Adhyaya 58

Verse 1

व्यास उवाच । शाखिनामेव सर्वेषां फलं वक्ष्यामि यादृशम् । तच्छृणुध्वं महाभागा रोपणे च पृथक्पृथक्

ဗျာသ မဟာရ္ဓိက ပြော၏— သစ်ပင်အမျိုးမျိုးအားလုံးမှ ရရှိသော ပုဏ္ဏဖလကို မည်သို့မည်ပုံဖြစ်သည်ကို ငါဟောပြမည်။ အဘုန်းကံကောင်းသူတို့၊ နားထောင်ကြလော့—စိုက်ပျိုးရာတွင်လည်း သစ်ပင်တစ်ပင်ချင်းစီအလိုက် သီးသန့်အကျိုးကို ဟောမည်။

Verse 2

यस्तु रोपयते तीरे पुण्यवृक्षान्समंततः । तस्य पुण्यफलं ज्ञातुं कथितुं नैव शक्यते

သို့ရာတွင် မြစ်ကမ်းနားတစ်လျှောက် ပတ်လည်အနှံ့ ပုဏ္ဏပေးသော သန့်ရှင်းသစ်ပင်များကို စိုက်ပျိုးသူ၏ ပုဏ္ဏဖလကို အမှန်တကယ် သိနိုင်ခြင်းမရှိ၊ လုံလောက်အောင် ဟောပြနိုင်ခြင်းလည်း မရှိ။

Verse 3

अन्यत्र रोपणं कृत्वा शाखिनां यत्फलं लभेत् । ततो जलसमीपे तु लक्षकोटिगुणं भवेत्

အခြားနေရာ၌ သစ်ပင်စိုက်၍ ရသော ပုဏ္ဏဖလသည်၊ ရေ၏အနီး၌ ထိုတူညီသော ကုသိုလ်ကို ပြုလျှင် “လက္ခ-ကိုဋိ” ဆတိုး၊ အနက်အားဖြင့် သန်းတစ်ရာဆတိုး ဖြစ်လာ၏။

Verse 4

स्वयं पुष्करिणी तीरे त्वनंतं फलमश्नुते । तस्माच्छतगुणं ब्रूमः शाखिनां पुण्यकारिणाम्

ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် သန့်ရှင်းသော ကြာပန်းကန် (ပုෂ్కရိဏီ) ကမ်းနား၌ ကိုယ်တိုင်သွား၍ နေထိုင်လျှင် အဆုံးမရှိသော ကုသိုလ်ဖလကို ရရှိသည်။ ထို့ကြောင့် သစ်ပင်များကို စိုက်ပျိုး၍ ပြုစုထိန်းသိမ်းသူတို့၏ ကုသိုလ်သည် ရာဆတိုး၍ မြင့်မားကြောင်း ငါတို့ဆိုသည်။

Verse 5

अश्वत्थरोपणं कृत्वा जलाशयसमीपतः । यत्फलं लभते मर्त्यो न तत्क्रतुशतैरपि

ရေကန်၊ ရေသိုလှောင်ရာအနီး၌ အရှဝတ္ထ (ပိပယ်) သစ်ပင်ကို စိုက်ပျိုးလျှင် လူသားသည် ရရှိသော ကုသိုလ်ဖလသည် ဝေဒယဇ္ဈာတစ်ရာ ပြုလုပ်သော်လည်း မရနိုင်သော အကျိုးဖြစ်သည်။

Verse 6

पतंति यानि पत्राणि जले पर्वणि पर्वणि । तानि पिंडसमानीह पितॄणामक्षयं ययुः

ပရဝဏ်တိုင်း (လစဉ် သန့်ရှင်းသော ဆုံချက်) တွင် ရေထဲသို့ ကျသွားသော ရွက်များသည် ဤနေရာ၌ ပိဏ္ဍ (ပိဏ္ဍဒါန) နှင့်တူညီလာပြီး ဘိုးဘွားပိတೃတို့အား မကုန်ခန်းသော တೃပ్తိကို ပေးစွမ်းသည်။

Verse 7

खादंति पतगास्तत्र फलानि कामतो ध्रुवम् । ब्रह्मभक्ष्यसमं तस्य पुण्यं भवति चाक्षयम्

အဲဒီနေရာ၌ ငှက်များသည် မိမိတို့လိုသလို သီးနှံများကို အမှန်တကယ် စားသုံးကြသည်။ ထိုအတွက် ကုသိုလ်သည် မကုန်ခန်းသော အကျိုးဖြစ်၍ ဘြဟ္မာအတွက် သင့်တော်သော အာဟာရကို ပူဇော်သကဲ့သို့ တူညီသည်။

Verse 8

अश्वत्थेनैव भक्ष्येण रोपणेनैव यत्फलम् । तद्वै क्रतुशतैर्नैव पुत्रैरेव शतैरपि

အရှဝတ္ထနှင့် ဆက်နွယ်သော အာဟာရပူဇော်ခြင်းနှင့် အရှဝတ္ထကို စိုက်ပျိုးခြင်းတို့မှ ရသော ကုသိုလ်ဖလသည် ယဇ္ဈာတစ်ရာဖြင့်လည်း မရနိုင်၊ သားတစ်ရာရှိခြင်းဖြင့်လည်း မရနိုင်။

Verse 9

उष्णेच्छायां प्रगृह्णंति गावो देवद्विजातयः । कर्तुः पितृगणानां च स्वर्गो भवति चाक्षयः

အပူရှိန်အချိန်၌ နတ်တို့နှင့် ဒွိဇတို့က နွားကို လက်ခံယူသော်၊ ပေးလှူသူနှင့် သူ၏ ပိတೃအစုအဖွဲ့တို့အတွက် မပျက်မယွင်းသော ကောင်းကင်ဘုံ ပေါ်ပေါက်လာသည်။

Verse 10

कर्तुं स्वस्थस्य वै विघ्नमक्षयत्वान्न शक्यते । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन रोपयेद्वृक्षमाधवम्

ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခံရ၍ ဓမ္မအားဖြင့် တည်ငြိမ်သူအပေါ် အနှောင့်အယှက် ပြုလုပ်ခြင်းသည် မဖြစ်နိုင်၊ အကြောင်းမှာ ထိုကာကွယ်မှုသည် မပျက်မယွင်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အစွမ်းကုန်ကြိုးစား၍ ဝိෂ္ဏုသက်ဆိုင်သော မာဓဝ သစ်ပင်ကို စိုက်ပျိုးသင့်သည်။

Verse 11

एकं वृक्षं समारोप्य नरः स्वर्गान्न हीयते । तस्मादेव महावृक्षं रोपयध्वं द्विजोत्तमाः

သစ်ပင်တစ်ပင်တည်းကို စိုက်ပျိုးသော်လည်း လူသည် ကောင်းကင်ဘုံမှ မကျဆင်း။ ထို့ကြောင့် ဒွိဇအထွတ်အမြတ်တို့၊ ကြီးမား၍ ရေရှည်တည်တံ့သော သစ်ပင်များကို စိုက်ကြလော့။

Verse 12

जलानां निकटे रम्ये रसानां क्रयविक्रये । मार्गे जलाशये वृक्षान्रोपयेद्यो महाशयः

ရေဘေးနီးရှိ သာယာသောနေရာများတွင်၊ ရည်နှင့် အရည်မျိုးစုံ ဝယ်ရောင်းရာ စျေးကွက်အနီးတွင်၊ လမ်းဘေးနှင့် ရေကန်ရေသိုလှောင်ရာအနီးတွင် သစ်ပင်များကို စိုက်ပျိုးသော စိတ်မြင့်မြတ်သူသည် မဟာကုသိုလ်ကို ပြုသည်။

Verse 13

अश्वत्थादीन्समारोप्य स्वर्गं याति मनोरमम् । अर्चयित्वा तु यत्पुण्यं प्रवक्ष्यामि द्विजातयः

အရှဝတ္ထ (ပိပယ်) စသည့် သန့်ရှင်းမြတ်သော သစ်ပင်များကို စိုက်ပျိုးလျှင် လူသည် သာယာလှပသော ကောင်းကင်ဘုံသို့ ရောက်သည်။ ယခု ဒွိဇတို့၊ ပူဇော်ကန်တော့ခြင်းမှ ပေါ်ထွန်းသော ကုသိုလ်ကို ငါရှင်းပြမည်။

Verse 14

स्नात्वाश्वत्थं स्पृशेद्यस्तु सर्वपापैः प्रमुच्यते । अस्नातो यः स्पृशेन्मर्त्यो लभते स्नानजं फलम्

ရေချိုးပြီးနောက် သန့်ရှင်းမြတ်သော အရှွတ္ထ (ပီပယ်) သစ်ပင်ကို ထိတွေ့သူသည် အပြစ်အားလုံးမှ လွတ်မြောက်၏။ ရေမချိုးဘဲ ထိတွေ့သော လူသားတောင်လည်း ရေချိုးခြင်းမှ ဖြစ်သော ကုသိုလ်ဖလကို ရရှိ၏။

Verse 15

दृष्ट्वा च नाशयेत्पापं स्पृष्ट्वा लक्ष्मीं प्रपद्यते । प्रदक्षिणे भवेदायुः सदाश्वत्थ नमोस्तु ते

အို အရှွတ္ထရေ! သင်ကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် အပြစ်ပျက်ကွယ်၏။ သင်ကို ထိတွေ့လျှင် လက္ရှ္မီ (စည်းစိမ်ချမ်းသာ) ကို ရရှိ၏။ သင့်ကို ပရဒက္ခိဏာ (ပတ်လည်လှည့်ဝတ်ပြု) ပြုလျှင် အသက်တမ်း တိုး၏။ အို အမြဲသန့်ရှင်းသော အရှွတ္ထရေ၊ သင့်အား အစဉ်နမസ്കာရ။

Verse 16

चलद्दलाय वृक्षाय सदा विष्णुस्थिताय च । बोधिसत्वाय योग्याय सदाश्वत्थ नमोस्तु ते

အရွက်များ လှုပ်ယမ်းတုန်ခါသော သစ်ပင်၊ အမြဲတမ်း ဗိဿဏု၏ နေရာတည်ရှိရာ! နိုးကြားသည့် သာသနာရှာဖွေသူအတွက် သင့်လျော်၍ ရိုသေဝတ်ပြုထိုက်သော အနန္တ အရှွတ္ထရေ၊ သင့်အား နမസ്കာရ။

Verse 17

अश्वत्थाय तु हव्यं तु पयो नैवेद्यमेव च । पुष्पं धूपं दीपकं च दत्वा स्वर्गान्न हीयते

အရှွတ္ထသစ်ပင်သို့ ဟဝိ/အာဟုတိ ပူဇော်ခြင်း၊ နို့ကို နైవေဒျအဖြစ် ဆက်ကပ်ခြင်း၊ ထို့ပြင် ပန်း၊ သောက်ပ၊ မီးအိမ်တို့ကို ပေးလှူပူဇော်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံမှ မကျဆင်းရ။

Verse 18

सपुत्रं चाक्षयं विद्धि धनवृद्धियशस्करम् । विजयं मानदं भद्रमश्वत्थस्य प्रपूजनम्

အရှွတ္ထကို ပရပူဇန (အထူးဝတ်ပြု) ပြုခြင်းသည် သားရတနာကို ပေး၍ မပျက်မယွင်းသော ကုသိုလ်ကိုလည်း ပေးသည်ဟု သိကြလော့။ ၎င်းသည် ငွေကြေးနှင့် ဂုဏ်သတင်း တိုးပွားစေ၍ အောင်မြင်မှု ပေးကာ ဂုဏ်သိက္ခာ ချီးမြှင့်ပြီး ကောင်းကျိုးမင်္ဂလာကို ဖြစ်စေသည်။

Verse 19

यज्जप्तं च हुतं स्तोत्रं यन्त्रमंत्रादिकं च यत् । सर्वं कोटिगुणं प्रोक्तं मूले चलदलस्य च

ဂျပ (japa) ဖြင့် ထပ်တလဲလဲ ရွတ်ဆိုသမျှ၊ ဟိုးမ (homa) တွင် အာဟုတိ အဖြစ် ပူဇော်သမျှ၊ စတိုထရ (stotra) အဖြစ် သီဆိုဖတ်ရွတ်သမျှ၊ ယန္တရ၊ မန္တရ စသည်တို့နှင့် ဆိုင်သမျှ—ကလဒလ (Caladala) သန့်ရှင်းသော အပင်၏ အမြစ်ရင်း၌ ပြုလုပ်လျှင် အားလုံးကို ကိုဋိဂုဏ် ဖလဖြစ်သည်ဟု ဆိုထားသည်။

Verse 20

यस्य मूले स्थितो विष्णुर्मध्ये तिष्ठति शंकरः । अग्रभागे स्थितो ब्रह्मा कस्तं जगति नार्चयेत्

အမြစ်၌ ဗိဿဏု တည်ရှိ၍၊ အလယ်၌ ရှင်ကရ (Śaṅkara) နေထိုင်ကာ၊ အရှေ့ဖျား/ထိပ်ပိုင်း၌ ဘြဟ္မာ တည်ရှိသော ထိုသန့်ရှင်းသော သစ်ပင်ကို ဤလောက၌ မပူဇော်သူ မည်သူရှိမည်နည်း။

Verse 21

सोमवारे त्वमायां च स्नानं यन्मौनिना कृतम् । दानस्य गोसहस्रस्य फलं चाश्वत्थवंदने

တနင်္လာနေ့၌ တ္ဝမာ (Tvamā) တွင် မောနကို ထိန်းသိမ်းသော မုနိက ပြုသော သန့်စင်ရေချိုးခြင်းသည် နွားတစ်ထောင် လှူဒါန်းသကဲ့သို့ ကုသိုလ်တူသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့အတူ အရှွတ္ထ (aśvattha) သစ်ပင်ကို ဝန္ဒနာပူဇော်ခြင်းလည်း ထိုကဲ့သို့ပင် အကျိုးရှိသည်။

Verse 22

सप्तप्रदक्षिणेनैव गवामयुतजं फलम् । प्रचुराल्लक्षकोटिश्च तस्मात्कार्या हि सा सदा

ပတ်လည်လှည့်ပူဇော်ခြင်း (pradakṣiṇā) ကို ခုနစ်ကြိမ်သာ ပြုလုပ်ရုံဖြင့် နွားတစ်သောင်း လှူဒါန်းသကဲ့သို့ ကုသိုလ်ရသည်။ ထို့ပြင် လက္ခနှင့် ကိုဋိအထိ များပြားသော ပုဏ္ဏကံ အကျိုးပေါ်ထွန်းသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုခုနစ်ကြိမ် ပတ်လည်လှည့်ခြင်းကို အမြဲပြုလုပ်သင့်သည်။

Verse 23

यत्किंचिद्दीयते तत्र फलमूलजलादिकम् । सर्वं तच्चाक्षयफलं जन्मजन्मसु जायते

အဲဒီနေရာ၌ ပေးလှူသမျှ—အသီး၊ အမြစ်၊ ရေ စသည်တို့—အားလုံးသည် မပျက်မယွင်းသော အကျိုး (akṣaya-phala) ဖြစ်လာပြီး မွေးဖွားမှုတိုင်း မွေးဖွားမှုတိုင်း၌ အကျိုးပေးနေသည်။

Verse 24

अहोश्वत्थसमो नास्ति वृक्षरूपी हरिर्भुवि । यथा पूज्यो द्विजो लोके यथा गावो यथामराः

အိုဟို! မြေပြင်ပေါ်တွင် အရှွတ္ထ (ပီပယ်) သစ်ပင်နှင့် တူညီသော သစ်ပင်မရှိ၊ ဟရိသည် ဤနေရာ၌ သစ်ပင်ရုပ်ဖြင့် တည်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လောက၌ ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ကို ပူဇော်ထိုက်သကဲ့သို့၊ နွားများနှင့် ဒေဝတားများလည်း ပူဇော်ထိုက်ကြသည်။

Verse 25

तथाश्वत्थवृक्षरूपी देवः पूज्यतमः स्मृतः । रोपणे रक्षणे स्पर्शे पूजाकर्मणि वै सदा

ထို့အတူ အရှွတ္ထသစ်ပင်ရုပ်ဖြင့် တည်ရှိသော ဒေဝတားကို အလွန်အမင်း ပူဇော်ထိုက်သူဟု သမ္မတထားကြသည်—အမြဲတမ်း သစ်ပင်စိုက်ခြင်း၊ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ ထိတွေ့ခြင်းနှင့် ပူဇော်ပွဲကర్మ ဆောင်ရွက်ခြင်းတို့တွင် ဖြစ်သည်။

Verse 26

ददाति वित्तं पुत्रांश्च स्वर्गं मोक्षं पुनः क्रमात् । किंचिच्छेदं तु यः कुर्यादश्वत्थस्य तनौ नरः

၎င်းသည် အစဉ်လိုက် ငွေကြေး၊ သားသမီး၊ ကောင်းကင်ဘုံ (သွဂ္ဂ) နှင့် နောက်ဆုံး မောက္ခကို ပေးသနားသည်။ သို့သော် အရှွတ္ထ (ပီပယ်) သစ်ပင်၏ ကိုယ်ခန္ဓာ—တံတောင်/တံခွန်—ပေါ်တွင် အနည်းငယ်ပင် ဖြတ်တောက်သူ လူသည်…

Verse 27

कल्पैकं निरयं भुक्त्वा चांडालादौ प्रजायते । मूलच्छेदेन तस्यैव स च यात्यपुनर्भवम्

ကလ္ပတစ်ခါလုံး နရကကို ခံစားပြီးနောက်၊ ချာဏ္ဍာလ စသည့် အနိမ့်ဆုံး အပြင်လူမျိုးများအဖြစ် မွေးဖွားလာသည်။ သို့သော် ထိုအမြစ်ကိုပင် (အပြစ်/သံသရာ၏ အမြစ်ကို) ဖြတ်တောက်နိုင်လျှင်၊ သူလည်း အပုနဗ္ဘဝ—ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းမရှိသော အခြေအနေ—ကို ရောက်နိုင်သည်။

Verse 28

पुरुषास्तस्य तिष्ठंति रौरवे घोरदर्शने । अश्वत्थस्यैकवृक्षस्य रोपणे यत्फलं भवेत्

ထိုသို့သော လူများသည် ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းရှိသော ရောရဝ (Raurava) နရက၌ တည်နေကြသည်။ အရှွတ္ထ သစ်ပင်တစ်ပင်တည်းကို စိုက်ပျိုးခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျိုးफलသည်လည်း သီးသန့်သတ်မှတ်ထားသော အကျိုးဖြစ်သည်။

Verse 29

तथैव चंपकेर्के च त्रयाणां रोपणेपि च । अष्टौ बिल्वस्य वृक्षाश्च न्यग्रोधाश्चैव सप्त च

ထိုနည်းတူ စံပကာနှင့် အေရကာကို စိုက်ပျိုးခြင်း၌လည်း ကုသိုလ်ရှိ၏။ ဘိလ္ဝ သစ်ပင် ၈ ပင်နှင့် နျဂ္ရောဓ (ဗညန်/ညောင်) သစ်ပင် ၇ ပင်ကိုလည်း စိုက်ရမည်။

Verse 30

निंबस्य दशवृक्षाश्च फलं चैषां समं भवेत् । एकैकस्य फलं चोक्तं वृक्षाणां रोपणे द्विजाः

နိမ္ဗ (နီမ်) သစ်ပင် ၁၀ ပင် စိုက်ပျိုးခြင်း၏ အကျိုးဖလသည် တူညီသည်ဟု ဆို၏။ အို ဒွိဇတို့၊ သစ်ပင်စိုက်ခြင်း၏ ကုသိုလ်ဖလကို သစ်ပင်တစ်ပင်ချင်းစီအလိုက် ဖော်ပြထားပြီးဖြစ်သည်။

Verse 31

एवं बुध्वा तु धर्मात्मा यः कुर्यात्कृत्रिमं वनम् । कल्पकोटिसहस्राणि कल्पकोटिशतानि च

ဤသို့ သိမြင်ပြီးနောက် သာသနာတရားရှိသူက အတုလုပ်သစ်တော (စိုက်ခင်း) ကို ဖန်တီးပါက ကလ္ပ ကောဋိထောင်များနှင့် ကလ္ပ ကောဋိရာများတိုင်အောင် တည်တံ့သော ကုသိုလ်ကို ရရှိ၏။

Verse 32

नाकमेति स चूतस्य समारोप्य सहस्रकम् । ततो द्वित्रिगुणेनैव न्यूने वा प्रचुरेपि वा

ချူတ (သရက်) ကို တစ်ထောင် ပူဇော်လှူဒါန်းသူသည် နတ်ပြည်သို့ ရောက်၏။ ထို့နောက် ကုသိုလ်ဖလသည် နှစ်ဆ သို့မဟုတ် သုံးဆ တိုးပွား၏—နည်းသော်လည်းကောင်း များပြားသော်လည်းကောင်း။

Verse 33

भुंक्ते भुक्त्वा पुनः कुर्यान्नृपो वाथ सदीश्वरः । स्वर्गं भोग्यं ततो राज्यं कल्याणं मंगलं शुभम्

အကျိုးဖလကို ခံစားပြီးနောက် ထပ်မံ ကုသိုလ်ပြုရမည်။ မင်းဖြစ်စေ အာဏာကြီးသော အရှင်ဖြစ်စေ—ခံစားထိုက်သော နတ်ပြည်ကို ရပြီးနောက် ရာဇာဓိရာဇ်အာဏာ၊ ကောင်းကျိုး၊ မင်္ဂလာနှင့် သုခကံကို ရရှိ၏။

Verse 34

आरोग्यं शौर्यसंपन्नमारामादेव जायते । फलानि यस्य खादंति जंतवोथ सहस्रशः

ဥယျာဉ်မှပင် အာရೋಗ್ಯနှင့် သတ္တိဗလ အမှန်တကယ် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုဥယျာဉ်၏ အသီးများကို သတ္တဝါ ထောင်ပေါင်းများစွာ စားသုံးကြသည်။

Verse 35

आश्रिता विहगाः कीटाः पतगाः शलभादयः । छायाश्रिताश्च ये सत्वास्तत्संख्याताः पृथग्जनाः

ထိုနေရာ၌ ခိုလှုံသူများဖြစ်သော ငှက်များ၊ ပိုးမွှားများ၊ တောင်ပံရှိသတ္တဝါများ—တောင်ပံပိုး (လောက်ကောင်) စသည့်အရာများ—နှင့် အရိပ်အောက်၌ နေထိုင်သော သတ္တဝါအားလုံးကို ထိုအရေအတွက်အတိုင်း သီးခြားသီးခြား ပုဂ္ဂိုလ်များဟု ရေတွက်ကြသည်။

Verse 36

तस्य किंकरतां यांति शतशो देवतार्चिताः । ये च वृक्षा महासत्वास्सर्वे ते देवरूपिणः

နတ်တို့ကပင် ပူဇော်ခံရသော နတ်တော်များ ရာချီသည် သူ၏ အမှုထမ်းအဖြစ် ဝင်ရောက်လာကြသည်။ ထို့ပြင် အင်အားအသက်ရှင်မှု ကြီးမားသော ထိုသစ်ပင်များအားလုံးလည်း နတ်ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ဆောင်ယူကြသည်။

Verse 37

तदर्चा पितृवत्कार्या शुश्रूषां जलपिंडकम् । मर्त्यलोके च ते पुत्रास्तस्य जन्मनि जन्मनि

သူ့ကို ပိတೃ (ဘိုးဘွား) များကို ပူဇော်သကဲ့သို့ ပူဇော်ရမည်—အမှုဆောင်ခြင်း၊ ရေတర్పဏ ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဆန်လုံးပိဏ္ဍ (ပိဏ္ဍက) ဆက်ကပ်ခြင်းတို့ဖြင့်။ ထို့ပြင် လူ့လောက၌ သူ၏ သားများသည် ဇာတိတိုင်း ဇာတိတိုင်း ပြန်လည်မွေးဖွားကြလိမ့်မည်။

Verse 38

सुरूपाः सुविनीताश्च सदापुण्यक्रिया शुभाः । एवं गणेशतां यांति जंतवश्चूतलग्नकाः

ရုပ်ရည်လှပ၍ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကာ အမြဲတမ်း ကုသိုလ်ပြုသည့် မင်္ဂလာကောင်းမှုများ၌ တက်ကြွနေသူများ—ဤသို့ မန်ကျည်းမဟုတ်၊ သရက်ပင်ကို (သရက်ပင်) သဒ္ဓါဖြင့် ဆက်နွယ်သော သတ္တဝါတို့သည် ဂဏေရှ၏ ဂဏ (အဖွဲ့ဝင်အမှုထမ်း) အဖြစ်သို့ ရောက်ကြသည်။

Verse 39

धात्री हरीतकी चान्ये कटुतिक्ताम्लसंभवाः । सर्वे चारामतः शुद्धाः फलदाः शिवदाः सदा

ဓာတ်ရီ (အာမလကီ)၊ ဟရီတကီ နှင့် အခြားသော အသီးများသည် စပ်၊ ခါး၊ ချဉ် ရသာတို့နှင့် ပေါ်ပေါက်လာသော်လည်း—အားလုံးသည် သဘာဝအားဖြင့် သန့်စင်ပေးသူများ ဖြစ်ကြ၏။ အမြဲတမ်း အကျိုးဖလ (အကျိုးကျေးဇူး) ပေးကာ၊ ရှိဝ၏ မင်္ဂလာကို နိစ္စ ထပ်တလဲလဲ ချီးမြှင့်ကြ၏။

Verse 40

प्रासादा यत्र सौवर्णाः सर्वरत्नविभूषिताः । सर्वाभरणसंयुक्ता विमानाश्चानिलोपमाः

ထိုနေရာ၌ နန်းတော်များသည် ရွှေဖြင့်တည်ဆောက်ကာ ရတနာအမျိုးမျိုးဖြင့် တန်ဆာဆင်ထား၏။ ထို့ပြင် ဝိမာန (လေယာဉ်ရထား) များလည်း အလှဆင်ပစ္စည်းအစုံဖြင့် ပြည့်စုံ၍ လေကဲ့သို့ လျင်မြန်ကာ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်။

Verse 41

शातकुंभमया वृक्षाः सदैव सर्वदायिनः । सर्वर्तुसुखदाः सौम्यकन्यका अप्सरस्समाः

ထိုနေရာ၌ ရွှေသန့် (ရှာတကುಂಬ္ဟ) ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သစ်ပင်များရှိ၍ အမြဲတမ်း အလှူအတန်းအားလုံးကို ပေးကမ်းတတ်၏။ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ကညာများသည် အပ္စရာမများကဲ့သို့ ဖြစ်၍ ရာသီတိုင်းတွင် ချမ်းသာပျော်ရွှင်မှုကို ပေးစွမ်းကြ၏။

Verse 42

गीतनृत्यपराधीरास्तत्र तिष्ठंति वृक्षदाः । पुष्करिण्यो विशेषेण खातान्यन्यानि यानि च

ထိုနေရာ၌ သီချင်းဆိုခြင်းနှင့် အကပြခြင်း၌ အလွန်စိတ်ဝင်စားသူများ နေထိုင်ကြပြီး၊ ဆန္ဒအတိုင်း အကျိုးဖလ ပေးသော သစ်ပင်များလည်း ရှိ၏။ အထူးသဖြင့် ပုရှ္ကရိဏီ (ကြာပန်းကန်) သန့်ရှင်းသော ရေကန်များနှင့် တူးဖော်ထားသော ကန်/ကွန်ဒ် အစရှိသည့် ရေသိုလှောင်ရာများလည်း ရှိသမျှ ပါဝင်၏။

Verse 43

शुद्धोपलांतरचिता नद्यः पायसकर्द्दमाः । पुनर्दुग्धसफेनाश्च अन्नादिषड्रसान्विताः

ထိုနေရာ၌ သန့်ရှင်းသော ကျောက်တုံးများအကြားမှ ဖွဲ့တည်လာသော မြစ်များ စီးဆင်း၍၊ ၎င်းတို့၏ ရွံ့က ပာယသ (နို့ဆန်ပြုတ်) ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် နို့ရည်ကဲ့သို့ ဖျားဖျားဖုံးဖုံး အမြှုပ်ပါ၍ စီးဆင်းကာ၊ အစာအနှံတို့မှ စတင်သော ရသာခြောက်ပါးနှင့် ပြည့်စုံ၏။

Verse 44

मर्त्यलोके यथा भोग्यं पुनः स्वर्गे पुनर्भुवि । पुनरेव तदभ्यासात्खातमारामकं पुनः

လူ့လောက၌ ခံစားသကဲ့သို့ပင် ကောင်းကင်ဘုံ၌လည်း ထပ်မံခံစားရပြီး မြေပြင်ပေါ်၌လည်း ထပ်မံခံစားရသည်။ ထိုတူညီသော အာရုံခံစားမှုကို မကြာခဏ လိုက်လံကျင့်သုံးသဖြင့် လူသည် တူးထားသော တွင်းနက်—ပျက်စီးရာအခြေအနေ—ထဲသို့ ထပ်ခါထပ်ခါ ကျရောက်သည်။

Verse 45

यथा पुण्यादिकं कृत्वा स्वर्गमर्त्याधिपः पुमान् । अशक्तस्तु प्रपां कृत्वा पुष्करिण्याः फलं लभेत्

လူတစ်ဦးသည် ကုသိုလ်ကောင်းမှုတို့ကို ပြုလုပ်၍ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် လူ့လောက၌ အုပ်စိုးရာအဆင့်ကို ရသကဲ့သို့ပင်၊ ကြီးမားသော ကုသိုလ်လုပ်ငန်းများ မပြုနိုင်သူသည် ပရပါ—အများပြည်သူအတွက် ရေသောက်နားနေရာ—ကို ဆောက်လုပ်လျှင် သန့်ရှင်းသော ရေကန်တည်ဆောက်သကဲ့သို့ အကျိုးဖလကို ရရှိသည်။

Verse 46

प्रपाया लक्षणं चात्र सर्वपापहरं परं । सर्वभोगप्रदं शुद्धं स्वर्गापवर्गदं स्थिरं

ဤနေရာတွင် ပရပါ၏ လက္ခဏာကို ဖော်ပြသည်—၎င်းသည် အပြစ်အားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ကုသိုလ်ဖြစ်၍၊ အာရုံခံစားမှုအမျိုးမျိုးကို ပေးတတ်ပြီး၊ သန့်ရှင်းကာ၊ ကောင်းကင်ဘုံနှင့် အပဝဂ္ဂ (မောက္ခ) ကိုလည်း ပေးသည့်အပြင်၊ ၎င်း၏ ကုသိုလ်အကျိုးသည် တည်မြဲရှည်ကြာသည်။

Verse 47

लक्षणं च प्रवक्ष्यामि प्रपायाः कीर्तिवर्धनम् । निर्जलेऽध्वनि पृक्ते च स्थाने कृत्वा च मंडपम्

ယခု ပရပါ၏ ကိရ်တိတိုးပွားစေသော လက္ခဏာကို ငါဆိုမည်။ ရေမရှိသော လမ်းခရီးပေါ်တွင်လည်းကောင်း၊ သင့်လျော်သော နေရာတွင်လည်းကောင်း မဏ္ဍပ—အရိပ်ရ နားနေခန်း—ကို ဆောက်လုပ်သင့်သည်။

Verse 48

बहुपान्थे समायाते ग्रीष्मवर्षाशरत्स्वपि । अगरुकादि सौगंध्यं जलं पूगं सचंद्रकम्

ခရီးသွားများ အများအပြား ရောက်လာသည့်အခါ—နွေ၊ မိုး၊ သရဒ်ရာသီ မည်သည့်ရာသီမဆို—အဂရု စသည်တို့ဖြင့် မွှေးကြိုင်အောင် ပြုထားသော ရေကို ပေးလှူကာ၊ ပူဂ (ကွမ်းသီး/စုပာရီ) နှင့် လမင်းကဲ့သို့ အေးမြစေသော သောက်စရာ (ချန္ဒရက) ကိုလည်း ဆက်ကပ်သင့်သည်။

Verse 49

आसनं चैव तांबूलं दत्वा स्वर्गान्न हीयते । एवं वर्षत्रयेणैव पुष्करिण्याः फलं लभेत्

ထိုင်ခုံ (အာသန) နှင့် တမ္ဗူလ (ကွမ်း) ကို လှူဒါန်းပါက ကောင်းကင်ဘုံမှ မကျဆင်းရ။ ထို့ကြောင့် သုံးနှစ်အတွင်းပင် ပုရှ္ကရိဏီ (သန့်ရှင်းသော ရေကန်) ၏ ပြည့်စုံသော ကုသိုလ်ဖလကို ရရှိသည်။

Verse 50

स्वर्गाच्चैवाच्युतो मर्त्यो देवैरपि प्रपूज्यते । मासमेकं तु यो दद्यात्प्रपां ग्रीष्मेथ निर्जले

ကောင်းကင်ဘုံမှ ကျဆင်းခဲ့သော လူသားတစ်ဦးပင်လျှင်၊ ရေမရှိသောဒေသ၌ နွေရာသီအခြောက်ကာလတွင် တစ်လတာ ပရပါ (အများပြည်သူသောက်ရေစခန်း) ကို စီမံပေးလှူပါက၊ နတ်တို့ကပါ ဂုဏ်ပြုကြသည်။

Verse 51

कल्पैकं तु वसेत्स्वर्गे स्वर्गाद्भ्रष्टो महीयते । प्रपादास्तत्र तिष्ठंति यत्र पुष्करिणीप्रदाः

လူတစ်ဦးသည် ကလ္ပတစ်ခုပတ်လုံး ကောင်းကင်ဘုံ၌ နေနိုင်သည်။ ကောင်းကင်ဘုံမှ ကျဆင်းသော်လည်း မြေပြင်၌ပင် ဂုဏ်ပြုခံရသည်။ ပုရှ္ကရိဏီတို့က ကရုဏာပေးသည့်နေရာ၌ ရှိသော သန့်ရှင်းသည့် ရေချိုးဆင်းရာ အဆင့်များ၏ အဆင့်အတန်းသည် ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 52

नोचेद्धर्मघटो देयः पुण्यः पापक्षयाय च । एष धर्मघटो ज्ञेयो ब्रह्मविष्णुशिवात्मकः

မဟုတ်လျှင် ‘ဓမ္မ-ဃဋ’ (ဓမ္မအိုး) ကို လှူဒါန်းသင့်သည်။ ၎င်းသည် ကုသိုလ်ပြည့်ဝ၍ အပြစ်ကို ပျောက်ကင်းစေသော ဒါနဖြစ်သည်။ ဤဓမ္မ-ဃဋကို ဘြဟ္မာ၊ ဗိဿဏု၊ ရှိဝ တို့၏ သဘောတရားတစ်ရပ်တည်းဟု သိမှတ်ရမည်။

Verse 53

तवप्रसादात्सफलाः मम संतु मनोरथाः । स्वर्णमाषं चतुर्भागं दक्षिणार्थं घटस्य च

သင်၏ကရုဏာကြောင့် ကျွန်ုပ်၏ ဆန္ဒများ အောင်မြင်စေပါ။ ထို့ပြင် ဃဋပူဇာအတွက် ဒက္ခိဏာအဖြစ် ရွှေ māṣa တစ်ခု၏ လေးပုံတစ်ပုံကိုလည်း ဆက်ကပ်ပါစေ။

Verse 54

एवं वर्षत्रयेणैव प्रपादानफलं लभेत् । यः पठेच्छ्रावयेद्वापि पुष्करिण्यादिजं फलम्

ဤသို့ဖြစ်၍ သုံးနှစ်အတွင်းပင် ပရပာဒာန—အများပြည်သူအတွက် သောက်ရေစေတနာတော် (ရေသဘင်/ရေတန်း) တည်ထောင်ခြင်း—၏ အကျိုးကို ရရှိနိုင်သည်။ ဤအကြောင်းကို ဖတ်ရွတ်သူ သို့မဟုတ် အခြားသူများအား ကြားနာစေသူသည်လည်း ပုရှ္ကရိဏီ (သန့်ရှင်းသော ရေကန်) စသည့် ပုဏ္ဏကံများမှ ဖြစ်ပေါ်သော ကုသိုလ်ကို ရရှိသည်။

Verse 55

साक्षात्पापाद्भवेन्मुक्तस्तत्प्रसादात्तु सद्गतिः । जनेषु श्रावयेद्यस्तु पुण्याख्यानमिदं शुभम्

ဤ၏ကျေးဇူးတော်ကြောင့် လူသည် အပြစ်မှ တိုက်ရိုက်လွတ်မြောက်၍ မင်္ဂလာကောင်းသော ဂတိကို ရောက်သည်။ ထို့ပြင် လူအများအကြား ဤမင်္ဂလာရှိ၍ ကုသိုလ်ပြည့်ဝသော ဓမ္မကထာကို ကြားနာစေသူသည်လည်း ထိုအကျိုးကို ရရှိသည်။

Verse 56

कल्पकोटिसहस्राणि सुरलोके स तिष्ठति

သူသည် ကလ္ပ တစ်ထောင်ကုဋေများစွာတိုင်အောင် သုရလောက—နတ်တို့၏လောက—၌ တည်နေသည်။

Verse 58

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे पुष्करिण्यादिधर्मकीर्तनंनामाष्टपंचाशत्तमो । ऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် သန့်ရှင်းသော ရှရီ ပဒ္မပုရာဏာ၏ ပထမပိုင်း စೃಷ್ಟိခဏ္ဍ၌ “ပုရှ္ကရိဏီနှင့် ဆက်စပ်သော ဓမ္မတို့၏ ကုသိုလ်ကောင်းမြတ်ကို ချီးမွမ်းခြင်း” ဟူသော အခန်း (၅၈) သည် ပြီးဆုံး၏။