Adhyaya 50

Verse 1

भीष्म उवाच । यत्पुण्यमधिकं लोके सर्वदा सर्वसंमतम् । तद्वदस्वेच्छया विप्र यत्कृतं पूर्वपूर्वकैः

ဘီရှ္မက ဆိုသည်။ အို ဗြာဟ္မဏ၊ စိတ်ကြိုက် မလှည့်မဝှက် ပြောပါ—ဤလောက၌ အမြဲတမ်း အားလုံးက သဘောတူလက်ခံသော အမြင့်မြတ်ဆုံး ပုဏ္ဏကောင်းမှုသည် မည်သည်နည်း၊ ထို့ပြင် ရှေးအလွန် ဘိုးဘွားများက ကျင့်သုံးခဲ့သော ကုသိုလ်ကမ္မသည် မည်သည်နည်း။

Verse 2

पुलस्त्य उवाच । एकदा तु द्विजाः सर्वे व्यासशिष्यास्सहादरात् । व्यासं प्रणम्य पप्रच्छु धर्मं मां च यथा भवान्

ပုလස්တျက ဆိုသည်။ တစ်ခါတုန်းက ဒွိဇအားလုံး—ဗျာသ၏ တပည့်များ—လေးစားစွာ ဗျာသကို ဦးချပြီး၊ ဓမ္မအကြောင်းနှင့် ငါ့အကြောင်းကိုပါ သင်မေးသကဲ့သို့ မေးမြန်းခဲ့ကြသည်။

Verse 3

द्विजा ऊचुः । पुण्यात्पुण्यतमं लोके सर्वधर्मेषु चोत्तमम् । किं कृत्वा मानवा स्वर्गं भुंजते चाक्षयं वद

ဒွိဇတို့က ဆိုကြသည်။ “ဤလောက၌ ကုသိုလ်ကောင်းမှုအားလုံးထဲမှလည်းကောင်း၊ ဓမ္မအားလုံးထဲမှလည်းကောင်း အမြင့်မြတ်ဆုံးသည် မည်သည်နည်း။ မည်သည့်ကမ္မကို ပြုလုပ်လျှင် လူတို့သည် မကုန်ခန်းသော အကျိုးဖြင့် သုဂတိ(ကောင်းကင်)ကို ခံစားရသနည်း—ပြောကြားပါ။”

Verse 4

लभ्यं चाकष्टकं शुद्धं वर्णानां मर्त्यवासिनाम् । गुरूणां च लघूनां च साध्यमेकं क्रतुं वद

ဤမရ္တလောက၌ နေထိုင်သော ဝဏ္ဏအားလုံး၏ လူများအတွက်—အကြီးအကဲနှင့် သာမန်သူတို့အတွက်ပါ—ရရှိလွယ်ကူ၍ အခက်အခဲမလို၊ သန့်ရှင်းသော တစ်ခုတည်းသော ယဇ္ဉ/အခမ်းအနားကို ပြောပြပါ၊ အောင်မြင်စွာ ကျင့်ဆောင်နိုင်သောအရာကို ဆိုပါ။

Verse 5

यद्यत्कृत्वा च देवानां पूज्यो नाके भवेन्नरः । तत्तद्वद च नो ब्रह्मन्प्रसादी भव धर्मतः

အို ဗြာဟ္မဏ၊ လူတစ်ယောက်သည် ကောင်းကင်၌ ဒေဝတားတို့က ပူဇော်ထိုက်သူ ဖြစ်လာစေရန် မည်သည့်ကမ္မများကို ပြုလုပ်သင့်သနည်းကိုလည်း ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောပြပါ။ ကျေးဇူးပြု၍ ကြင်နာသနားကာ ဓမ္မနှင့်ညီသော စကားကို ဆိုပါ။

Verse 6

व्यास उवाच । पंचाख्यानं वदिष्यामि शृणुध्वं तत्र पूर्वतः । पंचानामेककं कृत्वा विंदेन्मोक्षं दिवं यशः

ဗျာသ မဟာရ္ရှီက မိန့်တော်မူသည်– “ငါသည် ပဉ္စအాఖ్యာန် (အကြောင်းအရာငါးပါး) ကို ဟောပြောမည်၊ အရင်ဆုံး စိတ်တည်ငြိမ်စွာ နားထောင်ကြ။ ငါးပါး၏ အဓိပ္ပါယ်ကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် လက်တွေ့ကျင့်သုံးလျှင် မောက္ခ၊ သုဝဏ္ဏ (ကောင်းကင်) နှင့် ဂုဏ်သတင်းကို ရရှိမည်။”

Verse 7

पित्रोरर्चाऽथ पत्युश्च साम्यं सर्वजनेषु च । मित्राद्रोहो विष्णुभक्तिरेते पंच महामखाः

မိဘတို့ကို ပူဇော်အာရాధနာပြုခြင်းနှင့် ခင်ပွန်းကိုလည်း ပူဇော်ခြင်း; လူအပေါင်းတို့အပေါ် တန်းတူစိတ်ထားခြင်း; မိတ်ဆွေကို မသစ္စာဖောက်ခြင်း; နှင့် ဗိဿဏုဘုရားအား ဘက္တိပြုခြင်း—ဤငါးပါးသည် မဟာယဇ్ఞ ငါးပါး ဖြစ်သည်။

Verse 8

प्राक्पित्रोरर्चया विप्रा यद्धर्मं साधयेन्नरः । न तत्क्रतुशतैरेव तीर्थयात्रादिभिर्भुवि

ဟေ ဗြာဟ္မဏတို့၊ လူတစ်ယောက်က အရင်ဆုံး မိဘတို့ကို အာရాధနာပြုခြင်းဖြင့် ရရှိသော ဓမ္မပုဏ္ဏ (ကောင်းကျိုး) သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ယဇ్ఞအခမ်းအနား ရာချီပြုလုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် တီရ္ထယాత్రာ စသည့်အရာများဖြင့်ပင် မရနိုင်။

Verse 9

पिता धर्मः पिता स्वर्गः पिता हि परमं तपः । पितरि प्रीतिमापन्ने प्रीयंते सर्वदेवताः

အဖေသည် ဓမ္မ ဖြစ်၏၊ အဖေသည် သုဝဏ္ဏ (ကောင်းကင်) ဖြစ်၏၊ အဖေသည် အမြင့်ဆုံး တပဿ (တပ) ဖြစ်၏။ အဖေ ပျော်ရွှင်နှစ်သက်လျှင် နတ်ဒေဝတား အားလုံးလည်း နှစ်သက်ကြသည်။

Verse 10

पितरो यस्य तृप्यंति सेवया च गुणेन च । तस्य भागीरथी स्नानमहन्यहनि वर्तते

မိမိ၏ ပိတရ် (ဘိုးဘွား) များသည် သဒ္ဓါဖြင့် ဆောင်ရွက်သော စေဝါနှင့် သီလဂုဏ်ကြောင့် ကျေနပ်တော်မူသူအတွက်၊ ဘာဂီရသီ (ဂင်္ဂါ) တွင် ရေချိုးခြင်းသည် သူ့အတွက် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Verse 11

सर्वतीर्थमयी माता सर्वदेवमयः पिता । मातरं पितरं चैव यस्तु कुर्यात्प्रदक्षिणम्

မိခင်သည် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသော ဘုရားဖူးနေရာ) အားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြစ်၍၊ ဖခင်သည် ဒေဝတားအားလုံး၏ အနှစ်သာရဖြစ်သည်။ မိဘနှစ်ပါးကို ပရဒက္ခိဏာ လှည့်ပတ်ပူဇော်သူသည် တီရ္ထနှင့် ဒေဝတားအားလုံးကို လှည့်ပတ်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 12

प्रदक्षिणीकृता तेन सप्तद्वीपा वसुंधरा । जानुनी च करौ यस्य पित्रोः प्रणमतः शिरः

သူကြောင့် မြေကြီးသည် ဒွီပ ၇ ခုနှင့်တကွ လှည့်ပတ်ပြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ အကြောင်းမှာ မိဘနှစ်ပါးကို ပရဏာမ (ဦးချ) ပြုစဉ် ဒူးနှင့် လက်တို့ မြေကိုထိကာ ခေါင်းသည် ရိုသေစွာ နိမ့်ချသွားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 13

निपतंति पृथिव्यां च सोक्षयं लभते दिवं । तयोश्चरणयोर्यावद्रजश्चिह्नानि मस्तके

မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျ၍ ရိုသေစွာ ဦးချလျှင် မပျက်စီးသော ကောင်းကင်ဘုံ (သွာဂ္ဂဓာမ) ကို ရရှိ၏—မိဘနှစ်ပါး၏ ခြေဖဝါးမှ ဖုန်အမှတ်အသားတို့ မိမိခေါင်းပေါ်၌ တည်နေသမျှ။

Verse 14

प्रतीके च विलग्नानि तावत्पूतः सुतस्तयोः । पादारविंदसलिलं यः पित्रोः पिबते सुतः

သူတို့အတွက် ပြုလုပ်ရသော အခမ်းအနားနှင့် စေဝါလုပ်ငန်းတို့၌ ဆက်လက်ကပ်လှမ်းနေသမျှ ထိုသားသည် သန့်စင်၏—အထူးသဖြင့် မိဘ၏ ခြေကြာပန်း (ပာဒာရဝိန္ဒ) မှ သန့်ရေကို သောက်သုံးသော သားဖြစ်၏။

Verse 15

तस्य पापक्षयं याति जन्मकोटिशतार्जितं । धन्योसौ मानवो लोके पूतोसौ सर्वकल्मषात्

သူအတွက် သန်းရာချီသော မွေးဖွားမှုများတွင် စုဆောင်းလာသော အပြစ်တို့ ပျောက်ကွယ်ကုန်၏။ ဤလောက၌ ထိုသူသည် ကံကောင်းမြတ်နိုးဖွယ် ဖြစ်ပြီး၊ အညစ်အကြေး (ကလ္မရှ) အားလုံးမှ သန့်စင်သွား၏။

Verse 16

विनायकत्वमाप्नोति जन्मनैकेन मानवः । पितरौ लंघयेद्यस्तु वचोभिः पुरुषाधमः

လူသည် တစ်ဘဝတည်း၌ပင် ဝိနာယက (အတားအဆီးဖန်တီးသူ) ဖြစ်လာတတ်သည်။ ယောက်ျားအနိမ့်ဆုံးကဲ့သို့ မိဘနှစ်ပါးကို စကားဖြင့် လွန်ကျူး၍ မလေးစားသူဖြစ်လျှင်ပင်။

Verse 17

निरये च वसेत्तावद्यावदाभूतसंप्लवं । पित्रोरनर्चनं कृत्वा भुंक्ते यस्तु सुताधमः

မိဘနှစ်ပါးကို အရ္ချနာပူဇာ မပြုဘဲ စားသောက်သော သားအနိမ့်ဆုံးသည် သတ္တဝါအလုံးစုံ ပျက်ကွယ်သည့် မဟာပရလယ (ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပျက်စီးမှု) တိုင်အောင် နရက၌ နေထိုင်ရ၏။

Verse 18

क्रिमिकूपेथ नरके कल्पांतमुपतिष्ठति । रोगिणं चापि वृद्धं च पितरं वृत्तिकर्शितम्

ထို့နောက် ‘ကရိမိကူပ’ ဟူသော နရက၌ ကလ္ပအဆုံးတိုင်အောင် နေထိုင်ရသည်—ရောဂါရှိသူ သို့မဟုတ် အိုမင်းပြီး အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမလုံလောက်သဖြင့် ပိန်လှီနေသော ဖခင်ကို ဒုက္ခပေးသူဖြစ်၏။

Verse 19

विकलं नेत्रकर्णाभ्यां त्यक्त्वा गच्छेच्च रौरवम् । अंत्यजातिषु म्लेच्छेषु चांडालेष्वपि जायते

မျက်စိနားမရှိ၍ မသန်စွမ်းသူကို စွန့်ပစ်သူသည် ‘ရော်ရဝ’ ဟူသော နရကသို့ သွားရပြီး၊ နိမ့်ကျသော မွေးဖွားရာများ—မလေစ္ဆ၊ အောက်တန်းစားများ၊ ချန်ဒာလတို့အတွင်းတောင်—ပြန်လည်မွေးဖွားရ၏။

Verse 20

पित्रोरपोषणं कृत्वा सर्वपुण्यक्षयो भवेत् । नाराध्य पितरौ पुत्रस्तीर्थदेवान्भजन्नपि

မိဘကို မပံ့ပိုးမစောင့်ရှောက်လျှင် စုဆောင်းထားသော ပုဏ္ဏကောင်းမှုအားလုံး ပျက်စီးကုန်၏။ သားသည် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းရာ) နှင့် ဒေဝတားတို့ကို ဘုရားပူဇာပြုသော်လည်း မိဘကို မအာရాధနာ မပြုလျှင် အမှန်တကယ်သော အကျိုးမရ။

Verse 21

तयोर्न फलमाप्नोति कीटवद्रमते महीम् । कथयामि पुरावृत्तं विप्राः शृणुत यत्नतः

ထိုနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးသည် အကျိုးဖလကို မရနိုင်ဘဲ၊ ပိုးကောင်ကဲ့သို့ မြေကြီး၌သာ ပျော်မွေ့နေ၏။ ငါသည် ရှေးဟောင်းအကြောင်းအရာကို ပြောမည်—အို ဗြာဟ္မဏတို့၊ ကြိုးစား၍ နားထောင်ကြလော့။

Verse 22

यं श्रुत्वा न पुनर्मोहं प्रयास्यथ पुनर्भुवि । पुरासीच्च द्विजः कश्चिन्नरोत्तम इति स्मृतः

ဤအကြောင်းကို ကြားလျှင် သင်တို့သည် ဤလောက၌ ထပ်မံ မောဟသို့ မကျရောက်တော့မည်။ ရှေးကာလ၌ ‘နရောတ္တမ’ ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး ရှိခဲ့၏။

Verse 23

स्वपितरावनादृत्य गतोसौ तीर्थसेवया । ततः सर्वाणि तीर्थानि गच्छतो ब्राह्मणस्य च

မိဘကို မလေးစားဘဲ သူသည် တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသောဘုရားဖူးနေရာ) များသို့ သွားရောက်ဝတ်ပြုစေဝါရန် ထွက်ခွာသွား၏။ ထို့နောက် ထိုဗြာဟ္မဏသည် တီရ္ထတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ဆက်လက်သွားလာနေ၏။

Verse 24

आकाशे स्नानचेलानि प्रशुष्यंति दिने दिने । अहंकारोऽविशत्तस्य मानसे ब्राह्मणस्य च

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူ၏ ရေချိုးအဝတ်များသည် ကောင်းကင်အောက်၌ ခြောက်သွေ့နေ၏။ ထိုဗြာဟ္မဏ၏ စိတ်ထဲသို့ အဟင်္ကာရ (မာန) ဝင်ရောက်လာ၏။

Verse 25

मत्समो नास्ति वै कश्चित्पुण्यकर्मा महायशाः । इत्युक्ते चानने तस्य अहदच्च बकस्तदा

“အမှန်တကယ် ငါနှင့်တူသူ မရှိ—ငါသည် ကုသိုလ်ကံပြုသူ၊ ဂုဏ်သတင်းကြီးသူ ဖြစ်၏” ဟု သူ၏ ပါးစပ်မှ ထွက်ဆိုသည့်အခါ၊ ထိုအချိန်ပင် ကြာငှက်က သူ၏ မျက်နှာကို ထိုးနှက်လိုက်၏။

Verse 26

क्रोधाच्चैवेरितस्तस्य स शशाप द्विजो बकम् । पपात च बकः पृथ्व्यां स भस्मीभूतविग्रहः

ဒေါသကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရ၍ ထိုဗြာဟ္မဏသည် ကြက်တံခွန်ကို ကျိန်စာတင်하였다။ ကြက်တံခွန်သည် မြေပြင်သို့ လဲကျကာ ကိုယ်ခန္ဓာသည် ပြာမှုန်ဖြစ်သွား၏။

Verse 27

भीर्द्विजेंद्रं महामोहः प्राविशच्चांतकर्मणि । ततः पापाच्च विप्रस्य चेलं खं च न गच्छति

ထို့နောက် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့် အဆုံးစီရင်ကာလ၌ ဗြာဟ္မဏအထွဋ်အမြတ်ထံသို့ မဟာမောဟ (မိုက်မဲမှုကြီး) ဝင်ရောက်လာ၏။ ထိုအပြစ်ကြောင့် ဗြာဟ္မဏ၏ အဝတ်သည် ကောင်းကင်သို့ မတက်နိုင်ခဲ့။

Verse 28

विषादमगमत्सद्यस्ततः खं तमुवाच ह । गच्छ बाडव चांडालं मूकं परमधार्मिकम्

သူသည် ချက်ချင်း စိတ်ညစ်ညူးဝမ်းနည်းသွား၏။ ထို့နောက် ခါ (Kha) က သူ့အား “မူက (စကားမပြောနိုင်) သော်လည်း အလွန်ဓမ္မရှိသော ဘာဍဝ-ချဏ္ဍာလ ထံသို့ သွားလော့” ဟု ဆို၏။

Verse 29

तत्र धर्मं च जानीषे क्षेमं ते तद्वचो भवेत् । खाच्च तद्वचनं श्रुत्वा गतोसौ मूकमंदिरम्

ထိုနေရာ၌ သင်သည် ဓမ္မကို သိမြင်မည်၊ ထိုအမိန့်တော်သည် သင့်အတွက် ကောင်းကျိုးဖြစ်မည်။ ခါ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူသည် မူက၏ ဘုရားကျောင်းသို့ သွားလေ၏။

Verse 30

शुश्रूषंतं च पितरौ सर्वारंभान्ददर्श सः । ददतं शीतकाले च सम्यगुष्णं जलं तयोः

သူသည် မိဘနှစ်ပါးကို အလုပ်အကိုင်အရာရာတွင် ရိုသေစွာ စေတနာဖြင့် ပြုစုသည့်အပြင် အအေးရာသီတွင်လည်း နှစ်ပါးအတွက် သင့်တော်စွာ နွေးအောင်လုပ်ထားသော ရေကို ပေးနေသည်ကို မြင်၏။

Verse 31

तैलतापनतांबूलं तथा तूलवतीं पटीम् । नित्याशनं च मिष्टान्नं दुग्धखंडं तथैव च

ဆီနှင့် အပူပေးသော အမွှေးအကြိုင်များဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသည့် ကွမ်း (တမ္ဗူလ)၊ ဝါဖြည့်ထားသော အဝတ်/စောင်၊ နေ့စဉ် အစာအဟာရ၊ ချိုမြိန်သော ဟင်းလျာများနှင့် နို့ကိုခဲအောင်လုပ်ထားသော မုန့်ချိုကိုလည်း ပူဇော်ရမည်။

Verse 32

दापयंतं वसंते च मधुमालां सुगंधिकां । अन्यानि यानि भोग्यानि कृत्यानि विविधानि च

နွေဦးရာသီတွင် မွှေးကြိုင်သော ပျားရည်ပန်းမော်လီကို အခြားသူများအား ပူဇော်စေပြီး၊ ထို့အပြင် ပျော်ရွှင်ဖွယ် အလှူအတန်းများနှင့် မျိုးစုံသော ရိုးရာကိစ္စ/ပူဇော်ပွဲများကိုလည်း ဆောင်ရွက်စေသင့်သည်။

Verse 33

उष्णे चावीजयत्सोपि नित्यं च पितरावपि । ततस्तयोः प्रचर्यां च कृत्वा भुंक्तेथ सर्वदा

အပူရှိန်ကြီးသည့်အခါတောင် သူသည် အမြဲတမ်း သူတို့ကို ပန်ကာခတ်၍ အေးမြစေပြီး၊ နေ့တိုင်း မိဘနှစ်ပါးကို ပြုစုဝန်ဆောင်သည်။ ထို့နောက် သူတို့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပြီးမှသာ အမြဲ အစာစားသည်။

Verse 34

श्रमस्य वारणं कुर्यात्संतापस्य तथैव च । एभिः पुण्यैः स्थितो विष्णुस्तस्य गेहोदरे चिरम्

ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို တားဆီးပယ်ဖျက်ရမည်၊ ဒုက္ခစိတ်ပူပန်မှုကိုလည်း ထိုနည်းတူ ဖယ်ရှားရမည်။ ဤကဲ့သို့သော ကုသိုလ်ကောင်းမှုများကြောင့် ဗိဿဏုသည် ထိုသူ၏ အိမ်ထောင်အတွင်း၌ ကြာရှည်စွာ တည်ရှိနေသည်။

Verse 35

अंतरिक्षे च क्रीडंतमाधारस्तंभवर्जिते । तस्यापि भवने नित्यं स्थितं त्रिभुवनेश्वरं

ထို့ပြင် သူသည် တြိဘုဝနဧရှဝရ (လောကသုံးပါး၏ အရှင်) ကို မိမိ၏ ဓာမ၌ နေ့စဉ်တည်ရှိနေသည်ကို မြင်ရသည်—အာကာသအလယ်၌ ကစားမြူးတမ်းလျက်၊ အထောက်အကူတိုင်မလိုသော လောကတွင် ဖြစ်သည်။

Verse 36

विप्ररूपधरं कांतं नान्यैर्भूतं च सत्परम् । तेजोमयं महासत्वं शोभयंतं च मंदिरं

ဗြာဟ္မဏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူ၍ အလင်းရောင်တောက်ပကာ လှပသိမ်မွေ့၏။ အခြားသတ္တဝါတို့နှင့် မတူဘဲ အမြင့်မြတ်သော သီလဂုဏ်ပြည့်စုံသည်။ သန့်ရှင်းသော တေဇောဖြင့် ပြည့်ဝ၍ မဟာသတ္တဝါအင်အားကြီးကာ ဘုရားမဏ္ဍပ်ကို ထွန်းလင်းလှပစေ하였다။

Verse 37

दृष्ट्वा विस्मयमापन्नो विप्रः प्रोवाच मूककम् । विप्र उवाच । आसन्नं च ममागच्छ त्वयैवेच्छामि शाश्वतं

ထိုအရာကို မြင်သော် ဗြာဟ္မဏသည် အံ့ဩသွား၍ မူက (စကားမပြောနိုင်သူ) ကို မိန့်ကြား하였다။ ဗြာဟ္မဏက “ငါ့အနီးသို့ လာပါ; အစဉ်အမြဲ ငါသည် သင်တစ်ဦးတည်းကိုသာ လိုလား၏” ဟု ဆို하였다။

Verse 38

हितं मे सर्वलोकानां तत्वतो वक्तुमर्हसि । मूक उवाच । पित्रोरर्चां करोम्यद्य कथमायामि तेंतिकं

“လောကအားလုံးအတွက် အကျိုးရှိရာကို တတ္တဝအတိုင်း အမှန်တကယ် ပြောပြသင့်သည်” ဟု ဆို၏။ မူကက “ယနေ့ ငါသည် မိဘတို့ကို အာရ္ချနာ (ပူဇော်ခြင်း) ပြုနေသည်; ထို့ကြောင့် သင့်အနီးသို့ ငါဘယ်လို လာနိုင်မည်နည်း” ဟု ပြန်ဆို하였다။

Verse 39

अर्चयित्वा तु पितरौ कृत्यं ते करवाणि वै । तिष्ठ मे द्वारदेशे च आतिथ्यं ते करोम्यहम्

မိဘတို့ကို အာရ္ချနာ ပြုပြီးနောက် သင့်အတွက် လုပ်သင့်သော ကိစ္စကို ငါအမှန်တကယ် ဆောင်ရွက်မည်။ ငါ့တံခါးဝ၌ ခဏရပ်နေပါ; ငါသည် သင့်ကို ဧည့်ဝတ်ပြုမည်။

Verse 40

इत्युक्ते चैव चांडाले चुकोप ब्राह्मणस्तदा । ब्राह्मणं मां परित्यज्य किं कार्यमधिकं तव

ချန်ဍာလက ထိုသို့ ပြောဆိုသော် ဗြာဟ္မဏသည် ထိုခဏ၌ ဒေါသထွက်၍ “ငါ—ဗြာဟ္မဏတစ်ယောက်ကို—ပစ်ထားပြီး သင့်အတွက် ထို့ထက်ကြီးမားသော အလုပ်က ဘာရှိသနည်း” ဟု ဆို하였다။

Verse 41

मूक उवाच । किं कुप्यसि वृथा विप्र न बकोहं तवाधुना । कोपस्सिद्ध्यति ते तावद्बकेनान्यत्र किंचन

အမူက (စကားမပြောသူ) က ပြော၏ — “အို ဗြာဟ္မဏ၊ အလကားအမျက်ထွက်သနည်း? ယခုအခါ ငါသည် သင်အတွက် ဗက (ကြက်တံခွန်) မဟုတ်တော့။ ဤသို့ရှိသမျှ သင်၏အမျက်သည် မအောင်မြင်နိုင်; အမျက်ပြုလိုလျှင် အခြားနေရာသို့သာ လှည့်ပါ။”

Verse 42

गगने स्नानशाटी ते न शुष्यति न तिष्ठति । वचनं खात्ततः श्रुत्वा मद्गृहं चागतो भवान्

ကောင်းကင်ထက်၌ သင်၏ ရေချိုးအဝတ်သည် မခြောက်သေး၊ မတည်ငြိမ်လည်း မနေ။ ငှက်၏ဤစကားကို ကြားသဖြင့်ပင် သင်သည် ငါ့အိမ်သို့ ရောက်လာခဲ့၏။

Verse 43

तिष्ठ तिष्ठ वदिष्यामि नोचेद्गच्छ पतिव्रतां । तां च दृष्ट्वा द्विजश्रेष्ठ दयितं ते फलिष्यति

“နေပါ၊ နေပါ—ငါပြောမည်; မဟုတ်လျှင် ပတိဝြတ (ခင်ပွန်းသစ္စာတည်) မယားထံ သွားလော့။ သူမကို မြင်လျှင်၊ အို ဒွိဇအထူးမြတ်၊ သင်ချစ်မြတ်နိုးသော အရာသည် အကျိုးဖြစ်လိမ့်မည်။”

Verse 44

ततस्तस्यगृहाद्विष्णुर्द्विजरूपधरो विभुः । विनिस्सृत्य द्विजं प्राह गेहं तस्याः प्रयाम्यहं

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏရုပ်ကို ဆောင်ယူထားသော အာနုဘော်ကြီးမားသည့် အရှင် ဗိဿဏုသည် ထိုသူ၏အိမ်မှ ထွက်လာ၍ ဗြာဟ္မဏအား “ငါသည် သူမ၏အိမ်သို့ သွားမည်” ဟု ဆို၏။

Verse 45

स विमृश्य द्विजश्रेष्ठस्तेन सार्धं चचाल ह । गच्छंतं तमुवाचेदं हरिं विप्रेति विस्मितः

စဉ်းစားပြီးနောက် ဒွိဇအထူးမြတ်သည် သူနှင့်အတူ လိုက်သွား၏။ ဟရီ ထွက်ခွာသွားစဉ် အံ့သြနေသော ဗြာဟ္မဏက သူ့ကို ဤသို့ ခေါ်ဆိုမေးမြန်း၏။

Verse 46

किर्थं च त्वया विप्र चांडालस्य गृहोदरे । सदा संस्थीयते तात योषाजनवृते मुदा

အို ဗြာဟ္မဏာ၊ အဘယ့်ကြောင့် သင်သည် ချန်ဍာလ၏ အိမ်အတွင်း၌ အမြဲတမ်း နေထိုင်လျက်၊ မိန်းမအစုအဝေးက ဝမ်းမြောက်စွာ ဝိုင်းရံထားသနည်း။

Verse 47

हरिरुवाच । इदानीं मानसं शुद्धं न भूतं भवतो ध्रुवम् । पतिव्रतादिकं दृष्ट्वा पश्चाज्ज्ञास्यसि मां किल

ဟရီက မိန့်တော်မူသည်– “သင်၏ စိတ်သည် ယခုထိ မသန့်ရှင်းသေးသည်။ ပတိဝရတာ မယား၏ အကျင့်နှင့် ထိုကဲ့သို့သော သီလဂုဏ်တို့ကို မြင်တွေ့ပြီးနောက်မှ သင်သည် နောက်တစ်ခါ ငါ့ကို အမှန်တကယ် သိလာမည်”။

Verse 48

विप्र उवाच । पतिव्रता च का तात किं वा तस्याश्श्रुतं महत् । येनाहं तत्र गच्छामि कारणं वद मे द्विज

ဗြာဟ္မဏာက ပြောသည်– “အို ချစ်ခင်ရသောသူ၊ ထိုပတိဝရတာ မယားသည် မည်သူနည်း၊ သူမအကြောင်း သင်ကြားသိသော မဟာကထာသည် အဘယ်နည်း။ အို ဒွိဇ၊ ငါ ထိုနေရာသို့ သွားရမည့် အကြောင်းရင်းကို ပြောပြပါ”။

Verse 49

हरिरुवाच । नदीनां जाह्नवी श्रेष्ठा प्रमदानां पतिव्रता । मनुष्याणां प्रजापालो देवानां च जनार्दनः

ဟရီက မိန့်တော်မူသည်– “မြစ်များအနက် ဂျာဟ္နဝီ (ဂင်္ဂါ) သည် အမြတ်ဆုံး၊ မိန်းမများအနက် ပတိဝရတာ သည် အထွတ်အမြတ်၊ လူများအနက် ပြည်သူကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ သည် အမြင့်ဆုံး၊ ဒေဝများအနက် ဂျနာရ္ဒန (ဗိဿနု) သည် အထွတ်အထိပ်”။

Verse 50

पतिव्रता च या नारि पत्युर्नित्यं हिते रता । कुलद्वयस्य पुरुषानुद्धरेत्सा शतं शतं

ပတိဝရတာဖြစ်၍ ခင်ပွန်း၏ အကျိုးအမြတ်အတွက် အမြဲတမ်း အားထုတ်နေသော မိန်းမသည် မိသားစုနှစ်ဖက်၏ ယောက်ျားများကို—ရာရာချီ—ကယ်တင်မြှောက်တင်နိုင်သည်။

Verse 51

स्वर्गं भुनक्ति तावच्च यावदाभूतसंप्लवं । स्वर्गाद्भ्रष्टो भवेद्वास्याः सार्वभौमो नृपः पतिः

သူသည် «ဘူတ-သံပလဝ» ဟူသော မဟာပရလယ မရောက်မချင်းသာ ကောင်းကင်ဘုံ၏ သုခကို ခံစားသည်။ ကောင်းကင်ဘုံမှ ကျဆင်းလာသောအခါ မြေပြင်၌ စကြဝဠာအုပ်စိုးရှင်—ဘုရင်နှင့် ခင်ပွန်း—ဖြစ်လာသည်။

Verse 52

अस्यैव महिषी भूत्वा सुखं विंदेदनंतरं । पुनः पुनः स्वर्गराज्यं तस्य तस्या न संशयः

ဤဘုရင်၏ မဟေသီဖြစ်လာသော် နောက်တစ်ဆင့်တွင် မဆုံးမပြတ်သော သုခကို ရရှိမည်။ ထို့ပြင် မကြာခဏ ကောင်းကင်ဘုံ၏ အာဏာတော်ကို ထပ်တလဲလဲ ရရှိမည်—သံသယမရှိ။

Verse 53

एवं जन्मशतं प्राप्य अंते मोक्षो भवेद्ध्रुवम् । विप्र उवाच । पतिव्रता भवेत्कावा तस्याः किं वा च लक्षणं

ဤသို့ မွေးဖွားခြင်း တစ်ရာကြိမ် ရရှိပြီးနောက် အဆုံးတွင် မောက္ခ (လွတ်မြောက်ခြင်း) သေချာပေါက် ဖြစ်လာသည်။ ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်—“ပတိဝရတာ ဟူသည် မည်သူနည်း၊ ထိုမိန်းမ၏ လက္ခဏာများကား အဘယ်နည်း?”

Verse 54

ब्रूहि मे द्विजशार्दूल यथा जानामि तत्त्वतः । हरिरुवाच । पुत्राच्छतगुणं स्नेहाद्राजानं च भयादथ

အို ဒွိဇရှာဒူလ (ဗြာဟ္မဏတို့အတွင်း ကျား) မိမိအား ပြောကြားပါ၊ အမှန်တရားကို တိတိကျကျ သိလိုပါသည်။ ဟရီက မိန့်သည်—ဘုရင်အပေါ် ချစ်ခင်မှုသည် သားအပေါ် ချစ်ခင်မှုထက် တစ်ရာဆ ပိုမိုသော်လည်း ထိုချစ်ခင်မှုသည် ကြောက်ရွံ့မှုမှ ပေါက်ဖွားသည်။

Verse 55

आराधयेत्पतिं शौरिं या पश्येत्सा पतिव्रता । कार्ये दासी रतौ वेश्या भोजने जननीसमा

မိမိခင်ပွန်းကို ရှော်ရီ (ဗိဿနု) ဟူ၍ ယုံကြည်ကာ ပူဇော်အာရాధနာပြု၍ ထိုသဘောဖြင့် မြင်သူမိန်းမသည် ပတိဝရတာ အမှန်ဖြစ်သည်။ အလုပ်၌ ကျွန်မကဲ့သို့၊ ချစ်ခြင်း၌ အပျော်အပါးမိန်းမကဲ့သို့၊ အစားအစာကိစ္စ၌ မိခင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ရမည်။

Verse 56

विपत्सु मंत्रिणी भर्तुः सा च भार्या पतिव्रता । भर्तुराज्ञां न लंघेद्या मनो वाक्कायकर्मभिः

ဘေးအန္တရာယ်ကျရောက်သည့်အခါ သူမသည် ခင်ပွန်း၏ အကြံပေးအဖြစ် ကူညီစေကာ; «ပတိဝရတာ» သစ္စာရှိ ဇနီးအဖြစ် စိတ်၊ စကား၊ ကိုယ်ကာယလုပ်ရပ်တို့ဖြင့် ခင်ပွန်း၏ အမိန့်ကို မလွန်ကျူးရ။

Verse 57

भुक्ते पत्यौ सदा चात्ति सा च भार्या पतिव्रता । यस्यां यस्यांतु शय्यायां पतिः स्वपिति यत्नतः

ခင်ပွန်း စားသောက်ပြီးမှ သူမလည်း စားသောက်သည်; ထိုသို့သော ဇနီးသည် အမြဲ «ပတိဝရတာ» ဖြစ်၏။ ခင်ပွန်းက ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်၍ အိပ်ရာချသည့် အိပ်ရာပေါ်တွင်ပင် သူမလည်း အတူအိပ်ရ။

Verse 58

तत्र तत्र च साभर्तुरर्चां करोति नित्यशः । नैव मत्सरमायाति न कार्पण्यं न मानिनी

သူမသည် မည်သည့်နေရာ၌ရှိနေစေကာမူ ထိုနေရာ၌ပင် ခင်ပွန်းကို ဂုဏ်ပြု၍ နေ့စဉ် အာရ္ချနာ-ပူဇာ ပြုလုပ်သည်။ သူမသည် မနာလိုမှုသို့ မကျရောက်၊ ကပ်စီးနည်းပါးမှုသို့ မကျရောက်၊ မာနအဟင်္ကာသို့လည်း မကျရောက်။

Verse 59

मानेऽमाने समानं च या पश्येत्सा पतिव्रता । सुवेषं या नरं दृष्ट्वा भ्रातरं पितरं सुतं

ဂုဏ်တင်ခြင်းနှင့် အရှက်ခွဲခြင်းကို တူညီသကဲ့သို့ မြင်နိုင်သူမသည် ပတိဝရတာ ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် အလှဆင်တင့်တယ်သော ယောက်ျားကို မြင်လျှင်လည်း အစ်ကို၊ အဖေ သို့မဟုတ် သားဟူ၍သာ သဘောထားသည်။

Verse 60

मन्यते च परं साध्वी सा च भार्या पतिव्रता । तां गच्छ द्विजशार्दूल वदकामं यथा तव

သူမသည် အမြင့်မြတ်သော «သာဓဝီ» ဟု ချီးမြှောက်ခံရပြီး ခင်ပွန်းအပေါ် သစ္စာတည်ကြည်သော «ပတိဝရတာ» ဇနီးဖြစ်၏။ ဟေ ဒွိဇရှာဒူးလ၊ သူမထံသို့ သွား၍ သင်လိုသမျှကို စိတ်ကြိုက် ပြောလော့။

Verse 61

तस्य पत्न्योऽष्ट तिष्ठंति तन्मध्ये वरवर्णिनी । रूपयौवनसंपन्ना दयायुक्ता यशस्विनी

သူ၌ ဇနီးရှစ်ဦးရှိ၏။ ထိုအထဲတွင် အလွန်လှပသည့် မိန်းမတစ်ဦးရှိ၍ ရုပ်ရည်နှင့် ယောဝနပြည့်စုံကာ ကရုဏာမေတ္တာရှိပြီး နာမည်ကျော်ကြားသူမ ဖြစ်၏။

Verse 62

शुभा नामेति विख्याता गत्वा तां पृच्छ ते हितं । एवमुक्त्वा तु भगवांस्तत्रैवांतरधीयत

“သူမကို ‘သုဘာ’ ဟု နာမည်ကြီးသည်။ သင်အတွက် အကျိုးရှိရာကို သွားမေးလော့။” ဟု မိန့်ပြီးနောက် ဘဂဝါန်သည် ထိုနေရာ၌ပင် အန္တရာဓာန်သွားတော်မူ၏။

Verse 63

तस्यैवादृश्यतां दृष्ट्वा विस्मितोभूद्द्विजस्तदा । स च साध्वीगृहं गत्वा पप्रच्छाथ पतिव्रतां

သူ အမြင်မရတော့သည်ကို မြင်၍ ထိုဗြာဟ္မဏသည် အံ့ဩသွား၏။ ထို့နောက် သာဓွီ၏အိမ်သို့ သွားကာ ပတိဝရတာဖြစ်သော မိန်းမကို မေးမြန်းလေ၏။

Verse 64

अतिथेर्वचनंश्रुत्वागृहान्निःसृत्यसंभ्रमात् । दृष्ट्वा द्विजं सती तत्र द्वारदेशे स्थिताभवत्

ဧည့်သည်၏စကားကို ကြားသဖြင့် သူမသည် စိတ်လှုပ်ရှားကာ အိမ်မှ အမြန်ထွက်လာ၏။ ထိုနေရာ၌ ဗြာဟ္မဏကို မြင်သော် သီလရှင်မက တံခါးဝ၌ ရပ်နေ၏။

Verse 65

तां च दृष्ट्वा द्विजश्रेष्ठ उवाच वचनं मुदा । प्रियं ममहितं ब्रूहि यथादृष्टं त्वमेव हि

သူမကို မြင်သော် ဒွိဇတို့အနက် အမြတ်ဆုံးသူက ဝမ်းမြောက်စွာ ပြော၏—“ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးရာနှင့် အကျိုးရှိရာကို ပြောပြလော့။ သင်မြင်ခဲ့သကဲ့သို့ တိတိကျကျ ပြောပါ; သက်သေမှာ သင်တစ်ယောက်တည်းပင် ဖြစ်သည်။”

Verse 66

पतिव्रतोवाच । सांप्रतं पत्युरर्चास्ति न चास्माकं स्वतंत्रता । पश्चात्कार्यं करिष्यामि गृहाणातिथ्यमद्य वै

ပတိဝြတ မိန်းမက ဆိုသည်– “ယခုအခါ ကျွန်မ၏ ခင်ပွန်းသည် ပူဇာအာရ္ချနာ၌ မဂ္ဂန့်နေပြီး ကျွန်မမှာ ကိုယ်တိုင်လွတ်လပ်စွာ မလုပ်နိုင်ပါ။ နောက်မှ လိုအပ်သည့် ကိစ္စကို ဆောင်ရွက်မည်; ယနေ့တော့ ကျွန်မ၏ ဧည့်ဝတ်ပြုမှုကို လက်ခံပါ”

Verse 67

विप्र उवाच । मम देहे क्षुधा नास्ति पिपासाद्य न च श्रमः । अभीष्टं वद कल्याणि नोचेच्छापं ददामि ते

ဗြာဟ္မဏက ဆိုသည်– “ကျွန်ုပ်၏ ကိုယ်ခန္ဓာ၌ ဆာလောင်ခြင်းမရှိ၊ ရေငတ်ခြင်းစသည်မရှိ၊ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းလည်းမရှိ။ အို မင်္ဂလာရှိသော မိန်းမ၊ သင်လိုချင်သည့်အရာကို ပြောပါ; မဟုတ်လျှင် သင့်အား အပစ်တင်အမိန့်(ရှာပ) ပေးမည်”

Verse 68

तमुवाच तदा सापि न बकोहं द्विजोत्तम । गच्छ धर्मतुलाधारं पृच्छ तं ते हितं द्विज

ထို့နောက် သူမလည်း ပြောသည်– “အို ဒွိဇအထွတ်အမြတ်၊ ကျွန်မသည် ငှက်ကရိန်း မဟုတ်ပါ။ ဓမ္မတူလာဓာရ ထံသို့ သွား၍ မေးမြန်းပါ; အို ဗြာဟ္မဏ၊ သူက သင့်အကျိုးအတွက် အကောင်းဆုံးကို ပြောပြလိမ့်မည်”

Verse 69

इत्युक्त्वा सा महाभागा प्रययौ च गृहोदरम् । तत्रापश्यद्द्विजो विप्रं यथा चांडालवेश्मनि

ဤသို့ဆိုပြီး ထိုမဟာဘဂါ မိန်းမသည် အိမ်အတွင်းပိုင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ ထိုနေရာ၌ ဒွိဇသည် ဗြာဟ္မဏတစ်ဦးကို မြင်ရပြီး၊ ချန်ဒာလ၏ အိမ်တွင် ရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

Verse 70

विमृश्य विस्मयापन्नस्तेन सार्धं ययौ द्विजः । तिष्ठंतं च द्विजं तं च सोपश्यद्धृष्टमानसम्

စဉ်းစားပြီးနောက် ဒွိဇသည် အံ့ဩသွားကာ သူနှင့်အတူ သွားလေသည်။ ထို့နောက် ထိုဗြာဟ္မဏကို ထိုနေရာ၌ ရပ်နေသည်ကို မြင်ရပြီး စိတ်ဓာတ်ခိုင်မာ၍ မကြောက်မရွံ့ ဖြစ်သည်။

Verse 71

स चोवाच मुदा विप्रं दृष्ट्वा तं तां सतीं च सः । देशांतरे च यद्वृत्तं तया च कथितं किल

သူသည် ထိုဗြာဟ္မဏနှင့် သီလပြည့်စုံသော စတီမိန်းမကို မြင်၍ ဝမ်းမြောက်စွာ မိန့်ကြားလေ၏။ ထို့ပြင် သူမက အမှန်တကယ် ပြောပြခဲ့သကဲ့သို့ အခြားဒေသ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သမျှကိုလည်း ပြန်လည် ရှင်းပြလေ၏။

Verse 72

कथं जानाति मद्वृत्तं चांडालोपि पतिव्रता । अतो मे विस्मयस्तात किमाश्चर्यं परं महत्

ပတိဝြတားဖြစ်၍ ခင်ပွန်းကို သစ္စာရှိသော်လည်း ထိုချဏ္ဍာလ မိန်းမသည် ငါ၏ လျှို့ဝှက်အပြုအမူကို မည်သို့ သိနိုင်မည်နည်း။ ထို့ကြောင့် မိတ်သင်္ချာ၊ ငါ အံ့ဩလှ၏; ဤထက် ကြီးမားသော အံ့ဖွယ်အရာ အဘယ်ရှိနိုင်မည်နည်း။

Verse 73

हरिउवाच । ज्ञायते कारणं तात सर्वेषां भूतभावनैः । अतिपुण्यात्सदाचाराद्यतस्त्वं विस्मयं गतः

ဟရီက မိန့်တော်မူသည်– “မိတ်သင်္ချာ၊ အကြောင်းရင်းကို သတ္တဝါတို့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သူများ အားလုံး သိကြ၏။ သင်၏ အလွန်ကြီးမားသော ပုဏ္ဏိယနှင့် သဒ္ဓာကျင့်ဝတ်ကောင်းကြောင့်ပင် သင် အံ့ဩခြင်းသို့ ရောက်ရ၏။”

Verse 74

किमुक्तश्च तया त्वं च वद तत्सांप्रतं मुने । विप्र उवाच । प्रष्टुं धर्मतुलाधारं सा च मां समुपादिशत्

“ယခု ပြောပါ မုနိ၊ သူမက ဘာပြောသနည်း၊ သင်က ဘာပြန်ဖြေသနည်း။” ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်– “သူမက ဓမ္မ၏ ချိန်ခွင်ကို ထောက်ထားသူ၊ ဓမ္မတုလာဓာရ ထံသို့ သွား၍ မေးမြန်းရန် ငါ့ကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်။”

Verse 75

हरिरुवाच । आगच्छ मुनिशार्दूल अहं गच्छामि तं प्रति । गच्छंतं च हरिं प्राह तुलाधारः क्व तिष्ठति

ဟရီက မိန့်တော်မူသည်– “လာပါ မုနိတို့အနက် ကျားသဖွယ်သူ၊ ငါသည် သူ့ထံသို့ သွားမည်။” ဟရီ ထွက်ခွာစဉ် တုလာဓာရက မေးလေသည်– “သင် ဘယ်မှာ နားမည် (ဘယ်မှာ ရပ်မည်) နည်း?”

Verse 76

हरिरुवाच । जनानां निकरो यत्र बहुद्रव्यसुविक्रये । विक्रीणाति च क्रीणाति तुलाधारस्ततस्ततः

ဟရီက မိန့်တော်မူသည်—“အမျိုးမျိုးသော ပစ္စည်းများကို အရောင်းအဝယ်ပြုရန် လူအုပ်ကြီး စုဝေးရာနေရာ၌၊ ရောင်းလည်းရောင်း ဝယ်လည်းဝယ်ကြပြီး၊ ချိန်ခွင်နှင့် အလေးတုံးများကို နေရာနေရာတွင် တင်ထားကြသည်…”

Verse 77

जनो यवान्रसं स्नेहं कूटमन्नस्य संचयं । सर्वं तस्य मुखादेव गृह्णाति च ददात्यपि

လူတစ်ယောက်သည် မုယော၊ အရသာများ၊ ဆီနှင့် ဂျီ (ghee) ကဲ့သို့သော ဆီဓာတ်များ၊ ထိုမှတစ်ဆင့် သိမ်းဆည်းထားသော အစားအစာအစုအဝေးတိုင်အောင်—အရာအားလုံးကို မိမိ၏ ပါးစပ်တစ်ခုတည်းဖြင့် လက်ခံလည်းလက်ခံ၊ ပေးလည်းပေးသည်။

Verse 78

सत्यं त्यक्त्वानृतं किंचित्प्राणांते समुपस्थिते । नोक्तं नरवरश्रेष्ठस्तेनधर्मतुलाधरः

သေမင်းက နီးကပ်လာသော်လည်း လူတို့အထဲမှ အမြတ်ဆုံးသူသည် သစ္စာကို မစွန့်ဘဲ မုသားကို အနည်းငယ်တောင် မပြောခဲ့; ထို့ကြောင့် သူသည် ဓမ္မ၏ ချိန်ခွင်ကို ကိုင်ဆောင်သူ၊ တရားဓမ္မကို ထိန်းသိမ်းသူ ဖြစ်သည်။

Verse 79

इत्युक्ते तु तमद्राक्षीद्विक्रीणंतं रसान्बहून् । मलपंकधरं मर्त्यं दंतकुड्मलपंकिलम्

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် သူသည် အရည်ရသာမျိုးစုံကို ရောင်းနေသော သေတတ်သူကို မြင်လိုက်ရသည်; ကိုယ်ခန္ဓာမှာ အညစ်အကြေးရောကန့်ကွက်သော ရွံ့ပုပ်ဖြင့် လိမ်းကျံနေပြီး သွားနှင့် သွားဖုံးတို့လည်း အညစ်အကြေးကြောင့် မဲညိုနေသည်။

Verse 80

तत्र वस्तुधनोत्थां च भाषंतं विविधां गिरम् । वृतं बहुविधैर्मर्त्यैः स्त्रीभिः पुंभिश्च सर्वतः

အဲဒီနေရာမှာ သူသည် ပစ္စည်းနှင့် ဥစ္စာဓနအရေးကိစ္စများမှ ပေါ်ထွန်းလာသော စကားလုံးမျိုးစုံကို ပြောဆိုနေပြီး၊ အမျိုးမျိုးသော သေတတ်သူများ—မိန်းမနှင့် ယောက်ျား—က လေးဘက်လုံးမှ ဝိုင်းရံထားကြသည်။

Verse 81

कथं कथमिति प्राह स तं मधुरया गिरा । धर्मस्य मे समुद्देशं वद प्राप्तोंऽतिकं हि ते

“ဘယ်လိုလဲ? ဘယ်လိုလဲ?” ဟုဆိုကာ ချိုမြိန်သောအသံဖြင့် သူ့ကိုမေးလေသည်– “ဓမ္မ၏အနှစ်ချုပ်ကို ကျွန်ုပ်အား မိန့်ကြားပါ၊ အမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်သည် သင်၏အနီးသို့ ရောက်လာပြီ”

Verse 82

तुलाधार उवाच । यावज्जनाः प्रतिष्ठंति ममैव सन्निधौ द्विज । तावन्मे स्वस्थता नास्ति यावच्च रात्रियामकः

တူလာဓာရက ပြောသည်– “အို ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေး) ရေ၊ လူတို့သည် ငါ၏တကယ့်အနီးအပါး၌ နေထိုင်နေသမျှ ငါ့တွင် သက်သာချမ်းသာမှု မရှိ၊ ည၏တစ်ယာမတောင် မရနိုင်”

Verse 83

तच्चोपदेशमादाय गच्छ धर्माकरं प्रति । बकस्य मरणे दोषं खे च वस्त्राविशोषणम्

ထိုအကြံဉာဏ်ကို လက်ခံယူပြီး ဓမ္မာကရ ထံသို့ သွားလော့။ ထိုနေရာ၌ ကြာငှက်သေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော အပြစ်နှင့် မိုးကောင်းကင်အောက်တွင် အဝတ်အစား ခြောက်အောင်လှန်းခြင်းဆိုင်ရာ စည်းကမ်းကိုလည်း သိရလိမ့်မည်။

Verse 84

सर्वं तत्र च जानीषे सज्जनाद्रोहकं व्रज । तत्र तस्योपदेशेन तव कामः फलिष्यति

ထိုနေရာ၌ အရာအားလုံးကို သိရလိမ့်မည်။ စဇ္ဇနာဒ္ရိုဟက ထံသို့ သွားလော့; ထိုနေရာ၌ သူ၏အကြံဉာဏ်ဖြင့် သင်၏ဆန္ဒသည် အကျိုးသီးပွင့်လိမ့်မည်။

Verse 85

इत्युक्त्वा तुलाधारः करोति क्रयविक्रयौ । तथा तात गमिष्यामि सज्जनाद्रोहकं प्रति

ဤသို့ဆိုပြီးနောက် တူလာဓာရသည် အဝယ်အရောင်းကို ဆောင်ရွက်လေသည်။ ထို့နောက် “ချစ်သားရေ၊ ငါ စဇ္ဇနာဒ္ရိုဟက ထံသို့ သွားမည်” ဟု ပြောလေသည်။

Verse 86

तुलाधारसमुद्देशान्न जानामि तदालयम् । हरिरुवाच । एह्यागच्छ गमिष्यामि त्वया सार्द्धं च तद्गृहम्

“တူလာဓာရ၏ တည်နေရာနှင့် သူ၏ နေအိမ်ကို ငါမသိ။” ဟရိက မိန့်တော်မူသည်—“လာပါ၊ သွားကြစို့။ ငါသည် သင်နှင့်အတူ သူ၏ အိမ်သို့ သွားမည်။”

Verse 87

अथ वर्त्मनि गच्छंतमुवाच ब्राह्मणो हरिं । विप्र उवाच । तुलाधारे च न स्नानं न देवपितृतर्पणम्

ထို့နောက် ဟရိသည် လမ်းပေါ်တွင် သွားနေစဉ် ဘြာဟ္မဏတစ်ဦးက မေးမြန်းလေ၏။ ဝိပရက ဆိုသည်—“တူလာဓာရထံ၌ သန့်စင်ရေချိုးခြင်းမရှိ၊ ဒေဝတားနှင့် ပိတೃတို့အတွက် တရ္ပဏ (ရေဖြင့် ပူဇော်ခြင်း) မရှိ။”

Verse 88

मलदिग्धं च गात्रं तु सर्वं चेलमलक्षणम् । कथं जानाति मद्वृत्तं देशांतरसमुद्भवम्

ငါ၏ ကိုယ်ခန္ဓာသည် အညစ်အကြေးဖြင့် လိမ်းကျံနေပြီး အဝတ်အစားအားလုံးလည်း အညစ်အကြေးအမှတ်အသားများဖြင့် ပြည့်နေသည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် အဝေးပြည်မှ ပေါ်ထွန်းလာသော ငါ၏ အကြောင်းအရာကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း?

Verse 89

अतो मे विस्मयस्तात सर्वं त्वं वद कारणम् । हरिरुवाच । सत्येन समभावेन जितं तेन जगत्त्रयम्

“ထို့ကြောင့် ချစ်သားရေ၊ ငါ အံ့ဩလှ၏။ အကြောင်းရင်းအားလုံးကို ပြောပြပါ။” ဟရိက မိန့်တော်မူသည်—“သစ္စာနှင့် စိတ်ညီမျှမှု (သမဘာဝ) ဖြင့် သူသည် လောကသုံးပါးကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။”

Verse 90

तेनातृप्यंत पितरो देवा मुनिगणैः सह । भूतभव्य प्रवृत्तं च तेन जानाति धार्मिकः

ထိုအရာကြောင့် ပိတೃတို့သည် တೃप्तကြပြီး၊ မုနိအစုအဖွဲ့နှင့်အတူ ဒေဝတားတို့လည်း ပျော်မြူးတೃप्तကြသည်။ ထိုအရာဖြင့်ပင် ဓမ္မရှိသူသည် အတိတ်၊ အနာဂတ်နှင့် လက်ရှိဖြစ်ပေါ်နေသမျှကို သိမြင်လာသည်။

Verse 91

नास्ति सत्यात्परो धर्मो नानृतात्पातकं परम् । विशेषे समभावस्य पुरुषस्यानघस्य च

သစ္စာထက် မြင့်သော ဓမ္မမရှိ၊ မုသာထက် ကြီးသော အပြစ်မရှိ—အထူးသဖြင့် အပြစ်ကင်းစင်၍ အားလုံးအပေါ် စိတ်ညီမျှထားနိုင်သော ပုရုသအတွက် ဖြစ်၏။

Verse 92

अरौ मित्रेप्युदासीने मनो यस्य समं व्रजेत् । सर्वपापक्षयस्तस्य विष्णुसायुज्यतां व्रजेत्

ရန်သူ၊ မိတ်ဆွေ၊ မသက်ဆိုင်သူတို့အပေါ်၌ပင် စိတ်တူညီစွာ ရှိနိုင်သူ၏ အပြစ်အားလုံး ပျက်ကွယ်ပြီး၊ ဗိဿဏုနှင့် စာယုဇ္ဇ (တစ်လုံးတစ်ဝ) ကို ရောက်ရှိ၏။

Verse 93

एवं यो वर्तते नित्यं कुलकोटिं समुद्धरेत् । सत्यं दमः शमश्चैव धैर्यं स्थैर्यमलोभता

ဤသို့ နေ့စဉ်အမြဲ ပြုကျင့်သူသည် မိမိမျိုးရိုးက ကုဋိများစွာကိုပင် ကယ်တင်မြှောက်တင်နိုင်၏။ သစ္စာ၊ ဒမ (အင်ဒြိယထိန်းချုပ်မှု)၊ သမ (စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှု)၊ သည်းခံမှု၊ တည်ကြည်မှု၊ လောဘကင်းမှု—ဤဂုဏ်များကို စိုက်ထုတ်ရမည်။

Verse 94

अनाश्चर्यमनालस्यं तस्मिन्सर्वं प्रतिष्ठितम् । तेन वै देवलोकस्य नरलोकस्य सर्वशः

ထိုအခြေအနေ၌ အံ့ဩခြင်းမရှိ၊ ပျင်းရိခြင်းမရှိ; အရာအားလုံးသည် ထိုအပေါ်၌ တည်မြဲ၏။ ထိုအရာကြောင့်ပင် ဒေဝလောကနှင့် နရလောကတို့သည် အစုံအလင် ထောက်တည်နေ၏။

Verse 95

वृत्तं जानाति धर्मज्ञस्तस्यदेहे स्थितो हरिः । लोके तस्य समो नास्ति समः सत्यार्जवेषु च

ဓမ္မကို သိမြင်သူသည် မှန်ကန်သော အကျင့်ကို သိ၏; ထိုသူ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအတွင်း၌ပင် ဟရီ တည်ရှိ၏။ ဤလောက၌ ထိုသူနှင့် တူသူမရှိ—အထူးသဖြင့် သစ္စာနှင့် ဖြောင့်မတ်မှု၌။

Verse 96

स च धर्ममयः साक्षात्तेनैव धारितं जगत् । द्विज उवाच । ज्ञातं मे त्वत्प्रसादाच्च तुलाधारस्य कारणम्

သူသည် အမှန်တကယ် ဓမ္မ၏ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်၍၊ သူတစ်ဦးတည်းကြောင့်ပင် လောကကြီး တည်တံ့နေသည်။ ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်—“သင်၏ကရုဏာကြောင့် တူလာဓာရ၏ အကြောင်းရင်းအမှန်ကို ကျွန်ုပ် သိမြင်လာပါပြီ။”

Verse 97

अद्रोहकस्य यद्वृत्तं तद्ब्रूहि त्वं यदीच्छसि । हरिरुवाच । पुरैव राजपुत्रस्य कुलस्त्रीनवयौवना

“သင်အလိုရှိလျှင် အဒ္ရောဟက၏ အဖြစ်အပျက်ကို ပြောပြပါ—သူ့အမှုတွင် ဘာဖြစ်ခဲ့သနည်း။” ဟရီက မိန့်သည်—“ရှေးကာလ၌ မင်းသားတစ်ဦး၏ အိမ်တော်တွင် ကုလသန့်ရှင်းသော မိန်းမတစ်ဦး ရှိ၍၊ ယုဝဝัยသို့ မကြာသေးမီက ရောက်လာသူ…”

Verse 98

पत्नीव कामदेवस्य शचीव वासवस्य च । तस्य प्राणसमा भार्या सुन्दरी नाम सुन्दरी

ကာမဒေဝ၏ ဇနီးကဲ့သို့လည်းကောင်း၊ ဝါသဝ (အိန္ဒြ) ၏ ရှချီကဲ့သို့လည်းကောင်း ဖြစ်၏။ သူ၏ အသက်နှင့်တူညီသည့် ဇနီး၏ အမည်မှာ စုန္ဒရီ—အမှန်တကယ် “လှပသူ” ပင် ဖြစ်သည်။

Verse 99

अकस्मात्पार्थिवस्यैव कार्ये गन्तुं समुद्यतः । मनसालोचितं तेन प्राणेभ्योपि गरीयसीम्

ရုတ်တရက်ပင် သူသည် မင်း၏ အမှုတော်အတွက် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်လေ၏။ အကြောင်းမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အသက်ထက်ပင် ပိုမိုအရေးကြီးသည်ဟု ထင်မြင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ရပ်ကို ချမှတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Verse 100

कस्मिन्स्थाने स्थापयामि यतो रक्षा भवेद्ध्रुवम् । इत्यालोच्यैव सहसा त्वागतोस्य गृहं प्रति

“ဘယ်နေရာမှာ ထားရမလဲ၊ ထိုမှသာ ကာကွယ်မှု အမှန်တကယ် သေချာမလဲ” ဟု စဉ်းစားပြီးနောက်၊ သူသည် ချက်ချင်းပင် အလျင်အမြန် ဤသူ၏ အိမ်သို့ လာရောက်လေ၏။

Verse 101

उक्तं च तादृशं वाक्यं श्रुत्वा स विस्मयंगतः । न तातस्ते न च भ्राता न चाहं तव बान्धवः

ထိုသို့သောစကားကို ကြားသော် သူသည် အံ့ဩသွား၍ ဆို၏— “ငါသည် သင်၏ဖခင်မဟုတ်၊ အစ်ကိုမဟုတ်၊ ထို့ပြင် သင်၏ဆွေမျိုးလည်း မဟုတ်ပါ။”

Verse 102

पितृमातृकुलस्यैव तस्या न हि सुहृज्जनः । कथं च मद्गृहे तात स्थित्या स्वस्थो भविष्यसि

သူမ၏ ဖခင်ဘက်နှင့် မိခင်ဘက် မျိုးရိုးအတွင်း၌လည်း စစ်မှန်သော မိတ်ဆွေကောင်း၊ အကျိုးလိုလားသူ မရှိပါ။ ထို့ကြောင့် ချစ်သား၊ ငါ့အိမ်၌ နေထိုင်လျှင် သင်သည် မည်သို့ စိတ်ချမ်းသာ၍ လုံခြုံနိုင်မည်နည်း။

Verse 103

एतस्मिन्नन्तरे तेन चोक्तं वाक्यं यथोचितम् । लोके त्वत्सदृशो नास्ति धर्मज्ञो विजितेन्द्रियः

ထိုအချိန်တွင် သူသည် သင့်လျော်သောစကားကို ဆို၏— “ဤလောက၌ သင်နှင့်တူသူ မရှိ၊ သင်သည် ဓမ္မကို သိမြင်သူ၊ အင်ဒြိယတို့ကို အနိုင်ယူသူ ဖြစ်၏။”

Verse 104

स चाह तं च सर्वज्ञं वक्तुं नार्हसि दूषणम् । त्रैलोक्यमोहिनीं भार्यां कः पुमान्रक्षितुं क्षमः

ထို့နောက် သူကဆို၏— “အရာအားလုံးကို သိမြင်သော ထိုသူကို အပြစ်တင်စကား မပြောသင့်။ သုံးလောကကို မောဟစေသော ဇနီးကို ကာကွယ်နိုင်မည့် ယောကျ်ားသည် မည်သူရှိနည်း?”

Verse 105

राजपुत्र उवाच । धरण्यां परिविज्ञाय त्वागतोहं तवान्तिकम् । एषा तिष्ठतु तेऽगारे व्रजामि निजमन्दिरम्

မင်းသားက ဆို၏— “မြေပြင်တစ်လျှောက် ရှာဖွေပြီးနောက် ငါသည် သင်၏အနီးသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမကို သင်၏အိမ်၌ နေစေပါ; ငါသည် မိမိ၏ နန်းတော်သို့ ပြန်သွားမည်။”

Verse 106

इत्युक्ते स पुनः प्राह नगरेऽस्मिन्प्रशोभने । बहुकामुक संपूर्णे कथं रक्षा भवेत्स्त्रियाः

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူက ထပ်မံပြောကြားသည်မှာ - 'ကာမဂုဏ်လိုက်စားသော အမျိုးသားများစွာဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဤမြို့တော်ကြီးတွင် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လုံခြုံမှုကို မည်သို့ အာမခံနိုင်မည်နည်း။'

Verse 107

स चोवाच पुनस्तं च कुरु रक्षां व्रजाम्यहम् । गृहस्थस्सङ्कटादाह धर्मस्य राजपुत्रकम्

ထို့နောက် သူက ထပ်မံပြောကြားသည်မှာ - 'အကာအကွယ်ပေးပါ၊ ကျွန်ုပ် ထွက်ခွာပါမည်။' ထိုအိမ်ရှင်သည် စိတ်ဆင်းရဲစွာဖြင့် ဓမ္မမင်းသားအား လျှောက်ထားလေသည်။

Verse 108

करोम्यनुचितं कार्यं स्वदास्यमुचितं हितम् । सदा चैवेदृशी भार्या स्थातव्या मद्गृहे पितः

ကျွန်ုပ်သည် မသင့်လျော်သော အမှုကို ပြုမိပါသည်၊ သင့်လျော်၍ အကျိုးရှိသော ကျွန်ုပ်၏ တာဝန်ဝတ္တရားကိုမူ လစ်လျူရှုမိပါသည်။ ထို့ကြောင့် အို ဖခင်၊ ဤကဲ့သို့သော ဇနီးသည်သည် ကျွန်ုပ်၏အိမ်၌ အစဉ်အမြဲ ရှိနေသင့်ပါသည်။

Verse 109

अरक्षारक्षणे देव वदाभीष्टं कुरु प्रियम् । मम तल्पे मया सार्धं शयानं भार्यया सह

အို နတ်မင်း၊ အကာအကွယ်ပေးခြင်းနှင့် မပေးခြင်းကိစ္စတွင် အလိုရှိရာကို မိန့်တော်မူပါ - နှစ်သက်ဖွယ်ဖြစ်သော အမှုကို ပြုတော်မူပါ။ (ကျွန်ုပ်သည်) သူနှင့် သူ့ဇနီးသည်တို့ ကျွန်ုပ်နှင့်အတူ ကျွန်ုပ်၏အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပါသည်။

Verse 110

मन्यसे दैवतं स्वं चेत्तिष्ठेन्नोचेत्तु गच्छतु । क्षणं विमृश्य तं प्राह राजपुत्रः पुनस्तदा

'အကယ်၍ သင်သည် မိမိ၏ ကိုးကွယ်ရာနတ်ဘုရားကို အမြတ်ဆုံးဟု မှတ်ယူပါက နေရစ်ပါ၊ သို့မဟုတ်ပါက သင်သွားနိုင်ပါသည်။' တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မင်းသားသည် ထိုအချိန်တွင် သူ့အား ထပ်မံပြောကြားခဲ့သည်။

Verse 111

बाढमेतद्वचस्तात यथाभीष्टं तथा कुरु । ततो भार्यां जगादाथ अस्य वाक्याच्छिवाशिवम्

သူက “ကောင်းပြီ ချစ်သူရေ—သင်လိုချင်သလိုပဲ လုပ်ပါ” ဟုဆို၏။ ထို့နောက် သူ၏စကားကိုတုံ့ပြန်၍ မိမိဇနီးအား မင်္ဂလာနှင့် အမင်္ဂလာ (śiva–aśiva) နှစ်မျိုးပါဝင်သော စကားကို ပြောကြား하였다။

Verse 112

कर्तव्यं च न ते दोष आज्ञया मम सुंदरि । एतदुक्त्वा गतः सोपि भूपतेः शासनात्पितुः

သူက “ဤအမှုကို လုပ်ရမည်ပင် ဖြစ်သည်၊ လှပသူရေ—ငါ၏အမိန့်ဖြင့် ဖြစ်သောကြောင့် သင့်အပေါ် အပြစ်မတင်ရ” ဟုဆို၏။ ထိုသို့ဆိုပြီးနောက် သူလည်း မင်းဖြစ်သော ဖခင်၏ အမိန့်အတိုင်း ထွက်ခွာသွား하였다။

Verse 113

अनंतरं क्षपायां च यदुक्तं च तथाकृतम् । योषितोर्मध्यगः सोपि नित्यं स्वपिति धार्मिकः

ထို့နောက် ညအချိန်တွင်လည်း ပြောထားသမျှကို ထိုအတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုဓမ္မရှိသူသည် မိန်းမနှစ်ယောက်ကြားတွင် လဲလျောင်းနေသော်လည်း အစဉ်မပြတ် အိပ်ပျော်နေ၏။

Verse 114

धर्मान्न चलते सोपि स्वभार्यापरभार्ययोः । संस्पर्शात्स्वस्त्रियश्चास्य कामाभिलषितं मनः

သူသည် ဓမ္မမှ မလွဲချော်—မိမိဇနီးအပေါ်လည်းကောင်း၊ သူတစ်ပါး၏ဇနီးအပေါ်လည်းကောင်း မဖောက်ပြန်။ သို့သော် မိမိအိမ်သူအိမ်သား မိန်းမတို့၏ ထိတွေ့မှုကြောင့် စိတ်သည် ကာမဆန္ဒဖြင့် လှုပ်ရှားလာ၏။

Verse 115

तस्याः संसर्गतश्चैव दुहितैव प्रमन्यते । स्तनौ तस्यास्तु पृष्ठे च लगन्तौ च पुनःपुनः

သူနှင့် နီးကပ်စွာ ပေါင်းသင်းနေခြင်းကြောင့် ထိုမိန်းကလေးကိုလည်း သူ၏သမီးတော်တစ်ပါးကဲ့သို့ သဘောထားကြသည်။ ထို့ပြင် သူမ၏ နို့အုံတို့သည် သူ၏ကျောပေါ်သို့ ထပ်ခါထပ်ခါ ကပ်လျက်ရှိ၏။

Verse 116

बालकस्येव पुत्रस्य स्तनौ मातुः समन्यते । तस्या अंगानि चांगेषु लगंति च पुनःपुनः

ကလေးငယ်က မိခင်၏ နို့သားကို ကပ်လျက်ဖက်တွယ်သကဲ့သို့၊ ထိုသူလည်း မကြာခဏ မိမိ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများကို သူမ၏ ကိုယ်အင်္ဂါများနှင့် ထပ်တလဲလဲ ဖိကပ်လျက် ရှိ၏။

Verse 117

ततो मातुस्सुतस्येव सोमन्यत दिने दिने । तस्य योषासुसंसर्गो निवृत्तस्त्वभवत्ततः

ထို့နောက် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူသည် မိခင်ရှေ့၌ ကလေးငယ်ကဲ့သို့ နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ တည်ငြိမ်လာ၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ မိန်းမတို့နှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှုလည်း ရပ်တန့်သွား၏။

Verse 118

एवं संवत्सरस्यार्द्धे तत्पतिश्चागतः पुरं । अपृच्छत्तं च लोकेषु तस्या वृत्तमथोदितम्

ဤသို့ တစ်နှစ်၏ တစ်ဝက်ကာလ ကုန်လွန်သော် သူမ၏ ခင်ပွန်းသည် မြို့သို့ ရောက်လာ၏။ လူအများအကြား သူမအကြောင်း မေးမြန်းရာမှ သူမ၏ အကြောင်းအရာကို ပြောကြားလေ၏။

Verse 119

केचिद्भद्रं बोधयन्तो युवानोपि सुविस्मिताः । केचिदाहुस्त्वया दत्ता तया सार्द्धं स्वपित्यसौ

အချို့သောသူတို့သည်—လူငယ်ဖြစ်သော်လည်း—ဘဒ္ဒရကို နိုးထရန် ကြိုးစားရာတွင် အလွန်အံ့ဩကြ၏။ အချို့က “သင်က သူ့ကို သူမထံ အပ်နှံပေးခဲ့သည်၊ ထို့ကြောင့် သူသည် သူမနှင့်အတူ အိပ်နေသည်” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 120

स्त्रीपुंसोरेकसंसर्गात्शांतता तु कथं भवेत् । तस्यां यस्याभिलाषोस्ति न पृष्टस्स वदेद्युवा

မိန်းမနှင့် ယောက်ျားတို့၏ နီးကပ်သော ပေါင်းသင်းမှုမှ တည်ငြိမ်ခြင်းသည် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်နိုင်မည်နည်း။ သူမအပေါ် ဆန္ဒကိလေသာရှိသော လူငယ်သည် မမေးမြန်းသော်လည်း စကားထွက်လာတတ်၏။

Verse 121

लोकानां कुश्रुतिर्वार्ता तेन पुण्यबलाच्छ्रुता । जनापवादमोक्षार्थं बुद्धिस्तस्याभवच्छुभा

မိမိ၏ ကုသိုလ်အင်အားကြောင့် လူအများအကြား ပျံ့နှံ့နေသော အမည်ဆိုးသတင်းနှင့် ကောလဟာလကို ကြားသိရ၏။ လူထုအပြစ်တင်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန်အတွက် သူ၏စိတ်၌ မင်္ဂလာသော ဆုံးဖြတ်ချက် ပေါ်ပေါက်လာ၏။

Verse 122

दारूणि स्वयमाहृत्याजिज्वलत्स महानलम् । एतस्मिन्नंतरे तात राजपुत्रः प्रतापवान्

သူသည် မီးဖိုသစ်ကို ကိုယ်တိုင်သယ်ယူလာပြီး မဟာမီးလောင်ကျွမ်းမှုကို မီးထွန်းလှုံ့ဆော်လိုက်၏။ ထိုအချိန်အတွင်းပင်၊ ချစ်ခင်ရသူရေ၊ တန်ခိုးထက်မြက်သော မင်းသားတစ်ပါး ရောက်လာ၏။

Verse 123

आगमत्तद्गृहं सद्यः सोपश्यत्तं च योषितम् । प्रोत्फुल्लवदनां नारीं प्रविषादगतं नरं

သူသည် ချက်ချင်း ထိုအိမ်သို့ သွားရောက်ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် မျက်နှာပွင့်လန်း၍ ပျော်ရွှင်တောက်ပနေသော မိန်းမကိုလည်းကောင်း၊ အလွန်နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းနည်းမှုထဲ ကျရောက်နေသော ယောက်ျားကိုလည်းကောင်း မြင်တွေ့ရ၏။

Verse 124

अनयोर्मानसं ज्ञात्वा राजपुत्रोवदद्वचः । किं न संभाषसे मां च मित्रकं चिरमागतम्

သူတို့နှစ်ဦး၏ စိတ်အခြေအနေကို သိမြင်ပြီး မင်းသားက ပြောသည်—“အချိန်ကြာမြင့်ပြီးမှ ရောက်လာသော မင်း၏မိတ်ဆွေဖြစ်သော ငါနှင့် အဘယ်ကြောင့် မစကားမပြောသနည်း?”

Verse 125

अब्रवीत्सोपि धर्मात्मा राजपुत्रमनष्टधीः । यत्कृतं दुष्करं कर्म मया त्वद्धितकारणात्

ထို့နောက် ဓမ္မတရားကို ထိန်းသိမ်းသောသူ၊ ဉာဏ်မိုက်မဲမှုမရှိသူသည် မင်းသားအား ပြော၏—“ငါပြုလုပ်ခဲ့သော ခက်ခဲသော ကိစ္စကတော့ မင်း၏ အကျိုးအတွက်ပင် ဖြစ်သည်”။

Verse 126

सर्वं व्यर्थमहं मन्ये जनानां च प्रवादतः । अद्य वह्निमहं यास्ये प्रपश्यंतु नरास्सुराः

လူတို့၏ အပြစ်တင်စကား၊ အမုန်းစကားကြောင့် အရာအားလုံးကို အဓိပ္ပါယ်မဲ့ဟု ငါထင်၏။ ယနေ့ ငါ မီးထဲသို့ ဝင်မည်—လူနှင့် နတ်တို့ ကြည့်ရှုကြပါစေ။

Verse 127

इत्युक्त्वा स महाभागः प्रविवेश हुताशनम् । विशतस्तस्य वह्नौ न कुसुमं चिकुरालये

ဤသို့ဆိုပြီး ထိုမဟာကံကောင်းသူသည် မီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လေ၏။ မီးလောင်တောက်ပသည့်အခါ၌ပင် ဆံပင်ချည်ထဲက ပန်းတစ်ပွင့်တောင် မလောင်ကျွမ်းခဲ့။

Verse 128

नांगमस्यानलोधाक्षीन्न च वस्त्रं न कुंतलम् । खे च देवा मुदा सर्वेसाधुसाध्विति चाब्रुवन्

မီးသည် သူမ၏ ကိုယ်အင်္ဂါတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုမျှ မလောင်စေ၊ မျက်စိလည်း မဒဏ်ရာရ; အဝတ်အစားနှင့် ဆံပင်လည်း မထိခိုက်။ ကောင်းကင်ရှိ နတ်အားလုံး ဝမ်းမြောက်၍ “သာဓု! သာဓု!” ဟု ကြွေးကြော်ကြသည်။

Verse 129

अपतन्पुष्पवर्षाणि तस्य मूर्ध्नि समंततः । यैर्यैश्च दुष्कृतं वाक्यं गदितं तावुभौ प्रति

သူ၏ ခေါင်းပေါ်၌ အရပ်ရပ်မှ ပန်းမိုးရွာသကဲ့သို့ ကျလာသည်—ယခင်က ထိုနှစ်ဦးကို ဆန့်ကျင်၍ ကြမ်းတမ်း၍ မမှန်ကန်သော စကားများ ပြောခဲ့သူတို့ကပင် ဖြစ်သည်။

Verse 130

तेषां मुखे प्रजायंते कुष्ठानि विविधानि च । तत्रागत्य च देवाश्च वह्नेराकृष्यतं मुदा

သူတို့၏ ပါးစပ်မှ ကုဋ္ဌ (လက်ပရိုစီ) နှင့် အရေပြားရောဂါမျိုးစုံ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့နောက် နတ်တို့သည် ထိုနေရာသို့ လာ၍ ဝမ်းမြောက်စွာ (သူတို့ကို) မီးထဲမှ ဆွဲထုတ်ယူကြသည်။

Verse 131

अपूजयन्सुपुष्पैश्च मुनयो विस्मयं गताः । सर्वैर्मुनिवरैरेवं मनुष्यैर्विविधैस्तदा

ထိုအခါ အံ့ဩမိသော ရသီမုနိတို့သည် အလွန်ကောင်းမြတ်သော ပန်းများဖြင့် ထိုအရှင်ကို ပူဇော်ကြ၏။ ထိုအချိန်၌ မုနိအမြတ်အများနှင့် အမျိုးမျိုးသော လူတို့လည်း ထိုနည်းတူ ပူဇော်ကြ၏။

Verse 132

अर्च्यते तु महातेजाः स च सर्वानपूजयत् । सज्जनाद्रोहकं नाम कृतं देवासुरैर्नृभिः

ထိုမဟာတေဇောရှိသော အရှင်သည် ထုံးတမ်းအတိုင်း အာရ္ချနာခံရပြီး၊ သူလည်း ပြန်လည်၍ အားလုံးကို ဂုဏ်ပြုလေးစား하였다။ သို့ရာတွင် ဒေဝ၊ အသူရနှင့် လူတို့က ‘သဇ္ဇနာဒ္ရိုဟက’ ဟုခေါ်သော—ကောင်းသူတို့အပေါ် သစ္စာဖောက်မှု—ကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြ၏။

Verse 133

तस्य पादरजः पूता सस्यपूर्णा धराभवत् । सुराश्चाहुश्च तं तत्र भार्या ते संप्रगृह्यताम्

သူ၏ ခြေဖဝါးမှ မြေမှုန့်ကြောင့် သန့်စင်သွားသောကြောင့် မြေကြီးသည် သီးနှံများဖြင့် ပြည့်ဝအောင်မြင်လာ၏။ ထို့နောက် ထိုနေရာ၌ ဒေဝတို့နှင့် မုနိတို့က သူ့အား “သင်၏ ဇနီးကို ထုံးတမ်းအတိုင်း ပြန်လည် လက်ခံပါ” ဟု ဆိုကြ၏။

Verse 134

एतस्य सदृशो लोके न भूतो न भविष्यति । नास्तीति सांप्रतं पृथ्व्यां कामलोभाजितः पुमान्

ဤလောက၌ သူနှင့်တူသူ မဖြစ်ဖူးသကဲ့သို့ နောင်လည်း မဖြစ်လာနိုင်။ အမှန်တကယ် ယခုကာလ မြေပြင်ပေါ်တွင် ကာမနှင့် လောဘတို့က အလွန်အကျွံ အနိုင်ယူထားသော ယောက်ျားတစ်ဦးမျှ မရှိ။

Verse 135

देवासुरमनुष्याणां रक्षसां मृगपक्षिणाम् । कीटादीनां च सर्वेषां काम एष सुदुर्जयः

ဒေဝ၊ အသူရ၊ လူ၊ ရာက္ခသ၊ တိရစ္ဆာန်နှင့် ငှက်တို့အတွက်သာမက ပိုးမွှားတို့မှစ၍ သတ္တဝါအားလုံးအတွက်ပါ ဤကာမ (လိုချင်တပ်မက်မှု) သည် အလွန်အမင်း အနိုင်ယူရန် ခက်ခဲ၏။

Verse 136

कामाल्लोभात्तथाक्रोधान्नित्यं सत्त्वेषु जायते । संसारबंधकः कामो ह्यकामो न क्वचिद्भवेत्

ကာမ၊ လောဘ၊ ထို့အတူ ဒေါသတို့မှ ဤအရာသည် သတ္တဝါတို့အတွင်း အမြဲတမ်း ပေါ်ထွန်းလာသည်။ ကာမသည် သံသရာကို ချည်နှောင်သော ချည်ကြိုးဖြစ်၍ လောက၌ ကာမမရှိခြင်း မတွေ့ရ။

Verse 137

अनेनैव जितं सर्वं भुवनानि चतुर्दश । अमुष्य हृदये नित्यं वासुदेवो मुदास्थितः

ဤအရာတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် အရာအားလုံး—လောက ၁၄ ပါး—ကို အနိုင်ယူပြီးပြီ။ သူ၏နှလုံး၌ ဝါစုဒေဝသည် အမြဲတမ်း ပီတိအာနန္ဒဖြင့် တည်ရှိနေသည်။

Verse 138

एवं स्पृष्ट्वाथ दृष्ट्वा तं मनुष्याः सर्वकल्मषात् । पूयंते ह्यनघाश्चैव लभंते चाक्षयां दिवम्

ဤသို့ သူ့ကို ထိတွေ့ပြီးနောက် မြင်တွေ့ဒर्शनပြုလျှင် လူတို့သည် အပြစ်အကုန်မှ သန့်စင်လာကြသည်။ အညစ်အကြေးကင်းစင်၍ မပျက်မယွင်းသော ကောင်းကင်ဘုံကိုလည်း ရရှိကြသည်။

Verse 139

एवमुक्त्वा गता देवा विमानैश्च दिवं मुदा । मनुष्याः प्रययुस्तुष्टा दंपती स्वगृहं तथा

ဤသို့ မိန့်ဆိုပြီးနောက် ဒေဝတော်တို့သည် ပီတိဖြင့် ဝိမာနများစီးကာ ကောင်းကင်ဘုံသို့ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ လူတို့လည်း စိတ်ကျေနပ်၍ ပြန်သွားကြပြီး၊ ဇနီးမောင်နှံလည်း ကိုယ့်အိမ်သို့ ပြန်လာကြသည်။

Verse 140

दिव्यं चक्षुस्तदा तस्य चासीद्देवान्स पश्यति । त्रैलोक्यस्य च वार्त्तां च जानाति लीलया भृशम्

ထိုအခါ သူသည် ဒိဗ္ဗစက္ခုကို ရရှိ၍ ဒေဝတော်တို့ကို မြင်နိုင်လာသည်။ ထို့ပြင် သုံးလောက၏ အကြောင်းအရာများကိုလည်း လီလာကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာ အပြည့်အဝ သိမြင်နိုင်သည်။

Verse 141

ततस्तस्य च वीथ्यां च दृष्टस्तेन सहैव सः । स पप्रच्छ मुदा तं च धर्मोद्देशं हितं वद

ထို့နောက် ထိုလမ်းကြားတစ်လျှောက်၌ သူသည် ထိုသူနှင့်အတူတကွ မြင်တွေ့ရ၏။ ဝမ်းမြောက်စွာ မေးလျက်— “ဓမ္မအကြောင်း အကျိုးရှိသော ဩဝါဒတစ်ပုဒ် ပြောပါ” ဟုဆို၏။

Verse 142

सज्जनाद्रोह उवाच । गच्छ बाडव धर्मज्ञ वैष्णवं पुरुषोत्तमम् । तं च दृष्ट्वा त्वभीष्टं ते सांप्रतं च फलिष्यति

စဇ္ဇနာဒရိုဟာက ဆိုသည်— “ဟေ ဘာဍဝ၊ ဓမ္မကိုသိသူ၊ အမြင့်မြတ်သော ဝိုင်ရှ္ဏဝ ပုရုရှိုတ္တမ—လူတို့အနက် အကောင်းဆုံးထံ သွားလော့။ ထိုသူကို ဒർശနပြုလျှင် သင်လိုချင်သော ရည်မှန်းချက်သည် ယခု ချက်ချင်း အကျိုးပွားမည်”။

Verse 143

बकस्य निधनं यद्वा वस्त्रस्याशोषणं तथा । जानीषे चापरो यश्च कामस्तेऽस्ति हृदिस्थितः

ကရိန်းငှက်၏ သေဆုံးခြင်းဖြစ်စေ၊ အဝတ်အစား ခြောက်သွေ့သွားခြင်းဖြစ်စေ—ဤအရာအားလုံးကို သင်သိ၏။ ထို့ပြင် သင့်နှလုံးအတွင်း လျှို့ဝှက်တည်နေသော အခြားဆန္ဒကိုလည်း သင်သိ၏။

Verse 144

एतच्छ्रुत्वा तु वचनमागतो वैष्णवं प्रति । विष्णुरूपद्विजेनैव सार्द्धं तेन मुदा ययौ

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် သူသည် ဝိုင်ရှ္ဏဝထံသို့ ချဉ်းကပ်သွား၏။ ထို့ပြင် ဗိဿဏုရုပ်ကို ဆောင်ထားသော ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) နှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်စွာ ထွက်ခွာသွား၏။

Verse 145

अपश्यत्पुरुषं शुद्धं ज्वलंतं च पुरःस्थितम् । सर्वलक्षणसंपूर्णं दीप्यमानं स्वतेजसा

သူသည် သန့်ရှင်းသော ပုရုရှတစ်ပါးကို မြင်၏—မီးတောက်ကဲ့သို့ တောက်လောင်၍ မျက်နှာချင်းဆိုင်၌ ရပ်တည်နေသည်။ ကောင်းမြတ်သော လက္ခဏာအလုံးစုံနှင့် ပြည့်စုံကာ ကိုယ်ပိုင်တေဇောဖြင့် တောက်ပလျက်ရှိ၏။

Verse 146

अब्रवीत्स च धर्मात्मा ध्यानस्थं च हरेः प्रियम् । वदनो यद्यद्वृत्तं वै दूरात्त्वां चागतो ह्यहम्

ထိုအခါ ဓမ္မစိတ်ရှိသူသည် ဟရိ၏ချစ်သူ၊ သမာဓိထိုင်နေသူအား “အမှန်တကယ် ဘာဖြစ်ပျက်ခဲ့သနည်း၊ ငါသည် အဝေးမှ သင့်ထံသို့ လာရောက်ခဲ့သည်” ဟု မေးလေ၏။

Verse 147

वैष्णव उवाच । प्रसन्नस्ते सुरश्रेष्ठो दानवारीश्वरः सदा । दृष्ट्वा त्वां च मनोऽस्माकं हृष्यतीवाधुना द्विज

ဝိုင်ရှ္ဏဝက “ဒေဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံး၊ ဒာနဝတို့၏ အရှင်သည် သင့်အပေါ် အမြဲတမ်း ပီတိဖြစ်တော်မူ၏။ ယခု သင့်ကို မြင်ရသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်လည်း အလွန်ပျော်ရွှင်လေ၏၊ ဟေ ဗြာဟ္မဏ” ဟု ဆို၏။

Verse 148

कल्याणं चातुलं तेद्य फलिष्यति मनोरथः । सुरवर्त्मनि ते नित्यं चेलं शुष्यति नान्यथा

သင့်ထံသို့ နှိုင်းယှဉ်မရသော မင်္ဂလာကောင်းကျိုး ရောက်လာမည်၊ ယနေ့ သင့်၏ ဆန္ဒလည်း အကျိုးဖြစ်မည်။ ဒေဝတို့၏ လမ်းခရီး၌ သင့်အဝတ်အစားသည် အမြဲခြောက်သွေ့နေမည်—မလွဲမသွေ။

Verse 149

दृष्ट्वा देवं सुरश्रेष्ठं मम गेहे हरिं स्थितम् । इत्युक्ते वैष्णवेनाथ स तु तं पुनब्रवीत्

ကျွန်ုပ်အိမ်၌ ဒေဝတို့အနက် အမြတ်ဆုံးဖြစ်သော ဟရိဘုရား ရပ်တည်နေသည်ကို မြင်၍ ဝိုင်ရှ္ဏဝက ထိုသို့ ပြောလေ၏။ ထို့နောက် ထိုအရှင်သည် သူ့အား ထပ်မံ မိန့်ကြားလေ၏။

Verse 150

क्वासौ विष्णुः स्थितो नित्यं दर्शयाद्य प्रसादतः । वैष्णव उवाच । अस्मिन्देवगृहे रम्ये प्रविश्य परमेश्वरम्

“အမြဲတည်ရှိသော ဗိဿဏုဘုရားသည် ဘယ်မှာရှိသနည်း။ သင့်ကရုဏာဖြင့် ယနေ့ ကျွန်ုပ်အား ဒർശန ပြပါ” ဟု ဆို၏။ ဝိုင်ရှ္ဏဝက “ဤလှပသော ဒေဝဂೃಹ(ဘုရားကျောင်း) ထဲသို့ ဝင်ရောက်၍ ပရမేశ್ವರကို ဖူးမြင်လော့” ဟု ပြော၏။

Verse 151

तं दृष्ट्वा किल्बिषाद्धोरान्मुच्यसे जन्मबंधानत् । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा प्रविश्य सदनं प्रति

ထိုသူကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် အပြစ်များမှလည်းကောင်း၊ မွေးဖွားခြင်းအကြိမ်ကြိမ်၏ ချည်နှောင်မှုမှလည်းကောင်း လွတ်မြောက်မည်။ ထိုသူ၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် သူသည် နေထိုင်ရာအိမ်သို့ ဝင်ရောက်လေ၏။

Verse 152

अपश्यत्तं द्विजं विष्णुं तिष्ठंतं पद्मतल्पके । शिरसैव प्रवंद्याथ जग्राह चरणौ मुदा

သူသည် ဒွိဇ—ဗိဿဏု—ကို ပဒ္မအိပ်ရာပေါ်၌ ရပ်တည်နေသည်ကို မြင်၏။ ခေါင်းကိုသာ ဦးညွှတ်ပူဇော်ပြီးနောက် ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် သခင်၏ ခြေတော်နှစ်ဖက်ကို ဆုပ်ကိုင်လေ၏။

Verse 153

प्रसादी भव देवेश न ज्ञातस्त्वं पुरा मया । इहामुत्र च देवेश तवाहं किंकरः प्रभो

အို နတ်တို့၏ အရှင်၊ ကရုဏာပြုပါ; ယခင်က ကျွန်ုပ်သည် သင့်ကို မသိမမြင်ခဲ့ပါ။ ဤလောက၌လည်းကောင်း၊ နောက်လောက၌လည်းကောင်း၊ အို ဒေဝေရှ၊ ကျွန်ုပ်သည် သင်၏ ကျွန်တော်၊ အို သခင်။

Verse 154

अनुग्रहश्च मे दृष्टो भवतो मधुसूदन । रूपं ते द्रष्टुमिच्छामि यदि चास्ति कृपा मयि

အို မဓုဆူဒန၊ သင်၏ အနုဂ्रहကို ကျွန်ုပ် မြင်တွေ့ခဲ့ပါပြီ။ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာရှိပါက သင်၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို မြင်လိုပါသည်။

Verse 155

विष्णुरुवाच । अस्ति मे त्वयि भूदेव प्रियत्वं च सदैव हि । स्नेहात्पुण्यवतामेव दर्शनं कारितं मया

ဗိဿဏုက မိန့်တော်မူသည်– “အို ဘူဒေဝ (ဂုဏ်ပြုထိုက်သော ဗြာဟ္မဏ)၊ သင်သည် အမြဲတမ်း ငါ့အတွက် ချစ်မြတ်နိုးဖွယ်ဖြစ်၏။ မေတ္တာကြောင့်ပင် ကုသိုလ်ရှိသူတို့အတွက်သာ ဤဒർശနကို ငါပေးအပ်ခဲ့သည်။”

Verse 156

दर्शनात्स्पर्शनाद्ध्यानात्कीर्तनाद्भाषणात्तथा । सकृत्पुण्यवतामेव स्वर्गं चाक्षयमश्नुते

မြင်ရုံ၊ ထိတွေ့ရုံ၊ သမาธိဖြင့် စိတ်တည်ရုံ၊ ကီရတနာသီချင်းဆိုရုံ၊ သို့မဟုတ် အကြောင်းကို ပြောဆိုရုံသာဖြင့်ပင် ကုသိုလ်ရှိသူသည် တစ်ကြိမ်တည်းဖြင့် မပျက်မယွင်းသော သုဝဏ္ဏဘုံ(စွဝဂ္ဂ)ကို ရောက်နိုင်သည်။

Verse 157

नित्यमेव तु संसर्गात्सर्वपापक्षयो भवेत् । भुक्त्वा सुखमनंत च मद्देहे प्रविलीयते

အမှန်တကယ်ပင် ငါနှင့် အမြဲတမ်းပေါင်းသင်းဆက်နွယ်နေခြင်းကြောင့် အပြစ်အားလုံး ပျောက်ကင်းသွားသည်။ အဆုံးမရှိသော သုခကို ခံစားပြီးနောက် ငါ၏ ကိုယ်တော်အတွင်းသို့ လုံးဝလျှောဝင်လျက် လီနသွားသည်။

Verse 158

स्नात्वा च पुण्यतीर्थेषु दृष्ट्वा मां चैव सर्वतः । दृष्ट्वा पुण्यवतां देशान्मम देहे विलीयते

ပုဏ္ဏတီရ္ထများတွင် ရေချိုးသန့်စင်ပြီး၊ ငါကို အရပ်ရပ်၌ မြင်တွေ့ကာ; ကုသိုလ်ရှိသူတို့ကြောင့် သန့်ရှင်းသွားသော ဒေသများကိုလည်း ဖူးမြော်ပြီးနောက် ထိုကုသိုလ်အားလုံးသည် ငါ၏ ကိုယ်တော်အတွင်းသို့ လီနသွားသည်။

Verse 159

कथयित्वा कथां पुण्यां लोकानामग्रतः सदा । स चैव नरशार्दूल मद्देहे प्रविलीयते

လူအများရှေ့တွင် ဤကုသိုလ်ကထာကို အမြဲတမ်း ဟောကြားပြောဆိုသူသည်—အို လူတို့အနက် ကျားသတ္တဝါကဲ့သို့သောသူ—ငါ၏ ကိုယ်တော်အတွင်းသို့ ပေါင်းလီနသွားသည်။

Verse 160

उपोष्य वासरेस्माकं श्रुत्वा मच्चरितं ध्रुवम् । रात्रौ जागरणं कृत्वा मद्देहे प्रविलीयते

ငါတို့၏ သန့်ရှင်းသောနေ့၌ ဥပုသ်ဆောင်၍၊ ငါ၏ ချရိတ(အကျင့်တော်)ကို သေချာစွာ နားထောင်ပြီး၊ ညလုံးပေါက် ဂါရဏ(ညအိပ်မပျော်) ပြုသူသည် ငါ၏ ရုပ်သဏ္ဌာန်တော်အတွင်းသို့ လုံးဝလီနသွားသည်။

Verse 161

अत्यंतघोषणो नृत्यगीतवाद्यादिकैस्सदा । नामस्मरन्द्विजश्रेष्ठ मद्देहे प्रविलीयते

အို ဒွိဇအမြတ်တော်၊ အမြဲတမ်း အသံကျယ်စွာ ဝမ်းမြောက်ကြွေးကြော်၍ အက၊ သီချင်း၊ တူရိယာတို့နှင့် လုံးဝနှစ်မြုပ်ကာ ပရဘုနာမကို သတိရနေသူသည် ငါ၏ကိုယ်တော်ထဲသို့ပင် ပျော်ဝင်လျက် လုံးဝပေါင်းစည်းသွား၏။

Verse 162

मद्भक्तस्तीर्थभूतश्च त्वमेव बकमारणात् । यत्पापं तस्य मोक्षाय सखे स्थित्वा उवाच ह

“သင်သည် ငါ၏ဘက္တ ဖြစ်ပြီး၊ ဘက (ကြက်တောင်ရှည်) အဆုရကို သတ်ခဲ့သဖြင့် သင်ကိုယ်တိုင်ပင် သန့်ရှင်းသော တီရ္ထ ဖြစ်လာပြီ။ ထိုအပြစ်မှ လွတ်မြောက်စေရန် အို မိတ်ဆွေ,”—ဟု ထိုနေရာ၌ ရပ်လျက် ပြောဆို၏။

Verse 163

गच्छ मूकं महात्मानं तीर्थं पुण्यवतां वरम् । मूकस्य दर्शनात्तात सर्वे दृष्टा महाजनाः

မူက မဟာတ္မာ တီရ္ထသို့ သွားလော့—ကုသိုလ်ရှိသူတို့၏ သန့်ရှင်းရာနေရာများအနက် အမြတ်ဆုံးတည်း။ ချစ်သား၊ မူကကို မြင်ရုံဖြင့်ပင် မဟာဇနတို့အားလုံးကို မြင်သကဲ့သို့ ဖြစ်၏။

Verse 164

तेषां च दर्शनादेव तथा संभाषणान्मम । ममसंपर्कभावाच्च मद्गृहं चागतो भवान्

သူတို့ကို မြင်ရုံဖြင့်လည်းကောင်း၊ ငါနှင့် စကားပြောဆိုခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း—ထို့ပြင် ငါနှင့် သင်၏ ဆက်စပ်မှု၊ ပေါင်းသင်းမှုကြောင့်—သင်သည် ငါ၏အိမ်တော်သို့ပါ ရောက်လာခဲ့၏။

Verse 165

जन्मकोटिसहस्रेभ्यो यस्य पापक्षयो भवेत् । स मां पश्यति धर्मज्ञो यथा तेन प्रसन्नता

အပြစ်များ ပျက်ကွယ်သွားသူ—ထောင်ပေါင်းကုဋေ မွေးဖွားမှုများအတွင်း စုဆောင်းခဲ့သော်လည်း—ထိုဓမ္မကို သိမြင်သူသည် ငါကို အမှန်တကယ် မြင်၏; ထိုဒർശနကြောင့် ငါသည် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်၏။

Verse 166

ममैवानुग्रहाद्वत्सअहंदृष्टस्त्वयानघ । तस्माद्वरं गृहाण त्वं यत्ते मनसि वर्तते

ချစ်လှစွာသော ကလေးရေ၊ အပြစ်ကင်းသူရေ—ငါ၏ ကရုဏာတော်ကြောင့်သာ မင်းသည် ငါ့ကို မြင်တွေ့နိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဆုတောင်းပေးမည်—မင်း၏ စိတ်ထဲရှိသမျှကို ရွေးချယ်လော့။

Verse 167

विप्र उवाच । अस्माकं सर्वथा नाथ मानसं त्वयि तिष्ठतु । त्वदृते सर्वलोकेश कदाचिन्न तु रोचताम्

ဗြာဟ္မဏက ပြောသည်—“အို နာထာ၊ ကျွန်ုပ်၏ စိတ်သည် အစဉ်အမြဲ သင်၌ တည်မြဲပါစေ။ အို လောကအားလုံး၏ အရှင်၊ သင်မရှိလျှင် မည်သည့်အရာမျှ ကျွန်ုပ်အား မနှစ်သက်စေပါနှင့်။”

Verse 168

माधव उवाच । यस्मादेतादृशी बुद्धिः स्फुरते ते सदानघ । तस्मान्मत्सदृशान्भोगान्मद्गेहे संप्रलप्स्यसे

မာဓဝက မိန့်တော်မူသည်—“အို အမြဲအပြစ်ကင်းသူ၊ မင်းအတွင်း၌ ထိုသို့သော ဉာဏ်ပညာ တောက်ပလာသောကြောင့် မင်းသည် ငါနှင့်တူသော သုခကို ခံစားရမည်၊ ငါ၏ နေရာတော်၌လည်း နေထိုင်ရမည်။”

Verse 169

किंतु ते पितरौ पूजामाप्नुतो न त्वयानघ । पूजयित्वा तु पितरौ पश्चाद्यास्यसि मत्तनुम्

သို့သော် အို အပြစ်ကင်းသူ၊ မင်း၏ မိဘနှစ်ပါးသည် မင်းထံမှ ပူဇော်ကန်တော့ခြင်းကို မရသေး။ မိဘနှစ်ပါးကို ပူဇော်ကန်တော့ပြီးနောက်မှ မင်းသည် ငါ၏ ရှေ့တော်သို့ (ငါ့ကို ရောက်ရှိ) လာမည်။

Verse 170

तयोर्निश्श्वासवातेन मन्युना च भृशं पुनः । तपः क्षरति ते नित्यं तस्मात्पूजय तौ द्विज

သူတို့၏ အသက်ရှူလေကြောင့်လည်းကောင်း၊ ထို့ပြင် သူတို့၏ ပြင်းထန်သော အမျက်ကြောင့်လည်းကောင်း မင်း၏ တပဿာသည် နေ့စဉ် နေ့တိုင်း လျော့ပါးကုန်ခမ်းနေသည်။ ထို့ကြောင့် အို ဒွိဇ (နှစ်ကြိမ်မွေးဖွားသူ)၊ သူတို့နှစ်ပါးကို ပူဇော်ကန်တော့လော့။

Verse 171

मन्युर्निपतते यस्मिन्पुत्रे पित्रोश्च नित्यशः । तन्निरयं नाबाधेहं न धाता न च शंकरः

မိဘတို့၏ အမျက်ဒေါသသည် နေ့စဉ်မပြတ် ကျရောက်နေသော သားအပေါ်၌ ထိုနရကကို မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်—ဓာတာ (ဗြဟ္မာ) မဟုတ်၊ ရှင်ကရ (ရှီဝ) မဟုတ်။

Verse 172

तस्मात्त्वं पितरौ गच्छ कुरु पूजां प्रयत्नतः । ततस्त्वं हितयोरेव प्रसादान्मत्पदं व्रज

ထို့ကြောင့် မိဘတို့ထံသို့ သွား၍ အားထုတ်ကာ ပူဇော်ကန်တော့လော့။ ထို့နောက် ထိုကျေးဇူးရှင်နှစ်ဦး၏ ကရုဏာကြောင့် ငါ၏ ဓာမသို့ ရောက်လိမ့်မည်။

Verse 173

इत्युक्ते तु द्विजश्रेष्ठः पुनराह जगद्गुरुम् । प्रसन्नो यदि मे नाथ रूपं स्वं दर्शयाच्युत

ဤသို့ မိန့်ကြားပြီးနောက် ဒွိဇအထွဋ်အမြတ်သည် လောကဂုရုအား ထပ်မံလျှောက်တင်၏—“အရှင်နာထ၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ပျော်ရွှင်နှစ်သက်ပါက၊ အချျုတ၊ မိမိ၏ သွင်ပြင်တော်ကို ပြသပါ။”

Verse 174

ततो द्विजप्रणयतः प्रसन्नहृदयो वशी । रूपं स्वं दर्शयामास ब्रह्मण्यो ब्रह्मकर्मणे

ထို့နောက် ဗြာဟ္မဏကို ချစ်ခင်သနားခြင်းကြောင့် ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်နိုင်သော အရှင်သည် စိတ်နှလုံးပျော်ရွှင်လျက်—ဗြာဟ္မဏတို့ကို အမြဲကာကွယ်လေးစားသူ—ဗြာဟ္မဏကမ္မကို ဆောင်ရွက်သူအား မိမိ၏ ရုပ်သွင်တော်ကို ပြသတော်မူ၏။

Verse 175

शंखचक्रगदापद्मधारणं पुरुषोत्तमम् । कारणं सर्वलोकस्य तेजसा पूरयज्जगत्

သင်္ခ၊ စက္ကရ၊ ဂဒါ၊ ပဒ္မကို ကိုင်ဆောင်သော ပုရုရှိုတ္တမ—လောကအားလုံး၏ အကြောင်းရင်း—မိမိ၏ တေဇောအလင်းဖြင့် စကြဝဠာကို ပြည့်ဝစေတော်မူ၏။

Verse 176

प्रणम्य दंडवद्विप्र उवाच पुनरच्युतम् । अद्य मे सफलं जन्म अद्य मे चक्षुषी शिवे

တုတ်တံကဲ့သို့ လဲကျကာ ဒဏ္ဍဝတ်ဖြင့် ပူဇော်နမസ്കာရပြုပြီး ထိုဗြာဟ္မဏသည် အချျုတကို ထပ်မံလျှောက်တင်၏— “ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏ မွေးဖွားခြင်းသည် အကျိုးပြည့်စုံပြီ; ယနေ့ မင်္ဂလာရှင်၊ ကျွန်ုပ်၏ မျက်စိနှစ်ဖက်သည် ကောင်းချီးရပြီ”

Verse 177

अद्य मे च करौ श्लाघ्यौ धन्योहं जगदीश्वर । अद्य मे पुरुषा यांति ब्रह्मलोकं सनातनम्

ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏ လက်နှစ်ဖက်သည် အမှန်တကယ် ချီးမွမ်းထိုက်လာပြီ; ကျွန်ုပ်သည် ကံကောင်းသန့်ရှင်းသူပါ၊ ဟေ့ လောက၏အရှင်။ ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏ လူတို့သည် အနန္တသော ဗြဟ္မလောကသို့ ထွက်ခွာကြသည်။

Verse 178

नंदंति बांधवा मेद्य त्वत्प्रसादाज्जनार्दन । इदानीं च प्रसिद्धा मे सर्वे चैव मनोरथाः

ယနေ့ ကျွန်ုပ်၏ ဆွေမျိုးသားချင်းတို့သည် ဝမ်းမြောက်ကြသည်၊ ဟေ့ ဇနာရ္ဒန၊ သင်၏ ကရုဏာကြောင့်; ယခုတော့ ကျွန်ုပ်၏ ဆန္ဒအလိုတော် အားလုံးသည် အမှန်တကယ် ပြည့်စုံသွားပြီ။

Verse 179

किंतु मे विस्मयो नाथ मूकादि ज्ञानिनो भृशम् । कथं जानंति मद्वृत्तं देशांतरमुपस्थितम्

သို့သော် ဟေ့ နာထ၊ ကျွန်ုပ် အလွန်အံ့ဩမိသည်—စကားမပြောနိုင်သူတို့ကဲ့သို့သော ပညာရှိများတောင် ကျွန်ုပ်၏ အကြောင်းအရာကို မည်သို့ သိကြသနည်း၊ ကျွန်ုပ်သည် အခြားဒေသမှ ရောက်လာသူဖြစ်သော်လည်း။

Verse 180

तस्य गेहोदराकाशे स्थितो विप्रोतिशोभनः । तथा पतिव्रता गेहे तुलाधारशिरस्यपि

သူ၏အိမ်အတွင်းရှိ ဖွင့်လှစ်သော လေဟာနယ်၌ အလွန်တင့်တယ်သော ဗြာဟ္မဏတစ်ဦး ရပ်တည်နေ၏; ထို့အပြင် ထိုအိမ်၌ပင် ပတိဝြတ (ခင်ပွန်းသစ္စာ) ဇနီးတစ်ဦးလည်း ရှိ၍—တူလာဓာရ (ချိန်ခွင်ကိုင်သူ) ၏ ခေါင်းပေါ်၌ပင် ပေါ်ထွန်းသကဲ့သို့ ဖြစ်နေ하였다။

Verse 181

तथा मित्राद्रोहकस्य त्वं च वैष्णवमंदिरे । अनुग्रहाच्च मे विप्र तत्त्वतो वक्तुमर्हसि

ထိုနည်းတူ မိတ်ဆွေကို သစ္စာဖောက်သူအကြောင်းနှင့် ဝိုင်ရှ္ဏဝ မန္ဒိရနှင့် သက်ဆိုင်သောအကြောင်းကိုလည်း—အို ဗြာဟ္မဏ၊ ကျွန်ုပ်အပေါ် ကရုဏာဖြင့် တတ္တဝအတိုင်း အမှန်တရားကို အရှိအတိုင်း ရှင်းပြသင့်၏။

Verse 182

श्रीभगवानुवाच । पित्रोर्भक्तः सदा मूकः पतिव्रता शुभा च सा । सत्यवादी तुलाधारः समः सर्वजनेषु च

သီရိဘဂဝန် မိန့်တော်မူသည်– “သူသည် မိဘတို့ကို အမြဲဘက်တီး၍ အမြဲတိတ်ဆိတ်နေ၏; သူမသည် ပတိဝရတာ ဖြစ်သော သုဘမင်္ဂလာရှိသည့် သီလရှင်၊ ခင်ပွန်းအပေါ် သစ္စာရှိ၏။ သူသည် သစ္စာစကားပြော၍ တူလာကဲ့သို့ တည်ငြိမ်မတ်တပ်ရပ်ကာ စိတ်ညီမျှပြီး လူအပေါင်းတို့အပေါ် မျှတစွာ ရှုမြင်၏။”

Verse 183

लोभकामजिदद्रोहो मद्भक्तो वैष्णवः स्मृतः । संप्रीतोहं गुणैरेषां तिष्ठाम्यावसथे मुदा

လောဘနှင့် ကာမကို အနိုင်ယူပြီး မကောင်းကြံမုန်းတီးမှုမရှိ၊ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်၏ ဘက္တ ဖြစ်သူကို ဝိုင်ရှ္ဏဝ ဟု မှတ်ယူကြ၏။ ထိုသူတို့၏ ဂုဏ်သတ္တိများကြောင့် ကျွန်ုပ်နှစ်သက်၍ သူတို့အိမ်၌ ပျော်ရွှင်စွာ တည်နေ၏။

Verse 184

भारतीकमलाभ्यां च सहितो द्विजसत्तम । विप्र उवाच । महापातकिसंसर्गान्नराश्चैवातिपातकाः

အို ဒွိဇသတ္တမ၊ ဘာရတီနှင့် ကမလာတို့နှင့်အတူရှိစဉ် ဗြာဟ္မဏက မိန့်ဆိုသည်– “မဟာပာပီတို့နှင့် ပေါင်းသင်းဆက်ဆံခြင်းကြောင့် လူတို့လည်း အလွန်အမင်း အပြစ်ကြီးသူ ဖြစ်လာကြသည်။”

Verse 185

इति जल्पंति धर्मज्ञाः स्मृतिशास्त्रेषु सर्वदा । पुराणागमवेदेषु कथं त्वं तिष्ठसे गृहे

ဤသို့ပင် ဓမ္မကို သိမြင်သူတို့သည် စမృతိ-ရှာသ္တရများတွင် အမြဲတမ်းဆိုကြပြီး၊ ပုရာဏ၊ အာဂမ၊ ဝေဒတို့တွင်လည်း ကြေညာကြသည်– “သင်သည် အိမ်၌ မည်သို့ ဆက်လက်တည်နေနိုင်သနည်း?”

Verse 186

श्रीभगवानुवाच । कल्याणानां च सर्वेषां कर्त्ता मूको जगत्त्रये । वृत्तस्थो योपि चाण्डालस्तं देवा ब्राह्मणं विदुः

သီရိဘဂဝန် မိန့်တော်မူသည်— သုံးလောက၌ ကောင်းကျိုးအမျိုးမျိုးကို ဆောင်ရွက်သူသည် မူက (စကားမပြောနိုင်သူ) ဖြစ်စေကာမူ၊ မွေးရာပါ စဏ္ဍာလ ဖြစ်သော်လည်း၊ သဒ္ဓါနှင့် သာသနာတရားအကျင့်၌ တည်မြဲလျှင် ဒေဝတားတို့က ထိုသူကို ဗြာဟ္မဏ ဟူ၍ သိမှတ်ကြသည်။

Verse 187

मूकस्य सदृशो नास्ति लोकेषु पुण्यकर्मतः । पित्रोर्भक्तिपरे नित्यं जितं तेन जगत्त्रयम्

လောကအပေါင်းတို့၌ ပုဏ္ဏကမ္မ (ကုသိုလ်ကံ) အရာ၌ မူကသူနှင့် တူညီသူ မရှိ။ မိဘနှစ်ပါးအပေါ် ဘက္တိဖြင့် အမြဲတမ်းတည်နေသူသည် ထိုဘက္တိကြောင့် သုံးလောကကို အောင်မြင်သိမ်းပိုက်ပြီးသား ဖြစ်သည်။

Verse 188

तयोर्भक्त्या त्वहं तुष्टः सर्वदेवगणैः सह । तिष्ठामि द्विजरूपेण तस्य गेहोदरे च खे

ထိုနှစ်ဦး၏ ဘက္တိကြောင့် ငါသည် ဒေဝတားအစုအဖွဲ့အားလုံးနှင့်အတူ ပျော်မြူးနှစ်သက်၏။ ငါသည် ဒွိဇ (ဗြာဟ္မဏ) ရုပ်သဏ္ဌာန်ကို ခံယူကာ သူ၏အိမ်အတွင်း၌လည်း၊ ကောင်းကင်၌လည်း တည်နေ၏။

Verse 189

तथा पतिव्रता गेहे तुलाधारस्य मंदिरे । अद्रोहकस्य भवने वैष्णवस्य च वेश्मनि

ထိုနည်းတူပင် ငါသည် ပတိဝြတ (ခင်ပွန်းသစ္စာတည်) မိန်းမ၏အိမ်၌လည်း၊ တုလာဓာရ၏ ဘုရားကျောင်း၌လည်း၊ အဒ္ရောဟက၏ နေအိမ်၌လည်း၊ ဝိုင်ရှ္ဏဝ၏ အိမ်တော်၌လည်း တည်ရှိ၏။

Verse 190

सदा तिष्ठामि धर्मज्ञ मुहूर्तं न त्यजाम्यहम् । तेन पश्यंति मां नित्यं ये त्वन्ये पापकृज्जनाः

“အို ဓမ္မကိုသိသူရေ၊ ငါသည် အမြဲတမ်း ဤနေရာ၌ပင် တည်နေ၏; မုဟူရတ တစ်ခဏတောင် မစွန့်ခွာ။ ထို့ကြောင့် အပြစ်ကံကို အမြဲပြုနေသော အခြားသူတို့သည် ငါ့ကို နေ့စဉ်မြင်တွေ့ကြ၏။”

Verse 191

पुण्यत्वाच्च त्वया दृष्टो ममानुग्रहकारणात् । पित्रोर्भक्तिपरः शुद्धश्चांडालो देवतां गतः

သင်၏ကုသိုလ်ကြောင့်နှင့် ငါ၏ကရုဏာအနုဂ्रहကြောင့် ဤအရာကို သင်မြင်ရသည်။ မိဘကို ဘက္တိဖြင့်အလွန်သစ္စာရှိ၍ သန့်ရှင်းသော ချဏ္ဍာလသည် တေဝတားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိ하였다။

Verse 193

तस्य वै मानसे नित्यं वर्तेऽहतभावनः । स तज्जानाति त्वद्वृत्तं तथा पतिव्रतादयः

စိတ်သဘောထား မထိခိုက်ဘဲ သန့်ရှင်း၍ အညစ်အကြေးမရှိသူ၏ မနောအတွင်း၌ သူသည် အမြဲတမ်း တည်နေ၏။ သူသည် သင်၏အကျင့်အကြံကို သိ၏၊ ပတိဝြတ သစ္စာရှိသော မိန်းမများနှင့် အခြားသူတို့လည်း သိကြ၏။

Verse 194

तेषां वृत्तं वदिष्यामि शृणु त्वं चानुपूर्वशः । यच्छ्रुत्वा सर्वथा मर्त्यो मुच्यते जन्मबंधनात्

သူတို့၏အကြောင်းအရာကို ငါပြောမည်—သင်သည် အစဉ်လိုက် နားထောင်လော့။ ထိုအရာကို ကြားနာခြင်းဖြင့် မရဏသတ္တဝါသည် အမျိုးမျိုးသော မွေးဖွားခြင်း၏ ချည်နှောင်မှုမှ အပြည့်အဝ လွတ်မြောက်ရ၏။

Verse 195

पितुर्मातुः परं तीर्थं देवदेवेषु नैव हि । पित्रोरर्चा कृता येन स एव पुरुषोत्तमः

အဖနှင့် အမိထက် မြင့်မြတ်သော တီရ္ထ (သန့်ရှင်းသောဘုရားဖူးရာ) မရှိ—တေဝတားတို့အတွင်း၌ပင် မရှိ။ မိဘကို အရ္ချနာဖြင့် ပူဇော်သူသည်သာ အမှန်တကယ် ပုရုရှောတ္တမ ဖြစ်၏။

Verse 196

पित्रोराज्ञा च देवस्य गुरोराज्ञा समं फलं । आराधनाद्दिवो राज्यं बाधया रौरवं व्रजेत्

မိဘ၏အမိန့်ကို နာခံခြင်းနှင့် ဘုရား၏အမိန့်ကို နာခံခြင်းသည် အကျိုးတူညီ၏။ ထို့အတူ ဂုရု၏အမိန့်ကို နာခံခြင်းလည်း အကျိုးတူညီသည်။ သူတို့ကို အရాధနာပြုလျှင် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အာဏာကို ရရှိသော်လည်း၊ သူတို့ကို ဖိနှိပ် သို့မဟုတ် ထိခိုက်စေပါက ရောရဝ (Raurava) နရကသို့ သွားရ၏။

Verse 197

स चास्माकं हृदिस्थोऽपि तस्याहं हृदये स्थितः । आवयोरंतरं नास्ति परत्रेह च मत्समः

သူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ နှလုံးသား၌ တည်ရှိသကဲ့သို့၊ ငါလည်း သူ၏ နှလုံးသား၌ တည်ရှိ၏။ ငါတို့နှစ်ဦးကြား ခွဲခြားမှုမရှိ—ဤလောက၌လည်း မဟုတ်၊ ပရလောက၌လည်း မဟုတ်—ငါနှင့်တူသူ မရှိ။

Verse 198

मदग्रे मत्पुरे रम्ये सर्वैश्च बांधवैः सह । सभुंजीताक्षयं भोगमंते मयि च लीयते

ငါ၏ ရှေ့မှောက်၌၊ ငါ၏ သာယာလှပသော ဓာမ၌၊ မိမိ၏ ဆွေမျိုးအပေါင်းနှင့်အတူ၊ မပျက်မယွင်းသော သုခကို ခံစား၏။ နောက်ဆုံး၌လည်း ငါ၌ပင် လုံးဝလျှောဝင်လေ၏။

Verse 199

अतएव हि मूकोसौ वार्त्तां त्रैलोक्यसंभवाम् । जानाति नरशार्दूल एष ते विस्मयः कुतः

ထို့ကြောင့် သူသည် မူကဖြစ်သော်လည်း တိလောကတစ်လျှောက် ပေါ်ပေါက်လာသော သတင်းအကြောင်းအရာတို့ကို သိ၏။ အို လူတို့အတွင်း ကျားသတ္တဝါ၊ သင်၏ အံ့ဩမှုသည် အဘယ်ကြောင့်နည်း။

Verse 200

द्विज उवाच । मोहादज्ञानतो वापि न कृत्वा पितुरर्चनं । ज्ञात्वा वा किं च कर्तव्यं सदसज्जगदीश्वर

ဒွိဇက ပြော၏။ “မောဟ သို့မဟုတ် အဗိဇ္ဇာကြောင့် ဖခင်အား အာရ္ချနာမပြုခဲ့လျှင်—သိပြီးနောက်တောင်—ဘာကို ပြုလုပ်သင့်သနည်း၊ အို စဒ်နှင့် အစဒ်တို့ကို လွန်ကဲသော လောကဣရှဝရ?”

Verse 201

श्रीभगवानुवाच । दिनैकं मासपक्षौ वा पक्षार्धं वाथ वत्सरं । पित्रोर्भक्तिः कृता येन स च गच्छेन्ममालयं

သီရိဘဂဝါန်က မိန့်တော်မူ၏။ တစ်နေ့ဖြစ်စေ၊ တစ်လဖြစ်စေ၊ တစ်ပက္ခဖြစ်စေ၊ ပက္ခတစ်ဝက်ဖြစ်စေ၊ တစ်နှစ်ဖြစ်စေ—မိဘနှစ်ပါးအား ဘက္တိနှင့် ဝန်ဆောင်မှု ပြုသူသည် ငါ၏ အာလယသို့ ရောက်၏။