Adhyaya 56

Verse 1

श्रीभगवानुवाच । पुरा शर्वः स्त्रियो दृष्ट्वा युवती रूपशालिनीः । गंधर्वकिन्नराणां च मनुष्याणां च सर्वतः

သီရိဘဂဝန် မိန့်တော်မူ၏—ရှေးကာလတုန်းက ရှရဝ (ရှီဝ) သည် ဂန္ဓဗ္ဗနှင့် ကိန္နရတို့အတွင်း၌လည်းကောင်း၊ လူသားတို့အတွင်း၌လည်းကောင်း၊ အရပ်ရပ်၌ ရုပ်ရည်လှပသော ယုဝတီမိန်းမများကို မြင်တော်မူ၏။

Verse 2

मंत्रेण ताः समाकृष्य त्वतिदूरे विहायसि । तपोव्याजपरो देवस्तासु संगतमानसः

မန္တရ၏ အာနုဘော်ဖြင့် သူမတို့ကို သင့်အနီးသို့ ဆွဲခေါ်ပြီးနောက် ကောင်းကင်အဝေးကြီးတွင် ပြန်လည်စွန့်ပစ်လေသည်။ တပဿကို အကြောင်းပြုသကဲ့သို့ ပြုနေသော ထိုဒေဝသည် စိတ်ကို ထိုမိန်းမတို့ပေါ်တွင်ပင် ချိတ်ဆက်ထား၏။

Verse 3

अतिरम्यां कुटीं कृत्वा ताभिः सह महेश्वरः । क्रीडां चकार सहसा मनोभव पराभवः

အလွန်လှပသော ကုဋီတစ်လုံးကို ဆောက်ပြီးနောက် မဟေရှဝရ—မနောဘဝ (ကာမ) ကို အနိုင်ယူခဲ့သူ—သည် သူမတို့နှင့်အတူ ထိုနေရာ၌ ချက်ချင်း ကစားလီလာပြုလေ၏။

Verse 4

एतस्मिन्नंतरे गौर्याश्चित्तमुद्भ्रांततां गतम् । अपश्यद्ध्यानयोगेन क्रीडंतं जगदीश्वरम्

ထိုအချိန်တွင် ဂေါရီ၏ စိတ်သည် ရှုပ်ထွေးဝေဝါးသွား၏။ ထို့နောက် ဓ്യာနယောဂ၏ အာနုဘော်ဖြင့် သူမသည် ဇဂဒီရှဝရကို လီလာကစားနေသည်ကို မြင်တွေ့လေ၏။

Verse 5

स्त्रीभिरंतर्गतं ज्ञात्वा रोषस्य वशगाभवत् । ततः क्षेमंकरी रूपा भूत्वा च प्रविवेश सा

သူသည် မိန်းမတို့အကြားသို့ ဝင်သွားသည်ကို သိသဖြင့် သူမသည် ဒေါသ၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်လေ၏။ ထို့နောက် က္ရှေမင်ကရီ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ သူမလည်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 6

व्योमैकांतेतिदूरे च कामदेव समप्रभम् । वामातिमध्यगं शुभ्रं पुरुषं पुरुषोत्तमम्

ကောင်းကင်၏ တိတ်ဆိတ်သော အဝေးအကွာတွင် သူသည် ပုရုရှိုတ္တမကို မြင်တွေ့လေ၏—ကာမဒေဝနှင့်တူသကဲ့သို့ တောက်ပ၍ သန့်ရှင်းကြည်လင်ကာ အလယ်မှ အနည်းငယ် ဘယ်ဘက်သို့ တည်ရှိနေသူ။

Verse 7

स्त्रीभिः सह समालिग्य प्रक्रीडंतं मुहुर्मुहुः । चुंबंतं निर्भरं देवं हरं रागप्रपीडितम्

မိန်းမများနှင့်အတူ သူ့ကိုဖက်တွယ်ကာ ထပ်ခါထပ်ခါ ကစားမြူးတမ်းကြ၏။ ကာမရာဂကြောင့် ဖိစီးခံနေရသော ဟရ (ရှီဝ) ဘုရားကို အလွန်တရာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ နမ်းကြ၏။

Verse 8

वृत्तं क्षेमंकरी दृष्ट्वा निपपाताग्रतस्तदा । तासां केशेषु चाकृष्य चकार चरणाहतिम्

ထို့နောက် ဝြတ္တာနှင့် ခ္ရှေမင်ကရီကို မြင်သော် ရှေ့မှတန်းတင် ဝင်တိုက်လေ၏။ သူတို့၏ ဆံပင်ကို ဆွဲယူကာ ခြေဖြင့် ကန်ထိုးလေ၏။

Verse 9

त्रपया पीडितश्शर्वः पराङ्मुखमवस्थितः । केशेष्वाकृष्य रोषात्ताः पातयामास भूतले

အရှက်ကြောင့် ဖိစီးခံရသော ရှရဝ (ရှီဝ) ဘုရားသည် မျက်နှာကို လှည့်၍ ရပ်နေ၏။ ထို့နောက် ဒေါသဖြင့် သူတို့၏ ဆံပင်ကို ဆွဲကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလေ၏။

Verse 10

स्त्रियः सर्वाधरां प्राप्य सहसा विकृताननाः । उमाशापप्रदग्धांगा म्लेच्छानां वशमागताः

ဆာဝါဓရာသို့ ရောက်သော် မိန်းမများသည် ချက်ချင်း မျက်နှာပုံပျက်သွားကြ၏။ အုမာ၏ ကျိန်စာကြောင့် ကိုယ်အင်္ဂါများ လောင်ကျွမ်းကာ မလေချ္ချာတို့၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်ကြ၏။

Verse 11

ताश्चांडालस्त्रियः ख्याता अधवा धवसंयुताः । अद्याप्युमाकृतं शापं सर्वास्ताश्च समश्नुयुः

သူတို့သည် ချန်ဍာလတို့၏ မိန်းမများဟု ထင်ရှားလာကြသော်လည်း၊ သို့မဟုတ် လင်နှင့်ပေါင်းစည်းသူများဟုလည်း ခေါ်ကြ၏။ ယနေ့တိုင် အုမာပြုသော ကျိန်စာကို သူတို့အားလုံး ခံစားနေရ၏။

Verse 12

अथोमा शतधा रूपं कृत्वेशं संगता तदा । एवं प्रभावं जानीहि कामस्य सततं द्विज

ထို့နောက် ဥမာဒေဝီသည် ရုပ်ပုံတစ်ရာအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အီရှ (သခင်) ထံသို့ ချဉ်းကပ်သွား၏။ အို ဒွိဇ၊ ကာမ (ဆန္ဒ) ၏ အစဉ်တည်သော အာနုဘော်ကို ဤသို့ သိလော့။

Verse 13

ततश्चिरात्तया सार्द्धं गतः कैलासमंदिरं । अतः क्षेमंकरीं दृष्ट्वा येभिनंदंति मानवाः

ထို့နောက် အချိန်ကြာမြင့်ပြီးနောက် သူသည် သူမနှင့်အတူ ကိုင်လာသ မန္တိရ (နန်းတော်) သို့ သွား၏။ ထို့ကြောင့် က္ရှေမင်္ကရီကို မြင်တွေ့လျှင် လူတို့သည် ဝမ်းမြောက်ကြ၏။

Verse 14

तेषां वित्तर्द्धि विभवा भवंतीह परत्र च । कुंकुमारक्तसर्वांगि कुंदेन्दुधवलानने

သူတို့အတွက် စည်းစိမ်ချမ်းသာ၊ ငွေကြေးနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာတို့သည် ဤလောက၌လည်းကောင်း နောက်လောက၌လည်းကောင်း ပေါ်ထွန်းလာ၏။ ကုင်ကူမာနီရောင်ဖြင့် ကိုယ်လုံးတစ်လျှောက် တောက်ပသူ၊ ကုန္ဒပန်းနှင့် လမင်းကဲ့သို့ ဖြူဝင်းသော မျက်နှာတော်ရှင်။

Verse 15

सर्वमंगलदे देवि क्षेमंकरि नमोस्तु ते । योगिनीसाम्यं तेनैव संमुखा विमुखापि वा

အို ဒေဝီ၊ မင်္ဂလာအပေါင်းကို ပေးသနားသူ၊ က္ရှေမင်္ကရီ မယ်တော်၊ သင့်အား နမസ്കာရ ဖြစ်၏။ ထိုအာနုဘော်တည်းဟူသော အင်အားကြောင့် လူသည် ယောဂိနီတို့နှင့် တူညီသော အခြေအနေကို ရရှိနိုင်သည်—ရှေ့မူ၍ဖြစ်စေ နောက်မူ၍ဖြစ်စေ။

Verse 16

दृष्ट्वा तां नाभिवंदेद्यस्तस्य युद्धे पराजयः । राजगृहेषु विद्यायां नमस्काराज्जयो भवेत्

သူမကို မြင်ပြီး နမസ്കာရ မပြုသူအတွက် စစ်ပွဲ၌ ရှုံးနိမ့်ခြင်း ရှိ၏။ သို့သော် မင်းတော်ရုံးများ၌လည်းကောင်း ပညာရှာဖွေရာ၌လည်းကောင်း လေးစားနမಸ್ಕာရကြောင့် အောင်မြင်ခြင်း ပေါ်ထွန်း၏။

Verse 17

एवं कामस्य माहात्म्यं भवो मोहवशं गतः । अयं देवासुराणां च क्षमया प्रभुतां गतः

ဤသို့ပင် ကာမ (ဆန္ဒ) ၏ အံ့ဩဖွယ် မဟာတန်ခိုးရှိသည်—ဘဝ (ရှီဝ) တောင် မောဟ၏ အာဏာအောက်သို့ ကျရောက်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ဤသူသည် က్షမာ (သည်းခံခြင်း၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်း) ဖြင့် ဒေဝနှင့် အသူရ နှစ်ဖက်လုံးအပေါ် အုပ်စိုးမှုကို ရရှိ하였다။

Verse 18

अस्यैव सदृशो लोके न भूतो न भविष्यति । रामामङ्कस्थितां रम्यां क्षमातल्पगतेन च

ဤလောက၌ သူမနှင့်တူသူ မရှိခဲ့၊ နောင်လည်း မဖြစ်လာမည်။ သူမသည် လှပစွာ—ရာမာ၏ ပေါင်ပေါ်၌ ထိုင်နေပြီး၊ မြေကြီး၏ အိပ်ရာပေါ်၌လည်း အနားယူနေသည်။

Verse 19

त्यक्त्वैव साधिता लोकास्सुरासुरसुदुर्लभाः । एवं वैष्णवमुख्यश्च सुरासुरगणार्चितः

စွန့်လွှတ်ခြင်း (တျာဂ) တစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် ဒေဝနှင့် အသူရတို့အတွက်တောင် အလွန်ခက်ခဲသော လောကများကို စီမံအောင်မြင်စေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝိုင်ෂ္ဏဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူကို ဒေဝ-အသူရ အစုအဖွဲ့တို့က ပူဇော်ကြသည်။

Verse 20

यो नो ददाति भुक्त्यग्र्यं शेषं च स्वयमश्नुते । एवमभ्यासधैर्येण दीर्घकाले सुखंगते

အစားအစာ၏ အကောင်းဆုံးအပိုင်းကို ကျွန်ုပ်တို့အား မပေးဘဲ၊ ကိုယ်တိုင်က ကျန်ရစ်သမျှကို စားသောက်သူ—ဤသို့သော အလေ့အကျင့်ကို မပြတ်မလပ် လေ့ကျင့်ကာ ခိုင်မာစွာ တည်ကြည်နေသဖြင့်၊ အချိန်ကြာမြင့်လာသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် သုခအခြေအနေသို့ ရောက်လာသည်။

Verse 21

प्राक्संगमात्स्वभार्यां च दृष्ट्वा मां प्रददौ मुदा । द्वादशाब्दं प्रसंकल्प्य प्राग्भोगो मयि वेशितः

ကျွန်ုပ်တို့ ပေါင်းစည်းမီကပင် သူသည် ဝမ်းမြောက်စွာ ကျွန်ုပ်ကို သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ဇနီးထံသို့ အပ်နှံခဲ့သည်။ ဆယ့်နှစ်နှစ်ဟု ဆုံးဖြတ်ကတိပြု၍၊ အရင်က ရသင့်သော ဘောဂ (အပျော်အပါး) ကို ကျွန်ုပ်အပေါ် သတ်မှတ်တင်ထားခဲ့သည်။

Verse 22

तेन तस्य गृहे नित्यं तिष्ठामि गृहरक्षणात् । तथा धात्रीफलस्यापि सदा स्वर समीहते

ထို့ကြောင့် အိမ်ထောင်ကိုကာကွယ်ရန် ငါသည် သူ၏အိမ်၌ အမြဲတမ်း တည်နေ၏။ ထို့အတူ ဓာတရီ (အာမလကီ) သီးလည်း အစဉ်မပြတ် စွဝဂ္ဂလောကကို မျှော်လင့်တောင့်တ၏။

Verse 23

तस्मादुक्तो मयान्येषां वैष्णवानां च वैष्णवः । पुरा ये विप्र मे भक्तास्सुरा मत्पथगामिनः

ထို့ကြောင့် ငါသည် အခြားဝိုင်ရှ္ဏဝများအနက်၌ပင် သူကို ဝိုင်ရှ္ဏဝဟု ကြေညာခဲ့၏။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ရှေးကာလ၌ ငါ၏ဘက္တများဖြစ်သော ဒေဝတားတို့သည် ငါ၏လမ်းကို လိုက်နာခဲ့ကြ၏။

Verse 24

तैरेव न कृतं यच्च तदनेन कृतं परम् । तस्माद्वैष्णवसर्वस्वं नाम रम्यं मया कृतम्

သူတို့မပြုနိုင်ခဲ့သည့်အရာကို ဤသူက အမြင့်မြတ်ဆုံးအဖြစ် ပြီးမြောက်စေခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ငါသည် “ဝိုင်ရှ္ဏဝ-ဆာဝသွဝ” ဟူသော အမည်ရ သာယာလှပသော ကျမ်းကို ရေးသားပြုစုခဲ့၏၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝသဒ္ဓါ၏ အနှစ်သာရဖြစ်၏။

Verse 25

अस्य वेश्मनि तिष्ठामि मुहूर्तं न चलाम्यहम् । अतो ये चैवमद्भक्तास्तेष्वहं सुलभो द्विज

ငါသည် ဤဘက္တ၏အိမ်၌ တည်နေပြီး မုဟူရတတစ်ခဏမျှပင် မရွှေ့မလျား။ ထို့ကြောင့် အို ဒွိဇ၊ ငါ့ကို ဤသို့ဘက္တိပြုသူတို့အတွက် ငါသည် လွယ်ကူစွာ ရရှိနိုင်၏။

Verse 26

अस्माकं पदवीं तेभ्यो ह्यद्य दद्मि स्वकारणम् । आवयोर्विप्रसौजन्यं स्वप्नभोज्यादिकं समम्

ယနေ့ ငါသည် သူတို့အား ငါတို့၏အခြေအနေဖြစ်ရခြင်း အကြောင်းရင်းကို ဖော်ပြမည်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ ငါတို့နှစ်ဦးအကြား ဗြာဟ္မဏသင့်တော်သော သဘောကောင်းမှုနှင့် အိပ်မက်ထဲတွင် စားသောက်ခံစားသည့် အစာအဟာရတို့သည် တူညီသည်—အမှန်မဟုတ်သကဲ့သို့ပင်။

Verse 27

सायुज्यं च सखित्वं च पश्य भूदेवनांतरम् । ततो मूकादयः सर्वे स्वागता हरिमीश्वरम्

အို ဘူဒေဝတို့၊ မြေပြင်ရှိ ဒေဝတော်တို့အကြား ကွာခြားမှုကို ကြည့်လော့—အချို့သည် သခင်နှင့် “သာယုဇ္ယ” (တစ်လုံးတစ်ဝ) ကို ရရှိကြပြီး၊ အချို့သည် “သခ္ယ” (မိတ်သဟာယ) ကို ရရှိကြသည်။ ထို့နောက် မူက်သူတို့မှအစ အားလုံးက ဟရီ အမြင့်မြတ်သော အီශ්ဝရကို ကြိုဆိုကြ၏။

Verse 28

गंतुकामा दिवं पुण्यास्सदाराः सपरिच्छदाः । ये च तेषां गृहाभ्याशेप्यात्मनो गृहगोधिकाः

ကုသိုလ်ပြည့်ဝသူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ (ဒိဝ) သို့ ထွက်ခွာလိုကြ၍ မိမိတို့၏ ဇနီးများနှင့် ပစ္စည်းဥစ္စာအကုန်အစင်ကိုပါ ယူဆောင်သွားကြသည်။ ထို့ပြင် အိမ်အနီး၌ နေထိုင်သော အိမ်မြှောင်များ (ဂೃಹဂೋಧិកာ) ပင် မိမိအိမ်သားကဲ့သို့ သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါသွားကြ၏။

Verse 29

नाना कीटादयो ये च तेषामनुययुः सुराः । व्यास उवाच । एतस्मिन्नंतरे देवाः सिद्धाश्च परमर्षयः

အမျိုးမျိုးသော ပိုးမွှားတို့နှင့် အခြားသတ္တဝါများလည်း သူတို့နောက်သို့ လိုက်ပါသွားကြပြီး၊ ဒေဝတော်တို့လည်း အနောက်မှ ဆက်လက်လိုက်ကြ၏။ ဗျာသ မိန့်တော်မူသည်– ထိုအချိန်အတွင်းပင် ဒေဝတော်များ၊ စိဒ္ဓများနှင့် အမြင့်မြတ်သော ရှိများလည်း ပေါ်ထွန်းလာကြ၏။

Verse 30

प्रचक्रुः पुष्पवर्षाणि साधुसाध्वित्यनादयन् । देवदुंदुभयो नेदुर्विमानेषु वनेषु च

သူတို့သည် “သာဓု! သာဓု!” ဟု ချီးမွမ်းကြွေးကြော်ကာ ပန်းမိုးကို ရွာသွန်းစေကြ၏။ ထို့ပြင် ဒေဝဒုန္ဒုဘီ သံများသည် ဗိမာန်များအတွင်း၌လည်းကောင်း၊ တောအုပ်များအတွင်း၌လည်းကောင်း ထင်ဟပ်မြည်ဟုန်လာ၏။

Verse 31

समारुह्य रथं स्वं स्वं हरिवीथीपुरं ययुः । तदद्भुतं समालोक्य विप्रोऽवोचज्जनार्दनम्

မိမိမိမိ၏ ရထားပေါ်သို့ တက်ရောက်၍ သူတို့သည် ဟရိဝီသီပုရ သို့ ထွက်ခွာကြ၏။ ထိုအံ့ဩဖွယ် မြင်ကွင်းကို မြင်သော် ဗြာဟ္မဏသည် ဇနာရ္ဒန (ဝိષ્ણု) ထံသို့ ပြောကြားလေ၏။

Verse 32

उपदेशं च देवेश ब्रूहि मे मधुसूदन । श्रीभगवानुवाच । गच्छ स्वपितरौ तात शोकविक्लवमानसौ

“အို ဒေဝတို့၏အရှင် မဓုသූဒန၊ ကျွန်ုပ်အား ဩဝါဒပေးပါ။” သရီဘဂဝန်က မိန့်တော်မူသည်– “သားရေ၊ ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် စိတ်ပူပန်နေသော မိဘတို့ထံ သွားလော့။”

Verse 33

समाराध्य प्रयत्नेन मद्गृहं प्राप्स्यसेऽचिरात् । पितृमातृसमा देवा न तिष्ठंति सुरालये

သင်သည် ကြိုးစားအားထုတ်၍ အာရာဓနာပြုလျှင် မကြာမီ ကျွန်ုပ်၏ ဓာမကို ရောက်လိမ့်မည်။ မိဘနှင့်တူသော ဒေဝတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌သာ ကန့်သတ်၍ မနေကြ။

Verse 34

याभ्यां सुगर्हितं देहं शिशुत्वे पालितं सदा । अज्ञानदोषसहितं प्रपुष्टं चापि वर्धितम्

ထိုမိဘနှစ်ပါးကြောင့်ပင်—ဤကိုယ်ခန္ဓာသည် အလွန်အပြစ်တင်စရာဖြစ်သော်လည်း—ကလေးဘဝမှစ၍ အမြဲစောင့်ရှောက်လျက်ရှိခဲ့သည်။ အဝိဇ္ဇာကြောင့် ဖြစ်သော အပြစ်အနာအဆာများပါရှိသော်လည်း အာဟာရပေး၍ ကြီးထွားစေခဲ့သည်။

Verse 35

याभ्यां तयोस्समं नास्ति त्रैलोक्ये सचराचरे । ततो देवगणास्सर्वे पंचभिस्तैर्मुदान्विताः

လှုပ်ရှားသည့်အရာနှင့် မလှုပ်ရှားသည့်အရာတို့ပါဝင်သော တြိလောက၌ ထိုမိဘနှစ်ပါးနှင့် တူညီသောအရာ မရှိ။ ထို့ကြောင့် ဒေဝအစုအဝေးအားလုံးသည် ပျော်ရွှင်လျက် ထိုငါးပါးကြောင့် အာနန္ဒဖြင့် ပြည့်ဝသွားကြသည်။

Verse 36

माधवं संस्तुवंतश्च गतास्ते हरिमंदिरम् । खचितां च पुरीं रम्यां विश्वकर्मविनिर्मिताम्

မဓဝကို ချီးမွမ်းသီဆိုလျက် သူတို့သည် ဟရိ၏ မန္ဒိရသို့ သွားကြသည်—ဝိශ්ဝကರ್ಮာက တည်ဆောက်၍ ရတနာများဖြင့် အလှဆင်ထားသော လှပသည့် မြို့တော်သို့။

Verse 37

रत्नाढ्यामिष्टसंपूर्णां कल्पवृक्षादिभिर्युताम् । शातकुम्भमयैर्गेहैस्सर्वरत्नैस्सकर्बुराम्

ထိုမြို့တော်သည် ရတနာများဖြင့် ပြည့်ဝ၍ အရသာမြိန်သော အာဟာရများစုံလင်ကာ ကပ္ပဝೃက္ခ (ဆန္ဒပြည့်စေသော သစ်ပင်) စသည့် အလှဆင်များဖြင့် တင့်တယ်၏။ သန့်စင်သော ရွှေဖြင့် ဆောက်လုပ်ထားသော အိမ်များရှိပြီး ရတနာမျိုးစုံ၏ အရောင်စုံတောက်ပမှုဖြင့် လှပလျက်ရှိ၏။

Verse 38

वज्रवैडूर्यसोपानां स्वर्णदीतोयसंयुताम् । गीतवाद्यादिसंपूर्णां सर्वदुर्गसमाकुलाम्

ထိုနေရာ၌ ဝဇ္ရ (ဒိုင်ယာမန်) နှင့် ဝိုင်ဍူရျ မဏိတို့ဖြင့် ပြုလုပ်သော လှေကားတန်းများရှိ၍ ရွှေရောင်ရေစီးကြောင်းများနှင့် ဆက်စပ်လျက်ရှိ၏။ သီချင်းသံ၊ တူရိယာသံ စသည့် အနုပညာများဖြင့် ပြည့်စုံကာ အမျိုးမျိုးသော ကာကွယ်ခံတပ်များနှင့် ဝင်ရောက်ရန်ခက်ခဲသော လမ်းကြောင်းများဖြင့် ဝန်းရံထား၏။

Verse 39

कोकिलालापबहुलां सिद्धगंधर्वसेविताम् । रूपाढ्यैः सुजनैः पूर्णां प्रयांतीमिव खे पुरीम्

ထိုမြို့တော်သည် ကိုကီလာငှက်တို့၏ ချိုမြိန်သော အော်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်၍ စိဒ္ဓများနှင့် ဂန္ဓဗ္ဗများက ဝတ်ပြုဆောင်ရွက်ကြပြီး ရုပ်ရည်လှပသည့် သုဇနများဖြင့် ပြည့်စုံ၏။ ကောင်းကင်ယံ၌ ရွေ့လျားသကဲ့သို့သော ဒေဝနဂိုလ်မြို့တော်တစ်မြို့ပမာ ထင်ရှားလေ၏။

Verse 40

ततः स्थित्वाऽच्युताः सर्वे सर्वलोकोर्ध्वतो भृशम् । द्विजोपि पितरौ गत्वा समाराध्य प्रयत्नतः

ထို့နောက် အချျုတ (မပျက်မယွင်းသော) ကို ဘက္တိပြုသူအားလုံးသည် တည်ကြည်စွာ ရပ်တည်လျက် လောကအပေါင်းတို့ထက် အလွန်မြင့်စွာ တက်ရောက်သွားကြ၏။ ထိုနည်းတူ ဒွိဇ ဘြာဟ္မဏလည်း ပိတೃ (ဘိုးဘွား) များထံသို့ သွားရောက်ကာ အားထုတ်ကြိုးပမ်း၍ စေတနာပြည့်ဝစွာ ပူဇော်အာရాధနာ ပြုလေ၏။

Verse 41

अचिरेणैव कालेन सकुटुंबो हरिं ययौ । पंचाख्यानमिदं पुण्यं मया ते समुदाहृतम्

မကြာမီကာလအတွင်း သူသည် မိသားစုနှင့်အတူ ဟရိကို ရောက်ရှိပိုင်ဆိုင်လေ၏။ ဤပုဏ္ဏမြတ်သော ပဉ္စာখ্যာန (အပိုင်းငါးပါးသော ကထာ) ကို ငါသည် သင်အား ဤသို့ ပြောကြားလေပြီ။

Verse 42

यः पठेच्छृणुयाद्वापि तस्य नास्तीह दुर्गतिः । ब्रह्महत्यादिभिः पापैर्न लिप्येत कदाचन

ဤကို ရွတ်ဖတ်သူ သို့မဟုတ် ကြားနာသူသည် ဤလောက၌ ဒုက္ခမကောင်းကြုံရမည်မဟုတ်; ဗြာဟ္မဏသတ်ခြင်း စသည့် အပြစ်များကြောင့်လည်း မည်သည့်အခါမျှ မညစ်ပတ်ပါ။

Verse 43

गवां कोटिप्रदानेन यत्फलं लभते नरः । तत्फलं समवाप्नोति पंचाख्यानावगाहनात्

နွားတစ်ကုဋေ (ဆယ်သန်း) လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် လူသည် ရသည့် ကုသိုလ်ဖလကို၊ “ပဉ္စအာখ্যာန” ငါးပုဒ်၌ နစ်မြုပ်လေ့လာခြင်းဖြင့် ထိုတူညီသော ဖလကို ပြည့်စုံစွာ ရရှိသည်။

Verse 44

स्नानेन पुष्करे नित्यं भागीरथ्यां च सर्वदा । यत्फलं तदवाप्नोति सकृच्छ्रवणगोचरात्

ပုရှ္ကရ၌ နေ့စဉ် ရေချိုးခြင်းနှင့် ဘာဂီရထီ (ဂင်္ဂါ)၌ အမြဲ ရေချိုးခြင်းမှ ရသည့် ကုသိုလ်ဖလကို၊ ဤသန့်ရှင်းသော အကြောင်းအရာကို တစ်ကြိမ်သာ ကြားနာခြင်းဖြင့်ပင် ရရှိနိုင်သည်။

Verse 45

दुःस्वप्नं नाशयेत्क्षिप्रं तथारोग्यं प्रयच्छति । लक्ष्म्यारोग्यकरं चैव तस्माच्छ्रोतव्यमेव हि

ဤသည် မကောင်းသော အိပ်မက်ကို လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးပြီး ကျန်းမာရေးကို ပေးတော်မူသည်။ လက္ခ္မီ—စည်းစိမ်ချမ်းသာ—နှင့် အာရೋಗ್ಯကိုလည်း ဖြစ်စေသဖြင့် ထို့ကြောင့် မဖြစ်မနေ ကြားနာသင့်သည်။

Verse 56

इति श्रीपाद्मपुराणे प्रथमे सृष्टिखंडे पंचाख्यानंनाम षट्पंचाशत्तमोऽध्यायः

ဤသို့ဖြင့် “သီရိ ပဒ္မပုရာဏ” ၏ ပထမပိုင်း “စೃṣṭိခဏ္ဍ” တွင် “ပဉ္စအာখ্যာန” ဟု အမည်ရသော အခန်း ၅၆ ပြီးဆုံး၏။