śūdra) စသည်တို့က သွယ်ထားသော မလာသည် မသန့်ဟု ဆိုကြသဖြင့် အဝေးမှပင် ပယ်ရှားရမည်။

Verse 122

मध्यमालग्नकं बीजं जप्तव्यं च यथाक्रमम् । हस्तसंभ्रमणेनैव मेर्वामर्शं पुनः पुनः

အလယ်လက်ချောင်းပေါ်၌ တည်ထားသော ဘီဇမန်တရကို အစဉ်အတိုင်း ဂျပ်ရမည်။ လက်ကို လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားရုံဖြင့် မေရု (အလယ်ပုတီး) ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ထိရမည်။

Verse 123

संख्यातं यज्जपेन्मंत्रमसंख्यातं च निष्फलम् । सर्वेषामेव देवानां जपेन्मंत्रं स्वमालया

မန်တရကို အရေအတွက်တွက်၍ ဂျပ်ရမည်။ မတွက်ဘဲ ဂျပ်ခြင်းသည် အကျိုးမရှိ။ ထို့ကြောင့် ကိုယ့်ပုတီးမလာဖြင့် နတ်တော်အားလုံး၏ မန်တရများကို ဂျပ်ရမည်။

Verse 124

प्रयतः सकले तीर्थे कोटिकोटिगुणं भवेत् । शुद्धायामेव भूम्यां तु मेध्यके वृक्षमूलके

သမာဓိနှင့် သန့်ရှင်းမှုဖြင့် မည်သည့် တီရ္ထ၌မဆို ကုသိုလ်သည် ကောဋိကောဋိ ဆတိုးတက်လာသည်။ ထိုနည်းတူ သန့်ရှင်းသော မြေပေါ်—သန့်စင်သော နေရာ၌၊ သန့်မြတ်သော သစ်ပင်အမြစ်အောက်၌—လည်း (ကုသိုလ်) အလွန်တိုးပွားသည်။

Verse 125

गोष्ठे चतुष्पथागारे विष्णोर्मंत्रं शिवस्य च । गणपतेश्च सूरस्य लिंगेनंतफलं लभेत्

နွားခြံ၌လည်းကောင်း၊ လမ်းလေးခွဆုံရှိ အနားယူအိမ်၌လည်းကောင်း၊ ဗိဿဏု၊ ရှိဝ၊ ဂဏပတိနှင့် နေမင်း၏ မန်တရတို့၏ သင်္ကေတများကို တည်ထောင်သူသည် ပြည့်ဝ၍ မကုန်ခန်းသော အကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 126

शून्यागारे शवस्याग्रे श्मशाने च चतुष्पथे । देवीमंत्रं जपेद्यस्तु सद्यस्सिध्यति साधकः

အိမ်လွတ်၌၊ အလောင်းရှေ့၌၊ သင်္ချိုင်းမီးသဂြိုလ်ရာ၌၊ သို့မဟုတ် လမ်းလေးခွဆုံ၌ ဒေဝီ၏ မန်တရကို ဂျပ်သူသည်—ထို साधक သည် ချက်ချင်း စိဒ္ဓိကို ရရှိသည်။

Verse 127

यावच्चावैदिकं मंत्रं पौराणं चागमोद्भवम् । सर्वं रुद्राक्षमालायामीप्सितेष्टार्थदायकम्

ဝေဒမဟုတ်သော မန္တရ၊ ပုရာဏမှ မန္တရ၊ သို့မဟုတ် အာဂမမှ ပေါ်ပေါက်သော မန္တရ မည်သည့်အရာမဆို—ရုဒ္ဒရာක්ෂ မာလာနှင့်အတူ ဂျပပါက လိုလားသည့်နှင့် ချစ်မြတ်နိုးသည့် အကျိုးဖလကို ပေးစွမ်းတတ်သည်။

Verse 128

रुद्राक्षस्रवजं शुद्धं जलं शिरसि धारयेत् । सर्वस्मात्कल्मषात्पूतः पुण्यं भवति चाक्षयम्

ရုဒ္ဒရာක්ෂ အစေ့များကို ဆေးကြောရာမှ စီးဆင်းလာသော သန့်ရှင်းသော ရေကို ခေါင်းပေါ်သို့ လောင်းတင်ရမည်။ အပြစ်အညစ်အကြေးအားလုံးမှ သန့်စင်ကာ မပျက်မယွင်းသော ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။

Verse 129

रुद्राक्षस्य च प्रत्येकं बीजं प्रत्येक निर्जरं । धारयेद्यस्तनौ मर्त्यः सुराणां सत्तमो भवेत्

ရုဒ္ဒရာක්ෂ အစေ့တစ်စေ့ချင်းစီသည် သီးခြားသီးခြား တန်ခိုးရှိသော ဒေဝတစ်ပါးစီနှင့်တူ၏။ ကိုယ်ခန္ဓာပေါ်တွင် ဝတ်ဆင်သူ မနုဿသည် ဒေဝများအနက် အမြတ်ဆုံး ဖြစ်လာသည်။

Verse 130

द्विजा ऊचुः । रुद्राक्षस्तु कुतो जातः कुतो वा मेध्यतां गतः । किमर्थं स्थावरो भूमौ केनैव च प्रचारितः

ဒွိဇတို့က မေးလေသည်– “ရုဒ္ဒရာක්ෂ သည် ဘယ်ကနေ မွေးဖွားလာသနည်း။ သန့်စင်ပေးတတ်သည်ဟု မည်သို့ သတ်မှတ်လာသနည်း။ ဤမလှုပ်ရှားသော (သစ်ပင်/အစေ့) သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် အဘယ်ကြောင့် ရှိနေသနည်း၊ ထို့ပြင် ၎င်း၏ အသုံးပြုမှုကို မည်သူက ဖြန့်ချိခဲ့သနည်း။”

Verse 131

व्यास उवाच । पुरा कृतयुगे विप्रास्त्रिपुरो नाम दानवः । सुराणां च वधं कृत्वा अंतरिक्षपुरे हि सः

ဗျာသက မိန့်ကြားသည်– ရှေးကာလ ကృతယုဂ၌၊ ဟေ ဗြာဟ္မဏတို့၊ တြိပုရ အမည်ရှိသော ဒာနဝတစ်ပါး ရှိခဲ့သည်။ ဒေဝတို့ကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် သူသည် ကောင်းကင်မြို့၌ နေထိုင်လေ၏။

Verse 132

प्रणाशे सर्वलोकानां स्थिरो ब्रह्मवरेण च । शुश्राव शंकरो भीमं देवैरीशो निवेदितम्

လောကအားလုံး ပျက်စီးမည့် ပရလယကာလ၌၊ ဗြဟ္မာ၏ အရှင်ပေးသော မင်္ဂလာကောင်းကြောင့် တည်ကြည်သော ရှင်ကရသည်၊ ဒေဝတော်တို့က အီရှဝရသို့ တင်ပြသော ကြောက်မက်ဖွယ် သတင်းကို ကြားသိ하였다။

Verse 133

ततोऽजगवमासज्य बाणमंतकसन्निभम् । धृत्वा तं च जघानाथ दृष्टं दिव्येन चक्षुषा

ထို့နောက် သူသည် လေးကိုတင်၍ မရဏနှင့်တူသော ကြောက်မက်ဖွယ် မြားကို ချိတ်ဆက်ကာ၊ ထိုမြားကို ကိုင်ယူပြီး တိဗ္ဗစက္ခုဖြင့် မြင်ခဲ့သူကို ထိုးနှက်၍ လဲကျစေ하였다။

Verse 134

स पपात महीपृष्ठे महोल्केव च्युतो दिवः । घटनव्याकुलाद्रुद्रात्पतिताः स्वेदबिंदवः

သူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား၍ ကောင်းကင်မှ ကျလာသော မဟာမီးလုံးကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ တိုက်ခိုက်မှု၏ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ရုဒ္ရထံမှ လှုပ်ကာ ကျွတ်ထွက်သော ချွေးစက်များလည်း ကျဆင်း하였다။

Verse 135

तत्राश्रुबिंदुतो जातो महारुद्राक्षकः क्षितौ । अस्यैव च फलं जीवा न जानंत्यतिगुह्यतः

ထိုနေရာ၌ ထိုမျက်ရည်စက်မှပင် မြေကြီးပေါ်တွင် မဟာရုဒ္ရాక్ష သစ်ပင် ပေါက်ဖွားလာ하였다။ သို့သော် ၎င်း၏ အသီး—ဝိညာဉ်ရေး အကျိုး—ကို သတ္တဝါတို့ မသိမြင်ကြ၊ အလွန်လျှို့ဝှက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 136

ततः कैलासशिखरे देवदेवं महेश्वरम् । प्रणम्य शिरसा भूमौ स्कंदो वचनमब्रवीत्

ထို့နောက် ကိုင်လာသ တောင်ထိပ်၌ ဒေဝတော်တို့၏ ဒေဝ မဟေရှဝရအား စကန္ဒသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ခေါင်းချ၍ ပူဇော်နမಸ್ಕာရပြုကာ ဤစကားများကို ပြော하였다။

Verse 137

रुद्राक्षस्य फलं नाथ ज्ञातुमिच्छामि तत्त्वतः । जप्येथ धारणे चैव दर्शने स्पर्शनेपि वा

အို နာထာဘုရား၊ ရုဒ္ရာက္ခ၏ အကျိုးအာနိသင်ကို တတ္တဝတၳုအရ အမှန်တကယ် သိလိုပါသည်—ဇပ (japa) ပြုရာတွင်လည်းကောင်း၊ ဝတ်ဆင်/ကိုင်ဆောင်ရာတွင်လည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် မြင်ရုံ သို့မဟုတ် ထိတွေ့ရုံဖြင့်လည်းကောင်း မည်သို့နည်း။

Verse 138

ईश्वर उवाच । लक्षं तु दर्शनात्पुण्यं कोटिर्वै स्पर्शनेन च । दशकोटिफलं पुण्यं धारणाल्लभते नरः

ဣශ්ဝရက မိန့်တော်မူသည်—မြင်ရုံဖြင့်ပင် ပုဏ္ဏယတစ်သိန်းတန်၊ ထိတွေ့ရုံဖြင့် အမှန်တကယ် တစ်ကုဋေတန်။ ရုဒ္ရာက္ခကို စိတ်ယုံကြည်စွာ ဝတ်ဆင်/ကိုင်ဆောင်သူသည် ဒသကုဋေဖလ ပုဏ္ဏယကို ရရှိ၏။

Verse 139

लक्षकोटिसहस्राणि लक्षकोटिशतानि च । जप्त्वास्य लभते पुण्यं नात्र कार्या विचारणा

ဤမန္တရ/သ္တုတိကို ကုဋေသောင်းများစွာ၊ ထို့ပြင် လက္ခများ၏ ကုဋေရာများအထိ ဇပပြုလျှင် ပုဏ္ဏယကို ရရှိ၏—ဤအပေါ် သံသယ သို့မဟုတ် စဉ်းစားချင့်ချိန်ရန် မလို။

Verse 140

उच्छिष्टो वा विकर्मस्थो युक्तो वा सर्वपातकैः । मुच्यते सर्वपापेभ्यो रुद्राक्षधारणेन वै

အညစ်အကြေးအခြေအနေ (ဥစ္ဆိဋ္ဌ) တွင်ရှိသူဖြစ်စေ၊ မသင့်လျော်သော အပြုအမူ (ဝိကမ္မ) တွင်လည်းကောင်း၊ အပြစ်ကြီးများအားလုံးနှင့် ဆက်နွယ်သူဖြစ်စေ—ရုဒ္ရာက္ခကို ဝတ်ဆင်ခြင်းဖြင့် အမှန်တကယ် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။

Verse 141

कंठे रुद्राक्षमादाय श्वापदो म्रियते यदि । सोपि रुद्रत्वमाप्नोति किं पुनर्मानुषादयः

လည်ပင်းတွင် ရုဒ္ရာက္ခကို ဆွဲထားလျက် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ပင် သေဆုံးသွားပါက၊ ထိုကောင်သည်လည်း ရုဒ္ရတ്വကို ရရှိ၏—ထို့ကြောင့် လူသားတို့နှင့် အခြားသူတို့မှာ မည်မျှပို၍ ဖြစ်မည်နည်း။

Verse 142

ध्यानधारणहीनोपि रुद्राक्षं यदि धारयेत् । सर्वपापविनिर्मुक्तः स याति परमां गतिम्

တရားထိုင်ခြင်းနှင့် အတွင်းစိတ်အာရုံစူးစိုက်မှု မရှိသော်လည်း ရုဒြာක්ෂ (Rudrākṣa) ကို ဝတ်ဆင်ပါက အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်ကင်း၍ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်သည်။

Verse 143

कार्तिकेय उवाच । एकवक्त्रं द्वित्रिचतुःपंचषड्वक्त्रमेव च । सप्ताष्टनववक्त्रं च दशैकादशवक्त्रकम्

ကာတိကေယာ မိန့်တော်မူသည်– “မျက်နှာတစ်မျက်နှာရှိသည့်ပုံစံရှိပြီး၊ နှစ်၊ သုံး၊ လေး၊ ငါး၊ ခြောက်မျက်နှာရှိသည့်ပုံစံများလည်းရှိသည်။ ထို့အတူ ခုနှစ်၊ ရှစ်၊ ကိုးမျက်နှာနှင့် ဆယ်၊ ဆယ့်တစ်မျက်နှာရှိသည့်ပုံစံများလည်းရှိသည်။”

Verse 144

रुद्राक्षं द्वादशास्यं च त्रयोदशमुखं तथा । चतुर्दशास्यसंयुक्तं स्वयमुक्तं च शंकरम्

ထို့ပြင် မျက်နှာတစ်ဆယ့်နှစ်မျက်နှာရှိသော ရုဒြာක්ෂ၊ တစ်ဆယ့်သုံးမျက်နှာရှိသော ရုဒြာක්ෂနှင့် တစ်ဆယ့်လေးမျက်နှာပါဝင်သော ရုဒြာක්ෂတို့လည်းရှိသည်—၎င်းတို့သည် ကိုယ်တိုင်ပေါ်ထွန်းသော (svayaṃ) ပုံစံများဖြစ်ပြီး၊ ရှင်ကရ (ရှီဝ) ကိုယ်တော်တိုင်လည်း ဖြစ်သည်။

Verse 145

तेषां च तन्मुखानां च देवताः काश्च तद्वद । गुणो वा कीदृशस्तेषां दोषो वा जगदीश्वर

ထိုအရာများနှင့် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာတစ်မျက်နှာချင်းစီကို အုပ်စိုးသော ဒေဝတာများသည် မည်သူများနည်း။ ထို့အပြင် ၎င်းတို့တွင် မည်သို့သော ကုသိုလ်ဂုဏ်ရှိသနည်း၊ သို့မဟုတ် အပြစ်အနာအဆာရှိသနည်း—ဟေ့ လောက၏အရှင်?

Verse 146

यदि मेनुग्रहोवास्ति कथयस्व यथार्थतः । ईश्वर उवाच । एकवक्त्रः शिवः साक्षाद्ब्रह्महत्यां व्यपोहति

“ကျွန်ုပ်အပေါ် သနားကရုဏာရှိပါက အမှန်တရားကို တိတိကျကျ ပြောကြားပါ” ဟုဆို၏။ အီရှဝရ မိန့်တော်မူသည်– “မျက်နှာတစ်မျက်နှာရှိသော ရှီဝသည် ဘြဟ္မဟတ္ယာ (ဗြာဟ္မဏကို သတ်ခြင်း) အပြစ်ကို တိုက်ရိုက် ဖယ်ရှားပေးသည်။”

Verse 147

तस्मात्तु धारयेद्देहे सर्वपापक्षयाय च । शिवलोकं स गच्छेच्च शिवेन सह मोदते

ထို့ကြောင့် အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကင်းစေရန် ကိုယ်ပေါ်တွင် ဆောင်ထားသင့်သည်။ ထိုသူသည် ရှိဝလောကသို့ ရောက်၍ ရှိဝနှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ ပီတိဖြစ်လျက် ပျော်မြူးသည်။

Verse 148

महतापुण्ययोगेन हरानुग्रहकारणात् । एकवक्त्रं लभेन्मर्त्यो कैलासं च षडानन

အို Ṣaḍānana၊ မဟာပုဏ္ဏယောဂ၏ အားကြီးမှုနှင့် ဟရ (ရှိဝ) ၏ အနုဂ्रहကြောင့် မရဏသတ္တဝါသည် ‘မျက်နှာတစ်ပါး’ အခြေအနေကို ရရှိပြီး ကိုင်လာသသို့လည်း ရောက်ရှိသည်။

Verse 149

देवदेवो द्विवक्त्रं च यस्तु धारयते नरः । सर्वपापक्षयं याति यद्गुह्यंगोवधादिकम्

ဒေဝဒေဝ ဖြစ်သော အရှင်၏ မျက်နှာနှစ်ပါး ရုပ်ကို ဆောင်ထားသူ မည်သူမဆို အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကင်းသည်—နက်နဲလျှို့ဝှက်သော အပြစ်များတောင်၊ ဥပမာ နွားသတ်အပြစ် စသည်တို့ပါ။

Verse 150

स्वर्गं चाक्षयमाप्नोति द्विवक्त्रधारणात्ततः । त्रिवक्त्रमनलस्साक्षाद्यस्यदेहे प्रतिष्ठति

မျက်နှာနှစ်ပါးကို ဆောင်ထားခြင်းကြောင့် မပျက်မယွင်းသော ဆွರ್ಗကို ရရှိသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုသူ၏ ကိုယ်တွင်း၌ မျက်နှာသုံးပါးရှိသော မီးအဂ္ဂိသည် ကိုယ်တိုင် တိုက်ရိုက် တည်မြဲစွာ ကိန်းဝပ်လာသည်။

Verse 151

तस्य जन्मार्जितं पापं दहत्यग्निरिवेंधनम् । स्त्रीहत्या ब्रह्महत्याभ्यां बहूनां चैव हत्यया

သူ၏ မွေးကတည်းက စုဆောင်းလာသော အပြစ်များသည် မီးက လောင်စာကို လောင်ကျွမ်းစေသကဲ့သို့ လုံးဝ လောင်ကျွမ်းပျောက်ကင်းသည်။ မိန်းမသတ်အပြစ်၊ ဗြာဟ္မဏသတ်အပြစ်နှင့် လူအများသတ်အပြစ်တို့တောင် ပါဝင်သည်။

Verse 152

यत्पापं लभते मर्त्यः सर्वं नश्यति तत्क्षणात् । यत्फलं वह्निपूजायामग्निकार्ये घृताहुतौ

သေမျိုးလူသည် ရရှိသော အပြစ်ဟူသမျှသည် ထိုခဏတည်းက ပျက်ကွယ်သွား၏; အဂ္နိကို ပူဇော်ခြင်း၊ မီးပူဇာကర్మနှင့် ဂီ (ghee) ကို အာဟုတိအဖြစ် ဆက်ကပ်ခြင်း၏ ပုဏ္ဏဖလကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 153

तत्फलं लभते धीरः स्वर्गं चानंतमश्नुते । त्रिवक्त्रं धारयेद्यस्तु स च ब्रह्मसमो भुवि

တည်ကြည်သောသူသည် ထိုအကျိုးဖလကို ရရှိ၍ အဆုံးမရှိသော ကောင်းကင်ဘုံကို ခံစားရ၏; သို့သော် သုံးမျက်နှာရုပ် (တ্ৰိဝက္တ্ৰ) ကို ဆောင်ထားသူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဘြဟ္မာနှင့် တူညီလာ၏။

Verse 154

निचितं दुष्कृतं सर्वं दहेज्जन्मनि जन्मनि । न चोदरे भवेद्रोगो न चैवापटुतां व्रजेत्

စုဆောင်းထားသော မကောင်းမှုအကုန်လုံးသည် မွေးဖွားမှုတိုင်းတွင် မီးလောင်ပျက်စီးသွား၏; ဝမ်းဗိုက်ရောဂါမဖြစ်၊ အားနည်းခြင်း သို့မဟုတ် မစွမ်းနိုင်ခြင်းသို့ မကျရောက်။

Verse 155

पराजयं न लभते नाग्निना दह्यते गृहम् । एतान्यन्यानि सर्वाणि वज्रादेश्च निवारणम्

သူသည် ရှုံးနိမ့်မှုကို မတွေ့ရ၊ မီးကြောင့် အိမ်လည်း မလောင်ကျွမ်း; ဤအန္တရာယ်များနှင့် အခြားအန္တရာယ်အားလုံး—ဝဇ္ရ (မိုးကြိုး) စသည်တို့—လည်း တားဆီးကာကွယ်နိုင်၏။

Verse 156

नाशुभं विद्यते किंचित्त्रिवक्त्रस्य तु धारणात् । चतुर्वक्त्रः स्वयं ब्रह्मा यस्य देहे प्रतिष्ठति

သုံးမျက်နှာရုပ်ကို ဆောင်ထားသူအတွက် အမင်္ဂလာတစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိ; အကြောင်းမှာ ထိုသူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ လေးမျက်နှာရှိသော ဘြဟ္မာတော်ကိုယ်တိုင် တည်မြဲစွာ ကိန်းဝပ်တော်မူ၏။

Verse 157

स भवेत्सर्वशास्त्रज्ञो द्विजो वेदविदां वरः । सर्वधर्मार्थतत्त्वज्ञः स्मार्तः पौराणिको भवेत्

ထိုဒွိဇသည် သာသနာကျမ်းအပေါင်းကို သိမြင်သူ၊ ဝေဒကို သိသူတို့အနက် အထွတ်အမြတ် ဖြစ်လာသည်။ ဓမ္မနှင့် အဓိပ္ပါယ်(အර්ထ)၏ တတ္တဝါကို သိသူ၊ စမෘတိကျမ်းကို လိုက်နာသူ၊ ပုရာဏကျမ်းကို ပညာရှိစွာ ရှင်းလင်းတော်မူသူ ဖြစ်လာသည်။

Verse 158

यत्पापं नरहत्यायां बहुसत्त्वेषु वेश्मसु । तत्सर्वं दहते शीघ्रं चतुर्वक्त्रस्य धारणात्

လူသတ်မှုမှ ဖြစ်သော အပြစ်နှင့် သက်ရှိများစွာဖြင့် ပြည့်ကျပ်သော အိမ်တွင် နေထိုင်ခြင်းမှ ဖြစ်သော အပြစ်တို့ကို—မျက်နှာလေးပါးရှိသော သခင်၏ သတိရခြင်း/အမှတ်အသားကို ကိုင်ဆောင်ထားခြင်းက အားလုံးကို လျင်မြန်စွာ မီးလောင်ပျက်စီးစေသည်။

Verse 159

महेशस्तुष्यते नित्यं भूतानामधिपो भवेत् । सद्योजातस्तथेशानस्तत्पुरुषोऽघोर एव च

မဟေရှသည် အမြဲတမ်း ပျော်ရွှင်နှစ်သက်တော်မူ၏။ (ထိုသို့သော ဘက္တ) သတ္တဝါတို့၏ အုပ်စိုးသူ ဖြစ်လာသည်။ ထို့ပြင် စဒ္ယောဇာတ၊ ဣရှာန၊ တတ္ပုရုရှ နှင့် အဃောရ ဟူသော ရုပ်သဘောများကိုလည်း ရရှိသည်။

Verse 160

वामदेव इमे देवा वक्त्रैः पंचभिराश्रिताः । अतः सर्वत्र भूयिष्ठाः पंचवक्त्रो धरातले

အို ဝာမဒေဝ၊ ဤဒေဝတားတို့သည် မျက်နှာငါးပါးကို အားကိုးတည်မှီကြသည်။ ထို့ကြောင့် မြေပြင်တစ်လျှောက် အရပ်ရပ်၌ မျက်နှာငါးပါးသော ရုပ်သဘောသည် အထူးသဖြင့် ပျံ့နှံ့ထင်ရှားနေသည်။

Verse 161

रुद्रस्यात्मजरूपोयं तस्मात्तं धारयेद्बुधः । कल्पकोटिसहस्राणि कल्पकोटिशतानि च

ဤအရာသည် ရုဒ္ဒရ၏ ကိုယ်ပိုင်သား၏ ရုပ်သဘောနှင့် ဆင်တူသည်။ ထို့ကြောင့် ပညာရှိသည် ၎င်းကို ကိုင်ဆောင်/ဝတ်ဆင်သင့်သည်—ကလ္ပ ကုဋိထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် ကလ္ပ ကုဋိရာပေါင်းများစွာတိုင်အောင်ပင်။

Verse 162

तावत्कालं शिवस्याग्रे पूजनीयः सुरासुरैः । सार्वभौमो भवेद्भूमौ शर्वतेजाः शिवालये

ထိုကာလတစ်လျှောက်လုံးတွင် ဒေဝတားနှင့် အသူရတို့သည် ရှီဝ၏ရှေ့တော်၌ သူ့ကို ပူဇော်ထိုက်သည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း ရှာဝ (ရှီဝ) ၏တေဇောဖြင့် တောက်ပကာ ရှီဝအာလယ (ဘုရားကျောင်း) တွင် စကြဝဠာအုပ်စိုးရှင် ဖြစ်လာသည်။

Verse 163

तस्मात्सर्वप्रयत्नेन पंचवक्त्रं तु धारयेत् । षड्वक्त्रं कार्तिकेयं तु धारयन्दक्षिणे भुजे

ထို့ကြောင့် အားလုံးသောကြိုးပမ်းမှုဖြင့် ပဉ္စဝက္တရ (မျက်နှာငါးပါး) ရှီဝ၏ အမှတ်တံဆိပ်ကို ဝတ်ဆင်သင့်သည်။ ထို့ပြင် ဆဋ္ဝက္တရ ကာတိကေယ (မျက်နှာခြောက်ပါး) ကို ဝတ်ဆင်လျက် ညာဘက်လက်မောင်းတွင် ထားဆောင်သင့်သည်။

Verse 164

ब्रह्महत्यादिभिः पापैर्मुच्यते नात्र संशयः । स्कंदस्य सदृशः शूरः कल्पांते समुपस्थिते

ဗြာဟ္မဏသတ်ခြင်းကဲ့သို့သော အပြစ်များမှ လွတ်မြောက်ရသည်—ဤအရာ၌ သံသယမရှိ။ ကလ္ပအဆုံး နီးကပ်၍ ပရလယ နီးလာသောအခါ စကန္ဒနှင့်တူသော သူရဲကောင်းတစ်ဦး ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 165

नात्र पराजयं चैति गुणानामाकरो भुवि । कुमारत्वमवाप्नोति यथा गौरीशनंदनः

ဤနေရာ၌ သူသည် ရှုံးနိမ့်ခြင်းကို မကြုံရ; မြေပြင်ပေါ်တွင် ဂုဏ်သတ္တိတို့၏ သိုက်တူးမြေ ဖြစ်လာသည်။ ဂေါရီနှင့် ဣဿ၏ သား ကုမာရ (စကန္ဒ) ကဲ့သို့ ယုဝန်တန်ခိုးကို ရရှိသည်။

Verse 166

ब्राह्मणो भूपपूज्यश्च क्षत्रियो लभते जयम् । वैश्याः शूद्रादयो वर्णाः सदैश्वर्यप्रपूरिताः । तस्यैव वरदा गौरी मातेव सुलभा भवेत्

ဗြာဟ္မဏသည် မင်းများက ပူဇော်ဂုဏ်ပြုထိုက်သူ ဖြစ်လာပြီး၊ က္ෂတ္တရိယသည် အောင်ပွဲကို ရရှိသည်။ ဝိုင်ရှျ၊ ရှူဒြ နှင့် အခြားဝဏ္ဏများသည် အမြဲတမ်း စည်းစိမ်ဥစ္စာဖြင့် ပြည့်ဝကြသည်။ ထိုသူအတွက် ဆုတောင်းပြည့်စုံစေသော ဂေါရီသည် မိခင်ကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ ရရှိနိုင်သည်။

Verse 167

ततो भुजबलादेव विश्वतेजा भवेन्नरः । वाग्मी धीरस्सभायां च नृपवेश्मनि संसदि

ထို့နောက် လက်မောင်းအင်အားတစ်ခုတည်းကြောင့် လူသည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ တောက်ပသော ဂုဏ်ရောင်ခြည်ကို ရရှိလာ၏။ အစည်းအဝေး၌လည်း၊ မင်း၏ နန်းတော်နှင့် အကြံပေးမဏ္ဍိုင်၌လည်း စကားပြောကျွမ်းကျင်၍ စိတ်တည်ငြိမ်သူ ဖြစ်လာ၏။

Verse 168

न च कातरतामेति नैव भंगो भवेद्ध्रुवम्

ထို့ပြင် သူသည် ကြောက်ရွံ့ကာယာမဖြစ်သွားဘဲ၊ အမှန်တကယ်ပင် ကျဆင်းပျက်စီးမှု မည်သည့်အရာမျှ မဖြစ်ပေါ်ကြောင်း သေချာသည်။

Verse 169

एतान्यन्यानि सर्वाणि षड्वक्त्रस्यैव धारणात् । सप्तवक्त्रो महासेनस्त्वनंतो नाम नागराट्

ဤအရာများနှင့် အခြားအရာအားလုံးသည် မျက်နှာခြောက်ပါးရှိသော သဏ္မုခ/စကန္ဒ ကို ထမ်းဆောင်သိမ်းပိုက်ခြင်းကြောင့် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ မဟာစေန မဟာစစ်သူကြီးသည် မျက်နှာခုနစ်ပါးရှိ၍ နာဂရာဇ အနန္တ ဟူသောအမည်ဖြစ်သည်။

Verse 170

अस्य प्रत्येक वक्त्रे तु प्रतिनागा व्यवस्थिताः । अनंतः कर्कटश्चैव पुंडरीकोथ तक्षकः

သူ၏ မျက်နှာတစ်ခုချင်းစီတွင် သက်ဆိုင်ရာ နာဂများကို တပ်ဆင်ထားသည်—အနန္တ၊ ကရ္ကဋ၊ ပုဏ္ဍရိက နှင့် တက္ษက တို့ဖြစ်သည်။

Verse 171

विषोल्बणश्च कारीषः शंखचूडश्च सप्तमः । एते नागा महावीर्याः सप्तवक्त्रे व्यवस्थिताः

ဗိဆိုလ္ဗဏ နှင့် ကာရီෂ၊ ထို့ပြင် ခုနစ်မြောက်အဖြစ် ရှင်ခချူဍ—ဤမဟာဗီရိယ နာဂများသည် မျက်နှာခုနစ်ပါးရှိသော စပ္တဝက္တြ၌ တည်ရှိကြသည်။

Verse 172

अस्य धारणमात्रे तु विषं न क्रमते तनौ । हरश्च परमप्रीतो भवेन्नागेश्वरे यथा

ဤအရာကို သာမန်အားဖြင့် ဆောင်ထားခြင်း သို့မဟုတ် ဝတ်ဆင်ခြင်းသာဖြင့် အဆိပ်သည် ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း မပြန့်ပွားနိုင်; ဟရ (ရှီဝ) သည် နာဂေရှဝရ၌ကဲ့သို့ အလွန်ပီတိတော်မူ၏။

Verse 173

प्रीत्यास्या सर्वपापानि क्षयं यांति दिनेदिने । ब्रह्महत्या सुरापानं स्तेयादि गुरुतल्पजम्

သူမအပေါ် သဒ္ဓါ-ဘက္တိဖြင့် အပြစ်အားလုံးသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း လျော့ပါးပျောက်ကွယ်သွားသည်—ဗြာဟ္မဏသတ်ခြင်း၊ မူးယစ်ရည်သောက်ခြင်း၊ ခိုးယူခြင်းစသည်တို့နှင့် ဆရာ၏အိပ်ရာကို လွန်ကျူးခြင်းမှ ဖြစ်သောအပြစ်တောင်ပါဝင်သည်။

Verse 174

यत्पापं लभते मर्त्यः सर्वं नश्यति तत्क्षणात् । देवस्य सदृशं भोज्यं त्रैलोक्ये निश्चितं लभेत्

လူသားက ရရှိထားသော အပြစ်မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အားလုံးသည် ထိုခဏချင်း ပျက်စီးသွားသည်; ထို့ပြင် သုံးလောကတစ်လျှောက် နတ်တို့အား ပူဇော်ရန် သင့်တော်သော အာဟာရကို မလွဲမသွေ ရရှိသည်။

Verse 175

अष्टवक्त्रो महासेनः साक्षाद्देवो विनायकः । अस्यैव धारणादेव यत्पुण्यं तच्छृणुष्व मे

မျက်နှာရှစ်ပါးရှိသော မဟာစေန—ဝိနာယက—သည် တကယ်တမ်း နတ်တော်ကိုယ်တိုင်ဖြစ်သည်။ ယခု ဤအရာကိုသာ ဆောင်ထားခြင်းဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကုသိုလ်ကို ငါ့ထံမှ နားထောင်လော့။

Verse 176

जन्मजन्म न मूर्खः स्यान्नातुरो न च नष्टधीः । अविघ्नं सर्वकार्येषु तस्यैव सततं भवेत्

ဘဝတစ်ဘဝမှ တစ်ဘဝသို့ သူသည် မိုက်မဲသူ မဖြစ်၊ ရောဂါမကပ်၊ ဉာဏ်ပညာမပျက်; ထို့ပြင် သူ၏ လုပ်ငန်းအားလုံးတွင် အတားအဆီးကင်းခြင်းသည် အမြဲတမ်း ဖြစ်လိမ့်မည်။

Verse 177

नैपुण्यं लिपिकार्येषु महाकार्येषु कौशलम् । सर्वारंभादिकार्येषु क्षमंतस्य दिने दिने

သည်းခံ၍ ခံနိုင်ရည်ရှိသူအတွက် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း စာရေးစာတမ်းလုပ်ငန်း၌ ကျွမ်းကျင်မှု၊ အလုပ်ကြီးများ၌ ကောင်းမွန်သောစွမ်းရည်၊ လုပ်ငန်းအစမှစ၍ အရာရာ၌ အောင်မြင်မှု ပေါ်ထွန်းလာသည်။

Verse 178

अर्धकूटं तुलाकूटं सर्वकूटं तथैव च । शिश्नोदरकरेणैव संस्पृशेद्वा गुरुस्त्रियम्

ထို့အတူ တစ်ဝက်လှည့်စားခြင်း၊ အလေးချိန်တင်ရာတွင် လိမ်လည်ခြင်းနှင့် လှည့်စားမှုအမျိုးမျိုးတို့သည် အပြစ်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ဆရာတော်က အခြားသူ၏ ဇနီးကို လိင်အင်္ဂါ၊ ဝမ်းဗိုက် သို့မဟုတ် လက်ဖြင့် ထိတွေ့ပါကလည်း အပြစ်ရှိသည်။

Verse 179

एवमादीनि सर्वाणि हंति पापानि सर्वथा । अक्षयं त्रिदिवं भुक्त्वा मुक्तो याति परां गतिम्

ဤသို့သော အကျင့်များသည် အပြစ်အားလုံးကို အပြည့်အဝ ဖျက်ဆီးပစ်သည်။ မပျက်မယွင်းသော ကောင်းကင်ဘုံကို ခံစားပြီးနောက် လွတ်မြောက်ကာ အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အခြေအနေသို့ ရောက်သည်။

Verse 180

गुणान्येतानि सर्वाणि अष्टवक्त्रस्य धारणात् । नवास्यं भैरवं प्रोक्तं धारयेद्यस्तु बाहुतः

အရှစ်မျက်နှာရှိသော ရုပ်ကို ဆောင်ယူထားခြင်းကြောင့် ဤကောင်းကျိုးအားလုံး ပေါ်ထွန်းသည်။ သို့သော် ကိုးမျက်နှာရှိသော ဘဲရဝကို ပိုမိုမြင့်မြတ်သည်ဟု ဆိုထားပြီး၊ အထူးသဖြင့် လက်များစွာပါသော ရုပ်ဖြင့် ဆောင်ယူသူသည် ထိုအကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 181

कपिलं मुक्तिदं धृत्वा ममतुल्य बलो भवेत् । लक्षकोटिसहस्राणि ब्रह्महत्याः करोति यः

လွတ်မြောက်မှုကို ပေးသော ကပိလကို ဆောင်ယူထားလျှင် ငါနှင့်တူသော အင်အားကို ရရှိသည်။ သို့သော် ဘြာဟ္မဏကို သတ်ဖြတ်သူသည် လက္ခနှင့် ကုဋိအရေအတွက်ထဲတွင် ရာထောင်သိန်းဆတိုးသော ဘြဟ္မဟတ္တယာအပြစ်ကို ဆောင်ရသည်။

Verse 182

ताः सर्वा दहते शीघ्रं नववक्त्रस्य धारणात् । सुरलोके सदा देवैः पूजितो मघवान्यथा

မျက်နှာကိုးပါးသော အမှတ်/အမူလက်ကို ဆောင်ထားလျှင် အပူအပင်နှင့် အမင်္ဂလာတို့ကို ချက်ချင်း မီးလောင်ပျက်စီးစေသည်။ ဒေဝလောက၌ မဃဝန် (အိန္ဒြာ) ကဲ့သို့ ဒေဝတော်တို့က အမြဲပူဇော်ဂုဏ်ပြုကြသည်။

Verse 183

हरवद्वरवेश्मस्थो गणेशो नात्र संशयः । पन्नगाश्च विनश्यंति दशवक्त्रस्य धारणात्

ဂဏေရှသည် ဟရ (ရှီဝ) ၏အိမ်တော်ကဲ့သို့ အလွန်မြတ်သော မဟာအိမ်တော်၌ နေထိုင်သည်—သံသယမရှိ။ ထို့ပြင် မျက်နှာဆယ်ပါးကို ဆောင်ထားလျှင် မြွေတို့လည်း ပျက်စီးကုန်သည်။

Verse 184

वक्त्रे चैकादशे वत्स रुद्राश्चैकादश स्मृताः । शिखायां धारयेन्नित्यं तस्य पुण्यफलं शृणु

ချစ်သောကလေးရေ၊ ပါးစပ်၌ တစ်ဆယ့်တစ်ကို သတိရကြပြီး ရုဒြာတို့လည်း တစ်ဆယ့်တစ်ဟု ဆိုကြသည်။ ရှိခါ (ဆံတောင်) ပေါ်တွင် နిత్య ဆောင်ထားလော့; ထို၏ ကုသိုလ်ဖလကို နားထောင်လော့။

Verse 185

अश्वमेधसहस्राणि यज्ञकोटिशतानि च । गवां शतसहस्रस्य सम्यग्दत्तस्य यत्फलम्

အရှဝမေဓ ယဇ္ဉာ ထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် အခြားယဇ္ဉာ ကောဋိရာများ၏ အကျိုးဖလနှင့် တူညီသော ကုသိုလ်သည်၊ နွားတစ်သိန်းကို မှန်ကန်စွာ ဒါနပြုခြင်းမှ ရရှိသည်။

Verse 186

तत्फलं शीघ्रमाप्नोति वक्त्रैकादश धारणात् । हरस्य सदृशो लोके पुनर्जन्म न विद्यते

မျက်နှာတစ်ဆယ့်တစ်ပါးကို ဆောင်/စိတ်တည်လျှင် ထိုအကျိုးဖလကို ချက်ချင်း ရရှိသည်။ ဤလောက၌ ဟရ (ရှီဝ) ကဲ့သို့ ဖြစ်လာပြီး နောက်ထပ် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း မရှိတော့။

Verse 187

रुद्राक्षं द्वादशास्यं यः कंठदेशे तु धारयेत् । आदित्यस्तुष्यते नित्यं द्वादशास्ये व्यवस्थितः

လည်ချောင်းအနီးတွင် မျက်နှာတစ်ဆယ့်နှစ်ပါသော ရုဒ္ရాక్షကို ဆောင်ထားသူအား၊ ထိုတစ်ဆယ့်နှစ်မျက်နှာရုဒ္ရాక్షအတွင်း တည်နေသော အာဒိတျယ (နေဒေဝ) သည် အမြဲတမ်း ပီတိဖြစ်တော်မူ၏။

Verse 188

गोमेधं नरमेधं च कृत्वा यत्फलमश्नुते । तत्फलं शीघ्रमाप्नोति वज्रादेश्च निवारणम्

ဂိုမေဓနှင့် နရမေဓကို ပြုလုပ်၍ ရရှိသည်ဟု ဆိုသော အကျိုးဖလကို ထိုသူသည် လျင်မြန်စွာပင် ရရှိနိုင်ပြီး၊ အိန္ဒြာ၏ ဝဇ္ရ (မိုးကြိုး) တိုက်ခိုက်မှုနှင့် အလားတူအန္တရာယ်များမှလည်း ကာကွယ်ခံရ၏။

Verse 189

नैव वह्नेर्भयं चैव न च व्याधिः प्रवर्तते । अर्थलाभं सुखं भुंक्त ईश्वरो न दरिद्रता

သူသည် မီးအန္တရာယ်ကို မကြောက်ရ၊ ရောဂါလည်း မတက်ရောက်နိုင်။ သူသည် ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဥစ္စာလాభကို ခံစားရပြီး၊ စည်းစိမ်တိုးတက်ကာ ဆင်းရဲမှု မကျရောက်။

Verse 190

हस्त्यश्वनरमार्जार मूषकाञ्छशकांस्तथा । व्यालदंष्ट्रि सृगालादीन्हत्वा व्याघातयत्यपि

ဆင်၊ မြင်း၊ လူ၊ ကြောင်၊ ကြွက်နှင့် ငှက်တို့ကိုလည်းကောင်း၊ အစွယ်ရှိသော မြွေများနှင့် မြေခွေးစသည့် တိရစ္ဆာန်များကိုလည်းကောင်း သတ်ခဲ့သော်လည်း—ထိုသူသည် ထိခိုက်ဒုက္ခ (ကံအကျိုး) ကို မလွတ်နိုင်သေး။

Verse 191

मुच्यते नात्र संदेहो वक्त्रद्वादश धारणात् । वक्त्र त्रयोदशो रुद्रो रुद्राक्षः प्राप्यते यदि

သံသယမရှိပါ—တစ်ဆယ့်နှစ်မျက်နှာနှင့် ဆက်နွယ်သော ရုဒ္ရాక్షကို ဆောင်ထားခြင်းဖြင့် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) ကို ရရှိသည်။ ထို့ပြင် တစ်ဆယ့်သုံးမျက်နှာ ရုဒ္ရాక్షကို ရရှိပါက၊ အမှန်တကယ် ရုဒ္ရ ကိုယ်တော်တိုင်ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 192

शंतमः स तु विज्ञेयः सर्वकामफलप्रदः । सुधारसायनं चैव धातुवादश्च पादुका

၎င်းကို အလွန်မင်္ဂလာရှိ၍ စိတ်ငြိမ်းချမ်းစေသူဟု သိမှတ်ရမည်၊ ဆန္ဒအားလုံး၏ အကျိုးဖလကို ပေးတတ်၏။ ထို့ပြင် အမృతကဲ့သို့ ရသာယန ဆေးရည်၊ ဓာတုဝါဒ (အယ်လ်ကီမီ) သဘောတရားနှင့် ပူဇော်ထိုက်သော ပာဒုကာ စုံလည်း ဖြစ်၏။

Verse 193

सिध्यंति तस्य वै सर्वे भाग्ययुक्तस्य षण्मुख । मातृपितृ स्वसृ भ्रातृ गुरून्वाथ निहत्य च

အို ဆဏ္မုခ (မျက်နှာခြောက်ပါး) သခင်! ကံကောင်းသူအတွက် အရာအားလုံးသည် အမှန်တကယ် အောင်မြင်စိမ့်မည်—မိခင်ဖခင်၊ အစ်မ/ညီမ၊ အစ်ကို/ညီကို နှင့် ဆရာဂုရုတို့ကိုတောင် သတ်ပြီးနောက်တိုင်။

Verse 194

मुच्यते सर्वपापेभ्यो त्रयोदशास्य धारणात् । अक्षयं लभते स्वर्गं यथा देवो महेश्वरः

မျက်နှာတစ်ဆယ့်သုံးပါး ရုပ်ကို ဆောင်ထားခြင်း (သို့) ဝတ်ဆင်ခြင်းဖြင့် လူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်ကာ မပျက်မယွင်းသော ကောင်းကင်ဘုံကို ရရှိသည်—ဒေဝ မဟေශ්ဝရ (ရှီဝ) ကဲ့သို့ပင်။

Verse 195

चतुर्दशमुखं वत्स रुद्राक्षं यदि धारयेत् । सततं मूर्ध्नि बाहौ वा शक्तिपिंडं शिवस्य च

ချစ်လှစွာသော သားတော်! မျက်နှာတစ်ဆယ့်လေးပါး ရုဒ္ရాక్షကို အမြဲတမ်း—ခေါင်းပေါ်၌ဖြစ်စေ လက်မောင်းပေါ်၌ဖြစ်စေ—ဝတ်ဆင်ပါက၊ ၎င်းသည် ရှီဝ၏ သက္တိအင်အားကို စုတည်ထားသော အနှစ်သာရတုံးဟု မှတ်ယူရမည်။

Verse 196

किं पुनर्बहुनोक्तेन वर्णितेन पुनः पुनः । पूज्यते सततं देवैः प्राप्यते पुण्यगौरवात्

ထပ်မံအများကြီး ပြောရန် ဘာလိုသေးသနည်း—အကြိမ်ကြိမ် ဖော်ပြရခြင်း အဘယ်ကြောင့်နည်း? ၎င်း၏ ကုသိုလ်ဂုဏ်တန်ခိုးကြောင့် ဒေဝတော်များက အမြဲပူဇော်ကြပြီး၊ သင့်တော်သူတို့သည် ၎င်းကို ရရှိကြသည်။

Verse 197

कार्तिकेय उवाच । भगवन्श्रोतुमिच्छामि वक्त्रे वक्त्रे यथाविधि । न्यसनं केन मंत्रेण धारणं वा कथं वद

ကာတိကေယာက ပြောသည်။ “အရှင်ဘုရား၊ မျက်နှာတစ်မျက်နှာစီ (ဝက္တရ) အလိုက် သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း ကြားနာလိုပါသည်။ နျာသ (nyāsa) ကို မည်သည့် မန္တရဖြင့် ပြုရမည်နည်း၊ ဓာရဏာ (dhāraṇā) ကို မည်သို့ ဆောင်ရွက်ရမည်နည်း—ကျေးဇူးပြု၍ မိန့်ကြားပါ။”

Verse 198

ईश्वर उवाच । शृणु षण्मुख तत्त्वेन वक्त्रे वक्त्रे यथाविधि । अमंत्रोच्चारणादेव गुणा ह्येते प्रकीर्तिताः

ဣရှ္ဝရက မိန့်တော်မူသည်။ “နားထောင်လော့၊ အို သဏ္မုခ၊ တတ္တဝအရနှင့် သတ်မှတ်ထားသော နည်းလမ်းအတိုင်း မျက်နှာတစ်မျက်နှာစီကို အစဉ်လိုက် ပြောမည်။ ဤဂုဏ်များသည် ‘အမန်တရ’ ဟူသော သာမန်အသံထွက်ခြင်း (ဒီက္ခာမရှိသော ရွတ်ဆိုခြင်း) မှတင်ပင် ပေါ်ထွန်းသည်ဟု ကြေညာထားသည်။”

Verse 199

यः पुनर्मंत्रसंयुक्तं धारयेद्भुवि मानवः । गुणास्तस्य महत्त्वं च कथितुं नैव शक्यते

သို့သော် မြေပြင်ပေါ်ရှိ လူသားတစ်ဦးက မန္တရနှင့် ပေါင်းစည်း၍ အာနုဘော်ရှိသော အရာကို ဆောင်ထားလျှင်၊ သူ၏ ဂုဏ်သတ္တိနှင့် မဟာတန်ခိုးကို အမှန်တကယ် ဖော်ပြရန် မဖြစ်နိုင်။

Verse 200

इदानीं मंत्रा दिश्यंते ॐ रुद्र एकवक्त्रस्य । ॐ खं द्विवक्त्रस्य ॐ वुं त्रिवक्त्रस्य । ॐ ह्रीं चतुर्वक्त्रस्य ॐ ह्रां पंचवक्त्रस्य । ॐ ह्रूं षड्वक्त्रस्य ॐ ह्रः सप्तवक्त्रस्य । ॐ कं अष्टवक्त्रस्य ॐ जूं नववक्त्रस्य । ॐ क्षं दशवक्त्रस्य ॐ श्रीं एकादशवक्त्रस्य । ॐ ह्रीं द्वादशवक्त्रस्य ॐ क्षौं त्रयोदशवक्त्रस्य । ॐ न्रां चतुर्दशवक्त्रस्य । एवं मंत्रा यथाक्रमं न्यस्तव्याः । शिरस्युरसि मालां च गृहीत्वा यो व्रजेन्नरः । पदेपदेश्वमेधस्य फलमाप्नोति नान्यथा

ယခု မန္တရများကို သင်ကြားမည်—တစ်မျက်နှာပုံစံအတွက် “Oṁ rudra”; နှစ်မျက်နှာအတွက် “Oṁ khaṁ”; သုံးမျက်နှာအတွက် “Oṁ vuṁ”; လေးမျက်နှာအတွက် “Oṁ hrīṁ”; ငါးမျက်နှာအတွက် “Oṁ hrāṁ”; ခြောက်မျက်နှာအတွက် “Oṁ hrūṁ”; ခုနစ်မျက်နှာအတွက် “Oṁ hraḥ”; ရှစ်မျက်နှာအတွက် “Oṁ kaṁ”; ကိုးမျက်နှာအတွက် “Oṁ jūṁ”; ဆယ်မျက်နှာအတွက် “Oṁ kṣaṁ”; ဆယ့်တစ်မျက်နှာအတွက် “Oṁ śrīṁ”; ဆယ့်နှစ်မျက်နှာအတွက် “Oṁ hrīṁ”; ဆယ့်သုံးမျက်နှာအတွက် “Oṁ kṣauṁ”; ဆယ့်လေးမျက်နှာအတွက် “Oṁ nrāṁ”။ ဤမန္တရများကို အစဉ်လိုက် နျာသ (nyāsa) ဖြင့် တင်ထားရမည်။ မာလာကို ခေါင်းပေါ်နှင့် ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် ထားကာ ရှေ့သို့ လျှောက်သွားသောသူသည် ခြေလှမ်းတိုင်း၌ အရှ္ဝမေဓ ယဇ్ఞ၏ အကျိုးကို ရရှိသည်—ဤထက်ပို၍ မဆိုနိုင်။