Shloka 41
Narasiṃha’s Greatness and the Slaying of Hiraṇyakaśipu
Boon, Portents, and Cosmic Restoration
अवदातैस्तथा गुल्मै रक्तमंजरिधारिभिः । सिताभ्रघनसंकाशां प्लवंतीं च ददर्श सः
avadātaistathā gulmai raktamaṃjaridhāribhiḥ | sitābhraghanasaṃkāśāṃ plavaṃtīṃ ca dadarśa saḥ
ထို့နောက် သူသည် နီရောင်ပန်းအစုများကို ဆောင်ထားသော ဖြူဝင်းဝင်း ချုံပင်များဖြင့် ဝန်းရံထားသည့် သူမကို မြင်ရသည်။ သူမသည် ဖြူရောင်မိုးတိမ်ထူထပ်သကဲ့သို့ ထင်ရပြီး လေထဲတွင် မျောလျောနေသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။
Narrator (context not provided to identify a dialogue speaker)
Primary Rasa: adbhuta
Secondary Rasa: shringara
Type: celestial_realm
Sandhi Resolution Notes: avadātaistathā = avadātaiḥ tathā; gulmai raktamaṃjaridhāribhiḥ = gulmaiḥ rakta-maṃjari-dhāribhiḥ; sitābhraghanasaṃkāśām = sita-abhra-ghana-saṃkāśām.
FAQs
The verse paints a vivid scene: a figure seen amidst white shrubs with red flower-clusters, appearing like a dense bank of white clouds and seeming to float.
Not explicitly in this line alone. It focuses on visual description; identifying a tirtha would require nearby verses for context.
No direct ethical injunction is stated in this verse; it functions primarily as descriptive narration, likely setting a sacred or wondrous atmosphere for the surrounding passage.